چپتر 203: آخه با کی در افتادی!
چپتر 203: آخه با کی در افتادی!
لحظهای که نامیرای اول اهریمن مشت رو دید، حس کرد که اوضاع خیلی، خیلی بد پیش رفته.
غریزه بقاش فریاد میزد که فرار کنه.
اما هاله اهریمن مشت که کل بدنش رو منجمد کرده بود، ارادهش برای مبارزه و حتی میلش به فرار رو هم از کار انداخت.
درست همون موقع، هشت استادی که اون نزدیکی پنهان شده بودن، خودشون رو نشون دادن.
با دیدن اونها که اهریمن مشت رو محاصره کرده بودن، قلب یخزده نامیرای اول کمی گرم شد.
هشت شمشیرزن شبح.
هشت مردی که مثل یک تن واحد حرکت میکردن؛ اونها زمانی در کل دنیای رزمی بدنام بودن.
در دنیای هنرهای رزمی، تبدیل شدن یک نفر به دو نفر لزوماً قدرت رو دوبرابر نمیکنه، همونطور که حمله صد نفر، اونها رو صد برابر قویتر نمیکنه.
اما این هشت شمشیرزن شبح، هشت برابر قویتر میشدن.
هرچند این حرف از نظر لغوی دقیق نبود، اما چنین برداشتی رو به بقیه القا میکردن.
حملات هماهنگ اونها تا این حد بینقص بود.
به همین دلیل بود که حتی در مواجهه با هاله وحشتناکی که از اون مرد عضلانی ساطع میشد، تونسته بودن استوار و نترس بایستن.
اگر دقیق نگاه میکردیم، هشت شمشیرزن شبح زیردست اون نبودن.
اونها حلال مشکلاتی بودن که از طرف حامی مالی فرستاده شده بودن تا مطمئن بشن اون کارش رو به درستی انجام میده.
بنابراین، اونها هم محافظش بودن و هم دست و پاش که هر دستوری رو اجرا میکردن، اما در عین حال، سگهای نگهبانش هم محسوب میشدن.
«بکشیدش!»
با دستور نامیرای اول، هشت شمشیرزن شبح بدون ذرهای تردید به جلو یورش بردن.
اونها همزمان به هشت نقطه حیاتی اهریمن مشت خنجر زدن.
لحظهای که حرکت کردن، اهریمن مشت هم مشتی به سمت شمشیرزن شبحی که درست مقابلش بود پرتاب کرد.
بوم! تراق!
صدایی مثل غرش تندر همراه با صدای دلخراش خرد شدن گوشت و استخون بلند شد.
یکی از هشت شمشیرزن شبح به هوا پرتاب شد و بعد از برخورد با یه درخت، روی زمین افتاد.
این فرم اول مشت آسورای تندر، یعنی آسورای ابر سیاه بود.
یک نفر قربانی شده بود، اما هفت شمشیر باقیمونده به بدن اهریمن مشت اصابت کردن.
دانگ!
با برخورد شمشیرها به گوشت تنش، صدای برخورد فلز بلند شد.
دلیلش این بود که فرم پنجم، یعنی آسورای الماسین فعال شده بود و برای لحظهای کل بدنش رو مثل فولاد سخت کرده بود.
در اون لحظه، هشت شمشیرزن شبح غرق در شوک شدن.
پق-پق-پق-پق-پق!
فرم دوم، یعنی آسورای تندر از مشتهای اهریمن مشت فوران کرد.
آسورای تندر اونقدر سریع بود که انگار یه آسورا با چندین دست داشت همزمان مشت میزد.
تنها با همین یک حرکت، شش نفر از هشت شمشیرزن شبح به هر طرف پرتاب شدن.
اونها به محض اصابت ضربه کشته شدن، به درختها و صخرهها برخورد کردن و روی زمین غلتیدن.
درست وقتی که آخرین شمشیرزن شبح باقیمونده حمله کرد و چشمهای اهریمن مشت رو هدف گرفت!
هیکل تنومند اهریمن مشت با سرعتی باورنکردنی هوا رو شکافت.
یک ضربه سنگین و اصولی از طرف اهریمن مشت.
بوم!
گوشت و استخون قربانی طوری پیچ خورد که انگار توی یه گردباد گیر افتاده.
آخرین نفر از هشت شمشیرزن شبح که هدف فرم سوم، یعنی آسورای تندر آسمانی قرار گرفته بود، اونقدر دور پرتاب شد که از دید خارج شد.
تمام اینها در یک چشم به هم زدن اتفاق افتاد.
برای نامیراها، انگار فقط صدای یه رعد و برق رو شنیدن، درخشش چیزی رو دیدن و بعد هشت شمشیرزن شبح به شکل جنازه این طرف و اون طرف پخش شدن.
انگار مجازات الهی از آسمون نازل شده بود.
سکوتی سنگین برقرار شد.
صحنه اونقدر سورئال بود که نامیرای اول و سه مرد دیگه، چهرههایی مبهوت به خود گرفته بودن.
در طول چند سال گذشته، نامیرای اول بارها شاهد مهارتهای هشت شمشیرزن شبح بود.
وقتی بهشون دستور کشتن میداد، بدون توجه به اینکه حریف کیه، اون رو میکشتن.
اونها حتی استادان مشهور رو هم با هماهنگی بینقصشون از پا درآورده بودن.
نامیرای اول با تماشای مبارزه اونها، یه قانون برای خودش گذاشته بود.
اگه چهار نفر از اونها شکست میخوردن، اون بدون اینکه پشت سرش رو نگاه کنه فرار میکرد.
اون به این نتیجه رسیده بود که اگه هماهنگی بینقصشون از بین بره، وقت فراره.
اما در چنین موقعیتی باید چیکار میکرد؟ وقتی همهشون در یک لحظه کشته شده بودن؟
گئوم موگوک میتونست بفهمه.
اهریمن مشت عمداً فرمهای مختلف رو، از اولی شروع کرده بود و بهش نشون داده بود تا اون یاد بگیره.
این قطعاً با تکنیک مشت خودش متفاوت بود.
مستبدانهتر و قدرتمندتر بود.
بحث داشتن نیروی درونی بیشتر یا کمتر نبود.
هالهای که در مشتهاش دمیده شده بود، زندهتر و قویتر بود.
«آه! واقعاً باشکوهه.»
یک بار دیدنش به این شکل، بهتر از صد بار شنیدن دربارهش بود.
با تحسین گئوم موگوک، نامیرای اول فکر کرد که اون مرد جوان از فرقه مشت راستین داره دروغ میگه.
چطور میتونست باشکوه باشه وقتی مشتها اونقدر سریع بودن که حتی دیده نمیشدن؟ آخه کی در این دنیا چنین هیبت خداییای داره... هه!
«اون اهریمن مشته! عجب احمقیام! تازه الان دارم میفهمم؟»
اون مشتهای بزرگ، اون ساعدهای ضخیم که انگار خودشون دروازههای جهنم رو باز کردن.
اگه اون مرد اهریمن مشت نبود، پس کی میتونست باشه؟ و اگه اون اهریمن مشت نبود، کی میتونست به این راحتی هشت شمشیرزن شبح رو به اون دنیا بفرسته؟
«خواهش میکنم از جونم بگذرید! ارباب اهریمن مشت!»
نامیرای اول به سجده افتاد.
با شنیدن نام «اهریمن مشت»، سه مرد دیگه هم از ترس روی زمین افتادن.
با درک اینکه حریفشون یکی از شهریاران اهریمنیِ فرقه اهریمنیه، تمام بدنشون شروع به لرزیدن کرد.
نامیرای اول در حالی که روی زمین دراز کشیده بود، پیامی تلهپاتیک برای نامیرای سوم فرستاد.
― مگه اون جانشین فرقه مشت راستین نمیخواست اهریمن مشت رو بکشه؟
― بله، میخواست.
― ای احمق بیعرضه! به نظرت این دو نفر شبیه دشمن میان؟
― منم نمیدونم چی شده.
― ای احمقِ بیمصرف!
واقعاً دلش میخواست بپره و نامیرای سوم رو تا حد مرگ کتک بزنه.
اما نمیتونست.
اون تمام عمرش رو با تکیه بر خلقوخوی تندش زندگی کرده بود.
حتی یک بار هم خشمش رو سرکوب نکرده بود.
اون حتی یه بار کسی رو که توی خیابون بهش زل زده بود تعقیب کرده و چشمهاش رو درآورده بود.
هرگز نمیذاشت کسی که تحریکش کرده قسر در بره.
اما حالا، اون خشم به خوبی کنترل میشد.
«خواهش میکنیم بهمون رحم کنید!»
اون چهار مرد برای جونشون التماس میکردن.
اهریمن مشت به آرومی به سمت اونها قدم برداشت.
«پس این عوضیها داستان من رو بدون ذرهای تردید باور کرده بودن؟»
گئوم موگوک به خاطر کینه بهجامونده در لحن اهریمن مشت خندید.
«بله، اونها خودشون اینطوری زندگی میکنن، واسه همین فکر میکنن بقیه هم همینطورن.»
من سوءتفاهمی که درباره اهریمن مشت پیش اومده بود رو برطرف کردم.
«همهتون، سرهاتون رو بلند کنید. کمرتون رو صاف کنید.»
مردها در حالی که هنوز زانو زده بودن، سرشون رو بالا آوردن.
«احمقها! اهریمن مشتِ بزرگ دستش رو به نامزد جانشینِ فرقهای که زیرمجموعه فرقه اصلی ماست بزنه؟ اصلاً به نظرتون منطقی میاد؟ من همهش رو سر هم کردم تا شما رو بکشونم اینجا. فهمیدید؟»
«بله! بله.»
نامیراها سرشون رو خم کردن و بدون قید و شرط تایید کردن.
گئوم موگوک از اهریمن مشت پرسید:
«حالتون چطوره؟ کمی بهتر شدید؟»
اهریمن مشت سرش رو به نشونه منفی تکون داد.
البته که حالش بهتر نمیشد.
گئوم موگوک معتقد بود که اهریمن مشت به هیچ دلیل دیگهای اینطور واکنش شدیدی نشون نمیداد.
حرف زدن درباره اینکه اون کسی رو کشته یا به کسی توهین کرده، حتی باعث نمیشد پلک بزنه.
با این حال، اهریمن مشت مردی بود که از کسانی که چنین کارهایی رو در حق زنها انجام میدادن، به شدت متنفر بود.
فکر که میکردی، منطقی بود.
اون مردی بود که به صخرهها مشت میزد، مردی که حتی یک بار هم با زنها مشکلی ایجاد نکرده بود.
اهریمن مشت اینطور آدمی بود.
«اینکه بیای بیرون تا استراحت کنی و آخرش نقش یه آدم هوسباز رو بازی کنی. ممنونم ازت.»
گئوم موگوک صمیمانه سپاسگزار بود.
«میدونم با توجه به شخصیتی که داری، واقعاً از این کار متنفر بودی، استاد. ممنون که تحملش کردی.»
اون قدردانیش رو با کلمات بیان کرد.
آیا اهریمن مشت بدون اینکه اون بگه نمیفهمید؟ نه! باید بلند میگفت تا اون بدونه.
اگه گفته نمیشد، اون چطور میفهمید؟
چیزی که اون بیش از همه بابتش از اهریمن مشت ممنون بود، این بود.
اینکه اون ناراحتیش رو پنهان نکرد تا توی دلش بمونه و فاسد بشه، بلکه همهش رو ابراز کرد و به این ترتیب به اون فرصت داد تا از دلش دربیاره.
«اون هوسبازی که این چند روز مخفیانه میومد و میرفت، احتمالاً بزرگترین مبارز بین تمام هوسبازهای تاریخ دنیای رزمی بود.»
با شوخی گئوم موگوک، اهریمن مشت بالاخره خندید.
نگاهشان در زیر نور ماه به هم گره خورد.
میتونستم حس کنم که عضلات صورتش از حالت انقباض خارج شدن.
خشم اهریمن مشت با فاش کردن حقیقت برای اون مردها فروکش نکرده بود، بلکه با شنیدن جملات «ممنون که تحملش کردی» و «متأسفم» آرام شده بود.
برای همین بود که چنین حرفی رو از زبون اهریمن مشت شنید.
«گفتی این کار جون صدها و هزاران جوون رو نجات میده، درسته؟ پس شاید یه بار پزشک الهی شدن اونقدرها هم بد نباشه.»
اهریمن مشت انگار که حرف اضافهای زده باشه، سرش رو بلند کرد و به ماه خیره شد.
شونههای پهنش از قبل هم بزرگتر و استوارتر به نظر میرسید.
در همین حال، نامیرای اول داشت پیامی تلهپاتیک برای نامیرای چهارم میفرستاد.
― اهریمن مشت نمیذاره زنده بمونیم.
― وقتی فرصتش پیش اومد، اون جوون رو به عنوان گروگان بگیر! این تنها راهیه که برای زنده موندن داریم.
از جو حاکم کاملاً مشخص بود که اون دو نفر با هم صمیمی هستن.
اگه فقط میتونستن اون رو گروگان بگیرن، حداقل میتونستن راهی برای زنده موندن پیدا کنن.
درست در همون لحظه، گئوم موگوک به اونها نزدیک شد.
وقتی داشت از کنار نامیرای چهارم رد میشد تا پیش نامیرای اول بره، نامیرای چهارم مثل برق و باد از جاش بلند شد و با موفقیت شمشیری رو زیر گلوی گئوم موگوک گذاشت.
نامیرای اول فریاد زد: «تکون بخورید، این پسره میمیره!»
«موفق شدیم!»
اهریمن مشت بعد از نگاه کوتاهی به اون صحنه، دوباره به ماه خیره شد و گفت:
«باید به جاش من رو گروگان میگرفتی.»
به محض تموم شدن حرفهای نامفهوم اهریمن مشت، گئوم موگوک چرخیده و رو به نامیرای چهارم ایستاده بود.
«کی چرخید؟»
این سوالی بود که نامیرای چهارم که شمشیر رو نگه داشته بود، نباید براش پیش میاومد.
مشت گئوم موگوک ضربه آرومی زد.
اما نتیجهش اصلاً آروم نبود.
*تپ!*
سر نامیرای چهارم به عقب پرتاب شد و بعد به حالت اولش برگشت.
مگه میشد گردن اونطوری خم بشه و اتفاقی نیفته؟ نه، نمیشد.
نامیرای چهارم به جلو سقوط کرد و دیگه بلند نشد.
او در جا کشته شده بود؛ گردنش شکسته بود.
گئوم موگوک رو به سه نفر باقیمونده کرد و با خونسردی گفت:
«اصلاً از این حقیقت که خودتون رو "نامیراها" صدا میزنید، خوشم نمیاد.»
نامیرای اول با دیدن این صحنه، حقیقت رو فهمید.
«آه! این مرد جانشین فرقه مشت راستین نیست!»
یه جانشین جوون از فرقه مشت راستین نمیتونست به این راحتی نامیرای چهارم رو که شمشیر زیر گلوش داشت، مغلوب کنه.
«لعنتی! همهش لعنت به این شانس!»
نامیرای اول غرق در پشیمونی شد.
او معمولاً خیلی محتاط بود.
این بار هم اگه فقط درگیری با یه پیرو طریقت اهریمنی بود، هرگز خودش رو نشون نمیداد.
اما وقتی شنید که موضوع به اهریمن مشت مربوط میشه، چارهای نداشت.
یه اشتباه کوچیک میتونست کل سیستم "انجمن کمک متقابل" رو که با اون همه زحمت ساخته بود، نابود کنه.
«به خودت بیا! به خودت بیا!»
او همین حالا هم در دهان شیر بود.
خوشبختانه اونها سه نفر بودن، نه فقط یک نفر.
شاید میشد جون یکی رو نجات داد.
«من زنده میمونم! باید زنده بمونم.»
او همین حالا هم پول زیادی درمیآورد.
قرار بود بقیه عمرش رو در تجمل زندگی کنه.
نمیتونست اینطوری بمیره.
گئوم موگوک پرسید: «کدومتون از همه بدتره؟»
با سوال گئوم موگوک، هر سه مرد به خود لرزیدن.
«چرا اینقدر تعجب کردید؟ شما هم آدمها رو انتخاب میکردید، مگه نه؟ کی رو باید تهدید کنیم؟ سر کی رو باید کلاه بذاریم؟ اگه شما میتونید انتخاب کنید، چرا من نتونم؟»
او به اون سه مرد فشار آورد، انگار که قصد داشت اونها رو به خاطر گناهانشون به همون روش خودشون مجازات کنه.
«اگه انتخاب نکنید، هر سهتاتون میمیرید!»
با این حرف، نامیرای اول و نامیرای دوم انگار که از قبل هماهنگ کرده باشن، به نامیرای سوم نگاه کردن.
از اونجایی که همیشه به شوخی میگفتن او بدترینِ اونهاست، تصمیمگیری سخت نبود.
نامیرای سوم با چهرهای مظلوم فریاد زد:
«نه، من از همه بیشتر کار خیر کردم. من به جوونها امید و رویا دادم.»
«میدونم که اینطور نیست. مگه خودت قبلتر نگفتی؟ اون کارها برای جوونیِ من نبود، برای جوونیِ خودت بود.»
«خواهش میکنم، رحم کن!»
«وقتی اون جوونها اینطوری التماس میکردن، حتی یه بار بهشون رحم کردی؟»
«...»
«فکر میکردم همین رو بگی.»
*کراک!*
مشت گئوم موگوک صورت نامیرای سوم رو در هم شکست و او رو در جا کشت.
*تلپ.*
درست همونطور که قبلاً بهش گفته بود که همه چیزِ امروز رو فراموش میکنه، گئوم موگوک جسدش رو با بیمیلی به کناری پرت کرد.
فکر میکرد این نوع رفتار کاملاً برازنده اونهاست.
شاید میگفت که برای گرفتن اطلاعات بهشون رحم میکنه، اما اصلاً قصد نداشت بذاره هیچکدومشون زنده بمونن.
نامیرای اول تصمیم گرفت آخرین انتخابش رو انجام بده.
او بدون اینکه پشت سرش رو نگاه کنه، فرار میکرد.
حتی اگه با یه سلاح پنهان از پشت میمرد، باز هم در حال تلاش برای فرار میمرد.
هنوز یه ذره امید داشت.
او به هنرهای سبکی خودش اعتماد داشت.
درست وقتی که میخواست بچرخه، کسی دستش رو دور شونهش انداخت و کنارش ایستاد.
«نمیتونی فرار کنی. شوخی نمیکنم، حتی اگه یه ساعت زودتر هم راه میافتادی، اون بهت میرسید. فرار کردن کاریه که اون مرد توش بهترینه.»
مرد میانسالی که نزدیک شده بود و دوستانه رفتار میکرد، کسی نبود جز رهبر فرقه باد آسمان.
نامیرای اول نمیتونست موقعیت رو درک کنه.
«این شخص دیگه کیه؟»
نه تنها بدون هیچ صدایی نزدیک شده بود، بلکه از کجا میدونست که او قصد فرار داره؟
در نهایت، نامیرای اول نتونست خودش رو کنترل کنه و سر نامیرای دوم فریاد زد:
«ای احمق بیعرضه! آخه با کی درافتادی!»
انتخاب اهدافشون وظیفه نامیرای دوم بود.
با این حرف، رهبر فرقه باد آسمان خندید و گفت:
«درسته. من هم قدیما زیاد این رو به خودم میگفتم.»
کمی بعد، گو وول هم ظاهر شد.
«مخفیگاهی که این مرد توش اقامت داشت رو گشتم و دفتر کل رو پیدا کردم.»
اون دفتر کل ضخیم شامل صدها نام و مبالغ پولی بود که قرض گرفته بودن.
«من به این دفتر کل رسیدگی میکنم.»
گئوم موگوک با سر تایید کرد، چون میدونست گو وول عاقلانه با اون برخورد میکنه.
چهره نامیرای اول در هم رفت.
آخه چطوری مخفیگاهش رو پیدا کرده بودن؟ او خیلی محتاط بود، خیلی خیلی محتاط.
سرش گیج رفت.
این یه بلای آسمانی بود.
گئوم موگوک نقاط انسداد تکلم و نقاط فلجکننده نامیرای اول و نامیرای دوم رو فشار داد.
«فقط یکی از شما زنده میمونه. کسی که حرفهای مفیدتری بهم بزنه زنده میمونه، فهمیدید؟ اگه حرفی برای گفتن دارید، پلک بزنید.»
نامیرای اول بدون معطلی و با سرعت پلک زد.
گئوم موگوک نقطه انسداد تکلمش رو آزاد کرد.
«باقیمونده بودجه که هشتصد هزار نیانگ هست، توی خزانهداری دشت مرکزیه. مهرش پیش منه و رمز لازم برای برداشت پول رو هم بهتون میگم.»
نامیرای اول رمز رو به گو وول گفت.
نامیرای دوم با دیدن این صحنه شوکه شد.
نامیرای اول به این راحتی داشت از پول میگذشت؟ نه، درکش میکرد.
چطور میشد در برابر اهریمن مشت ایستادگی کرد؟
چیزی که نامیرای دوم رو شوکه کرد، این بود:
او اینقدر سریع حرف زد، بدون اینکه حتی یه نگاه عذرخواهانه به طرفش بندازه؟ حتی تظاهر به تردید هم نکرد قبل از اینکه حکم مرگش رو امضا کنه؟
گئوم موگوک به نامیرای دوم گفت:
«برات متأسفم، اما انگار نامیرای اولِ ما داره آماده عروج به آسمانها میشه، مگه نه؟»
با این حرف، نامیرای دوم با سرعت پلک زد.
گئوم موگوک نقطه انسداد تکلم نامیرای اول رو دوباره بست و مالِ نامیرای دوم رو آزاد کرد.
از اونجایی که نامیرای اول اینقدر بیرحمانه سعی کرده بود فقط خودش رو نجات بده، نامیرای دوم هم دلیلی برای تردید نداشت.
«یه دفتر کل دیگه هم هست.»
چشمهای نامیرای اول گشاد شد، اما با بسته بودن نقاط تکلم و فلج بودنش، کاری از دستش برنمیآمد.
گئوم موگوک انگار که انتظارش رو داشت، به نامیرای دوم گفت:
«دفتر کلِ تأمینکننده مالی.»
اونها حتماً هر ماه مبلغ مشخصی رو به شخصی که سرمایهشون رو تأمین میکرد، برمیگردوندن.
دفتری که جزئیات زمان و مبلغ پرداختها توش ثبت شده بود.
«اون دفتر کل توی کمربند نامیرای اول پنهان شده.»
وقتی گو وول کمربند نامیرای اول رو باز کرد و اون رو گشت، یه تکه کاغذ لولهشده از داخلش بیرون اومد.
روی اون، جزئیات پرداختهاشون با دقت تمام ثبت شده بود.
این مدرک حیاتی بود، اگه زمانی لازم میشد که به طور رسمی شخصی که پشت این قضایا بود رو به زیر بکشن.
گئوم موگوک به نامیرای اول نگاه کرد و گفت:
«انگار مجبوری عروج به آسمانها رو به این نامیرای دومِ ما واگذار کنی.»
با این حرف، نامیرای اول شروع کرد به پلک زدن، سریعتر از سرعت نور.