چپتر 194: چون اون چهره خوش‌تیپ رو انتخاب کرد
چپتر 194: چون اون چهره خوش‌تیپ رو انتخاب کرد
«هوی-یا. هنوز نباید تکون بخوری.»
بانو شیم دست دخترش، هوی-یا رو گرفت.
هوی-یا که داشت لباس میپوشید، از سر تا پا پوشیده از زخم بود.
این دختر با بزرگترین بدبختی زندگیش روبرو شده بود.
سه روز پیش، وقتی داشت سر کار میرفت، به طرز وحشیانهای بهش حمله شده بود.
مردی اون رو کتک زده و بهش هتک حرمت کرده بود.
«شنیدی مگه نه مادر؟ میگن اون مرد آزاد شده و قراره بیاد همهمون رو بکشه.»
کسی که این کار نابخشودنی رو باهاش کرده بود، مردی به اسم گونگ په بود؛ یکی از اعضای دارودسته هیولاها که کنترل این منطقه رو بر عهده داشتن.
اون این عمل شرورانه رو نه در شب، بلکه در روز روشن انجام داده بود.
هوی-یا با بدنی کوفته و داغون، مستقیماً به شعبه محلی اتحاد رزمی رفته بود تا گزارش اون مرد رو بده.
اما کمتر از سه روز بعد از دستگیری گونگ په، شنیده بود که اون آزاد شده.
حتی موقعی که داشتن اون رو به سمت شعبه میکشیدن، جلوی همه فریاد زده بود که براش پاپوش دوختن و وقتی بیاد بیرون، هوی-یا و خانوادهش رو زنده نمیذاره.
و حالا شعبه اتحاد، چنین مردی رو آزاد کرده بود.
«باید همین الان بریم مادر.»
هوی-یا تلوتلوخوران روی پاهاش ایستاد، اما بعد از احساس سرگیجه، دوباره نشست.
حتی یه نقطه از بدنش هم نبود که درد نکنه.
«با این وضعیتت فکر میکنی کجا میتونی بری؟»
«مجبوریم. اون گفت که میاد و همهمون رو میکشه.»
اشک در چشمهای هوی-یا حلقه زد.
هرگز فکرش رو هم نمیکرد که به این راحتی آزادش کنن.
باید چیکار میکردن؟ آخه باید چیکار میکردن!
بانو شیم دخترش رو محکم در آغوش گرفت.
«همهش تقصیر منه. همهش به خاطر منه.»
اون بعد از از دست دادن شوهرش، دو فرزندش رو به تنهایی بزرگ کرده بود.
زندگی سختی رو پشت سر گذاشته بود، اما یه زمینخوردن در سال گذشته باعث شده بود پاش به شدت آسیب ببینه.
وقتی دیگه نتونست کار کنه، پسر کوچیکش که به زور ده سالش میشد، به عنوان شاگرد میخانه مشغول به کار شد و دختر پانزده سالهش که با کار در پارچهفروشی به مادرش کمک میکرد، یه شغل اضافه هم برای شستن ظرفها در یه میخانه در شبها گرفت.
اونها بچههای خیلی خوبی بودن که سعی میکردن خرج زندگی و داروی مادرشون رو دربیارن.
و حالا، این مصیبت گریبانگیر دخترش شده بود.
اشک از گونههای بانو شیم سرازیر شد.
دندونهاش رو روی هم فشار داده بود تا جلوی دخترش گریه نکنه، اما اشکها بیاختیار جاری میشدن.
هوی-یا دوباره دندونهاش رو روی هم فشرد و بلند شد.
«مادر، وسایلت رو جمع کن. من میرم گاری رو بیارم.»
بانو شیم دستش رو کشید.
«تو برو. برادرت رو بردار و فعلاً یه جا قایم شو.»
«مادر، وقت این حرفها نیست. میدونی که من تو رو اینجا نمیذارم.»
«با وجود من کجا میتونیم بریم؟ فقط برو و یه مدتی پنهان شو. خواهش میکنم.»
انواع و اقسام فکرها از سر هوی-یا گذشت.
با یه مادر مریض و یه برادر کوچیک کجا میتونست بره؟ یا شاید باید فقط اون رو مثل گاز گرفتن یه سگ هار در نظر میگرفت و اگه پیداش میشد، التماس میکرد تا اونها رو ببخشه؟ نمیتونست بفهمه انتخاب درست چیه.
«یه نفر، خواهش میکنم بهم بگه چیکار کنم! لطفاً، کمکم کنید!»
در پانزده سالگی، تنها کسی که میتونست بهش متوسل بشه، آسمان بود.
در همین لحظه، برادر کوچیکش، سوک-ای، در رو باز کرد و وارد شد.
«مادر! خواهر!»
به دلیلی، چهره سوک-ای برافروخته بود.
با دیدن برادرش، ذهن هوی-یا روشن شد.
فکر کرد که برای نجات اون، رفتن بهترین کاره.
«وسایلت رو جمع کن سوک-ای.»
«چرا داریم جمع میکنیم؟»
«داریم میریم. فقط چیزهای ضروری رو بردار.»
«خواهر! صبر کن! اول به حرفم گوش بده. من از یه رزمیکار کمک خواستم. اون گفت که بهمون کمک میکنه.»
با این حرف، هم بانو شیم و هم هوی-یا جا خوردن.
«اون کیه؟ میشناسیش؟»
«نه. همین امروز دیدمش.»
هوی-یا با شنیدن این حرف آهی کشید.
«سوک-ای، خوب به حرف خواهرت گوش بده. نمیتونی همینطوری از هر کسی چنین خواهشی کنی. اگه اون رزمیکار به دست دارودسته هیولاها کشته بشه چی؟»
«نه. اون خیلی ترسناک و قوی به نظر میرسید.»
هوی-یا دوباره آه کشید.
«خب پس کجاست؟ چرا تنها اومدی؟»
«بهم گفت که من جلوتر بیام.»
«اون نمیاد. احتمالاً فقط چون یه بچه کوچیک مثل تو داشت اذیتش میکرد، اون حرف رو زده. زود باش وسایلت رو جمع کن.»
اون تلوتلوخوران بلند شد.
حتی راه رفتن هم براش سخت بود، اما مصمم بود که مادرش رو توی گاری بذاره و بره.
وقتی در رو باز کرد و بیرون رفت، شوکه شد.
گونگ په در حالی که چهرهش از خشم پر بود، داشت وارد حیاط میشد.
هوی-یا وحشتزده شد و روی زمین افتاد.
گونگ په با لحنی سرد گفت:
«چطور جرئت کردی گزارشم رو بدی؟ به خاطر تو، سه روز تمام توی زندان تندر گیر افتاده بودم.»
در طول سه روز گذشته، هر وقت به گونگ په فکر میکرد، فقط میل به کشتنش رو حس میکرد.
در خیالش، با چاقوی آشپزخانه بهش ضربه زده بود، با چکش کتکش زده بود و با دندونهاش گلوش رو پاره کرده بود.
دهها، صدها بار اون رو کشته بود.
اما با دیدن دوبارهش، چنان وحشتزده شد که ذهنش خالی شد.
تمام بدنش میلرزید و فکرش از ترس سفید شده بود.
بانو شیم در حالی که خودش رو روی زمین میکشید، از اتاق بیرون اومد.
«آقا، من کسی بودم که گزارش شما رو دادم. اگه قراره کسی رو سرزنش کنید، من رو سرزنش کنید.»
گونگ په پوزخندی زد.
«تو باید مراقب مادرت باشی که مثل کرم روی زمین میخزه، اونوقت برداشتی از مردم گزارش میدی؟»
با توهینی که به مادرش شد، هوی-یا انگار که دچار تشنج شده باشه، فریاد زد:
«خفه شو! خفه شو! تو فکر کردی کی هستی! چرا تو! چرا تو! آااااااااه!»
هر چی بیشتر میترسید، بلندتر فریاد میزد.
«این سلیطه دیوانه شده؟ انگار یه کتک مفصل میخوای تا عقل بیاد سر جات.»
همین که گونگ په حرکت کرد تا بهش ضربه بزنه، سوک-ای از اتاق بیرون پرید.
«نکن! به خواهرم دست نزن!»
سوک-ای جلوی هوی-یا ایستاد.
هوی-یا سوک-ای رو به پشت سرش کشید.
پسرک مقاومت کرد و نمیخواست تکون بخوره، و هر دو به عقب افتادن.
«چه صحنهای، چه صحنهای. زندگی کردن به این شکل چه فایدهای داره؟ امروز همهتون به دست من میمیرید. همهتون رو توی یه جا دفن میکنم.»
انگار که واقعاً قصد کشتن همهشون رو داشته باشه، مرد یه خنجر بیرون کشید.
با دیدن تیغه آبیرنگ و درخشان، هم هوی-یا و هم سوک-ای خشکشون زد.
«لطفاً بهمون رحم کن! خواهش میکنم، فقط به خانوادهم رحم کن!»
درست وقتی هوی-یا داشت التماس میکرد، صدایی بم از پشت سرشون بلند شد.
«این حرفی نیست که باید از زبون اون عوضی بشنویم؟»
گونگ په که جا خورده بود، چرخید و گئوم موگوک و اهریمن مشت رو دید که وارد حیاط میشن.
گونگ په در یک نگاه فهمید که این دو نفر رزمیکارهای معمولی نیستن.
لحظهای که اهریمن مشت رو دید که طوری بهش نگاه میکنه انگار یه حشرهست، موهای تنش سیخ شد.
سوک-ای با خوشحالی فریاد زد:
«آقا! اومدید! همون رزمیکاره! اون اینجاست!»
بانو شیم و هوی-یا فهمیدن که اینها همون دو مردی هستن که سوک-ای ازشون حرف میزد.
گونگ په هم متوجه شد که اون الفبچه این رزمیکارها رو آورده.
«رزمیکارهای محترم، فکر میکنم سوءتفاهمی پیش اومده. من عاشق این زنم.»
با این تلاش رقتانگیز گونگ په، گئوم موگوک اشاره کرد که ساکت بشه.
«فرصتهای تو برای حرف زدن در این زندگی تموم شده. دقیقاً یه کلمه دیگه برات باقی مونده. و حتی اون هم حق تو نیست.»
گئوم موگوک از هوی-یا پرسید:
«خانم، میخوای قبل از اینکه این مرد بمیره، ازت عذرخواهی کنه؟»
قبل از اینکه بمیره؟
هوی-یا با چهرهای متعجب به گئوم موگوک خیره شد.
گئوم موگوک سرش رو به نشونه تایید تکون داد.
هوی-یا سرش رو به علامت نفی تکون داد.
اون کسی بود که حتی نمیخواست کلمهای باهاش رد و بدل کنه.
«حتی آخرین ذره از اراجیفش هم مجاز نیست.»
درست لحظهای که گونگ په سعی کرد دهنش رو باز کنه تا چیزی بگه...
ضربه انگشت گئوم موگوک نقاط انسداد صدا و فلجکننده اون رو مهر کرد.
اون واقعاً حتی یه فرصت هم برای حرف زدن بهش نداد.
اهریمن مشت به آرومی به سمت هوی-یا قدم برداشت.
گئوم موگوک که حدس میزد اون قصد انجام چه کاری رو داره، چشمهای سوک-ای رو پوشوند.
اهریمن مشت روبروی هوی-یا ایستاد.
هوی-یا در حالی که بهش نگاه میکرد، آب دهنش رو قورت داد.
در تمام عمرش کسی رو به این ترسناکی ندیده بود.
«مشتت رو بیار جلو.»
هوی-یا که جا خورده بود، مشت لرزونش رو جلو آورد.
دست بزرگ اهریمن مشت، دست کوچیک اون رو در بر گرفت.
بعد، دست دختر رو گرفت و همراه با دست خودش به سمت جلو دراز کرد.
خیلی آرام، آن دو یک مشت را به سمت گونگ په دراز کردند.
درست لحظهای که نگاهِ «این دیگه چیه؟» روی صورت گونگ په نقش بست.
هوووووووش!
با غرش کرکننده بادی که گوشها را میخراشید!
پاپاپاپاک! پاک! پاکپاکپاک! پاپاپاپاپاپاک!
استخوانهای تمام بدن گونگ په خرد شد و ترکید.
از انگشتهای پا گرفته تا دستها و پاها، دندهها و ستون فقرات، تیغههای شانه و استخوانهای گردنش، حتی یک دانه هم سالم یا خردنشده باقی نماند.
«آااااااااخ!»
دردی بود آنقدر طاقتفرسا که تا به حال در زندگیاش تجربه نکرده بود.
چون نقطه انسداد صدایش مهر شده بود و نمیتوانست فریاد بزند، درد حتی بیشتر هم میشد.
تازه بعد از اینکه تمام آن درد را حس کرد، صورتش با صدای تقی فرو رفت و از پا درآمد.
تمام اینها در همان یک حرکتی بود که اهریمن مشت در حالی که دست هوی-یا را گرفته بود، انجام داد.
اما این پایان کار نبود.
اهریمن مشت انگار که نمیخواست جسدش در این خانه بماند، دستی تکان داد و بدن به هوا پرتاب شد.
مشت دیگر اهریمن مشت به سمت آسمان شلیک شد.
کواررررررونگ! کوانگ!
صدایی مثل رعد و برق بلند شد، انگار که خودِ آسمانها داشتند مجازاتش میکردند.
کواکواکواکواکوا!
نیروی مشت عظیمی جسدش را دربرگرفت.
مثل یک دروغ، بدن گونگ په در میان هوا بدون هیچ اثری ناپدید شد.
«آه!»
هوی-یا نمیتوانست باور کند هیچکدام از اینها واقعی باشد. انگار داشت یک توهم را تماشا میکرد.
بعد، دست اهریمن مشت دوباره مشت او را فشرد.
در آن لحظه، هوی-یا حسش کرد. مشتی که دور مشت او حلقه زده بود، انگار داشت میگفت: از این به بعد با قدرت به زندگیت ادامه بده.
هوی-یا به اهریمن مشت نگاه کرد. او با بیتفاوتی به او خیره شده بود.
دیگر از صورت اهریمن مشت نمیترسید. او دیگر یک روح خبیث نبود، بلکه شبیه یکی از مجسمههای چهار پادشاه آسمانی بود که دمِ درِ معبد ایستادهاند. یک خدای محافظ که از او در برابر ارواح پلید محافظت میکرد.
سوک-ای ندید که گونگ په چطور پودر شد و ناپدید گشت، اما میتوانست حسش کند. میدانست گونگ په مرده است.
میتوانست جاری شدن اشکهایش را روی کف دست گئوم موگوک حس کند.
بعد از اینکه گئوم موگوک دستش را از روی چشمهای او برداشت، سوک-ای را به سمت خودش چرخوند.
«از این به بعد، با همون شجاعتی زندگی کن که امروز نشون دادی.»
شجاعتِ رفتن پیش آن اهریمن مشتِ ترسناک و درخواست کمک کردن. با شجاعتی مثل آن، قطعا میتونست خوب زندگی کنه.
«بله.»
سوک-ای گئوم موگوک را بغل کرد. کودک در آغوشش میلرزید و گئوم موگوک آرام سرش را نوازش کرد.
«ولینعمت، لطفا تعظیم من رو بپذیرید.»
هوی-یا سعی کرد به اهریمن مشت تعظیم کند، اما نیرویی نادیدنی مانع از تعظیم کردنش شد.
«نیازی به این کار نیست.»
«خواهش میکنم، تعظیمم رو بپذیرید. این تنها چیزیه که میتونم بهتون تقدیم کنم.»
«من فقط خواسته برادرت رو برآورده کردم.»
با این حرفها، اهریمن مشت دستهایش را پشت کمرش قلاب کرد و به آسمان خیره شد.
هوی-یا به سوک-ای نگاه کرد. سوک-ای دوید و خواهرش را بغل کرد.
«خواهر.»
«سوک-ای.»
این بار، سوک-ای در حالی که در آغوش خواهرش پناه گرفته بود، به اهریمن مشت نگاه کرد. نگاهِ سرشار از تحسین، احترام و قدردانیِ کودک را حس میکرد، اما اهریمن مشت به سادگی با دستهایی که پشتش بود، به تماشای آسمان ادامه داد.
بانو شیم با چشمهایی اشکبار قدردانیاش را ابراز کرد: «ممنونم، این مهربونی رو حتی بعد از مرگ هم فراموش نمیکنم.»
گئوم موگوک با بانو شیم و هوی-یا صحبت کرد: «ما میدونیم این مرد عضو یه دارودستهست. ما همهچیز رو حل میکنیم، پس از این به بعد نگران نباشید.»
و این تنها شانسِ داده شده به این خانواده نبود. شاید اهریمن مشت حس کرده بود حالا که مهربانی را شروع کرده، بهتر است تا تهش برود؛ برای همین به بانو شیم نزدیک شد و بیمقدمه پرسید: «از کی؟»
«بله؟»
«منظورم پاتونه. از کی درد میکنه؟»
«آه، حدود یه سالی میشه.»
«میتونم نگاهی بندازم؟»
قبل از اینکه زنِ سردرگم بتواند جواب بدهد، هوی-یا سریع گفت: «خواهش میکنم، التماستون میکنم!»
اهریمن مشت پای بانو شیم را معاینه کرد. «ممکنه درد داشته باشه، اما لطفا تحمل کنید.»
قبل از اینکه او بتواند حرفی بزند.
دودوک. تتق. دودودوک.
صدای جا افتادن استخوانها شنیده میشد. همانطور که استخوانهایی که مدتها خشک شده بودند تکان میخوردند، بانو شیم فریاد کشید.
اما درد طولانی نبود. درک اهریمن مشت از استخوانها و عضلات انسان عمیقتر از یک پزشک اهریمنی بود.
لحظهای بعد، کلمات حیرتآوری از دهان اهریمن مشت خارج شد: «اگه یه مدت استراحت کنید، باید بتونید دوباره بلند شید و راه برید.»
بانو شیم آنقدر غافلگیر شده بود که نمیتوانست دهانش را ببندد، در حالی که هوی-یا و سوک-ای هورا میکشیدند.
«ممنونم، ولینعمت.»
«ممنونم. ممنونم.»
هر سه همدیگر را بغل کردند و از سرِ قدردانی گریه کردند.
علاوه بر آن، گئوم موگوک پاکتی را به هوی-یا داد. داخلش پول کافی برای باز کردن یک مغازه کوچک و گذران زندگی آن خانواده سه نفره بود. هوی-یا جا خورد و با صدایی لرزان پرسید: «چرا این رو به ما میدید؟»
«من نیستم که این رو میدم. این پولی هست که باید از دارودسته اون حرومزاده جمع بشه، پس بدون هیچ عذاب وجدانی قبولش کنید.»
چطور این پول، چطور مرگ گونگ په، میتونست زخمهای او را التیام بدهد؟ این اتفاق مثل یک زخم تا آخر عمر همراهش میماند. کابوس میدید و بیاعتمادیاش به مردها بیشتر میشد. اما این تمام کاری بود که گئوم موگوک میتونست براش انجام بده.
لطفا به خوبی از پسش بربیا و بقیه زندگیت رو با شادی بگذرون.
«چرا چنین لطف بزرگی در حق ما میکنید؟»
هوی-یا حس میکرد تمام برکتهایی را که در زندگیاش نگرفته بود، یکباره با هم دریافت کرده است. تا جایی که از خودش میپرسید آیا این درست است؟
گئوم موگوک به اهریمن مشت نگاه کرد و گفت: «چون برادرت اون صورت خوشتیپِ اونجا رو انتخاب کرد.»
* * *
بعد از ترک اقامتگاه بانو شیم، مستقیما به سمت دارودسته هیولاها رفتیم. اگر عواقب کار را به طور کامل پاکسازی نمیکردیم، خانواده سوک-ای در نهایت آسیب میدیدند.
قبل از رفتن، درباره دارودسته هیولاها تحقیق کردم و فهمیدم آنها تفالههایی هستند که هر کار پلیدی که فکرش را بکنید انجام دادهاند. ارعاب و تهدید ساکنین، دزدیدن پولهایشان، کتک زدن و کشتنشان. آنها واقعا جناحهای تاریکی بودند که مثل پادشاهها در این منطقه حکمرانی میکردند.
این سگها یک طرف، اما مشکل بزرگتر شاخه اتحاد رزمی بود که به این کارها چراغ سبز نشان داده بود.
«تکنیک مشتی که قبلتر استفاده کردید واقعا باشکوه بود.»
در حقیقت، آن مشت والاتر از آن بود که برای موجود بیارزشی مثل گونگ په استفاده شود. با این حال، دلیلی که اهریمن مشت شخصا او را کشت، به خاطر سوک-ای بود.
چون سوک-ای از اهریمن مشت کمک خواسته بود، خودش او را کشت. تا آن پسر بتونه با غرورِ اینکه خانوادهش رو با انتخاب خودش نجات داده، زندگی کنه.
اما صحنهای که بیشتر من را تحت تاثیر قرار داد، وقتی بود که دست هوی-یا را گرفت و آن مرد را به هوا فرستاد. معتقدم به لطف دستی که اهریمن مشت گرفت، آن دختر خوب زندگی میکنه. در روزهای سخت، آن دست بزرگ و پهن را به یاد میاره.
«بهتون احترام میذارم.»
«هر بار که دهنت رو باز میکنی، چاپلوسی میکنی.»
«من صادقم، استاد.»
زیرپوستی او را استاد صدا کردم، اما او مثل یک دیوارِ محکم باقی ماند.
«تلاش خوبی بود، ارباب جوان دوم.»
به عمارتی رسیدیم که دارودسته هیولاها آنجا زندگی میکردند. مردی که نگهبان دروازه بود، صورت اهریمن مشت را دید، رنگش پرید، دروازه را محکم بست و به داخل دوید.
«وضعیت اضطراری! وضعیت اضطراری!»
با شنیدن فریادهای او، اهریمن مشت با لحنی تحقیرآمیز نسبت به خودش گفت: «میبینی؟ فقط صورتم برای به صدا درآوردن آژیر خطر کافیه.»
اگر سو دهریونگ بود، سه روز تمام سر این موضوع دستش میانداخت، اما تا وقتی اهریمن مشت با من بود، مصمم بودم نگذارم به خاطر صورتش دلسرد بشه.
«دیدم. من اون نگاهِ سرشار از ستایش رو توی چشمهای اون دختر هم وقتی بهت نگاه میکرد دیدم، اهریمن مشت.»
آیا به خاطر این بود که از آن حرفها خوشش آمده بود؟ اهریمن مشت کف دستش را روی دروازه گذاشت و با صدای برخورد بلندی، دروازه عظیم مثل کاغذ پاره شد و به دور پرتاب گشت.
اهریمن مشت اول وارد شد. از پشت، کمرِ غولپیکرش انگار تمام ورودی بزرگ را پر کرده بود.