چپتر 204: تحملش کن
چپتر 204: تحملش کن
به محض اینکه گئوم موگوک نقطه لالی نامیرای اول را آزاد کرد، انگار پول از غیب ظاهر شد.
«یادم رفت. یه مقداری پول توی خزانه قارهای کنار گذاشته بودم.»
«چقدر؟»
«حدود چهارصد هزار نیانگ.»
«خوب پسانداز کردی، نه؟»
نامیرای اول رمز خزانه قارهای را هم لو داد.
گو وول حواسش بود که آن را هم یادداشت کند.
اول هشتصد هزار نیانگ از بدهی نامیراها بود و حالا چهارصد هزار نیانگ که نامیرای اول جداگانه پسانداز کرده بود.
همین حالا هم شده بود یک میلیون و دویست هزار نیانگ.
با شنیدن این حرف، نامیرای دوم با چهرهای خشمگین چشمانش را تندتند باز و بسته کرد.
دوباره نوبت نامیرای دوم بود.
«تمام این مدت فقط پنجاه هزار نیانگ به ما دادی و چهارصد هزارتا رو واسه خودت برداشتی؟»
نامیرای اول به جای اینکه پشیمان به نظر برسد، انگار میخواست بحث کند، اما چون نقطه لالیاش مسدود بود، نمیتوانست کلمهای به زبان بیاورد.
«نامیرای اول داراییهای بیشتری داره. میدونم که طلا خریده و یه جایی مخفیشون کرده.»
نامیرای اول نتوانست دستپاچگیاش را پنهان کند.
به نظر میرسید قصد داشت تا آخرین لحظه درباره طلاها خودش را به کوچه علیچپ بزند.
در حالی که نامیرای دوم با لو دادن طلاها امتیاز میگرفت، نامیرای اول با عصبانیت پلک میزد.
جنگ پلکزدن بین آن دو شروع شد.
دوباره نوبت نامیرای اول شد.
«میخواستم درباره طلاها هم بهت بگم. امتیاز اون رو به من بده!»
«نمیتونم این کار رو بکنم. اگه فکر میکنی ناعادلانهست، یادت نره و حسابکتابها رو درست نگه دار. ممکنه نامیرای دوم دوباره بخواد اعتبار داراییهای تو رو به نام خودش بزنه.»
نامیرای اول کاملاً از داراییهایش دست کشید.
با خودش فکر کرد تا وقتی زنده بماند، همیشه میتواند پول بیشتری در بیاورد.
«یه مقدار زمین هم دارم که خریدم.»
«چقدر؟»
«خیلی زیاد.»
در حقیقت، بازجویی برای به دست آوردن اطلاعات شروع شده بود نه دارایی، اما آن دو مرد موقعیت را اشتباه متوجه شده بودند.
از دیدگاه گئوم موگوک، این یک پیشرفت خوشایند بود.
در این میان، هر چه داراییهای بیشتری از نامیرای اول فاش میشد، حس خیانت در نامیرای دوم بیشتر قوت میگرفت.
«برادر؟ ای حرومزاده! همهاش رو واسه خودت انبار میکردی.»
او فکر میکرد سهم برداشتن برای خود یک چیز است، اما از اینکه این کار بدون گفتن حتی یک کلمه انجام شده بود، خونش به جوش آمده بود.
نامیرای اول در نوبت بعدیاش پاسخ داد:
«مگه نمیدونی که حتی اون پنجاه هزار نیانگ رو هم به خاطر من به دست آوردی؟ اگه من نبودم، تا الان توی یه قمارخونه با یه چاقو توی کمرت مرده بودی. هه، تف!»
رابطه آنها با وفاداری به هم گره خورده بود، اما وقتی فرو ریخت، در یک لحظه اتفاق افتاد.
و به این ترتیب، آن دو تمام داراییهای نامیرای سوم و چهارمِ متوفی را هم لو دادند.
تنها فکرشان این بود که به هر نحوی شده گئوم موگوک را تحت تأثیر قرار دهند و زنده بمانند.
نامیرای دوم هم میل سوزانی برای انتقام در دل داشت و قسم خورد که نامیرای اول را بکشد.
وقتی دیگر داراییای برای فاش کردن باقی نماند، گئوم موگوک نقاط حیاتی هر دو مرد را فشار داد.
آن دو مرد که هر وقت نوبتشان میشد به هم فحش میدادند، به خواب رفتند.
گئوم موگوک با گو وول صحبت کرد.
«فردا صبح، این دو نفر رو بردار و به خزانهها سر بزن تا تمام داراییها رو پس بگیری.»
«بله، متوجه شدم.»
او قصد داشت تا آن زمان آنها را زنده نگه دارد، محض احتیاط که مبادا نامیرای اول رمز خزانه اشتباهی به او داده باشد.
گئوم موگوک از رهبر فرقه باد آسمان درخواستی کرد.
«لطفاً فردا به استراتژیست اعظم گو کمک کنید.»
«حتماً.»
رهبر فرقه باد آسمان با مطیعیت سر تکان داد.
«فکر میکردم به خاطر این کار سرزنشم کنید. بیرون کشیدن پول از چنگ شرورهایی مثل اینها.»
«اصلاً خبر داری من و گو وول با اون پولهای بیرون کشیده شده چقدر سخت کار میکنیم؟»
«عذر میخوام.»
«برای خودستایی نگفتم. منظورم این بود که پول اون شرورها داره در راه درستی خرج میشه.»
به نظر میرسید با بودجه حاصل از بدهی نامیراها، کار سازماندهی شبکه اطلاعاتی بالاخره میتوانست تکمیل شود.
«از گو وول شنیدم که اینها چه جور آدمهایی هستن. چرا میذاری بخوابن؟ وارونه آویزونشون کن!»
«مفهومه. وقتی بیدار شدن، با کشیدن ناخنهاشون شروع میکنم.»
البته که این یک شوخی بود.
برای هر شرارتی، مرگ پایان کار بود.
این قانون قاطع گئوم موگوک بود.
نه به خاطر آنها، بلکه به خاطر خودش.
بعد از تمام شدن صحبتش با رهبر فرقه باد آسمان، گئوم موگوک به اهریمن مشت نزدیک شد.
او به ماه خیره شده بود و به نظر میرسید اهمیتی به اتفاقات در حال جریان نمیدهد.
گئوم موگوک کنارش ایستاد و او هم به ماه نگاه کرد.
«میدونی توی این سفر به چی پی بردم؟ زندگیای داشتم که بیش از حد توی هنرهای رزمی غرق شده بود. تمام عمرم رو صرف تمرین کردم، تمام عمرم رو جنگیدم.»
گئوم موگوک زمانی حرف مشابهی به لی آن زده بود.
فقط برای تمرین کردن زندگی نکن.
اهریمن مشت حالا همان حس پشیمانی را داشت.
«تازه متوجهش شدم. این اولین باره که برای این مدت طولانی به ماه نگاه میکنم. اصلاً منطقیه؟ به این فکر کن که تمام عمرم رو بدون اینکه حتی برای یه لحظه به ماه نگاه کنم، زندگی کردم.»
نگاه گئوم موگوک به دنبال نگاه او به سمت ماه رفت.
«از این به بعد، باید سعی کنی یه کم از زندگی لذت ببری.»
«قصدش رو دارم.»
اگر او میتوانست به آن قول عمل کند، اگر اهریمن مشت میتوانست یک قدم از هنرهای رزمیاش عقب بنشیند… شاید آن وقت واقعاً میتوانست صخره پیش رویش را در هم بشکند.
چون هنرهای رزمی تنها زمانی تغییر میکنند که زندگیِ فرد تغییر کند.
* * *
روز بعد، گو وول به همراه رهبر فرقه باد آسمان، نامیرای اول و دوم را برداشتند و به خزانهها سر زدند.
رمزی که به آنها داده شده بود درست بود.
آنها نه تنها پول، بلکه طلاهایی را که به امانت گذاشته شده بود پس گرفتند و سایر داراییها را هم نقد و جمعآوری کردند.
نامیرای اول این ثروت عظیم را تنها در عرض چند سال جمع کرده بود.
این همچنین به این معنی بود که قربانیان بسیار بیشتری وجود داشتهاند.
نامیرای اول و دوم هر کاری کردند تا خودشان را در دل گو وول جا کنند، اما گو وول حتی به یک کلمه از حرفهایشان هم بها نداد.
در واقع، این رهبر فرقه باد آسمان بود که با آنها صحبت میکرد.
البته او فقط حرفهای ناخوشایند را انتخاب میکرد، مثل اینکه آنها به دردناکترین طبقات جهنم خواهند رفت، یا اینکه شرط بسته که کدامیک از آنها زنده میماند؛ بنابراین آنها وانمود میکردند که حرفهایش را نمیشنوند.
وقتی بیشتر داراییها رسیدگی شد، گئوم موگوک دوباره آن دو مرد را مقابل خود نشاند.
«حالا، وقتشه درباره تأمینکننده مالی صحبت کنیم، مگه نه؟»
نامیرای اول معتقد بود زندگیاش به این پاسخ بستگی دارد.
«نمیتونم همه چیز رو بهش بگم! اما نباید هیچ نشونهای از پنهانکاری هم نشون بدم!»
کلید کار همین بود.
مشکل اینجا بود که او اطلاعات خیلی کمی درباره تأمینکننده مالی داشت.
«چطور این رو سر هم کنم تا زنده بمونم؟»
نامیرای اول نگاهی به نامیرای دوم در کنارش انداخت.
حداقل آن احمق هیچچیز در این باره نمیدانست، پس فکر کرد که حتماً باید اینجا امتیاز بگیرد.
«میتونم زنده بمونم.
من داراییهای خیلی بیشتری رو پیشنهاد دادم و اگه اطلاعاتی درباره تأمینکننده مالی بدم، زنده میمونم!»
نامیرای اول نفس عمیقی کشید و دهانش را باز کرد.
«من فقط یه بار تأمینکننده مالی رو دیدم.»
«کی؟»
«وقتی بود که برای اولین بار باهاش دست همکاری دادم.»
«میدونی کیه؟»
«نه. بین من و اون یه پرده بود، برای همین نتونستم صورتش رو ببینم. اما از یه چیز مطمئن بودم. با قضاوت از روی صداش، مردی بود که سن و سال زیادی داشت.»
«گمان کنم باید جستجو برای مردهای مسن رو شروع کنم. یعنی چند نفر توی دنیا وجود دارن؟»
نامیرای اول که از تمسخر گئوم موگوک دستپاچه شده بود، سریع اضافه کرد:
«مردهایی که اهریمن مشت دیروز کشت، هشت شمشیرزن شبح بودن. هشت شمشیرزن شبح فقط برای پول حرکت نمیکنن، پس تأمینکننده مالی فقط یه آدم پولدار نیست. اون حتماً استاد یه فرقه بزرگ یا کسی با قدرت زیاده.»
در همان لحظه، نامیرای دوم چشمانش را باز و بسته کرد.
نامیرای اول سریع گفت:
«نیازی نیست نقطه لالی اون رو آزاد کنی. اون احمق هیچچیزی درباره تأمینکننده مالی نمیدونه.»
«اون اینطور میگه، اما من باید چیکار کنم؟ تو اطلاعات بهتری داری؟»
با حرف گئوم موگوک، نامیرای دوم چشمانش را حتی سریعتر از قبل باز و بسته کرد.
گئوم موگوک نقطه لالی نامیرای اول را مسدود و نقطه لالی نامیرای دوم را آزاد کرد.
و بعد، کلماتی فراتر از انتظار از دهان نامیرای دوم جاری شد.
«من مستقیماً باهاش حرف زدم. بدون اینکه پردهای بینمون باشه.»
با این حرف، نامیرای اول که نقطه لالکنندهاش مهر شده بود، چشمانش را چرخاند و نالهای کرد و سعی داشت چیزی بگوید.
این یک علامت شدید بود که نشان میداد هر چه گفته میشود، همهاش دروغ است.
«با جزئیات برام تعریف کن.»
«دقیقاً همون روزی بود که نامیرای اول باهاش ملاقات کرد. من توی جایگاه درشکهچیِ یه کالسکه که توی حیاط عمارت پارک شده بود، منتظر بودم تا نامیرای اول بیاد بیرون. کمی بعد، اول سرمایهگذار اومد بیرون. اما وقتی داشت سوار کالسکه میشد، دیدم که یه تعظیم کوتاه به درشکهچی کرد. کاملاً مشخص بود که یه حرکت از روی احترامه.»
نامیرای اول آنقدر تقلا کرد و نالید که نقطه لالکنندهاش باز شد.
«داره دروغ میگه! چرا باید سرمایهگذار به یه درشکهچی تعظیم کنه؟»
«حقیقت داره. با چشمای خودم دیدم.»
با توجه به اینکه هر دو میتوانستند همزمان صحبت کنند، فضا پر از سر و صدا شد.
«داره از خودش درمیاره. اگه همچین اتفاقی افتاده بود، همون موقع بهم میگفت. چرا چیزی نگفتی؟»
«چی باید میگفتم؟ اینکه تو احمقانه فریب یه زیردست رو خوردی؟ اینکه سرمایهگذار واقعی به نظر میرسید همون درشکهچی باشه؟ فکر میکنی چیکار میکردی؟ بهم میگفتی دارم اراجیف میگم و کتکم میزدی. اشتباه میگم؟»
نامیرای اول نتوانست بحث کند.
دقیقاً همین اتفاق میافتاد.
«مرتیکه! داری چه کلکی سوار میکنی؟ اونقدر دلت میخواد زنده بمونی؟»
«کلک؟ این حرف از کجا اومد؟ این کلمهایه که از ذهن کثیف خودت بیرون اومده، مگه نه؟»
با دست به نامیرای اول اشاره کردم که ساکت شود و بعد به نامیرای دوم گفتم:
«ادامه بده.»
«من حتی موقعی که منتظر بودم با اون درشکهچی حرف زدم. یه آدم معمولی بود. یه صورت گرد و مهربون داشت، و اوه! روی سینهش یه خالکوبی داشت. وقتی خم شد، اتفاقی دیدمش.»
«چه جور خالکوبیای؟»
«خالکوبی یه خوک طلایی بود. دیدن خالکوبی خوک روی بدن یه آدم اونقدر عجیب بود که هنوزم واضح یادمه!»
نامیرای اول که حس میکرد او دارد اطلاعات مهمی را لو میدهد، پرید وسط حرفش:
«این آدم یه دروغگوی قهاره. باورش نکن. داره هر کار احمقانهای میکنه تا زنده بمونه...»
*تپ!*
نامیرای اول که جلوی نامیرای دوم بود، ناپدید شد.
صورتش با ضربه من خرد شد، به دوردست پرتاب شد و روی زمین غلت خورد؛ یک جسد.
نامیرای دوم که وحشتزده شده بود، به من خیره شد.
شوک او به زودی به شادی تبدیل شد.
«زنده موندم!»
او از خوشحالی در پوست خود نمیگنجید، انگار که میتوانست پرواز کند.
«به نظر میرسه اون آدم بین شما دوتا بدتر بود. پس درسته که تو نفر دوم بمیری.»
برای لحظهای، نامیرای دوم جا خورد.
منظور از نفر دوم مردن... حتماً منظورش بعداً بود، وقتی پیر و فرتوت میشد، از اون جور بعداًها؟ اما اینطور نبود.
نگاهی که گئوم موگوک به او داشت، سرد و یخی بود.
«خواهش میکنم رحم کن!»
«از همون اول، شما چهار نفر دست به کارهایی زدین که نمیشه ازشون گذشت. به یه مرگ ساده راضی باش.»
«سر قولت بمون! مرتیکهی فلانفلانشده! تو اصلاً کی هستی؟ تو کی هستی که...»
*تپ!*
نامیرای دوم به جایی که نامیرای اول افتاده بود پرتاب شد و مرد.
گئوم موگوک در حذف کردن آنها هیچ تردیدی از خود نشان نداد.
او نه امیدی به رستگاریشان داشت و نه با فاش کردن هویتش، به آنها افتخارِ مردن به دست ارباب جوان دوم فرقه اهریمنی را بخشید.
وقتی برگشت، اهریمن مشت داشت به سمتش میآمد.
«نمیخواستی مغز متفکرهای پشت این قضیه رو پیدا کنی؟»
«میخواستم.»
«اما کشتن همهشون مشکلی نداره؟»
«فهمیدم کی پشت این ماجراست.»
جثهای گرد، خالکوبی خوک طلایی روی سینه.
او کسی بود که قبل از بازگشتم به خوبی میشناختمش.
گاهی درشکهچی، گاهی کارگر ساختمانی، گاهی پیشخدمت میخانه.
او از پنهان کردن هویتش لذت میبرد.
و در عین حال، آدم بسیار طماعی بود.
«برای کشتنش، به اجازه پدرم نیاز دارم.»
اهریمن مشت از حرف گئوم موگوک جا خورد.
«اون دیگه کدوم جهنمیه؟»
یک نام از لبهای گئوم موگوک جاری شد.
«جی سئنگه.»
اهریمن مشت بلافاصله به یاد یک نفر افتاد.
«بهم نگو که... خوک طلایی اتحاد نامتعارف؟»
«آره. خودشه.»
«اون پشت این ماجراست؟»
چهره اهریمن مشت در هم رفت.
دلیلش این نبود که حریف جی سئنگ بود.
دلیلش این نبود که حریف بخشی از اتحاد نامتعارف بود.
دلیلش این بود که جی سئنگ خدمتکار وفادار یک نفر بود.
او عزیزترین فردِ رهبر اتحاد نامتعارف و رئیس زبدهترین واحد اتحاد نامتعارف، یعنی سپاه تیغه غایی بود که فقط از رهبر اتحاد دستور میگرفت.
نفر دوم اتحاد نامتعارف، یلو هان.
جی سئنگ یکی از چهار پیرو بسیار عزیز یلو هان بود.
آن زیردستان سوگند وفاداری یاد کرده بودند و هر کدام خالکوبیای روی سینهشان داشتند.
جی سئنگ خالکوبی یک خوک طلایی داشت و عهد کرده بود که در تمام عمرش، منبعی بیپایان از پول فراهم کند.
«اون پولها در نهایت به جیب یلو هان میرفت.»
گئوم موگوک حس میکرد که انگار سرنوشت او را به اینجا کشانده است.
فقط به خاطر این اتفاق نبود.
یلو هان.
او دشمن یک نفر بود.
کسی که پیوند عمیقی با گئوم موگوک داشت؛ پزشک اهریمنی.
کسی که پزشک اهریمنی یک روز، وقتی تکنیک چشم الهی را اجرا میکرد، از او خواسته بود بکشد، یلو هان بود.
اگرچه او هنوز مستقیماً نامش را نبرده بود، اما گئوم موگوک از قبل میدانست.
یلو هان خانواده پزشک اهریمنی را جلوی چشمانش قتلعام کرده بود.
از آن روز به بعد، پزشک اهریمنی تنها با هدف کشتن یلو هان زندگی میکرد.
وقتی درخواست پزشک اهریمنی را شنیده بود، تصمیم گرفت زمانی که مهارتهایش کافی بود، وارد عمل شود.
حس میکرد که حالا آن زمان فرا رسیده است.
اهریمن مشت متوجه شد که من قصد عقبنشینی ندارم.
«نمیتونی به یلو هان دست بزنی!»
«چرا نه؟»
«اگه بیگدار به آب بزنی، ممکنه جنگ راه بیفته.»
«جنگی راه نمیافته. فقط یه کم سر و صدا و آشوب به پا میشه.»
«جدی میگی.»
در گذشته، پزشک اهریمنی از پدرش خواسته بود او را بکشد، اما پدرش رد کرده بود.
یلو هان که اعتماد مطلق رهبر اتحاد نامتعارف را داشت، شخصیتی بود که فراتر از یک شرورِ جناح نامتعارف ارزش داشت.
«من مغز متفکر این ماجرا رو پستترین آدم میدونم. توی سایهها قایم میشه و از زیردستهایی مثل نامیرای اول استفاده میکنه تا خون جوونها رو بمکه تا وقتی که بمیرن. تا چند روز دیگه، احتمالاً به جی سئنگ گزارش میدن که همه نامیراها مردن. اون وقت جی سئنگ نامیراهای دیگهای درست میکنه و همین کار رو تکرار میکنه. حتی اگه جی سئنگ بمیره، یه جی سئنگ دیگه جاش رو میگیره.»
اینها دقیقاً همان جور آدمهایی بودند.
شر مطلقی که گئوم موگوک در ذهن داشت.
شری که طریقت راستین نمیتوانست به آن دست بزند و مردم عادی حتی نمیتوانستند به آن نزدیک شوند.
پدرش یک بار از او پرسیده بود.
فکر میکنی طریقت اهریمنی چیه؟ در آن زمان، او پاسخ داده بود.
—من معتقدم این اعتقاد منحصربهفرد فرقه اصلی برای در هم کوبیدن شر مطلقه.
گرفتن شر بزرگی که حتی طریقت راستین هم نمیتوانست از پسش بربیاید؛ این همان طریقت اهریمنی بود که او در ذهن داشت.
آن اشرار باید با شنیدن نام فرقه اهریمنی به لرزه بیفتند.
این همان فرقه الهی اهریمن آسمانیای بود که او میخواست بسازد.
«یه آدم معمولی چارهای جز عقبنشینی نداره. اونها مجبورن تحمل کنن. اما ما آدمهای معمولی نیستیم، مگه نه؟ مجبور نیستیم تحمل کنیم، مگه؟ دلیلی که من تا سرحد مرگ تمرین کردم و زحمت کشیدم این بود که توی همچین مواقعی مجبور به تحمل کردن نباشم. چرا ما باید تحمل کنیم؟ اونها کسایی هستن که باید تحمل کنن. باید بهشون گفته بشه که دست از عذاب دادن مردم بردارن و به اراجیف لعنتیشون پایان بدن.»
اهریمن مشت در سکوت به گئوم موگوک خیره شد.
گئوم موگوک هم در سکوت به او نگاه کرد.
با توجه به شخصیتی که داشت، اهریمن مشت محتملترین کسی بود که تحت تأثیر این استدلال قرار میگرفت، و با این حال، با توجه به رابطهاش با رهبر فرقه، محتملترین کسی هم بود که مقاومت میکرد.
سرانجام، اهریمن مشت با شکستن سکوت طولانی، پایان سفرشان را اعلام کرد.
«بیا برگردیم به فرقه. سفر این تنبل همینجا تموم میشه.»
سفری که آنقدر ناگهانی شروع شده بود، به شکلی غیرمنتظره به پایان رسید.
اما برای ناامید شدن خیلی زود بود.
همانطور که اهریمن مشت پشت پهنش را برمیگرداند، حرف غیرمنتظرهای اضافه کرد.
«برای گرفتن اجازه از رهبر فرقه، احتمالاً باید پای تمام شهریاران اهریمنی رو وسط بکشیم.»