چپتر 193: ترسناک، اما خوش‌تیپ
چپتر 193: ترسناک، اما خوش‌تیپ
من و اهریمن مشت روی لبهی صخرهای ایستاده بودیم که آبشاری از آن به پایین سرازیر میشد.
غررررر!
تماشای پاشش عظیم آب که توسط آبشار ایجاد میشد، طراوتبخش بود.
«خب، اصلاً نباید از نیروی درونیت استفاده کنی.»
«بهتره خودت هم زیر قولت نزنی.»
کاری که قصد انجامش را داشتیم، پریدن از یک ارتفاع بلند بود.
خب، چیزی در میان نبود.
این صرفاً نبردی بر سر غرور بود.
وقتی جوون بودم، دخترها از اون پایین تماشا میکردن...
حالا داشتم این بازی خطرناک را با اهریمن مشت در میان این کوههای عمیق و تودرتو انجام میدادم.
«اون بدن لاغرت ممکنه با برخورد به صخرهها خرد بشه.»
«بدن درشت تو هم، اهریمن مشت، با دو برابر قدرت به صخرهها میخوره.»
نگاههایمان نشان از عزمی داشت که هرگز قصد باختن نداشت.
هر دو همزمان پریدیم.
در سطح من، آیا پریدن بدون استفاده از نیروی درونی واقعاً مرا میترساند یا دلم را هری پایین میریخت؟ با این حال، عمداً فریادی از سر هیجان سر دادم.
«واااااااااااا!»
شالاپ!
بدن اهریمن مشت در حالی که تودهی بزرگی از آب را به هوا میفرستاد، زودتر وارد آب شد.
بلافاصله، اهریمن مشت سرش را از آب بیرون آورد.
در آن لحظه، من با استفاده از گامهای روی آب، روی سطح آب شناور بودم.
قبل از برخورد با آب، از نیروی درونیام استفاده کرده بودم.
مقابل اهریمن مشت که سرش را بیرون آورده بود، چمباتمه زدم و با شیطنت گفتم:
«من باختم.»
اهریمن مشت برای لحظهای از شیطنت توی چهرهام مبهوت به نظر میرسید، اما بعد با صدای بلندی که توی دره پیچید، زد زیر خنده.
خب، تا وقتی که خندهدار بود، بقیهاش اهمیتی نداشت.
من هم در آب غوطهور شدم.
سرمای یخزدهی آب حواسم را سر جا آورد.
درحالیکه من در آب شنا میکردم، اهریمن مشت روی تختهسنگ پهن و صافی در ساحل مقابل رفت.
پریدن از آبشار بدون نیروی درونی.
آیا او حتی یک بار در زندگیاش چنین کاری کرده بود؟ نه، احتمالاً حتی به فکرش هم خطور نکرده بود.
«آب واقعاً شفافه.»
بعد از مدتی شنا کردن، من هم روی تختهسنگی که اهریمن مشت روی آن بود، رفتم.
میتوانستم از نیروی درونیام برای تولید گرما و خشک کردن لباسهایم استفاده کنم، اما در عوض آنها را درآوردم و روی سنگ پهن کردم.
«میخوام یه کم دراز بکشم.»
و ولو شدم و به آسمان نگاه کردم.
«تو هم باید دراز بکشی، اهریمن مشت.»
«من راحتم.»
«خیلی وقته که جلوی بقیه دراز نکشیدی، نه؟»
«حتی یادم نمیاد.»
«پس تو یه همچین موقعیتی باید دراز بکشی.»
علیرغم پیشنهاد من، اهریمن مشت نشسته باقی ماند.
مدتی در سکوت به آسمان نگاه کردیم.
برای رفع خستگی انباشتهشدهاش با تنبلی کردن، حتی اگر تمام سرزمینهای مرکزی را هم زیر پا میگذاشتیم، باز هم کافی نبود.
به همین دلیل است که قصد دارم مدام از فرقه دورتر شوم.
«بیا راه بیفتیم.»
«بیا فقط یه کم دیگه بمونیم.»
اهریمن مشت مضطرب و بیقرار به نظر میرسید.
درکش میکردم.
در فرقه، زندگی او تمام روز شلوغ بود.
آموزش دادن به همه، از مشتهای سفید گرفته تا مشتهای سیاه! با فکر کردن به آن، واقعاً زندگی سختی بود.
بعد از اینکه مدت زیادی به آن صورت نشست، اهریمن مشت ناگهان بلند شد.
سریع جلوی او را که از شدت کلافگی میخواست یک تکنیک مشتزنی اجرا کند، گرفتم.
«تو تمام عمرت همینطوری مشت زدی. فقط همین یه بار رو لطفاً تحمل کن.»
«فقط نشستن اینجا باعث میشه بدنم سست و خشک بشه. نمیتونم تحملش کنم.»
«حالا، حالا، اول بشین.»
دوباره او را نشاندم.
او به راحتی با این تنبلی کردن کنار نمیآمد.
«درسته. میگن برای یه آدم، ساکن موندن سختتره. اما این رو هم میگن که اینطوری خالی کردن ذهن برای سلامت روان آدم خوبه.»
«این رو کجا شنیدی؟»
«فقط یه چیزی بود که یه جایی به گوشم خورده بود.»
فراتر از اهریمن مشت که به من نگاه میکرد، آسمان آبی بود.
«اهریمن مشت، به ابرهایی که پشت سرت شناورن نگاه کن.»
اهریمن مشت سرش را برگرداند و به آسمان نگاه کرد.
همانطور که ابرها را تماشا میکرد، میتوانستم حس کنم که افکار پریشان در حال ورود به چشمانش هستند.
«نگران زیردستهات نباش.»
اهریمن مشت با حالتی به من نگاه کرد که انگار میخواست بگوید: «از کجا فهمیدی به چی فکر میکنم؟»
«اونها احتمالاً الان همهشون دارن شادی میکنن. به زیردستهات بگو اونها هم یه کم استراحت و تنبلی کنن. رئیس تنبلی میکنه، زیردستها هم تنبلی میکنن. مگه عالی نیست؟»
«اونوقت سازمان از هم میپاشه.»
«حالا مگه چی میشه اگه یه کم از هم بپاشه؟»
برای لحظهای، اهریمن مشت جا خورد.
«"مگه چی میشه اگه از هم بپاشه؟" تو حتی یک بار هم به این موضوع فکر نکردی، مگه نه؟»
«البته که نه.»
«اگه از هم بپاشه، شهریاران اهریمنی دیگه هستن، مگه نه؟ اگه از هم بپاشه، پدرم هست، مگه نه؟ حالا مگه چی میشه اگه یه کم سرت داد بزنن؟ مگه چی میشه اگه یه کم به غرورت بربخوره؟»
گوشههای لب اهریمن مشت کمی به سمت بالا رفت.
به نظر میرسید پوزخندی است که میگوید: «تو چی میدونی؟» اما در عین حال خندهای بود که به نوعی طراوتبخش به نظر میرسید.
«فقط همهاش رو فراموش کن. همهی اون استادهای مشتزنی با اون عناوین رنگارنگشون رو فراموش کن.»
چه مدت به آن صورت بودیم؟
اهریمن مشت بدنش را شل کرد.
کمی به عقب تکیه داد و با دستهایش از پشت خودش را نگه داشت.
کاملاً دراز نکشید، اما باز هم نسبت به قبل کمی آرامتر به نظر میرسید.
همانطور ماندیم و تا زمانی که لباسهایمان خشک شد، خیره به آسمان نگاه کردیم.
***
بعد از پایین آمدن از کوه، در امتداد مسیری باریک قدم زدیم.
«نمیخوایم از هنرهای سبکبالی استفاده کنیم؟»
«منظره خیلی قشنگه، بیا فقط تا انتهای این مسیر پیاده بریم.»
همانطور که انتظار میرفت، به نظر میرسید برای حرکت کردن بیتاب است.
«بهتر نیست وقتی به مقصدمون رسیدیم استراحت کنیم؟»
هر وقت چنین حرفهایی میشنوم، مدام به یاد خودم قبل از بازگشتم میافتم.
آن موقع که به دنبال مواد لازم برای هنر بزرگ بودم، همینطور بودم.
مهم نبود چه اتفاقی میافتد، من به سمت مقصدم میدویدم.
پیادهروی غیرقابلتصور بود.
«میگن پیادهروی برای آدم خیلی خوبه.»
«خالی کردن ذهن خوبه، پیادهروی خوبه. اصلاً چی خوب نیست؟»
«چیزهای بد زیادی وجود داره. نگران کار بودن وقتی برای استراحت اومدی بیرون. فکر کردن به کسی وقتی اون حتی بهت فکر هم نمیکنه. برای تفریح بیرون اومدن ولی هنوز به فکر تخریب صخرهها بودن. خیلی چیزها هست.»
بعد از لحظهای پرسید:
«زندگی من اونقدر به نظرت بد میومد؟»
«بله.»
با جواب بدون تردید من، اهریمن مشت از حرکت ایستاد و به من نگاه کرد.
«به خاطر بد بودنش نبود که بد به نظر میرسید، بلکه به خاطر این بود که بیش از حد بینقص بود.»
اثری از آسودگی در چهرهاش نمایان شد.
«میدونم نگران چی هستی، اما من مردی نیستم که به راحتی بشکنم.»
«واقعاً؟»
«چی؟»
«دارم میپرسم واقعاً کسی هستی که به راحتی نمیشکنه؟ از کجا میدونی؟ تو که تا حالا نشکستی.»
اهریمن مشت نتوانست پاسخی بدهد.
«وقتی به پدرم روی صندلی رایزن اعظم نگاه میکنم، یاد تو میافتم که روی اون سکو ایستادی و به زیردستهات نگاه میکنی. این حس رو دارم که هر دوی شما اونجا به دام افتادید.»
«!»
اهریمن مشت، تو با اون ثبات تزلزلناپذیر تا اینجا اومدی، وقتش نیست یه کم استراحت کنی؟
او چیزی نگفت.
مدت زیادی به همان صورت در سکوت قدم زدیم.
جایی که مسیر به پایان میرسید، از اهریمن مشت پرسیدم:
«چیزی هست که بخوای امتحانش کنی؟»
اهریمن مشت نتوانست به راحتی جوابی پیدا کند و از من پرسید:
«و تو چی؟»
«من همین الان دارم انجامش میدم.»
لبخند کمرنگی روی لبهای اهریمن مشت ظاهر شد.
لی آن و چئون سو-هی میگویند او هر چقدر هم که ببینندش باز هم ترسناک است، اما من از این چهره نمیترسم.
در واقع، من از همان ابتدا هم نمیترسیدم.
«پس، اون رو به تو میسپارم.»
«خیلی خب، پس بیا اول بریم یه غذای خوشمزه بخوریم. مگه یه قانون نیست که نمیشه توی سفر از غذا گذشت؟»
من اول جلوتر دویدم و اهریمن مشت هم با من دوید.
اهریمن مشت سرعتی را که مهار کرده بود آزاد کرد و شروع به دویدن در جلو کرد.
***
«رسیدیم. یه رستوران مشهور با قدمت دویستساله!»
جایی که بهش رسیدیم «عمارت تقدیر درخشان» نام داشت که هم شراب میفروخت و هم غذا.
اونقدر محبوب بود که مشتریها صف کشیده بودن.
«از کجا اینجا رو میشناختی؟»
«فقط همین یه جا رو میشناسم؟ غذای مخصوص اینجا یه خوراک جوونه بامبوئه که تو دوست داری، اهریمن مشت.»
«تو از کجا اینو میدونی؟»
«اونجوری نگام نکن. اینطور نیست که برای ریختن سم توی غذات در موردش تحقیق کرده باشم. تو قراره استاد آیندهم بشی، پس حداقل باید اینقدر رو بدونم.»
مردی که جلوی ما توی صف ایستاده بود، نگاهی به عقب انداخت و با دیدن اهریمن مشت وحشتزده شد.
مرد در حالی که میلرزید، گفت:
«مـ... میخواید شما اول برید؟»
«مشکلی نیست.»
بعد از جواب اهریمن مشت، مرد سرش رو برگردوند و دیگه حتی یه بار هم پشت سرش رو نگاه نکرد.
لبخندی زدم و از اهریمن مشت پرسیدم:
«توی تمام عمرت، هیچوقت برای خریدن غذا توی صف نایستاده بودی، نه؟»
با دیدن چهره اهریمن مشت که میگفت «معلومه که نه»، دوباره پرسیدم:
«خوش نمیگذره؟»
اهریمن مشت به اطراف نگاه کرد.
مردمی که توی صف بودن، آدمهای جدیدی که پشت سرمون صف میبستن، کسایی که توی خیابون رفتوآمد میکردن و داد و فریاد دستفروشها.
«بد نیست.»
عمارت تقدیر درخشان به تنهایی بیش از ده پیشخدمت داشت؛ اونقدر رستوران بزرگی بود که صف سریع جلو میرفت.
وقتی نوبت ما شد، روی یه صندلی نشستیم.
چندین نوع غذا و مقداری شراب سفارش دادیم.
«چرا اینهمه سفارش میدی؟»
«خیلی وقت بود اینجا نیومده بودم، پس باید از همه چی بخوریم.»
اول شراب رو آوردن.
همونطور که برای اهریمن مشت یه جام میریختم، نگاه ناراضی اون به جنگجوهایی افتاد که از خیابون رد میشدن و به همدیگه ناسزا میگفتن.
دستم رو دراز کردم و جلوی دیدش رو گرفتم.
«ما داریم وقتگذرونی میکنیم! اون یه تیکه سنگه. اونم یه صندلیه. متوجهی؟»
«متوجهم.»
اهریمن مشت برای من یه جام شراب ریخت و گفت:
«توی سن تو، با این سطح از هنرهای رزمی، باید کنترل کردن خونگرمی و جوانیت سخت باشه.»
«واسه همینه که دارم با شهریاران اهریمنی وقت میگذرونم، مگه نه؟ تا دردسر بیخودی درست نکنم.»
«شاید دلایل دیگهای هم برای معاشرت با ما داشته باشی، اما دردسر درست نکردن کار ستودنیایه.»
«اوه! این اولین تعریفیه که اهریمن مشت تا حالا ازم کرده.»
جام شرابم رو بالا آوردم و با هم زدیم.
کمی بعد، غذاها رسیدن.
اهریمن مشت یه لقمه از خوراک جوونه بامبوی محبوبش خورد و غافلگیر شد.
«این واقعاً خوشمزهست.»
«همیشه یه دلیلی هست که مردم واسه یه جا صف میکشن.»
نگاهم به سمت آشپزخونه چرخید.
«نظرت چیه؟ چطوره آشپز رو بدزدیم و ببریم به فرقه اصلی؟»
«داری حرفی رو میزنی که بهش اعتقاد نداری.»
«چرا اینقدر مطمئنی؟ اگه ببریمش، خودش میاد.»
اهریمن مشت بعد از اینکه لحظهای بهم خیره شد، حرف غیرمنتظرهای زد.
«شنیدم طریقت اهریمنی تو جوریه که میز میخانهها رو نمیشکنه؟»
تعجب کردم.
نمیدونستم اهریمن مشت از این موضوع خبر داره.
«از کجا فهمیدی؟»
«گوشهایی برای شنیدن دارم.»
واسه همین بود که حرفم به برادرم درست بود.
به نظر میرسه که اونا تماشا نمیکنن، اما شهریاران اهریمنی همیشه حواسشون هست.
«بله، پس اگه بقیه صف میکشن، ما هم باید صف بکشیم. اگه آشپز دزدیده شد، ما باید بریم نجاتش بدیم. این طریقت اهریمنی منه.»
اهریمن مشت با دقت بهم خیره شد.
طریقت اهریمنی من چطور از طرف اون پذیرفته میشد؟
اهریمن مشت که به نظر میرسید داره فکر میکنه چیزی بگه یا نه، دوباره روی غذا خوردن تمرکز کرد.
همونطور که مشغول نوشیدن بودیم، یکی از دو زنی که میز بغلی نشسته بودن، با من صحبت کرد.
«قهرمان جوان، اولین بارته میای اینجا؟»
«بله، همینطوره.»
«پس چند تا جا هست که حتماً باید بهشون سر بزنی.»
«مایلید بیاید سر میز ما و بیشتر برام بگید؟»
زنان نگاهی به اهریمن مشت انداختن و بعد با کمال میل به میز ما پیوستن.
من غذاهای جدیدی برای اونا سفارش دادم.
میتونستم تعجب اهریمن مشت رو حس کنم.
این روند که اون زنا اینقدر طبیعی به ما ملحق شدن، براش یه شوک تازه بود.
زنی که تا حالا ندیده بود، سر صحبت رو باز میکنه و میاد سر میزش؟
واسه همین نسبت به اون زنا محتاط بود.
چشماش رو ریز کرد و با خودش فکر میکرد که نکنه نقشهای دارن، اما اونا فقط جوونهایی بودن که دوست داشتن خوش بگذرونن.
دلیلی که اصرار کردم به ما ملحق بشن، به خاطر اهریمن مشت بود.
اهریمن مشت تمام عمرش رو مجرد زندگی کرده بود.
هیچ سابقهای از رابطه اون با زنها وجود نداشت.
شاید از همون اول به خاطر ظاهرش، قید مسائل عشقی رو زده بود؟
واسه همینه که دارم سعی میکنم به اهریمن مشت تجربهای رو بدم که قبلاً هرگز نداشته.
در حالی که مینوشیدیم، در مورد چیزهای مختلف با اون زنا حرف زدیم.
با داستانهای خندهدار اونا رو به خنده انداختم.
اهریمن مشت که اولش محتاط بود، بعداً با نگاهی کنجکاو از این جمع لذت برد.
گاهی اوقات، از اهریمن مشت چیزهایی میپرسیدم که خودش بهتر میتونست جواب بده.
مثلاً:
«لطفاً برای این خانومهای جوان داستان اون زمانی رو تعریف کن که وقتی جوون بودی، چطور آرایش تور آسمانی اتحاد رزمی رو در هم شکستی.»
البته که زنا باور نکردن و فقط از ته دل خندیدن.
این حرفی بود که از لافهای معمولی مردها موقع نوشیدن هم فراتر میرفت.
در اون لحظه، اهریمن مشت به من نگاه کرد و با چشماش پرسید: «واقعاً؟ باید بهشون بگم؟» لبخندی زدم و سرم رو تکون دادم. «نه، هیچکس باورش نمیشه.»
بعد از حدود یه ساعت خوشگذرونی، زنا بلند شدن که اول برن.
این برای اهریمن مشت حتی از قبل هم عجیبتر بود. «همینجوری میذارن میرن؟ بدون اینکه حتی قول بدن دوباره همدیگه رو ببینن؟»
بعد از رفتن اونا، اهریمن مشت پرسید:
«نکنه بهشون پیام تلهپاتی دادی و قول پول بهشون دادی؟ یا تهدیدشون کردی که اگه به ما ملحق نشن میکشیشون؟ یا اونا زنایی بودن که دنبال کیسههای پول ما بودن؟»
فکرش رو بکن که همچین تصوراتی داشت.
«اگه نه، هیچ راهی نداره که زنا خودشون بخوان بیان سر میز ما، مگه نه؟»
«خب معلومه که به خاطر من بود.»
«اینو میدونم. یکیشون تمام مدت داشت به صورت تو زل میزد.»
«درسته. واسه همین پیشنهاد داد که به ما ملحق بشن.»
«حتی با وجود اینکه من کنارت نشسته بودم؟»
«داری میگی چون از قیافه تو میترسیدن، نباید میاومدن؟»
اهریمن مشت سرش رو تکون داد.
«تو از دو تا چیز بیخبری، اهریمن مشت. بچههای این دور و زمونه حتی با غریبهها هم راحت معاشرت میکنن و خوش میگذرونن.»
«نمیترسن که چه اتفاقی ممکنه براشون بیفته؟»
«نترسان، بچههای این دور و زمونه.»
«و تو نیستی؟»
«منم همینطور. منم نترسم، مگه نه؟»
«بیش از حد نترسی. و دومین چیز چیه؟»
«این حقیقت که درسته چهرهت ترسناکه، اما زشت نیست. در واقع، تو جزو خوشقیافهها محسوب میشی.»
اهریمن مشت جا خورد.
این بیشترین واکنشی بود که از زمان دیدن من از خودش نشون داده بود.
احتمالاً توی تمام عمرش نشنیده بود که خوشقیافهست.
«حتی اگه میخوای چاپلوسیم رو بکنی، یه چیزی بگو که قابل باور باشه.»
«من توی چاپلوسی کردنم خوبم، اما چیزی که الان گفتم چاپلوسی نبود. از نظر زنها، چهره تو میتونه جذاب باشه. اونا ممکنه یه جور حس امنیت هم داشته باشن، انگار که تو تحت هر شرایطی ازشون محافظت میکنی.»
خطاب به اهریمن مشت که نمیدونست چی بگه، اضافه کردم:
«نتیجهگیری امروز: اهریمن مشت چهرهای ترسناک، اما خوشقیافه داره!»
اهریمن مشت بعد از خالی کردن جام شرابش، به یه نتیجه رسید:
«تو یه دیوونهای.»
«پس در نهایت، این حرف رو از زبون تو هم شنیدم، اهریمن مشت!»
درست همون موقع، یه پیشخدمت جوون به سمت ما اومد.
بیشتر از ده سالش نمیشد.
چشماش از شدت گریه پف کرده بود.
«یه مدتیه دارم تماشاتون میکنم. به یه دلیلی، حس کردم میتونم از شما یه درخواستی بکنم، قهرمان بزرگ.»
بچه با التماس به اهریمن مشت نگاه کرد.
«لطفاً، کمکم کنید.»
توی اشکهایی که در چشمهای بچه حلقه زده بود، میتونستم سنگینی دردی رو حس کنم که حتی یه بزرگسال هم نمیتونست تحملش کنه.
آروم دستم رو روی سر بچه کشیدم و به اهریمن مشت گفتم:
«و نه تنها خوشقیافهای، بلکه از دید یه بچه معصوم، چهرهت جوریه که انگار اگه ازت کمک بخوان، رد نمیکنی.»