چپتر 202: چند روز مثل برق و باد میگذره، مگه نه؟
چپتر 202: چند روز مثل برق و باد میگذره، مگه نه؟
نامیرای سوم در حالی که سعی داشت گئوم موگوک را آرام کند، با لحنی ملایم گفت: «اول خشمت رو فرو ببر.»
حتی اگر قرار بود او را بکشد، اول باید آرامش میکرد.
«اگه جای من بودی، میتونستی تحمل کنی؟»
«حتی من هم نمیتونستم. اما اگه از کوره در بری و همهچیز رو خراب کنی، حتی نمیتونی انتقامت رو بگیری، مگه نه؟ حریفت...»
نمیتوانست خودش را راضی به گفتن آن کلمات کند.
فکرش را هم نمیکرد روزی برسد که بخواهد بگوید حریفش «اهریمن مشت» است.
گئوم موگوک انگار که میدانست در ذهن او چه میگذرد، مشتهایش را محکم گره کرد.
«بهم گفت مثل پسرش میمونم. اون کثافت!»
نامیرای سوم باید قبل از رسیدن بقیه نامیراها، جلوی گئوم موگوک را از انجام هرگونه عمل نسنجیدهای میگرفت.
«آدمی مثل اون باید کشته بشه. من کمکت میکنم.»
«چرا باید این کار رو بکنی؟»
«منظورت چیه چرا؟ چون اون مرد لیاقتش مرگه.»
گئوم موگوک پوزخندی زد.
«دلیلش این نیست، مگه نه؟ میترسی پای خودت هم گیر بیفته، نه؟ نگران نباش. هیچوقت نمیگم که تو برام سم خریدی.»
به جای اینکه بگوید پول قرض گرفته، از عبارت «تو برام سم خریدی» استفاده کرد.
قولِ «هیچوقت نگفتن» حتی خطرناکتر به نظر میرسید.
گئوم موگوک عمداً داشت روی اعصاب او راه میرفت.
نامیرای سوم جلوی میل شدیدش به فریاد زدن را گرفت؛ میخواست بگوید: «من برات سم خریدم؟ مگه دیوونه شدی؟»
«چطوری میخوای به اهریمن مشت سم بدی؟»
«سم رو میریزم توی شرابش.»
«اهریمن مشت کی دوباره میاد اینجا؟»
«تا پنج روز دیگه برمیگرده اینجا.»
پنج روز! قلب نامیرای سوم به تپش افتاد.
باید هر طور شده در این مدت کاری میکرد که نامیراها برسند.
«اگه بیدلیل خودت رو درگیر کنی، تو هم میمیری. پس پات رو بکش کنار.»
«اگه اهریمن مشت رو بکشی، فکر میکنی فرقه اهریمنی خانوادهت رو به حال خودشون رها میکنه؟ اونها نابود میشن.»
«برام مهم نیست نابود بشن یا نه. پدرم وقتی پسرش با چنین چیزی روبرو شد، حتی یه کلمه هم نتونست بگه. چنین خانوادهای همون بهتر که نابود بشه.»
نامیرای سوم در حالی که خشم بیمهابای گئوم موگوک را درک میکرد، فکری از ذهنش گذشت.
«با دیوونهی اشتباهی در افتادم!»
اما خودش به تنهایی نمیتوانست کاری از پیش ببرد.
با قضاوتی که از مهارتهای او در میخانه داشت، حریفش استادی بسیار برتر از خودش بود.
گئوم موگوک بلند شد.
«دیگه دنبال من نگرد. اگه این کار رو بکنی، اون سم رو میپاشم سر تا پات.»
گئوم موگوک با به جا گذاشتن این کلمات تهدیدآمیز، آنجا را ترک کرد.
***
کمی بعد، من از پشتبام ساختمانی روبروی میخانه، همراه با گو وول شاهد رفتن نامیرای سوم بودم.
گو وول گفت: «همین چند لحظه پیش تایید کردم که زیردستش یه قاصد فرستاده. با توجه به وخامت اوضاع، حتماً تمام اعضای کلیدی انجمن کمک متقابل رو احضار کرده. طبق تحقیقات من، رهبری اونها از چهار نفر تشکیل شده و مردی که بهش میگن نامیرای اول، رئیسشونه.»
شبکه اطلاعاتی گو وول از همین حالا داشت قدرت خودش را نشان میداد.
گو وول قطعاً به او ثابت میکرد که آن پول به خوبی خرج شده است.
«یعنی فقط لازمه حساب اون چهار نفر رو برسیم؟»
«بله. در بین اونها، نامیرای اول سرکردهست. اون مرد مشکوکیه که به راحتی خودش رو نشون نمیده. اما حالا که پای اهریمن مشت وسط کشیده شده، چارهای جز ظاهر شدن نداره.»
«پس واسه همینه که همه یه استراتژیست اعظم نگه میدارن. خیلی راحت و خوبه.»
«کارِ یه استراتژیست اعظم که رهبرش از خودش باهوشتر باشه، خیلی سخته.»
«این یه سوءتفاهمه. تنها چیزی که من توش خوبم، هنر چاپلوسیه.»
بعد از لحظهای سکوت، گو وول لب به سخن گشود.
«به لطف شما، رابطهم با رهبر فرقه بهتر شده.»
گئوم موگوک به صورت او نگاه کرد.
او نسبت به اولین باری که درباره رهبر فرقه پرسیده بود، بسیار آسودهخاطرتر به نظر میرسید.
گئوم موگوک با خود فکر کرد که گو وول واقعاً فوقالعاده است.
اینکه با رهبر فرقه باد آسمان که او را برای مدتی طولانی اسیر کرده بود، اینقدر خوب رفتار میکرد.
نمیدانست در زندگی گذشته چه سرنوشتی داشتند، اما دوباره حس کرد که پیوندشان چقدر عمیق است.
«رهبر فرقه نگرانت بود. میگفت این اواخر روزهای سختی داشتی. بهم گفت به جای اون، من هوات رو داشته باشم.»
«من خوبم.»
«منظورت چیه که خوبی؟ شنیدم آدمهایی که به کمک نیاز دارن، همیشه با گفتن اینکه خوبن شروع میکنن.»
وقتی گو وول با حالتی به او نگاه کرد که انگار میخواست بپرسد این حرف را کجا شنیده، گئوم موگوک احساسات واقعیاش را فاش کرد.
«استراتژیست اعظم گو، من خوب نیستم. سر و کله زدن با شهریاران اهریمنی، جنگیدن برای جانشینی، نقش بازی کردن جلوی این عوضیهای انجمن کمک متقابل... خیلی خسته و فرسوده شدم. اما فقط گفتنش هم انگار حالم رو یه ذره بهتر میکنه. پس شما هم بگید، استراتژیست اعظم گو. اگه خستهاید، بگید خستهاید. اگه فرسوده شدید، بگید فرسوده شدید. من میشنوم.»
گو وول لبخند پرمعنایی زد.
او به رهبر فرقه باد آسمان گفته بود که خسته است.
به این معنی که گئوم موگوک هم اگر خسته بود، باید میگفت.
حالا گئوم موگوک داشت همین کار را برای او انجام میداد.
گو وول سرش را بلند کرد و به آسمان چشم دوخت.
حتی بدون حرف زدن هم حالش بهتر شده بود.
***
در میان ما، کسی که سختترین دوران را میگذراند، اهریمن مشت بود.
«... و اینطوری شد که اهریمن مشت تبدیل به شخصیت شرور شد. عذر میخوام که نتونستم از قبل بهتون بگم، چون اوضاع اضطراری بود.»
وقتی توضیحاتم تمام شد، اهریمن مشت از شدت خشم برافروخته شد.
«نه فقط یه شرور... یه شریرِ بیحیا و شهوتران، مگه نه؟»
«باید در این سطح شرارت به خرج میدادید تا انگیزهای برای کشتن شما با سم ایجاد بشه.»
«دلایل زیاد دیگهای هم وجود داشت، مگه نه؟ مثلاً اینکه به شخصیتش توهین کردم، یا زیردستی که براش عزیز بود رو کشتم!»
«با این حال، فکر نمیکردم هیچچیز دیگهای به اندازه این تحریککننده باشه.»
«خیلی کثیفه!»
از آنجایی که اهریمن مشت حتی یک بار هم با زنان مشکلی ایجاد نکرده بود، کاملاً طبیعی بود که خشمگین شود.
اهریمن مشت صورتش را درست مقابل صورت گئوم موگوک آورد.
«این ایده تو بود؟ یا ایده اون استراتژیست اعظمت که حتی بلد نیست گو بازی کنه؟»
«البته که ایده استراتژیست اعظمم بود. لطفاً خودتون رو کنترل کنید و...»
*گررررر.*
صدای غرشمانندی از مشت گرهکردهی اهریمن مشت بلند شد.
صدای طوفانی بود که از دوردست نزدیک میشد.
«کار تو بود، مگه نه؟ استراتژیست اعظمت چطور جرئت میکنه چنین کاری بکنه؟»
«همونطور که انتظار میرفت، شما باهوشید. البته که ایده من بود.»
«چرا من رو به یه شریر شهوتران تبدیل کردی؟»
«چون این یکی از قویترین دلایل برای تمایل به کشتن کسیه. شاید برای همینه که اونها اصلاً به نیت کشتن من شک نمیکنن.»
«با این حال، از اینکه مورد سوءتفاهم قرار بگیرم متنفرم.»
«استاد. این حرفها به مردهایی گفته شده که به هر حال قراره بمیرن، پس لازم نیست نگرانش باشید. این حرفها جای دیگهای هم درز نمیکنه.»
در آن لحظه، ناگهان سوالی به ذهن اهریمن مشت خطور کرد.
«اما اون یارو باورش شد؟»
کلماتی که او به شنیدنشان امید داشت، احتمالاً این بود: «چطور اهریمن مشت میتونه چنین کاری بکنه؟»
«بله. خیلی خوب باورش شد.»
«فوراً باورش شد؟ اسمش چیه؟ اسمش چیه!»
گئوم موگوک خطاب به اهریمن مشت که بیهوده خشمش را سر آنها خالی میکرد، با لبخند گفت:
«به هر حال تا چند روز دیگه همهچیز تموم میشه. اون چند روز باارزشترین روزهای زندگی شما خواهند بود، استاد.»
«درباره چی حرف میزنی؟»
«چون اسم "اهریمن مشت" آورده شده، رهبرهای اونها دست به کار میشن. در نتیجه، بیشمار مرد جوانی که در چنگال اونها گرفتار شده بودن، از ناامیدی و مرگ نجات پیدا میکنن. اگه آدمهایی رو که در آینده قرار بود طعمه اونها بشن هم حساب کنید، تعدادشون به صدها و حتی هزاران نفر میرسه. شما دارید جان همه اونها رو نجات میدید، استاد.»
«مگه من پزشک الهی چیزی هستم؟ که از نجات دادن آدمها خوشحال بشم؟»
«پس، به خاطر شاگردتون که از نجات دادن آدمها لذت میبره، لطفاً فقط برای چند روز به عنوان یه شریر شهوتران زندگی کنید.»
اهریمن مشت طوری به گئوم موگوک خیره شد که انگار میخواست او را سوراخ کند، سپس در حالی که هنوز هالهای از تاریکی از او ساطع میشد، چرخید و رفت.
«حتی چند روز هم خیلی طولانیه!»
***
چهار روز بعد، اولین کسی که رسید، نامیرای چهارم بود.
«آخه اینجا چه خبره؟ مگه جنگ شده؟»
با اینکه نامیرای سوم برادر بزرگتر بود، اما این دو مثل دوتا دوست با هم رفتار میکردند.
نامیرای سوم با دیدن نامیرای چهارم که استاد هنرهای رزمی بود، حس کرد تنشی که تا الان چنگ بر گلویش انداخته بود، بالاخره رها شد.
نامیرای سوم با جزئیات تمام، اتفاقات رخداده را برای نامیرای چهارم توضیح داد.
«خب که چی؟ اون دیوونه میخواد به اهریمن مشت زهر بده؟ مشکلش چیه؟ حتی اگه کشته هم بشه، اون کسیه که قتل رو انجام داده، مگه نه؟»
«مشکل اینجاست که اون سم رو با پولی خریده که از ما قرض گرفته.»
«این کجاش مشکله؟ منظورت اینه که فرقه اهریمنی تحقیق میکنه ببینه پولِ خریدِ اون سم مالِ کی بوده؟»
«اگه یه سم معمولی و یه هدف معمولی بود، نگران نمیشدم. با خودشون فکر میکردند: "آها، این یارو یه سمی گیر آورده و طرف رو کشته." اما مشکل اینجاست که اون سمهای مرگبار بیشکل خریده. چطوری از پسِ هزینهی چنین سمهای گرونی براومده؟ تازه، کسی که قراره بمیره اهریمن مشته. اونها طبیعتاً شک میکنند که کسی پشتِ این ماجراست. اگه عمیقتر بگردند، بالاخره وجودِ ما فاش میشه. فکر میکنی فرقه اهریمنی همینطوری ما رو به حالِ خودمون رها میکنه؟»
تازه آن زمان بود که نامیرای چهارم به وخامت اوضاع پی برد.
«اهریمن مشت کی میاد؟»
«فردا.»
«پس فقط امروز رو وقت داریم. اون پسرِ فرقه مشت راستین کجاست؟»
«الان توی یه میخانه داره نوشیدنی میخوره.»
«بریم. راه رو نشون بده.»
نامیرای چهارم میخواست بلافاصله راه بیفتد، اما نامیرای سوم جلویش را گرفت.
«اگه همینطوری توی میخانه بکشیمش، پدرش دربارهی مرگ پسرش تحقیق میکنه. پای فرقه اهریمنی هم وسط کشیده میشه. اونوقت حتی بیشتر به خطر میافتیم.»
«پس باید چیکار کنیم؟»
نامیرای سوم روشی را پیشنهاد داد.
«میدزدیمش و کاری میکنیم که انگار مفقودالاثر شده. جوری صحنهسازی میکنیم که انگار از شدت ناامیدی بابت خیانت نامزدش، گذاشته و رفته. قبل از اینکه بکشیمش و با پودر ذوبکننده استخوان از بین ببریمش، مجبورش میکنیم یه نامهی کوتاه بنویسه.»
نامیرای چهارم با این نظر موافقت کرد.
«فکر خوبیه.»
* * *
دو ساعت بعد از اینکه نامیرای سوم و چهارم جلوی میخانه به انتظار نشستند، گئوم موگوک تلوتلوخوران بیرون آمد.
وقتی وارد منطقهای خلوت شد، نامیرای سوم جلوی او ظاهر شد.
گئوم موگوکِ مست، کلمات را کشدار و نامفهوم ادا کرد:
«تو! مگه نگفتم اگه یه بار دیگه جلوی چشمم ظاهر بشی، میکشمت؟»
«هی، اومدم چون یه چیزی هست که باید بهت بگم.»
گئوم موگوک حتی متوجه نشد که نامیرای چهارم از پشت سر به او نزدیک میشود.
«چی داری که بگی! باز اومدی جلوم رو بگیری، مگه نه؟ ترسو. من نمیترسم! فردا...»
نامیرای چهارم نقاط فلجکننده و گویاییِ گئوم موگوک را مهر کرد.
گئوم موگوک که وسط حرف زدن بود، حتی نتوانست جاخالی بدهد و همانطور گرفتار شد.
نامیرای سوم و چهارم بازوهایش را از دو طرف گرفتند و دویدند.
آن دو به جنگلی متروکه رسیدند.
فقط بعد از رسیدن به آنجا بود که مهرِ گویاییِ گئوم موگوک را باز کردند.
«چیه؟ دلتون میخواد بمیرید؟»
گئوم موگوکِ مست انگار اصلاً متوجه وخامت اوضاع نبود.
نامیرای سوم کاغذ، قلممو و مرکبِ از قبل آمادهشده را به دست گئوم موگوک داد.
«از الان به بعد، هر چی میگم بنویس.»
«چی؟ این چیه؟»
«پدر، پسرتون برای مدتی میره و برمیگرده.»
گئوم موگوک با چشمانی خمار از مستی، خواست بنویسد اما خیلی زود قلممو را زمین گذاشت.
«آشغال! میخوای مجبورم کنی این رو بنویسم و بعد بکشیم، مگه نه؟»
درست در همان لحظه بود.
صدای کسی از پشت سر شنیده شد.
«احمقها!»
چهرهی نامیرای سوم و چهارم از خوشحالی باز شد.
نامیرای اول و نامیرای دوم وارد آن محدوده شده بودند.
نامیرای اول خیلی وقت پیش رسیده بود، اما داشت تماشا میکرد که اوضاع چطور پیش میرود.
او حالا خودش را نشان داده بود چون قضاوت میکرد که وضعیت کاملاً امن است.
«اگه اون به خاطر عصبانیت از دست پدرش داره میره، چرا باید نامه بذاره؟ این حتی عجیبتره.»
با حرف نامیرای اول، نامیرای سوم آهی از سر تحسین کشید.
«همونطور که انتظار میرفت! تو برادر بزرگِ مایی. طرز فکرت با ما فرق میکنه!»
نامیرای اول به گئوم موگوک نزدیک شد.
او چهرهی یک شرور را داشت که ذاتش کاملاً آشکار بود و چشمانش مثل مار سرد بودند.
«پس این همه سر و صدا به خاطر این بچهی بیارزش بود.»
در حالی که به گئوم موگوک خیره شده بود، ایستاد و گفت:
«زنده به گورش کنید.»
او قصد داشت وحشت و دردِ زنده به گور شدن را به او بچشاند.
در آن لحظه، گئوم موگوک لبخند کمرنگی زد.
آن رفتارِ عبوس و تاریکی که تا الان بازی میکرد ناپدید شد و جای خود را به چهرهی اصلیِ گئوم موگوک داد.
نامیرای سوم با دیدن تغییر چهرهای که او را شبیه به آدم دیگری کرده بود، از تعجب جا خورد.
«واقعاً که این دیوونه تا لحظهی آخر هم دست از غافلگیر کردن آدم برنمیداره.»
درست همان موقع، گئوم موگوک از نامیرای اول پرسید:
«این نقشه از توی کلهی تو دراومده؟ زیاد باهوش به نظر نمیای.»
چهرهی نامیرای اول در هم رفت.
سه نفرِ دیگر فقط تماشاگر اوضاع بودند.
آنها خیلی خوب میدانستند که هر چه نامیرای اول عصبانیتر شود، نمایشِ جالبتری به راه میافتد.
البته، گاهی اتفاقاتی میافتاد که میترسیدند حتی در خوابهایشان هم ظاهر شوند.
«کی پشتِ این ماجراست؟ پول رو کی جور کرده؟»
گئوم موگوک به بقیهی نامیراها نگاه کرد.
«به شماها هم نگفته؟ بدونِ این مقدار اعتماد دور هم جمع شدید؟»
در آن لحظه، نامیرای اول متوجه شد.
لحنِ کشدار و مستِ گئوم موگوک ناپدید شده بود.
«تو؟ تو مست نیستی.»
«الان دیگه کاملاً هوشیارم. شنیدنِ اینکه قراره زنده به گور بشم، واقعاً بیدارم کرد.»
درست مثل حالتش، کلماتی که به زبان میآورد هم آرام و متین بودند.
نامیرای اول که حسِ ناخوشایند و نامعلومی پیدا کرده بود، به اطراف نگاه کرد.
او به کمین شک کرد، اما نمیتوانست چیزی را در محیط اطراف حس کند.
نامیرای سوم قدمی به جلو گذاشت.
«بهش اهمیت نده. اون از همون اولش یه دیوونه بود.»
او فکر کرد که باید فقط سریع بکشدش و کار را تمام کند.
از آنجایی که قرض دادنِ صد هزار نیانگ به گئوم موگوک در وهلهی اول تصمیمِ او بود، تمام کردنِ کارِ او قبل از اینکه آن دیوونه نامیرای اول را بیشتر عصبانی کند، انتخابِ عاقلانهای به نظر میرسید.
«من حسابش رو میرسم و دفنش میکنم.»
گئوم موگوک در حالی که تماشا میکرد او خنجری از ردایش بیرون میآورد، پرسید:
«گفتی داری روی جوونیِ من سرمایهگذاری میکنی؟»
«حتماً اشتباه شنیدی. گفتم دارم روی جوونیِ خودم سرمایهگذاری میکنم.»
نامیرای سوم آشکارا پوزخند زد.
او عاشق این لحظه بود.
لحظهی بریدنِ نفسِ حریفش.
لحظهای که آنها بعد از فهمیدنِ اینکه بهشان خیانت شده، با کینه به او نگاه میکنند.
البته، این دیوونه در حال حاضر آن واکنشی را که او میخواست نشان نمیداد.
«آزاردهنده بود، اما تجربهی خاصی بود. برای مدتهای خیلی طولانی یادم میمونه.»
«بعد از امروز، تمام خاطرات شماها رو پاک میکنم.»
«خداحافظ، ای دیوونه!»
درست همان لحظهای بود که میخواست با خنجر گلوی گئوم موگوک را ببرد.
سرمای شدیدی در هوا پیچید و لرزهای به تنِ نامیرای سوم انداخت.
او تنها کسی نبود که سرمای حاکم بر منطقه را حس میکرد.
نامیرای چهارم شمشیرش را کشید و اطراف را زیر نظر گرفت.
شخصی داشت به سمت آنها قدم میزد.
سایهی بلندی که ماه روی زمین انداخته بود، بزرگتر و پهنتر از سایهی یک آدم معمولی بود.
شخصی که نزدیک میشد و با هالهای یخبندان حال و هوای فعلیاش را نشان میداد، کسی نبود جز اهریمن مشت.
آن چهار مرد با شناساییِ تازهوارد، وحشتزده شدند.
در مقایسه با مردی که ظاهر شده بود، نامیرای اول که قیافهای بیرحم داشت، شبیه به یک بچه به نظر میرسید.
درست همان موقع، کلماتِ مرموزِ گئوم موگوک از پشت سرشان شنیده شد:
«اون الان خیلی عصبانیه، چون شماها بدونِ هیچ شکی همهچیز رو باور کردید.»
گئوم موگوک که فکر میکردند نقاط فلجکنندهاش مهر شده، داشت بلند میشد و خاکِ لباسش را میتکاند.
او لبخندی زد و از اهریمن مشت پرسید:
«چند روز مثل برق و باد میگذره، نه؟»
اهریمن مشت با چهرهای تکیده از شبزندهداریهای بیخواب، مقابل آنها ایستاد.
«برای من که یه ابدیت بود!»