چپتر 190: من رو هم سوار اون کشتی میکنی؟
چپتر 190: من رو هم سوار اون کشتی میکنی؟
«میبینم که هنوزم پشت سرم بدگویی میکنی؟»
به حرف پدرم خندیدم و جواب دادم:
«بدگویی؟ سوءتفاهم شده! آه، تازه اگه میخواستم هم، چطور میتونستم توی روی اهریمن آسمانی بهش ناسزا بگم؟ حتی رهبر اتحاد رزمی هم جرئت همچین کاری رو نداره. بفرمایید، لطفاً بشینید.»
احتمالاً من اولین کسی بودم که متوجه ورود پدرم به میخانه شدم.
به همین خاطر بود که حرفم رو اونقدر بلند زدم که به گوشش برسه.
داشتم بهش میگفتم که خودش رو توی تالار اهریمن آسمانی حبس نکنه و هر از گاهی برای تفریح بیرون بیاد.
«رهبر فرقه!»
لی آن و چئون سو-هی برای ادای احترام از جا پریدن، اما پدرم قبل از نشستن، با بلند کردن دستش اونها رو متوقف کرد.
حتی بدون آزاد کردن هالهای خاص، جو اتاق کاملاً عوض شد.
طبقه دوم این مسافرخونه دربوداغون، ناگهان به تالار اهریمن آسمانی تبدیل شده بود.
«چی باعث شده بیای اینجا؟»
«داشتم از اینجا رد میشدم.»
همیشه همین رو میگفت، اما واقعاً حقیقت داشت؟ اومده بود من رو ببینه؟ یا اومده بود اهریمن مشت رو ببینه؟
لی آن با احتیاط گفت:
«لطفاً راحت با هم صحبت کنید. ما رفع زحمت میکنیم.»
«نیازی به این کار نیست. زیاد نمیمونم.»
«بله! پس ما هم طوری ساکت میمونیم که انگار اینجا نیستیم.»
پدرم در حالی که به لی آنِ پرانرژی نگاه میکرد، ناگهان گفت:
«خیلی بزرگ شدی.»
این حرف چنان غیرمنتظره بود که لی آن جا خورد.
اونقدر غافلگیر شده بود که سخت میشد زمانی رو به یاد آورد که اینطور شوکه شده باشه.
فقط اون نبود؛ من هم تعجب کردم.
هرگز فکر نمیکردم پدرم لی آن رو به رسمیت بشناسه.
«ممنونم.»
صدای لی آن در حالی که سرش رو خم میکرد، میلرزید.
فقط همین یه جمله کوتاه برای خوشآمدگویی بود، اما لی آن عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفت.
نگاهش به سمت من چرخید.
چشمهاش گویای همه چیز بود.
ارباب جوان، دیدی؟ رهبر فرقه دوران بچگی من رو یادشه.
آه! خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.
اینکه رهبر فرقه من رو یادشه...
واقعاً اگه توی این موقعیت نبودیم، حتماً از خوشحالی فریاد میزد و بالا و پایین میپرید.
سپس نگاه پدرم به سمت چئون سو-هی چرخید.
«شنیدم بهترین مبارز تالار مشت شرقی هستی؟»
چئون سو-هی هم طوری شوکه شد که انگار الانه که از حال بره.
اهریمن آسمانی درباره اون میدونست؟ این چیزی بود که هرگز تصورش رو هم نمیکرد.
«نه، اینطور نیست.»
«پس اشتباه شنیدم؟»
«چی؟ نه!»
از روی تواضع گفت نه، و بعد دوباره تکرار کرد نه.
دستپاچه شده بود و نمیدونست باید چیکار کنه.
من به دادش رسیدم.
«درسته. دوشیزه چئون ماهرترین فرد توی تالار مشت شرقییه. فکر میکنم اون کاندیدای اهریمن مشت بعدی باشه.»
البته زیاد شبیه به نجات دادن نبود، چون چئون سو-هی فقط دستپاچهتر شد.
«نه، اصلاً! اهریمن مشت بعدی؟ این یه پیشنهاد مضحکه.»
دستهاش رو دیوانهوار تکون میداد و به شدت این موضوع رو انکار میکرد.
نگاه پدرم به سمت اهریمن مشت چرخید.
انگار داشت میپرسید: «تو هم همین فکر رو میکنی؟»
اهریمن مشت بدون کلمهای حرف، فقط به چئون سو-هی نگاه کرد؛ نه تایید کرد و نه تکذیب.
«ارباب جوان دوم فقط داره با من شوخی میکنه، پس لطفاً به دل نگیرید.»
نذاشتم این موضوع فقط به عنوان یه شوخی ساده بگذره.
«چون قلباً بهش باور دارم این رو گفتم. پدر. تا حالا توی فرقه اصلیمون اهریمن مشتِ زن نداشتیم، مگه نه؟ فکر نمیکنی خیلی باحال بشه؟»
این رو عمداً گفتم.
کاندیدا شدن برای عنوان اهریمن مشت بعدی، اون هم جلوی اهریمن آسمانی.
آیا این براش محرک بزرگتری از صد بار شنیدنِ «سخت تلاش کن» نبود؟
پدرم که متوجه نیت من شده بود، رو به چئون سو-هی گفت:
«به پیشرفت کردن ادامه بده.»
«بله!»
چئون سو-هی امشب خواب به چشمش نمیاومد.
پدرم بعد از اینکه اول به اون دو زن توجه کرد، با اهریمن مشت همکلام شد.
«حالت چطور بوده؟»
«خوبم، رهبر فرقه.»
هر چقدر هم که ظاهرش ترسناک بود، هر چقدر هم که بدنش ورزیده و مشتهاش بزرگ بودن، جلوی پدرم، یعنی اهریمن آسمانی، مثل یه نوزاد آروم میشد.
«شنیدم پسرم داره اذیتت میکنه؟»
«این روزها، این منم که دارم اون رو اذیت میکنم.»
«منظورت چیه؟»
«محفل امروز یه مهمونی خوشآمدگویی برای یه تازهوارده. اون تازهوارد منم.»
پدرم که از این موضوع بیخبر بود، برای لحظهای غافلگیر شد و بعد لبخند زد.
این همون نکتهای بود که همیشه من رو ناراحت میکرد.
اون لبخندی رو به شهریاران اهریمنی نشون میداد که هرگز به پسر خودش نشون نداده بود.
پدرم به لی آن گفت:
«باید کار سختی باشه که همچین تازهوارد بزرگی رو بپذیری.»
«مشکلی نیست. اهریمن مشت...»
برای لحظهای تردید کرد و ندونست چی بگه.
هرگز واقعاً به این فکر نکرده بود که چطور اهریمن مشت رو توصیف یا معرفی کنه.
و علاوه بر اون، جلوی اهریمن آسمانی بود.
من هم کسی نبودم که همچین فرصت طلاییای رو برای دست انداختن لی آنِ دستپاچه از دست بدم.
«لطفاً درکش کنید. چون لی آن نمیتونه دروغ بگه، اینطوری شده.»
با این حرف، لی آن سریع گفت:
«اینطور نیست. اهریمن مشت خیلی باحاله، باوقاره، مهربونه، هیکل خیلی خوبی داره و خیلی هوای ما رو داره.»
لحظهای سکوت بر فضا حاکم شد.
«هیکل خیلی خوبی داره؟»
حتی اهریمن مشت هم که انتظار نداشت لی آن همچین چیزی بگه، کمی خجالتزده شد.
لی آن هم که خودش این رو گفته بود، دستپاچه شد.
«من این رو گفتم؟»
«آره. این تنها حقیقتی بود که بین تمام دروغهات گفتی.»
لی آن به خاطر شوخی من، بهم چشمغره رفت.
«بسه دیگه اذیتم نکن! رهبر فرقه همینجاست!»
پدرم توی جام اهریمن مشت شراب ریخت.
«پسر شیطون من حتماً داره روزگارت رو سیاه میکنه.»
اهریمن مشت با چهرهای که میگفت «روحت هم خبر نداره»، با ادب شراب رو پذیرفت.
هر دو مرد نوشیدن.
اونها دو نفری بودن که در عین راحتی، معذب به نظر میرسیدن.
اهریمن مشت مشخصاً مبهوت ابهت پدرم بود و کنارش احساس راحتی نمیکرد.
با این حال، اگه دقیق نگاه میکردی، پدرم و اهریمن مشت شباهت خاصی به هم داشتن.
هر دوی اونها، فارغ از شخصیت واقعیشون، این حس فوقالعاده سرسختانه رو منتقل میکردن که اول همه چیز رو خرد میکنن و بعد سوال میپرسن.
و هر دوی اونها به نوعی تنها به نظر میرسیدن.
«این اولین باریه که عضو همچین گروهی میشی، مگه نه؟»
«اولین باره.»
«چطوره؟»
آیا دلیل اومدن پدرم به اینجا این بود که کنجکاو شده بود چرا اهریمن مشت به این گروه ملحق شده؟
«بودن کنار دوستهای جوان باعث میشه دوباره احساس جوونی کنم، برای همین خوبه.»
«مگه توی سنی هستی که همچین حرفهایی بزنی؟ انگار همین دیروز بود که توی دوران اوجمون بودیم. یادت میاد؟ اون زمانی که سه شبانهروز توی کوهستان ووتای با اون عوضیهای طریقت راستین جنگیدیم رو یادته؟»
«هنوز اون رو یادتونه؟»
«اون موقع واقعاً تحسینبرانگیز بودی.»
«حتماً به خاطر اینه که بعد از اون کارِ تحسینبرانگیز دیگهای انجام ندادم که جای اون خاطره رو بگیره.»
پدر و اهریمن مشت.
فکر میکردم موقع ملاقاتشون جو سنگین باشه و حرفی بینشون رد و بدل نشه، اما در کمال تعجب، اون دو نفر خیلی خوب با هم گپ میزدن.
در واقع، پدرم با اون کمی صمیمیتر و راحتتر از بقیه شهریاران اهریمنی به نظر میرسید.
اهریمن تیغه آسمان خونین قبلاً این رو گفته بود.
اینکه اهریمن مشت بین شهریاران اهریمنی، سوگلیِ پدرمه.
کمکم داشتم فکر میکردم که شاید واقعاً همینطور باشه.
از طرف دیگه، اهریمن مشت فقط وقتی ازش سوال میشد جواب میداد و با احترام زیادی با پدرم رفتار میکرد.
شاید به همین خاطر بود که رابطهشون اینقدر خوب حفظ شده بود.
مشکلات همیشه زمانی پیش میاومدن که هر دو طرف بیش از حد با هم راحت میشدن.
بعد از اینکه چند دور شراب بینشون رد و بدل شد، لی آن که منتظر فرصت بود، با پدرم صحبت کرد.
«میخواستم اگه روزی فرصتش پیش اومد، حتماً حضوری ازتون تشکر کنم. ممنونم بابت کاری که دفعه قبل انجام دادید.»
لی آن ایستاد و تعظیم عمیقی کرد.
مشخص نکرد که بابت چی متشکره، اما هم من و هم پدرم میدونستیم.
بابت اجازه دادن برای انتقال تکنیک شمشیر آسمان پرنده به اون بود.
پدرم با آرامش گفت:
«هنرهای رزمی بزرگ همیشه با یه سرنوشت بزرگ همراهن.»
این فقط به خاطر تکنیک شمشیر آسمان پرنده نبود؛ در هر صورت، اون داشت توی مسیر جدیدی از سرنوشت قدم برمیداشت.
«این رو آویزه گوشم میکنم و تمام تلاشم رو به کار میگیرم تا باعث شرمساریِ لطف بزرگی که بهم داشتید نشم.»
امیدوار بودم لحظه امروز برای لی آن معنای حتی بزرگتری داشته باشه.
«با همین روحیه، لطفاً درسی به لی آن بدید.»
با حرف من، چشمهای پدرم کمی باریک شد.
«همین الان؟»
«مگه کی دیگه چنین فرصتی پیش میاد؟»
قبل از اینکه لی آن بتونه بگه مشکلی نیست، دستم رو بالا آوردم تا ساکتش کنم.
«برای شما پدر، شاید این فقط یه دورهمیِ شبانه باشه، اما برای لی آن، این میتونه لحظهای باشه که زندگیش رو تغییر میده، مگه نه؟»
بقیه حرفم رو از طریق انتقال پیام ذهنی براش فرستادم.
—اون توی این سن به ستاره نهم رسیده. خودت میدونی چقدر تلاش لازمه، نه؟ اون وروجک خیلی خوب بزرگ شده، مگه نه؟
آیا بخش آخر حرفم روی اون اثر گذاشت؟
پدرم از جاش بلند شد و به لی آن گفت:
«یه لحظه دنبال من بیا بیرون.»
پدرم لی آن رو با خودش برد و از اونجا خارج شد.
لی آن در حالی که دنبالش میرفت، نگاهی به من انداخت.
«قراره بمیرم؟»
من طوری دست تکون دادم که انگار دارم باهاش خداحافظی میکنم.
اون قرار نبود بمیره، اما قطعاً تجربهای کمرشکن در انتظارش بود.
البته که من هم میتونستم اون رو به سمت استادی بزرگ هدایت کنم، اما تجربه درس گرفتن از پدرم چیزی بود که جدا از بالا بردن سطح مهارتهای رزمی، میتونست تغییر و کمک بزرگی به زندگی یه پیرو راه اهریمنی بکنه.
رو به اهریمن مشت کردم و عذرخواهی کردم.
«متأسفم که حالوهواتون رو خراب کردم.»
«وقتی با تو هستم، انگار همیشه باید منتظر اتفاقات غیرمنتظره باشم.»
«همه به خاطر همین سرگرمیهاست که من رو دوست دارن.»
اهریمن مشت که در سکوت به من خیره شده بود، جامش رو سر کشید و بعد با من صحبت کرد.
«کمی قبل به اون بچه گفتم؛ هرچی ایمان بزرگتر باشه، زخم عمیقتر میشه. اون ایمانِ نابجا، بدبختی به بار میاره. الان که فکر میکنم، هیچوقت این رو به تو نگفته بودم.»
این یه سوال بود: وقتی از طرف همون آدمهایی که اینطور هواشون رو داری بهت خیانت بشه، چیکار میکنی؟
«در نگاه اول شاید به نظر برسه که من به همه اعتماد دارم، اما اینطور نیست. من به این آدم اینقدر اعتماد دارم و به اون یکی اونقدر. معیارها و مرزهای خودم رو دارم. اینکه به همه اعتماد کنی، یا به هیچکس اعتماد نکنی... راستش فکر میکنم این راهِ سادهتریه. برای همین، قصد دارم راه سختتر رو انتخاب کنم. راهِ کلنجار رفتن با اینکه اعتماد کنم یا نه. چقدر باید به اهریمن مشت اعتماد کنم؟ چطور میتونم کاری کنم که اون بیشتر به من اعتماد کنه؟ قصد دارم با مجموعهای از این تردیدها زندگی کنم.»
این اولین بار بود که برای اهریمن مشت فاش میکردم چه جور آدمی هستم.
«خب؟ فکر میکنی میتونی با این روش همه رو با خودت همراه کنی؟»
«لحظهای میرسه که دیگه نمیتونم کسی رو سوار کشتیم کنم. یا به خاطر اینکه خودم خسته شدم، یا چون کشتی خیلی کوچیکه.»
«چرا اینقدر اصرار داری اونها رو سوار کنی؟ با هنرهای رزمیِ تو به تنهایی، میتونی همون زندگیِ آزادی که ازش حرف میزدی رو داشته باشی.»
«چون فکر میکنم سد داره میشکنه.»
«!»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن مشت پرسید:
«اگه سد بشکنه و سیل بیاد، فقط آدمهای توی کشتیِ تو زنده میمونن؟»
«نه. حتی ممکنه برعکس باشه.»
«برعکس؟»
«کشتی من برای جلوگیری از شکستن سد به راه میفته. ممکنه آدمها دقیقاً به خاطر اینکه توی کشتیِ من هستن، جونشون رو از دست بدن.»
رو به چئون سو-هی که داشت گوش میداد گفتم:
«پس لازم نیست سوار کشتی من بشی.»
چشمهاش وقتی به من نگاه میکرد، میگفتن: «فکر کنم همین الانشم سوار شدم؟»
البته این بار، اون با عقلش حرف زد، نه با قلبش.
«البته که قصدی برای سوار شدن ندارم. من سوار کشتیای میشم که اهریمن مشت هدایتش میکنه. نه، در واقع همین الان هم سوارش هستم.»
«خواهر رزمی کوچیکتر!»
«خواهر رزمی؟ چرا من رو اینطوری صدا میکنی، ارباب جوان دوم!»
اون داشت جلوی اهریمن مشت مرز مشخصی تعیین میکرد.
«بله، رزمیکار چئون. برات آرزوی موفقیت میکنم!»
بعد از گفتن این حرف، اول خودم خندیدم.
چئون سو-هی احتمالاً دلش میخواست با من بخنده، اما جلوی اهریمن مشت جرئتش رو نداشت.
در همین لحظه، اهریمن مشت با آرامش پرسید:
«من رو هم سوار اون کشتی میکنی؟»
سکوت کوتاهی برقرار شد.
چئون سو-هی در حالی که منتظر جواب من بود، حتی از اهریمن مشت هم مضطربتر به نظر میرسید.
«هنوز نمیدونم. راستش رو بخواید، من هنوز اهریمن مشتِ واقعی رو ندیدم. تنها چیزی که دیدم اون مشتِ شماست. در حال حاضر، تنها فکرم اینه که این دستِ بچهگونه خودم رو به مشتی مثل اون تبدیل کنم.»
اهریمن مشت با شنیدن حرفهای من، در سکوت شرابش رو نوشید.
من هم نوشیدم و چئون سو-هی هم با احتیاط جرعهای نوشید.
اهریمن مشت، تو میتونی سوار کشتی برادرم بشی.
اگه از کشتی اون خوشت نمیاد، پس بذار اون سوار کشتی تو بشه.
در عوض، یه روزی، من کلِ کشتیای که تو توش هستی رو، یکجا، بارِ کشتیِ خودم میکنم.
من تمام این کارها رو میکنم چون امیدوارم کشتیم اونقدر بزرگ بشه.
کمی بعد، پدرم و لی آن برگشتند.
صورت لی آن از هیجان سرخ شده بود.
نمیدونستم چه درسی گرفته، اما برای لی آن، قطعاً یه فرصت بادآورده و بزرگ بود.
«چطور بود؟ مهمونیِ خوشآمدگوییِ خوبی بود، نه؟»
لی آن سرش رو تکون داد.
«نظرت چیه؟ پدر، شما هم دوست داری به این گروه ملحق بشی؟»
همه از حرف من وحشت کردن.
در واقع، چئون سو-هی به سختی تونست با دستهاش جلوی دهنش رو بگیره تا جیغ نزنه.
انتظار داشتم بگه: «مگه من آدم بیکاری به نظر میام؟»، اما اون واکنشی غیرمنتظره نشون داد.
«اگه ملحق بشم، مزیتی هم برام داره؟»
«البته. این فقط عضویتِ هر کسی نیست، اهریمن آسمانی داره ملحق میشه. مزایای ویژهای وجود داره.»
«چه جور مزایایی؟»
«اول اینکه، ما چهار نفر هر وقت که بخوای، باهات وقت میگذرونیم.»
با این حرف، اهریمن مشت ناخودآگاه پروند:
«ما چهار نفر؟»
«برای شما هم خوبه، مگه نه اهریمن مشت؟ گذروندنِ یه وقتِ خوش با رهبر فرقه.»
چهره اهریمن مشت درهم رفت و با چشمهاش شروع کرد به فحش دادن.
خودم رو به ندیدن زدم و سرم رو برگردوندم و پدرم دوباره پرسید:
«مزیت دوم؟»
«اگه به ما درسهای رزمی بدید، ما هر زمان که باشه پذیرا هستیم.»
«اینکه مزیتی برای شماست، نه برای من؟»
«این روزها، جوونها تمایل دارن آموزشهای بزرگترهاشون رو به عنوان غرغر کردن نادیده بگیرن. اونها فرصتهای زیادی برای نشون دادن دانششون ندارن. پس ما به تکتک کلماتتون بدون اینکه چیزی رو از قلم بندازیم گوش میدیم. لطفاً با خیال راحت هر چقدر دلتون میخواد برامون قصههای قدیمی تعریف کنید!»
«اما همه، چه پیر و چه جوون، به حرفهای من خوب گوش میدن؟»
لی آن و چئون سو-هی لبهاشون رو گزیدن.
اونها با این آگاهی که قاطی شدن توی این شوخی میتونه دردسر بزرگی درست کنه، جلوی خندهشون رو گرفتن.
«این همهاش نیست. ما شما رو به سفر هم میبریم. وقتی این اتفاق بیفته، باید با تالار اهریمن آسمانی، با استراتژیست اعظم ساما میونگ و با صندلیِ رایزن اعظم خداحافظی کنید.»
«چیز دیگهای هم هست؟»
«خیلی طماع هستیدها. دیگه چی میخواید؟»
بعد پدرم گفت:
«هر وقت دلم خواست باهام "گو" بازی کنی و بریم شکار.»
لحظهای که این حرفها رو شنیدم، بغضی توی گلوم نشست.
چیزی که پدرم همین الان گفت مزیتی برای خودش نبود، بلکه تماماً برای من بود.
«با چنین مزایای باورنکردنیای، باز هم نمیخواید ملحق بشید؟»
پدرم آخرین جامش رو سر کشید و بلند شد.
«برای امروز کافیه.»
درست همونطور که ناگهانی اومده بود، پدرم همونقدر ناگهانی هم رفت.
پدرم با اهریمن مشت خداحافظی کرد.
«به زودی دوباره همدیگه رو میبینیم.»
«من به دیدنتون میام.»
همه ما بلند شدیم و با احترام به پدرم تعظیم کردیم.
«حالا که این همه راه رو اومدید، باید قبل از رفتن یه دور مهمونمون کنید!»
با این حرف، پدرم واقعاً قبل از رفتن پول نوشیدنیها رو حساب کرد.
جو چون-به با هیجان داشت پولی رو که از پدرم گرفته بود کنار میگذاشت.
«این شرابِ ارزشمندیه، هدیهای از طرف اهریمن آسمانی.»
با حرف من، لی آن و چئون سو-هی جامهاشون رو با هر دو دست گرفتن و با احترام نوشیدن.
بعد از سر کشیدن یه جام دیگه، اهریمن مشت از من پرسید:
«میدونی چرا رهبر فرقه امروز اومد اینجا؟»