چپتر 192: لذت جیم شدن
چپتر 192: لذت جیم شدن
چپتر ۱۹۲. لذت جیم شدن.
روز بعد، پس از اتمام تمرینات مشتهای سیاه، به دنبال اهریمن مشت راه افتادم.
«لطفاً امروز با من غذا بخورید.»
اهریمن مشت همیشه تنها غذا میخورد.
البته بقیه شهریاران اهریمنی هم فرقی نداشتند، اما اهریمن مشت حتی با زیردستانش هم غذا نمیخورد.
«نه.»
«چرا نه؟»
«معذبم میکنه.»
«اگه کسی قرار باشه معذب بشه اون منم، اونوقت شما میگید معذبید؟ آخه کی این حرف رو باور میکنه؟»
«من با تو معذبم.»
اهریمن مشت با قدمهای بلند دور شد.
مشتهای آهنین با چهرههایی متعجب به ما خیره شده بودند؛ به اهریمن مشت که میگفت حتی در حضور زیردستانش هم معذب است، و به من که برای یک وعده غذا به او پیله کرده بودم.
البته که قصد تسلیم شدن نداشتم.
روز بعد، دوباره دنبالش رفتم.
«پس امروز نظرتون درباره یه فنجون چای چیه؟»
«از چای خوشم نمیاد.»
«میگن نوشیدن چای زیاد برای بدن خوبه.»
اهریمن مشت از حرکت ایستاد.
«داری چه غلطی میکنی؟ میخوای توی اون چای سم بریزی؟»
«البته که نه. اگه مسمومتون کنم، دیگه نمیتونم فرمول بعدی رو یاد بگیرم، مگه نه؟»
«درسته. اول باید همهچیز رو یاد بگیری و بعد مسمومم کنی.»
«دارید اشتباه برداشت میکنید.»
با وجود فریاد من، اهریمن مشت با قدمهای بلند دور شد.
روز بعد، وقتی تمرین تمام شد، باز هم دنبالش رفتم.
«احیاناً بازی گو بلدید؟»
«نه. یه مرد واقعی رو چه به نگه داشتن این سنگهای ریز؟ مگه خاله بازیه؟»
«این خاله بازی چیزیه که پدرم این روزها خیلی بهش علاقه پیدا کرده.»
«...»
اهریمن مشت بدون اینکه به پشت سرش نگاه کند، دور شد.
شاید به خاطر حرفی که درباره پدرم زدم، قدمهایش حتی از روز قبل هم سریعتر شده بود.
روز بعد و روز بعد از آن هم اهریمن مشت مثل یک دیوار رسوخناپذیر بود.
به این راحتیها قرار نبود پیشرفتی حاصل شود.
موفق شده بودم اهریمن مشت را در یک دیگ در حال جوش بیندازم، اما این حریف بزرگ و تنومند هیچ نشانهای از نرم شدن نشان نمیداد.
میخواستم او را بپزم و بخورم، اما پخته نمیشد.
در چنین مواقعی که احساس درماندگی میکردم، یک نفر به ذهنم میآمد.
بلافاصله به سمت فرقه مسیر جنوبی، جایی که اهریمن تیغه آسمان خونین بود، حرکت کردم.
***
اهریمن تیغه آسمان خونین مشغول آموزش هنرهای رزمی به سو دهریونگ بود.
سو دهریونگ که حالا یک شاگرد رسمی شده بود، داشت هنر رزمی شاخص او، یعنی فرم تیغه اهریمنی بهشتکش را از اهریمن تیغه آسمان خونین یاد میگرفت.
برای اینکه مزاحم تمرینشان نشوم، به حیاط پشتی رفتم، به آرامی چشمهایم را بستم، در وضعیت مدیتیشن نشستم و هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی را به جریان انداختم.
من در تکنیک شمشیر آسمان پرنده به استادی کامل دوازدهستاره رسیده بودم و در چهار گام باد الهی هم به مقام استادی دست یافته بودم.
در میان هنرهای رزمی که یاد گرفته بودم، تکنیکی که حتماً باید در آن به استادی کامل میرسیدم، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بود.
مدتی که مشغول تمرین بودم، صدای محتاطانه سو دهریونگ را از دور شنیدم.
«تمرین تموم شد.»
او به آرامی خبر داد تا مبادا مزاحم تمرین من شود.
وقتی چشمهایم را باز کردم، سو دهریونگ که غرق در عرق بود، کنارم ولو شد.
«سخته؟»
«داره منو میکشه.»
به نظر میرسید سو دهریونگ که تمریناتش را به طور جدی شروع کرده بود، داشت دورههای جهنمی را پشت سر میگذاشت.
«یه صحبتی باهاش میکنم. بازرس سوی ما داره خیلی سختی میکشه. لطفاً یه کم باهاش راه بیاید.»
«البته. راههای زیادی برای کشتن یه آدم وجود داره.»
آرام به نیمرخ سو دهریونگ نگاه کردم.
«چرا اینطوری نگام میکنی؟»
«تغییر کردی. حست عوض شده.»
«چطور مگه؟»
«قویتر به نظر میرسی.»
با همین یک جمله، حال و هوای سو دهریونگ فوراً عوض شد و چهرهاش از شادی درخشید.
هر دو مشتش را گره کرد.
«فقط منتظر باش!»
«"ای تبهکارها!" نه، منظورم اینه که "ای خانومها!" درسته؟»
«انقدر ضایع بود؟»
«همینطوری ادامه بده، دست راست من! بدون گذروندن این زمان برای صیقل دادن خودت، یا به دست تبهکارها کشته میشی یا خانومها ردت میکنن.»
«اگه حتی بعد از صیقل دادن خودم هم ردم کردن چی؟»
چشمان آهومانند سو دهریونگ به امید شنیدنِ «همچین اتفاقی نمیافته» بود، اما...
«اونوقت بیا حداقل یه تبهکار دیگه رو بگیریم. آه! ممکنه تبهکارهای دنیا منقرض بشن.»
«هی! جدی میگی؟»
بلند خندیدم و سو دهریونگ هم با من خندید.
او بلند شد و خداحافظی کرد.
«پس فردا میبینمت. آه، و اون حرفی که درباره قویتر شدنم زدی، لطفاً دفعه بعد هم دوباره بگو! هر وقت که بهم سخت گذشت.»
«باشه.»
بعد از راهی کردن او، به حیاط جلویی رفتم، جایی که اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که به تیغه بهشتکش تکیه داده بود، عرقش را پاک میکرد.
«حتماً سرت با مشتزنی خیلی شلوغه، برای چی اومدی؟ نکنه به همین زودی خسته شدی؟»
«بله. خسته شدم. پر از پشیمونیام و با خودم میگم چرا تصمیم گرفتم تکنیک مشت یاد بگیرم، در حالی که میتونستم بیرون باشم و با شما خوش بگذرونم، ارشد.»
«کی گفته من باهات خوش میگذرونم؟»
رفتم و کنار اهریمن تیغه آسمان خونین نشستم.
«هر چقدر هم که آتیش رو زیاد میکنم، اون اصلاً خیال پخته شدن نداره.»
«داری سعی میکنی یه تختهسنگ رو بپزی. فکر میکنی پخته میشه؟»
«برای همین اومدم پیش شما، ارشد.»
«پس میخوای یه کم زنجبیل پیر به آبِ جوش اضافه کنی؟»
«برای همینه که ازتون خوشم میاد، ارشد. در آنِ واحد مطلب رو میگیرید.»
«از اهریمن مشت چی میخوای؟ هنرهای رزمیش رو؟ یا قلبش رو؟»
«اولش، هنرهای رزمیش بود.»
«و حالا قلبش رو هم میخوای؟»
«اون میخواد یه صخره رو از پا دربیاره. اولش فکر کردم این کار خیلی خفنه، برای همین منم خواستم از پا درش بیارم. اما حالا، کنجکاو شدم که چرا اهریمن مشت انقدر اصرار داره اون صخره رو خرد کنه.»
«وقتی بفهمی، احتمالاً دلیلش خیلی ناچیزه.»
«مگه برای همه همینطور نیست؟ از جمله خود من.»
اهریمن تیغه آسمان خونین طوری به من نگاه کرد که انگار یک پیرمرد کوچولو هستم.
«متأسفم که این رو بعد از این همه راه که اومدی بهت میگم، اما من چیز زیادی درباره اهریمن مشت نمیدونم.»
«اشکالی نداره. فقط چون احساس خفگی میکردم اومدم شما رو ببینم.»
زنجبیل تند نه برای پختوپز، بلکه برای درمان به کار رفته بود.
«هی، ارباب جوان دوم.»
«بله، ارشد.»
«حالت خوبه؟»
«!»
اهریمن تیغه آسمان خونین داشت از من میپرسید.
که آیا حالم خوب است یا نه.
اگر هر کس دیگری پرسیده بود، میگفتم خوبم، اما نمیخواستم با اهریمن تیغه آسمان خونین این کار را بکنم.
«مطمئن نیستم.»
«گفتنِ "نمیدونم" خطرناکتر از گفتنِ "خوب نیستم"ـه. وقتی خستهای، باید استراحت کنی.»
لحظهای بود که دوباره حس کردم اهریمن تیغه آسمان خونین واقعاً نگران من است.
این روزها، خودم را در مقابل او بیدفاع میدیدم.
خیلی تلاش کرده بودم تا درِ قلب او را باز کنم، اما شاید اول درِ قلب خودم بود که چهارتاق باز شده بود.
«اونوقت، ارشد، میتونم یه کم به تیغهتون تکیه بدم؟»
«نمیتونی. با توجه به اینکه داری حرفهای چرت میزنی، پس حتماً حالت کاملاً خوبه.»
«فقط یه بار. خیلی وقته که میخوام فقط یه بار بهش تکیه بدم.»
وقتی التماس کردم، اهریمن تیغه آسمان خونین بالاخره طوری که انگار نمیتواند حریفم شود، کوتاه آمد.
«پس فقط همین یه بار.»
سعی کردم به تیغه بهشتکش تکیه بدهم.
«آه! حالا میفهمم چرا همیشه به این تکیه میدید.»
«حس اطمینان بهت میده، انگار داره ازت محافظت میکنه، نه؟»
«نه. بهطرز عجیبی خنکه.»
تیغه بهشتکش یک سرمای بدوی در خود داشت.
«پس فقط شما بودید که توی اون روزهای داغ تابستون خنک میموندید!»
اهریمن تیغه آسمان خونین که شاید انتظار نداشت اینطور با او بحث کنم، فقط خندید و گفت: «ای وروجک.»
شوخی کردن با سو دهریونگ و اینطور خندیدن با اهریمن تیغه آسمان خونین، بخش زیادی از درماندگیام را برطرف کرد.
و همچنین یک روش عالی برای درمان پیدا کردم.
«وقتی خسته باشم، استراحت میکنم.»
«هر وقت بهت سخت گذشت بیا اینجا.»
کلمه «هر وقت» قلبم را لرزاند.
«اگه شما رو نداشتم چیکار میکردم، ارشد؟»
«خیلی راحت به زندگیت ادامه میدادی و با اهریمن مشت، مشتزنی میکردی. حرفهای بیهوده رو تموم کن و برگرد. مگه اون تمرینات آخر شب یا هر چی که هست رو نداری؟»
«امکان نداره. چطور ممکنه توی این فرقه اهریمنی هیچ رازی وجود نداشته باشه؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین که تیغهاش را کشیده بود، در حالی که به داخل خانه میرفت گفت:
«فکر میکنی اینها با این دهنهای لقشون به کی رفتن؟»
***
من به توصیه اهریمن تیغه آسمان خونین عمل کردم.
روز بعد، به تمرین مشتهای سیاه نرفتم.
در زمانی که تمرین باید در اوج خودش میبود، من در دنیای هنر جابهجایی فضا-زمان بودم.
آسمان و دریایی آبی که شبیه به نیروی شمشیر من بود، ساحلی شنی و آفتابگیر، و سایه درختی با برگهای پهن.
حتی یک زیرانداز خنک.
در راحتترین حالت ممکن دراز کشیده بودم.
امروز روز جیم شدن بود.
بعد از بازگشت از اتحاد رزمی، در حالی که با اهریمن مشت درگیر شده بودم، حتی یک لحظه هم استراحت درست و حسابی نداشتم.
پس امروز قصد داشتم مدتی رو تنها بگذرونم.
تصمیم گرفتم به هیچکس دیگه فکر نکنم.
روز بیخیالیِ کاملی بود، همراه با نوشیدنی، تنقلات و کتابی برای خوندن.
به آسمون نگاه کردم، بعد به دریا، و بعد به خرچنگی که روی شنها راه میرفت.
کتاب خوندم، چرتی زدم، بیدار شدم و دوباره خیره به دریا موندم.
«آه! این عالیه!»
بیشتر از عالی بود.
تمام روز رو همینطور به بطالت گذروندم.
اون بعدازظهر، شخصی به اقامتگاهم اومد.
چئون سو-هی بود.
«برادر ارشد، برادر ارشد.»
اون جلوی اهریمن مشت من رو ارباب جوان دوم صدا میزنه، اما وقتی فقط خودمون دوتا هستیم، بهم میگه برادر ارشد.
بامزه است.
«کجا رفته؟»
دیدم که از پشت پنجره داره توی اتاقم رو سرک میکشه.
از اونجایی که هر روز بدون استثنا توی تمرینات مشتهای سیاه شرکت میکردم، حتماً وقتی یهو غیبم زده نگران شده بود.
بعد از اینکه مدتی توی حیاط قدم زد، اقامتگاه رو ترک کرد.
کاملاً انتظار داشتم که اون بیاد، اما لحظهای بعد، شخصی کاملاً غیرمنتظره به دیدنم اومد.
دقیقتر بگم، به دیدنم نیومد، بلکه از اونجا رد شد.
در کمال تعجب، اون اهریمن مشت بود.
طوری از کنار اقامتگاهم رد شد که انگار داره برای کار دیگهای از اونجا عبور میکنه.
همونطور که میگذشت، چشماش به سمت اقامتگاه من چرخید.
در حالی که انرژیش رو برای چک کردن اینکه من خونه هستم یا نه بالا میبرد، از اونجا رد شد.
خیلی خندهدار بود که چطور وانمود میکرد متوجه نشده، و در عین حال، تحت تاثیر قرار گرفتم.
واقعاً دلم میخواست هنر جابهجایی فضا-زمان رو باطل کنم و بپرم بیرون.
میخواستم ازش بپرسم که آیا چون نگرانم بوده اومده، تا قیافه دستپاچهاش رو ببینم.
اما این کار رو نکردم.
هی شماها، باید بدونین من چقدر ارزشمندم!
تا دیروقت همینطور وقت گذروندم، بعد با تکنیک قلب نیروی درونیم رو پر کردم و باز هم به استراحت ادامه دادم.
شاید یه روز بیاهمیت به نظر میرسید، اما برای من، زمان ارزشمندی برای تجدید قوا بود.
بعد، وقت تمرین آخر شب رسید.
هر سه نفرشون سر وقت رسیدن و به محض اینکه اومدن، چئون سو-هی ازم پرسید:
«چرا امروز نیومدی سر تمرین مشتهای سیاه؟»
با شنیدن اینکه سر تمرین نرفته بودم، لی آن جا خورد.
«ارباب جوان! مریض شدین؟ چقدر آسیب دیدین!»
«چرا اینقدر شلوغش میکنی؟»
«امکان نداره ارباب جوان تمرین رو جیم بزنه! موضوع چیه؟ چی شده؟»
«منم آدمم. وقتایی هست که میخوام جیم بزنم، و وقتایی که میخوام استراحت کنم.»
همونطور که این رو میگفتم، به اهریمن مشت نگاه کردم.
«مگه نه؟»
اهریمن مشت لحظهای بهم نگاه کرد و بعد سرش رو تکون داد.
«من هرگز چنین کاری نکردم.»
«واقعاً؟»
«اگه اینقدر تنبل زندگی میکردم، الان یکی دیگه جای اهریمن مشت نشسته بود.»
«براتون سخت نیست؟»
«اصلاً.»
میدونم.
چیزی که واقعاً آدم رو خسته میکنه سخت بودن کار نیست، بلکه اینه که هیچکس اون سختی رو درک نکنه، و حتی اگه درک کنن، بیتفاوت از کنارش رد بشن.
«اگه خسته شدین، بیاین با من خوش بگذرونین! من هر لحظه آمادهام.»
البته که اهریمن مشت وانمود کرد نشنیده.
همونطور که تمرین اون روز رو به پایان میرسوندیم.
هوووووش!
صدای ناآشنای وزش باد از مشتم بلند شد.
صدای تندر نبود، اما صدای مشتزنیهای همیشگیم هم نبود.
«این چه صداییه؟»
با سوال من، اهریمن مشت با چهرهای متعجب بهم نگاه کرد.
«این صدای طوفانیه که داره شکل میگیره.»
این یعنی زمان رسیدن به تندر چندان دور نبود.
با دیدن دستاورد باورنکردنی و سریع من، روحیه مبارزهطلبی از تمام بدن اهریمن مشت زبانه کشید.
طوری به نظر میرسید که انگار میخواد همین الان بهم حمله کنه.
اون غریزی یه قدم به جلو برداشت و من عقب نشینی کردم.
توی اون وضعیت متشنج که هر لحظه ممکن بود نبردی سهمگین در بگیره، لی آن و چئون سو-هی هم مضطرب شدن.
سریع بهش گفتم:
«بیا یه شرطبندی کنیم.»
«چه جور شرطبندیای.»
«من از زدن و خوردن خوشم نمیاد، پس نظرتون درباره شرطبندی روی هنرهای سبکبالی چیه؟ اگه من بردم، لطفاً فرم دوم مشتِ «مشت آسورای تندر» رو بهم یاد بدین.»
«و اگه من بردم؟»
«باهات یه مبارزه میکنم، اهریمن مشت.»
لبخندی مطمئن روی لبهای اهریمن مشت نشست.
«حتماً فکر کردی چون بدنم بزرگه، کُند هستم.»
بزرگترین استادان تکنیکهای مشت، گامبرداریهای فوقالعادهای دارن و گامبرداری هم به هنرهای سبکبالی مرتبطه.
«خوبه. شرط رو قبول میکنم.»
اهریمن مشت سرشار از اعتمادبهنفس بود.
اونقدر به هنرهای سبکبالی خودش اطمینان داشت که حاضر شد فرم دوم هنر رزمیِ شاخصش رو شرط ببنده.
«تا ورودی روستای خاندان اهریمنی. چطوره؟»
«اونجا برای دوئل مناسب نیست. حدود ۱۰ لی دورتر از ورودی، یه جنگل خیزران هست. بریم اونجا.»
توی ذهن اهریمن مشت، اون از همین حالا شرط رو برده بود.
لی آن خطی روی زمین کشید و ما کنار هم روی خط ایستادیم.
«آماده، حرکت!»
هر دوی ما مثل تیرهایی که همزمان شلیک شده باشن، به جلو پرتاب شدیم.
میتونم تصور کنم اون دوتا زن از دیدن پیکرهای ما که در یک لحظه از دید محو شدن، چقدر غافلگیر شدن.
اهریمن مشت واقعاً سریع بود.
مطمئنم بین شهریاران اهریمنی از همه سریعتره.
حتماً برای همین شرط رو قبول کرد، اما اون نمیتونست از «گام تندرو» من سریعتر باشه.
سرعتم رو با اون هماهنگ کردم و شونهبهشونهاش دویدم.
تعجب اهریمن مشت از نفسنفس زدنهای تندش پیدا بود.
چند قدم زودتر به جنگل خیزران رسیدم.
طوری وانمود کردم که انگار به سختی برنده شدم و به نفسنفس افتادم.
اهریمن مشت که کمی بعد رسید، با چهرهای متعجب بهم نگاه کرد.
به نظر میرسید هرگز فکر نمیکرد من بتونم از اون سریعتر باشم.
«اول فرم دوم مشت رو بهم یاد بدین، و اگه فکر میکنین ناعادلانه بوده، میتونین سر مشت سوم شرط ببندین و دوباره مسابقه بدیم.»
چهره ترسناک اهریمن مشت وقتی حالتی ترسناک به خودش میگرفت، واقعاً وحشتناک میشد.
اما ترس، ترسه.
اون مردی نبود که زیر قولش بزنه.
«خوبه. همینجا فرم دوم مشت رو بهت یاد میدم.»
بابت تصمیم بدون تردیدش، درونم غافلگیر شدم.
اون واقعاً مردِ میدان بود.
این هنر رزمی ارزشمندتر از اون بود که سر یه شرطبندی سبکبالی واگذارش کنه.
اهریمن مشت الان به چی فکر میکرد؟ واقعاً از اول فکر نمیکرد که ممکنه ببازه؟ در مورد نیتش کنجکاو بودم.
«حالتون خوبه؟»
«داری میپرسی حالم خوبه، اونم بعد از اینکه منو کشوندی توی تله؟»
اون تله... شاید ازش خبر داشتی و عمداً توش افتادی؟
فرم دوم مشت، آسورای تندر.
اگه فرم اول مشت، یعنی «آسورای ابر سیاه»، روی متمرکز کردن تمام قدرت برای ضربه زدن به یک حریف بود، «آسورای تندر» فرمی بود که مشتها رو اونقدر سریع پرتاب میکرد که با چشم دیده نمیشدن.
این فرم به جای قدرت، روی سرعت تمرکز داشت، شبیه به «فرم آسمان لاجوردی» که فرم شمشیر سریعِ «تکنیک شمشیر آسمان پرنده» بود.
اهریمن مشت فرمول و حالتها رو بهم یاد داد.
تمام توان ذهنیم رو به کار گرفتم تا آموزشهای اون رو مال خودم کنم، بدون اینکه حتی یک نکته رو از قلم بندازم.
و اینطور شد که مشت دوم اهریمن مشت هم مال من شد.
«خیلی ممنونم. این مشت هرگز در راه نادرست استفاده نمیشه.»
در برابرش تعظیم کردم.
ما هنوز استاد و شاگرد نشده بودیم، اما من تا مشت دوم رو دریافت کرده بودم.
«خب، حالا که تا اینجا اومدیم، چطوره قبل از برگشتن یه کم آبوهوا عوض کنیم؟»
اهریمن مشت با حالتی که میپرسید منظورم چیه، بهم نگاه کرد.
«خیلی وقته که از فرقه بیرون نرفتین، مگه نه؟ من دیروز از جیم زدن و بازی کردن خیلی لذت بردم. اهریمن مشت، چرا یه کم با من جیم نمیزنی؟»
اهریمن مشت طوری پوزخند زد که انگار این کار غیرممکنه و قدمهاش رو به سمت فرقه اصلی کج کرد.
در حالی که به اون کمر پهن و بزرگ نگاه میکردم، گفتم:
«شما هر روز همینطوری میرین بیرون، برای همین هیچکس قدر ارزشمند بودنتون رو نمیدونه.»
اهریمن مشت در جا خشکش زد.
«خیرخواهیِ اهریمن مشت نسبت به فرقه اصلی خیلی طولانی شده.»
منظورم رو به عنوان خیرخواهی نسبت به زیردستهاش بیان نکردم.
نمیخواستم غریزه طبیعی زیردستها که از اهریمن مشت میترسیدن، و نه علاقه اهریمن مشت به اونها رو کوچک جلوه بدم.
اهریمن مشت به سمتم چرخید.
نگاههای ما در میان هوا به هم گره خورد.
برای مدتی طولانی، هیچکدوم حرفی نزدیم.
اون مرد باهوشی بود و معنای پنهان حرفهای من رو درک کرد.
«خسته به نظر میرسین.»
این دومین باری بود که این حرف رو بهش میزدم.
آیا بالاخره حرفهام بهش رسیده بود؟
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن مشت پرسید:
«جایی رو داری که بریم؟»
لبخند درخشانی زدم و گفتم:
«لذت جیم زدن به اینه که هیچ نقشهای نداشته باشی. بیا بریم.»
قبل از اینکه بتونه نظرش رو عوض کنه، شروع به دویدن کردم و اهریمن مشت هم با من دوید.
قدمهامون رو هماهنگ کردیم و شونهبهشونه هم دویدیم.
توی چهره مردی که کنارم میدوید، برقی از چیزی رو دیدم.
نوعی شادی که تا به حال ندیده بودم.
و اینطور شد که در یک لحظه از فرقه دور شدیم.
از زندگی روزمرهمون دور شدیم.