چپتر 198: به نظرت کار راحتی میاد؟
چپتر 198: به نظرت کار راحتی میاد؟
کلمات همیشگی اهریمن مشت به گوش نرسید.
«تلاش خوبی بود.»
آیا بالاخره تلاشم جواب داده بود؟ یا منظورش این بود که دیگه حتی زحمت به زبون آوردنش رو هم به خودش نمیده؟
اهریمن مشت در سکوت نگاهش رو به سمت رینگ مبارزه چرخوند.
دو مرد مشغول نبردی خونین بودن.
و جمعیتی که براشون هیاهو میکردن.
«اینجا حتی بعد از گذشت دهها سال هم همین شکلی باقی میمونه.»
«شاید وقتی پسرم خودش پدربزرگ شد، همراه شما، اهریمن مشت، به اینجا بیاد.»
با این حرف، اهریمن مشت با چهرهای غافلگیرشده به من نگاه کرد.
«چرا اینقدر تعجب کردید؟»
«به فکر ازدواج کردنی؟»
«اگه آدم مناسبی پیدا بشه.»
البته که قصدی برای ازدواج نداشتم، اما یه جواب کلیشهای دادم.
اهریمن مشت با قاطعیت گفت:
«بهت توصیه میکنم این کار رو نکنی، مگه اینکه اون شخص کسی باشه که واقعاً عاشقشی.»
اهریمن مشت یه بار از دوران جوونیش برام گفته بود؛ اینکه تصمیم گرفته بود در تمام طول عمرش هرگز خانواده یا دوستی نداشته باشه، برای همین فکر کردم طبیعیه که چنین نصیحتی بکنه.
اما دلیل دیگهای هم برای این توصیه داشت.
«مگه رقابت بر سر جانشینی بدون خونریزی، حتی برای آدم برجستهای مثل تو، اینقدر سخت نیست؟ آیا فرزندانت واقعاً میتونن مثل تو از پسش بربیان؟ تحمل این بار برای یه آدم معمولی کار دشواریه.»
این حرف هم تعریف و تمجیدی از من بود و هم نگرانی برای نسل آینده.
و فراتر از همه، سناریویی بود که فرض رو بر اهریمن آسمانی شدنِ من میذاشت.
«با دقت قضاوت خواهم کرد.»
«حالا که فکرش رو میکنم، قبلاً درباره پایان دادن به نسل خونی اهریمن آسمانی حرف زده بودیم.»
«اهمیتی نداره. اون مربوط به زمانیه که من دیگه زنده نیستم.»
با شنیدن حرفم، چهره اهریمن مشت گویای همه چیز بود.
انگار میخواست بگه که میتونه باور کنه کسی مثل من واقعاً چنین فکر بیخیالانهای داشته باشه.
«بیا بریم.»
«بله.»
دم خروجی، اهریمن مشت برای آخرین بار به رینگ مبارزه نگاه کرد.
آیا در طول عمرش دوباره به این رینگ برمیگشت؟ آینده غیرقابلپیشبینی بود، اما اهریمن مشت احتمالاً با این فکر به اونجا نگاه میکرد که دیگه هرگز نمیتونه برگرده.
او با چشمهایی لبریز از احساسات پیچیده به اطراف خیره شده بود، اما به محض اینکه روی برگردوند، با قدمهایی استوار به راه افتاد.
با ترک رینگ مبارزه، بدون مقصد خاصی قدم زدیم.
اهریمن مشت دیگه نپرسید که کجا میریم.
من هم انگار که بیبرنامگی خودش یه برنامه بود، بدون هیچ فکری در طول جاده راه میرفتم.
«تا حالا شده راهت رو گم کنی؟»
«هرگز.»
«منم همینطور.»
شاید به همین خاطر بود که این سفرِ بیهدف، ارزشمندتر و پرمعناتر به نظر میرسید.
نه او و نه من، هرگز اینقدر بیبرنامه زندگی نکرده بودیم.
لذتِ گم شدن در زندگی، چیزی بود که هرگز نمیتونستیم تصورش رو بکنیم.
«آه، من شرط رو باختم. اعتراف میکنم.»
«نه. من این شرط رو باختم.»
غیرمنتظره بود.
فکر میکردم با اینکه گفته بود مشکلی نداره، اما حتماً از دیدن اینکه نتیجه مسابقه از قبل تعیین شده بود، چندان خوشحال نشده.
«بعد از مدتها برای اولین بار لذت بردم. به لطف تو، خاطرات روزهای قدیم برام زنده شد.»
مگه این همون چیزی نبود که میخواست بگه؟ به لطف تو، گذاشتم بفهمی من چه جور آدمی هستم.
«پس نبرد غرورمون یک بر یک مساویه.»
«باید تکلیفش رو روشن کنیم.»
«البته.»
سپس، اهریمن مشت لب به سخن گشود.
«قبل از اون، جایی هست که میخوام برم.»
برای اولین بار، اهریمن مشت گفت که میخواد به جایی بره.
«همراه شما، اهریمن مشت، من حتی تا جهنم هم میام!»
«جایی که میریم اونقدرها داغ نیست. در واقع، جاییه که باید لباسهای پنبهای ضخیم برداریم.»
و به این ترتیب، با پشت سر گذاشتن رینگ مبارزهای که سرشار از خاطرات قدیمی اهریمن مشت بود، در امتداد غروبِ ماندگار خورشید، شروع به حرکت کردیم.
* * *
بعد از سفری طولانی، من و اهریمن مشت با هم بر فراز قله کوهی پوشیده از برف ایستادیم.
ووووووش.
باد، در حالی که برف رو با خودش حمل میکرد، تودههای برف انباشته شده رو به دور ما میچرخوند و به هوا میبرد.
«چرا میخواستید به اینجا بیاید؟»
جایی که اهریمن مشت میخواست بره، همین کوه برفی بود.
«اینجا همون جاییه که اهریمن مشت قبلی، من رو به عنوان جانشینش انتخاب کرد.»
«آه، که اینطور؟»
این حقیقتی بود که ازش خبر نداشتم.
«در حقیقت، من و استادم رابطه خوبی با هم نداشتیم. وقتی نوبت به انتخاب جانشین نهایی رسید، استادم میخواست کس دیگهای رو انتخاب کنه. هنرهای رزمی اون شخص از من ضعیفتر بود، اما اون دوست با استادم خیلی گرمتر و خوشبرخوردتر بود. اما میدونی چرا استادم من رو انتخاب کرد؟»
«به خاطر پدرم بود؟»
«درسته، به خاطر رهبر فرقه بود.»
زمانی که اهریمن مشتِ جوان وارد تالار مشت شرقی شد، پدرم هنوز رهبر فرقه نشده بود.
اما تا زمانی که اهریمن مشت قرار بود رسماً مقام فرمانروای اهریمنی رو به ارث ببره، پدرم به جایگاه اهریمن آسمانی صعود کرده بود.
اهریمن مشت قبلی نمیتونست خواستههای پدرم رو، که حالا اهریمن آسمانی شده بود، نادیده بگیره.
«من به خاطر پدرت تبدیل به اهریمن مشت شدم.»
«مگه این برای شما، اهریمن مشت، افتخار بزرگتری نیست؟»
«بزرگتر؟»
«چون نگاه پدرم در شناخت آدمها حتماً از اهریمن مشت قبلی بهتر بوده. پدرم یه مبارز جوان رو انتخاب کرد که بدون ذرهای نیروی درونی، توی رینگ مبارزه مشت میزد. اون مبارز، به تنهایی، از مشتهای سفید به مشتهای سیاه رسید و در نهایت تبدیل به اهریمن مشت شد. وقتی نوبت به قضاوت درباره آدمها میرسه، باید به پدرم اعتماد کنید.»
«زمانی بود که سرشار از اعتمادبهنفس بودم. با خودم میگفتم کی جز من میتونه اهریمن مشت بشه؟ اما حالا، دیگه اونقدرها مطمئن نیستم. آیا قضاوت رهبر فرقه واقعاً درست بود؟»
«اگه اون قضاوت اشتباه بود، بقیه شهریاران اهریمنی شما رو سرسختترین فرمانروای اهریمنی برای مقابله نمیدونستن. از نظر هر کسی، شما تنها کسی هستید که برازنده اون جایگاهه، اهریمن مشت.»
اهریمن مشت در سکوت به منظره برفی خیره شد.
صحنه خیرهکنندهای بود که فقط میشد از فراز این قله، در دنیایی سراسر سپید، ازش لذت برد.
من برای خوداندیشی و تامل اهریمن مشت احترام زیادی قائل بودم.
بدون داشتن چنین قلبی، او مثل یه سنگواره به پیرمردی لجباز تبدیل میشد.
چون او مردی بود که به درون خودش نگاه میکرد، باور داشتم که اهریمن مشت میتونه صخره رو در هم بشکنه.
احساسات صادقانهام رو بهش منتقل کردم.
«اولش کنجکاو بودم که شما چه جور آدمی هستید، اهریمن مشت. بعد، مجذوب هدفتون برای شکستن صخره شدم و من هم میخواستم اون رو بشکنم. حالا، حتی بیشتر از قبل از خودِ واقعیتون خوشم میاد.»
«خودِ واقعی من؟»
«من معتقدم خودِ واقعی شما، همون جوونیه که علیه جناحهای تاریک مبارزه میکرد. وقتی برگردیم، میخوام تمام مشتهای آهنین رو جمع کنم و این داستان رو براشون تعریف کنم. هی! اهریمن مشتِ شما چنین مردیه! میخوام این رو بهشون بگم.»
«آیا به بقیه شهریاران اهریمنی هم چنین حرفهای دلنشینی زدی؟»
«من بیشتر از اینکه حرفهای دلنشین بزنم، حرفهای صادقانه زدم. حرفهایی که بقیه به خاطر جایگاه فرمانروای اهریمنی، جرئت نمیکردن به زبون بیارن. آه، البته اعتراف میکنم که تا حدی هم چاپلوسیشون رو کردم. سعی کردم تا جایی که میتونم اونها رو از جنبه مثبت ببینم و قلباً میخواستم اگه بشه باهاشون دوست بشم. اما داستانهایی که وجود نداشتن رو از خودم در نیاوردم. چیزهایی رو گفتم که آرزو داشتم یه روزی یه نفر درباره زندگی خودم بگه.»
و در حالی که به اهریمن مشت نگاه میکردم، اضافه کردم:
«اونها این کار رو برای شما نمیکنن، مگه نه؟»
حتی اگه به صدها نفر آموزش بدی، حتی اگه در جایی باشی که دهها هزار پیرو میان و میرن.
«شما چنین حرفهایی رو... زیاد نمیشنوید، درسته؟»
آیا بعداً کسی پیدا میشه که چنین حرفهایی رو به من بزنه؟ وقتی که من هم همه این کارها رو انجام دادم.
اهریمن مشت در سکوت به من خیره شد.
بعد از اینکه مدت طولانی نگاهم کرد، برای مدتی طولانی به کوه روبهرومون چشم دوخت.
«وقتی اهریمن آسمانی شدی، قصد داری چیکار کنی؟ آیا رویای تو هم شاید اتحاد جهان رزمی باشه؟»
«دقیقاً برعکس.»
«برعکس؟»
«من جلوی هر کسی که بخواد به اتحاد جهان رزمی برسه رو میگیرم. حتی اگه اون آدم پدرم باشه.»
چشمان اهریمن مشت درخشید.
«پس تو هم میدونستی.»
اون حرفها به این معنی بود که اهریمن مشت هم خبر داشت.
«میدونم که پدرم رویای اتحاد جهان رزمی رو در سر داره.»
«بله، غیرممکنه آدم باهوشی مثل تو متوجه این موضوع نشده باشه.»
«نظر شما چیه، اهریمن مشت؟»
«هر چی پدرت بخواد رو دنبال میکنم. اگه دستور بده جنگی راه بندازم تا همه رو بکشم، بدون تردید همهشون رو میکشم. فرقی نمیکنه کی باشن.»
حالا دیگه برام کاملاً روشن شده بود.
دست راست پدرم، اهریمن مشت بود.
پس یعنی دست چپش اهریمن تیغه آسمان خونین بود؟ اهریمن تیغه آسمان خونین گفته بود اکسیر رو از طرف پدرم بهم داده.
«من جلوتون رو میگیرم. هم جلوی پدرم و هم جلوی شما، اهریمن مشت.»
بعد از اون، برای مدتی طولانی در سکوت همونجا ایستادیم.
هووووووو.
وقتی کولاکِ در حال وزش با خنکای خودش از کنارمون گذشت، تصمیم اهریمن مشت سوار بر باد به گوش رسید.
«موگوک، من تو رو به عنوان اولین شاگردم میپذیرم.»
جا خوردم.
با اینکه شاگرد اون شدن هدفم بود، اما انتظار نداشتم اینطوری و در چنین جایی، من رو به شاگردی قبول کنه.
علاوه بر این، درست در لحظهای این رو گفت که بر سر تضاد دیدگاههامون درباره اتحاد جهان رزمی به اطمینان رسیده بودیم.
جثه بزرگ و تنومندش رو به سمت من چرخوند.
اون چهره ترسناک که حالا دیگه برام آشنا بود، نگاهش با همیشه فرق داشت.
اهریمن مشت با چشمهایی عمیق و جدی گفت:
«من استادت میشم، پس شاگردم شو.»
لحظهای که این کلمات رو شنیدم، موجی از احساسات رو درون خودم حس کردم.
شادی در وجودم لبریز شد.
بالاخره موفق شده بودم قلب این مرد رو به لرزه دربیارم.
مسئله فقط به دست آوردنِ شهریار اهریمنیای به نام اهریمن مشت یا یاد گرفتن تکنیکهای مشتش نبود.
فقط از اینکه این آدم استادم شده بود، بینهایت خوشحال بودم.
«واااااااای!»
اونقدر خوشحال بودم که همونجا بالا و پایین پریدم.
مثل تولهسگی که از دیدن برف هیجانزده شده باشه، شادیم رو با تمام وجود نشون دادم.
وقتی دید صادقانه خوشحالی میکنم، چهره اهریمن مشت نرم شد.
تا حدی که با خودم فکر کردم، مگه میشه پشت اون صورت ترسناک چنین نرمشی پنهان شده باشه؟
در حالی که غرق در شادی بودم، فرم اول مشت رو اجرا کردم.
اون رو توی فضای خالی، جایی که چیزی نبود رها کردم، چون ممکن بود باعث ریزش بهمن بشه.
بعد بلافاصله فرم دوم مشت رو پشت سرش اجرا کردم.
«ممنونم. واقعاً ازتون ممنونم.»
همونجا مراسم نُه بار سجده رو به جا آوردم.
«شاگرد، گئوم موگوک، رسماً به شما استاد بزرگ ادای احترام میکنه. لطفاً از این به بعد این شاگرد نادان رو با آموزههای بزرگتون به خوبی راهنمایی کنید.»
دست بزرگ اهریمن مشت روی شونهم که در حال سجده بودم، قرار گرفت.
با اون دست زبر و پهنش، آروم به شونهم زد.
که اینطور، این اولین باری بود که لمس ملایم اهریمن مشت رو حس میکردم.
«بلند شو.»
از جام بلند شدم.
«استاد.»
اهریمن مشت کسی بود که واقعاً دلم میخواست به عنوان استاد داشته باشمش.
اون بیشتر از هر کسی صلاحیتش رو داشت.
«شاگرد من.»
به نظر میرسید اهریمن مشت هم از داشتن اولین شاگردش ناراضی نیست.
«از الان به بعد، تمامِ مشت آسورای تندر رو بهت یاد میدم.»
اهریمن مشت انتقال هنرهای رزمیش رو به تعویق ننداخت.
برای یاد دادن تکنیکهاش هیچ شرطی برام نذاشت.
اهریمن مشت چنین مردی بود.
در قله کوهستان برفی، اهریمن مشت شروع به انتقال مشت آسورای تندر کرد؛ از فرم سوم مشت تا فرم ششم.
فرم سوم مشت، آسورای تندر آسمانی.
این سنگینترین ضربه از مشتهای اهریمن مشت بود.
مثل آسورای ابر سیاه برای زدن دشمن در فاصله دور نبود، و مثل مشتهای آسورای تندر هم نبود که ضربات رو سریع پرتاب کنه.
فرمی بود که مستقیماً با مشت ضربه میزد و قدرتی که در تکتک ضرباتش نهفته بود، وحشتناک بود.
فرم چهارم مشت، آسورای ساق آهنین.
مشت آسورای تندر فقط شامل تکنیکهای مشتزنی نبود.
فرمهایی هم داشت که با لگدهای قدرتمند حریف رو درهم میکوبید.
حرکاتش به قدری پرزرقوبرق و باحال بود که مطمئن بودم وقتی آسورای ساق آهنین اجرا بشه، قطعاً تحسین بقیه رو به همراه داره.
فرم پنجم مشت، آسورای الماسین.
فرمی بود که برای محافظت، بدن رو به طور موقت مثل فولاد سخت میکرد.
انرژی درونی زیادی مصرف میکرد، اما تکنیکی بود که میتونست در لحظات بحرانی جون آدم رو نجات بده.
پیشبینی میکردم اگه فرم پنجم مشت رو همراه با هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی استفاده کنم، شاید بتونم به طور موقت به اثر فناناپذیری الماسین برسم.
و در نهایت فرم ششم مشت، آسورای تندر یاما.
آخرین مشت از مشت آسورای تندر.
نام صاعقهای رو بر دوش میکشید که توسط پادشاه یاما زده میشد و فرم نهاییای بود که تمام انرژی درونی بدن رو در یک ضربه بیرون میریخت.
همون فرمی بود که صخره رو خرد میکرد؛ و اگه این تکنیک جواب نمیداد، آدم به دست حریف کشته میشد.
چون برای روبرو شدن با دشمنی که نیاز به استفاده از فرم ششم داشته باشه، اگه تکنیک شکست میخورد، باید بدون ذرهای انرژی درونی باهاش مقابله میکردی.
به مدت هفت روز در قله کوهستان برفی، مشت آسورای تندر رو آموزش دیدم.
دوباره همهچیز رو از فرم اول تا آخر به طور کامل یاد گرفتم.
در این بین، بینشهای مختلفی رو هم که اهریمن مشت در طول زندگیش درباره تکنیک مشت به دست آورده بود، دریافت کردم.
وقتی تصمیم گرفت من رو به شاگردی بپذیره، اهریمن مشت واقعاً بدون هیچ مضایقهای همهچیز رو بهم بخشید.
حتماً همین رک و راست بودنش بود که من رو هم شیفته خودش کرد.
حالا تنها کاری که باقی مونده بود، این بود که با پشتکار تمرین کنم و به تسلط کامل برسم.
از این به بعد، حتی اگه توی مبارزه شمشیرم رو از دست بدم، اون موقعیت برای حریفم یه فرصت نخواهد بود.
بلکه اون لحظه، شانس من برای زدن ضربه به حریفیه که گاردش رو باز کرده.
«وقتی به فرقه برگردیم، قصد دارم دو تا خبر رو اعلام کنم. اول اینکه تو رو به عنوان شاگردم پذیرفتم. دوم اینکه تالار مشت شرقی رسماً از ارباب جوان اول حمایت میکنه.»
همونطور بود که انتظار داشتم.
با این اعلان، فرقه دوباره به هم میریخت.
بقیه شهریاران اهریمنی یا برادرم چه واکنشی نشون میدادن؟ و پدرم چی؟
«همه من رو به چشم یه آدم طماع میبینن که یه پاش اینوره و یه پاش سمت ارباب جوان اول.»
«چه اهمیتی داره اگه اونطوری ببیننتون؟ این راهیه که خودتون برای زندگی انتخاب کردید، استاد. اگه حسودی میکنن، اونها هم میتونن همین کار رو بکنن. مگه به همین راحتیهاست؟ ترسوها! میتونید فقط همین رو بهشون بگید.»
اهریمن مشت خندید.
حس میکنم خندههاش نسبت به من حالا دیگه راحت و صمیمی شده.
«بیا بریم پایین، شاگرد من.»
«چشم، استاد.»
همراه با اهریمن مشت از کوهستان برفی پایین اومدم.
در حالی که روی برفهای دستنخورده ردپا میذاشتیم، پایین رفتیم.
هر دوی ما قبلاً به سطح استادی در هنر گام بیاثر رسیده بودیم، اما موقع پایین اومدن عمداً ردپاهای عمیقی از خودمون به جا میذاشتیم.
اگه دست من بود، دلم میخواست ردپاهام رو روی زمین سنگی حک کنم و کنارش یه تابلو با این متن بذارم:
«مسیری که اهریمن مشت و گئوم موگوک بعد از بستن پیمان استادی و شاگردی از اون پایین اومدن.»
بعد از پایین اومدن از کوه، طبیعتاً مسیرمون رو به سمت فرقه اصلی کج کردیم.
قبل از حرکت، سری به مسافرخانه دریاچه غربی در نزدیکی کوهستان برفی زدیم تا چک کنیم پیامی برام اومده یا نه.
«آه! استاد. یه جایی هست که باید بهش سر بزنم.»
«کجا؟»
«پیامی از طرف آدمهام اومده که میخوان من رو ببینن.»
گو وول و رهبر فرقه باد آسمان که در سرزمینهای مرکزی مشغول ساختن یه سازمان اطلاعاتی بودن، پیامی فرستاده بودن و میخواستن من رو ببینن.
«خب؟ یعنی میخوای من رو به امون خدا ول کنی؟»
«ولتون کنم؟»
«مگه نمیگی من باید تنها برگردم؟ حالا که تمام هنرهای رزمی رو یاد گرفتی، میخوای من رو که دیگه مصرف شدم ول کنی و بری. مگه نه؟ آه! واسه همینه که همیشه میگفتن نباید همهچیز رو یهو به کسی یاد بدی.»
انتظار نداشتم چنین حرفهایی از دهن اهریمن مشت بشنوم، واسه همین بلند خندیدم.
«خب، اگه شما هم با من بیاید، نمیدونم کی برمیگردیم.»
گو وول برای یه چیز پیشپاافتاده با من تماس نمیگرفت.
«کلاسهای مشتهای آهنین چی، مشکلی پیش نمیاد؟»
اون همین حالا هم چند روزی میشد که دور بود.
واسه همین داشتم ملاحظهش رو میکردم، چون فکر میکردم اهریمن مشت ممکنه در باطن نگران اونجا باشه.
«جای چه نگرانیای هست؟ من الان دیگه یه شاگرد دارم.»
«خیلی زود یاد گرفتید چطوری حال آدم رو خوب کنید.»
اهریمن مشت این رو گفت و با قدمهای بلند به جلو حرکت کرد.
«معلومه. فکر کردی استادِ کی هستم.»