چپتر 19: این تابستان، ما...
چپتر 19: این تابستان، ما...
با شنیدن خبر کشته شدن فرمانده سپاه اهریمنی به دست من، لی آن از خود بیخود شده بود.
اینکه چطور موفق شده بودم او را بکشم، برایش اهمیتی نداشت.
«داشتی به چی فکر میکردی که همچین کار خطرناکی انجام دادی؟»
اینکه او از کلمهی «کار» برای توصیف عمل من استفاده کرد، نشان میداد که واقعاً خشمگین است.
او حتی متوجه نشد که چنین حرفی زده است.
«برادر کوچیکترش مرده، فکر میکنی ارشد، اهریمن تیغه آسمان خونین، همینطوری دست روی دست میذاره؟»
«واسه همینه که باید سخت تمرین کنی، تا اون نتونه بهم دست بزنه.»
«من حتی با سی سال تمرین در خلوت هم نمیتونستم جلوش رو بگیرم!»
«اون وقت تو برنده میشدی. چون اون تا اون موقع از پیری مرده بود.»
لی آن در برابر پاسخ بیخیال من، آهی از ته دل کشید.
«ارباب جوان، از وقتی که عوض شدین... زندگی من دو برابر سختتر شده.»
«هاها. این که خوبه، وزنت کم میشه.»
«ارباب جوان!»
نه تنها لی آن، بلکه کل فرقه در تکاپو و آشوب بود.
تأثیر این خبر با خبر قبلی که شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین به دست من کشته شده بود، کاملاً در سطح متفاوتی قرار داشت.
در حالی که به دستور پدرم به سمت تالار اهریمن آسمانی میرفتم، میتوانستم تغییر را حس کنم.
طرز نگاه مردم به من عوض شده بود.
بسیاری انتظار داشتند که برادر بزرگترم جانشین شود.
اما حالا، این باور در حال تغییر بود.
وقتی در مسابقات پیروز شدم، مردم به وجد آمدند.
وقتی به عنوان پاداش، آرزوی شکار کردم، نقل محافل شدم.
وقتی شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین را کشتم، از شجاعتم شگفتزده شدند.
و حالا، من فرمانده سپاه اهریمنی را کشته بودم.
به گفتهی لی آن، حالا هر کسی که به دیگری میرسید، دربارهی من حرف میزد.
از آنجایی که همه از سپاه اهریمنی به خاطر مشکلات مختلفی که با گستاخیشان ایجاد کرده بودند متنفر بودند، محبوبیت من در یک لحظه به اوج رسید.
حتی رزمیکارانی بودند که برای سلام دادن به من نزدیک میشدند.
البته هیچکس مستقیماً نمیگفت «کارت عالی بود» یا «خوب از پسش برومدی». آنها از انتقام اهریمن تیغه آسمان خونین میترسیدند.
آنها صرفاً در سکوت نزدیک میشدند، مشتهایشان را به نشانهی احترام گره میکردند و نگاهی سرشار از تکریم به من میانداختند.
میتوانستم حمایتشان را در چشمانشان حس کنم.
کسانی که اینگونه به من نزدیک میشدند، همانهایی بودند که امیدوار بودند من جانشین شوم.
در حالی که به سمت تالار اهریمن آسمانی میرفتم، تکتک سلامهایشان را پذیرا شدم.
در تالار اهریمن آسمانی، پدرم، استراتژیست اعظم ساما میونگ و اهریمن تیغه آسمان خونین، گو چئون-یانگ، منتظرم بودند.
ابتدا در برابر پدرم و ساما میونگ تعظیم کردم و سپس به اهریمن تیغه آسمان خونین سلام دادم.
«خیلی وقت است که همدیگر را ندیدهایم، ارشد.»
«حالتان چطور است، ارباب جوان دوم؟»
با وجود وخامت اوضاع — مرگ برادرش — اهریمن تیغه آسمان خونین کاملاً مسلط به خود بود.
آن هالهی عجیب و منحصربهفردی که در ملاقات قبلیمان از خود نشان داده بود، دیگر دیده نمیشد.
او جرئت نمیکرد چنین هالهای را در حضور پدرم آشکار کند.
«دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟»
«من همهچیز را در گزارش نوشتهام.»
«میخوام مستقیماً از زبان خودتون بشنوم، ارباب جوان دوم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین حتی در حضور پدرم، با آرامش حرفش را زد.
پدرم و ساما میونگ، شاید با در نظر گرفتن حق او، دخالتی نکردند و اجازه دادند به کارش ادامه دهد.
«در طول تحقیقات، به جنایات بزرگ برادرتان پی بردم. در حین بازداشت، او سعی کرد مرا بکشد... پوزش میخواهم، ارشد.»
«اشکالی ندارد. اگر برادرم گناهکار بوده، سزای او مجازات بوده است. اما چیزی که درک نمیکنم این است که برادرم با وجود اینکه مرد حقیری بود، آنقدر احمق نبود که وقتی جنایاتش آشکار شده، به ارباب جوان دوم حمله کند.»
او حدس میزد که برادرش باید اجازه میداد دستگیر شود و سپس از او درخواست کمک میکرد.
من مانع از وقوع چنین اتفاقی شده بودم.
«من هم نمیدانم چرا این کار را کرد. شاید نمیتوانست فکر دستگیر شدن به دست کسی به جوانی مرا تحمل کند.»
اهریمن تیغه آسمان خونین لحظهای به من خیره شد و سپس دوباره سخن گفت.
«قبل از آمدن به اینجا، جسد را دیدم. او با یک ضربه از پا درآمده بود؟»
«بله.»
من وارد جزئیات مبارزه نشدم.
در یک موقعیت نامطلوب، زیاد حرف زدن میتوانست منجر به اشتباه یا فاش شدن نقاط ضعف شود.
در حال حاضر، بهترین کار این بود که همهچیز را به تخیل اهریمن تیغه واگذار کنم.
او نمیتوانست در اینجا، در حالی که پدرم نظارهگر بود، برای جزئیات مبارزه به من فشار بیاورد.
چه از پشت خنجر خورده باشد و چه از کف پا، کسی که مرده بود، فرد ضعیفتر و احمقتر بود.
این تفکر زیربنایی در میان پیروان اهریمنی فرقه اصلی بود.
«مهارت رزمی ارباب جوان دوم بسیار فراتر از آن چیزی است که فکر میکردم.»
«به نظر میرسد از حضور پدرم بهرهمند شدهام. فرمانده سپاه اهریمنی با وجود اینکه آشفته بود، نمیتوانست با تمام توانش در برابر من بجنگد.»
«به نظر همینطور میرسد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین لبخند ملایمی زد و قدردانی خود را ابراز کرد.
«ممنون که صادق بودید. این خیالم را راحت میکند.»
«خواهش میکنم.»
با کشته شدن شاگرد و حالا برادرش، خشم او باید به اوج رسیده باشد.
ما به دشمنان خونی هم تبدیل شده بودیم، اما اهریمن تیغه آسمان خونین حتی کوچکترین نشانهای از خشم بروز نمیداد.
این لحظهای بود که نشان میداد او چقدر خوب میتواند احساساتش را کنترل کند.
قبل از ترک تالار اهریمن آسمانی، اهریمن تیغه آسمان خونین به پدرم نگاه کرد.
اولین باری که نزد من آمده بود، دو بار گفته بود که سر مرا برای پدرم خواهد برد.
او تا این حد به رابطهاش با پدرم اطمینان داشت.
اگر چنین است، آیا اهریمن تیغه آسمان خونین نباید در حال حاضر چیزی شبیه به این بگوید؟
— رهبر فرقه، چطور توانستید با من چنین کاری کنید؟ اگر میخواستید برادرم را بازداشت کنید، باید ابتدا مرا صدا میزدید تا موضوع را حل کنم.
من ناامید شدهام، واقعاً ناامید!
اما هیچ نشانی از ناامیدی در چشمان اهریمن تیغه آسمان خونین نبود.
نگاه پدرم به او نیز همانند همیشه بود.
«باید برای مراسم تدفین آماده شوی، پس برو و استراحت کن.»
«از لطف شما سپاسگزارم، رهبر فرقه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با احترام تعظیم کرد و روی برگرداند.
در حالی که روی فرش قرمز قدم میزد، حتی یک نگاه هم به من نینداخت.
بعد از رفتن او، سرانجام ساما میونگ لب به سخن گشود.
«سخت تلاش کردی. مدارکی که ارباب جوان دوم جمعآوری کرده بود قاطعانه بود، بنابراین توانستیم پرونده را بدون هیچ مشکلی ببندیم. آیا جایی از بدنت آسیب دیده است؟»
«به لطف نگرانی شما، حالم خوب است.»
ساما میونگ حتماً سوالات زیادی دربارهی این نتیجهی غیرمنتظره داشت، اما از من نپرسید.
از آنجایی که پدرم این تحقیقات را به من سپرده بود، او احتمالاً فکر میکرد که این در نهایت موضوعی بین من و پدرم است.
«رهبر فرقه به خاطر این شایستگی بزرگ، پاداشی برای ارباب جوان دوم در نظر گرفتهاند.»
یک رزمیکار از تالار اهریمن آسمانی، جعبهی چوبی بلندی را آورد.
از قدمهای محتاطانهاش میتوانستم حدس بزنم که محتویات آن چقدر مهم است.
وقتی درِ جعبه که با الگوهای ظریف و در عین حال مجلل حکاکی شده بود باز شد، شمشیری در میان آن قرار داشت.
از اینکه فهمیدم اون شمشیر اهریمن سیاه بود، جا خوردم.
اون داشت باارزشترین شمشیر بعد از شمشیر اهریمن آسمانی رو به من میبخشید.
«رهبر فرقه، شمشیر اهریمن سیاه رو به ارباب جوان دوم عطا کردن.»
اونقدر خوشحال بودم که لبخند درخشانی روی صورتم نشست.
در حالی که نمیتونستم شادیم رو پنهان کنم، با لحنی شوخ گفتم:
«اگه میخواستین بهم شمشیر بدین، باید شمشیر نجیب گل سفید رو میدادین که به شخصیتم میخوره.»
پدرم با نگاهی که انگار میگفت «آره جون خودت»، لب زد:
«شمشیری که به تو میخوره، همین شمشیر اهریمن سیاهه.»
«شما پسرتون رو خوب نمیشناسین. شمشیر، تو هم همین فکر رو میکنی؟»
آروم شمشیر اهریمن سیاه رو از غلاف بیرون کشیدم.
سرمای شدیدی از شمشیر ساطع شد و فضای تالار رو در بر گرفت.
من هیچ نیروی درونیای بهش تزریق نکرده بودم، پس این هاله کاملاً از خودِ شمشیر بود.
لحظهای که اون رو بیرون کشیدم، فهمیدم.
این شمشیر، شمشیرِ من بود؛ شمشیری که کاملاً بهم میاومد.
«این پاداش زیادی نیست؟»
در مقابل تواضع من، ساما میونگ از طرف پدرم جواب داد:
«زیاد نیست. مسئلهی فرمانده سپاه اهریمنی یکی از دشوارترین مشکلات فرقهمون بود.»
«پس اون دردسر رو به من واگذار کردین.»
«البته انتظار نداشتیم ارباب جوان دوم به این تمیزی از پسش بربیاد.»
ساما میونگ که دوباره تحت تأثیر قرار گرفته بود، از پدرم پرسید:
«رهبر فرقه، شما این رو پیشبینی کرده بودین؟»
پدرم سرش رو به نشونهی منفی تکون داد.
«فکر میکردم اگه موقع ور رفتن با این موضوع خودش رو به کشتن نده، باید کلاهمون رو بندازیم بالا.»
میدونم که این حرفش واقعیت نداره.
اون من رو فرستاد چون بهم باور داشت.
میدونست که من در تکنیک شمشیر آسمان پرنده به درجهی استادی برتر رسیدم و چون حتی توی غار آسمان کوچک قرص عصاره اهریمنی رو مصرف کرده بودم، حتماً باور داشت که به این راحتیها شکست نمیخورم.
البته، احتمالاً مرگ فرمانده سپاه اهریمنی رو پیشبینی نکرده بود.
و این رو هم میدونم که چرا پدرم این شمشیر رو بهم داد.
اون داشت این پیام رو به اهریمن تیغه آسمان خونین میرسوند:
— من لیاقتش رو تأیید کردم، پس حداقل سر این موضوع دستت به پسرم نرسه.
این یه هشدار خاموش بود.
امکان نداشت اهریمن تیغه آسمان خونینِ تیزبین، معنای این کار رو نفهمه.
«ممنونم، پدر.»
شمشیر رو بالا گرفتم و قبل از ترک تالار اهریمن آسمانی، بهدرستی مراتب قدردانیم رو به جا آوردم.
توی راه برگشت به اقامتگاهم، کسی صدام زد.
«ارباب جوان دوم، خورشید خیلی دلپذیره. چرا یه لحظه استراحت نمیکنی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین در فضای باز جلوی باغ گل نشسته بود.
درسته، امکان نداشت این پیرمرد همینطوری بیخیال بشه.
آروم به سمتش رفتم و روبروش نشستم.
نگاهش به شمشیر اهریمن سیاه روی کمرم افتاد.
میتونستم حس کنم که دندونهاش رو به هم فشار میده.
کینهش حتماً عمیقه، اما جرئت نمیکنه کاری باهام داشته باشه.
«انگار امسال تابستون قراره خیلی داغ باشه.»
به محض اینکه حرفم تموم شد، اهریمن تیغه آسمان خونین غرید:
«ای تولهسگ که دهنت هنوز بوی شیر میده! چطور جرئت کردی شبیخون بزنی و برادرم رو بکشی؟ امروز تیکهتیکهت میکنم و روی قبر برادرم پخشت میکنم.»
انرژی اهریمنیای که از بدن اهریمن تیغه آسمان خونین فوران کرد، تمام محیط اطراف رو در نوردید.
گلهای باغ در یک لحظه پژمردن.
توی اون بدنِ نحیف، چنین انرژیای رو کجا پنهان کرده بود؟
در حالی که نیروی درونیم رو برای مقابله با اون انرژی اهریمنی بالا میبردم، تمام تلاشم رو کردم تا خونسردیم رو حفظ کنم.
لحظهی بعد، انرژی اهریمنی انگار که دروغ بوده باشه ناپدید شد و اهریمن تیغه آسمان خونین نیشخندی زد.
«در حالت عادی، یه همچین چیزی میگفتم، مگه نه؟»
دوباره سعی کرد با قبضهی تیغه بهشتکش به پهلوم بزنه.
اما این بار، با کف دستم جلوی قبضه رو گرفتم و متقابلاً فریاد زدم:
«ای پیرمردِ احمق که فقط سنت بالا رفته! تو کی هستی که جرئت میکنی نظم این فرقه رو به هم بزنی و جیبهای خودت رو پر کنی؟ اگه بخوای پشت اون برادر فاسدت دربیای، بدنِ نحیفت رو مثل یه نیِ خشک میشکنم!»
بعد با یه لبخند ملایم اضافه کردم:
«اگه این کار رو میکردی، منم یه همچین چیزی میگفتم، مگه نه؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین برای لحظهای مات و مبهوت موند و بعد زیر خنده زد.
«هاهاهاهاها!»
صدای خندهی بلندش اونقدر زیاد بود که پیروان اهریمنی که در دوردست نگهبانی میدادن، به سمت ما نگاه کردن.
بعد، اهریمن تیغه آسمان خونین ناگهان خندهش رو قطع کرد.
صورتش طوری بیحس شد که انگار اصلاً نخندیده بود.
تغییرات احساسیش واقعاً غیرقابلپیشبینی بود.
«با این حال، نمیتونستی به خاطر من، یه ذره باهاش راه بیای؟»
«اگه ممکن بود، دوستانه حلش میکردم. قصدم این بود که با کنار رفتنش از مقامش، قضیه رو تموم کنم. اما اون از حدش گذشت، اونم خیلی زیاد. نه، اصلاً از همون اول هم حدی برای خودش قائل نبود.»
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد.
چطور ممکنه از اوضاع برادر خودش خبر نداشته باشه؟ اون کسی نبود که نسبت به سیاستهای فرقه بیتفاوت باشه.
«تو از فساد توی سپاه اهریمنی خبر داشتی، مگه نه؟»
«میدونستم.»
«پس چرا گذاشتی به کارش ادامه بده؟»
«اون به حرفم گوش نمیداد. خب، اگه بخوای حساب کنی، خودمم آدم خیلی پاکی نیستم.»
تعجب کردم که اهریمن تیغه آسمان خونین داشت اینقدر رک دربارهی رابطهش با برادرش حرف میزد.
«توی اینجور مواقع باید حواسم رو جمع کنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین مشخصاً آدم احساساتیای بود.
و کسی بود که میدونست چطور از اون احساسات استفاده کنه.
«وقتی شنیدم برادرم مرده، راستش رو بخوای، خیالم راحت شد. با خودم گفتم: "دیگه اون مرد سدِ راهم نمیشه."»
«این حس رو درک میکنم.»
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین چشمهای ریز و خطیش رو گشاد کرد، انگار داشت میپرسید: «واقعاً؟ چطور ممکنه؟»
«این دقیقاً مثل این میمونه که بشنوم برادر بزرگترم مرده. منم خیالم راحت میشد که مجبور نیستم خودم به حسابش برسم.»
نگاه من و اون در میان هوا به هم گره خورد.
دوباره شعلههای آتش رو توی چشمهاش دیدم.
اون توی چشمهای من چی میدید؟ تو در من چی میبینی؟
نمیتونستم بفهمم اهریمن تیغه آسمان خونین به چی فکر میکنه.
جدا از اون احساس راحتیای که ازش حرف زد، ممکنه داشت نقشهی قتل من رو میکشید؛ منی که دشمنِ قاتلِ برادرش بودم.
یا شاید هم گذشته رو به دست باد سپرده بود.
من هیچ پشیمونیای ندارم.
اگه نتونم در نبرد مقابل شما هشت فرمانروای اهریمنی زنده بمونم، اگه فقط در همین حد توانایی داشته باشم، پس در هر صورت به دست هوا موگی کشته میشم.
باید از روی امثال تو رد بشم تا بتونم رو به جلو حرکت کنم.
فقط اونطوریه که میتونم زنده بمونم.
اهریمن تیغه آسمان خونین به آسمان نگاه کرد و بالاخره به اولین حرف من جواب داد.
«آره، امسال هوا داغ میشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که میگفت همین الان هم هوا گرمه، خودش رو با تیغهی بزرگِ تیغه بهشتکش باد زد.
یه چیز قطعی بود.
دلیل اینکه امسال تابستون قراره داغ بشه، فقط اون خورشید نبود.
با دستم روی پیشونیم سایهبون درست کردم و همراه اون به آسمون خیره شدم.
«خوشبختانه، من با گرما مشکلی ندارم.»