چپتر 208: فرمانروای شمشیر گفت که نمیاد
چپتر 208: فرمانروای شمشیر گفت که نمیاد
سکوتی سنگین حکمفرما شد.
گفتن اینکه این آخرین درخواستشه، قویترین کارتی بود که اهریمن خندان پلیددل میتونست بازی کنه.
اهریمن تیغه آسمان خونین انتظار نداشت که اهریمن خندان پلیددل اینطور پیش بیاد.
این موقعیتی نبود که بشه با یه شوخی از سنگینیش کم کرد.
اهریمن مشت ناخودآگاه به خاطر تپش قلبش، مشتهاش رو گره کرد.
او طوری حس میکرد که انگار همراه با اهریمن خندان پلیددل در میونهی میدون نبردی که او تازه خلق کرده بود، ایستاده.
گئوم ووجین در سکوت به اهریمن خندان پلیددل خیره شد.
هوای اطراف اونها سرد شده بود.
زیر سنگینی هالهی گئوم ووجین، که به ابهت کوهستان تای بود، اهریمن خندان پلیددل فشار خفهکنندهای رو حس کرد.
تمام بدنش طوری درد میکرد که انگار داشت از هم پاشیده میشد.
حس میکرد که داره توی گودالی سقوط میکنه که تمام دیوارههاش با تیغهای تیز پوشیده شده.
اهریمن خندان پلیددل با حس کردن این درد، چشماش رو بست.
او توهمی از ایستادن در میونهی یه میدون نبرد رو تجربه کرد.
خون مثل رود جاری بود و فریادها از هر طرف به گوش میرسید.
شعلههای آتش زبانه میکشید و سلاحهای پنهان به هر سو پرتاب میشد.
در میونهی اون میدون نبرد، اهریمن خندان پلیددل ایستاده بود.
و شخصی که روبروش ایستاده بود گئوم ووجین نبود، بلکه گئوم موگوک بود.
او در حالی که نقابش رو بالای سرش زده بود، به او نگاه میکرد و حرف میزد.
او نمیتونست کلمات رو بشنوه، اما میتونست لبخونی کنه.
«میخوام بیشتر از دنیای تو رو ببینم، فرمانروای اهریمنی خندان.»
لحظهای که گئوم موگوک لبخند درخشانی زد و نقابش رو پایین کشید، اهریمن خندان پلیددل به واقعیت برگشت.
جایی که گئوم موگوک ایستاده بود، حالا گئوم ووجین قرار داشت.
چشمهاشون در هم گره خورد و همزمان، فشار عظیمی که داشت او رو خرد میکرد، به آرومی شروع به ناپدید شدن کرد.
گئوم ووجین با لحنی جدی لب به سخن گشود.
«میتونم منظرهی پشت سرت رو وقتی نقاب شبح نامیرا رو به صورت داری تحمل کنم، اما وقتی اون رو پوشیدی به من نگاه نکن.»
نقاب شبح نامیرا نقابی بود که وقت رفتن به نبرد پوشیده میشد.
این هشداری جدی از طرف اهریمن آسمانی بود که تحت هیچ شرایطی نباید تیغهش رو به سمت اون برگردونه.
اهریمن خندان پلیددل سرش رو پایین انداخت.
«لطفاً من رو ببخشید، رهبر فرقه.»
با وجود اینکه با جدیّت به او هشدار داده بود، اما در چهرهی گئوم ووجین هیچ اثری از ناراحتی دیده نمیشد.
بخشش برای این یک بار، از قبل در صورتش پیدا بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن مشت میتونستن این رو حس کنن.
بلکه برعکس، از طریق این اتفاق، گئوم ووجین از اهریمن خندان پلیددل خوشش اومده بود.
مردانگیش او رو خشنود کرده بود.
این همون تیپ شخصیتی بود که اهریمن آسمانی دوست داشت.
گئوم ووجین انگار که بخواد این رو ثابت کنه، حرفی رو اضافه کرد.
«اگه تو زندگی درخواست دیگهای داشته باشی، در حالی که این یکی رو آخرین درخواستت نامیدی، چیکار میکنی؟»
«حتی اگه درخواست دیگهای هم داشته باشم، تحملش میکنم.»
اهریمن خندان پلیددل از فرصتهایی که قرار بود بهش داده بشه، دست کشیده بود.
«من این رو فقط به عنوان اولین درخواستت قبول میکنم.»
این ملاحظهی گئوم ووجین بود، به این معنی که به درخواست بعدی او هم گوش میده.
با وجود اینکه این یه رفتار بیادبانه بود، اما گئوم ووجین با بزرگواری تمام اهریمن خندان پلیددل رو پذیرفت.
اهریمن خندان پلیددل با چهرهای متأثر سرش رو خم کرد.
«ممنونم.»
او دوباره چرخید، نقاب شبح نامیرا رو از صورتش برداشت و نقاب سفید همیشگیش رو دوباره زد.
برای اهریمن تیغه آسمان خونین، اون نقاب سفیدِ خالی، ترسناکتر از نقاب شبح نامیرا با اون طرح روح پلید روش به نظر میرسید.
در همین لحظه، شخص دیگهای ظاهر شد.
این بار دو نفر بودن و در کمال تعجبِ همگان، اونها اهریمن مست و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بودن.
اهریمن مست کاملاً مست بود.
«درود بر رهبر فرقه.»
اهریمن مست و فرمانروای شمشیر در کنار هم ایستادن و به رهبر فرقه تعظیم کردن.
«درستش این بود که بعد از پریدن مستی به دیدنتون بیام، اما اعتمادبهنفس این رو نداشتم که در حالت هوشیار باهاتون روبرو بشم، واسه همین یه چیزی نوشیدم. لطفاً من رو ببخشید.»
اهریمن مست بلافاصله هوای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو داشت.
«آه، فرمانروای شمشیر گفت که نمیاد، واسه همین به زور دنبال خودم کشوندمش.»
این مرام و رفاقتِ اهریمن مست بود.
این یه ملاحظه بود تا رابطهی او با اهریمن آسمانی تحت فشار قرار نگیره و در عین حال، مانع از این بشه که او تنها کسی باشه که به گئوم موگوک کمک نکرده.
هر چی باشه، بین اومدن به اینجا و نیومدن، تفاوت زیادی وجود داشت.
با وجود اینکه با اصرار همراه او اومده بود، اما فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حس ناخوشایندی داشت.
ذهنش فریاد میزد: «اصلاً نباید بری!» اما قلبش دوپاره شده بود و از خودش میپرسید: «درسته که من تنها کسی باشم که کنار میکشه؟»
برای او، اهریمن آسمانی همیشه شخصی دشوار و قابل احترام بود.
اما چیزی که الان توجهش رو جلب کرد، سه فرمانروای اهریمنی بودن که زودتر رسیده بودن.
«چرا همهشون درخواست گئوم موگوک رو قبول کردن؟ مگه از خشم آتشین رهبر فرقه نمیترسیدن؟»
او با حس طردشدگی و اینکه نکنه رابطهای وجود داره که او ازش بیخبره، با خودش فکر کرد که شاید بیش از حد خودخواه بوده.
او واقعاً نمیتونست درک کنه که چرا حتی اهریمن مست هم داشت اینقدر به خودش سختی میداد.
گئوم ووجین از اهریمن مست پرسید.
«تو هم به خاطر موگوک اومدی؟»
با وجود اینکه اهریمن مست به گئوم موگوک گفته بود که رهبر فرقه از او خوشش نمیاد، اما گئوم ووجین هیچ نشونهای از این موضوع بروز نداد.
اهریمن مست طوری حرف زد که انگار میخواد دیر اومدنش رو توجیه کنه.
«من درخواست ارباب جوان دوم برای متقاعد کردن شما رو رد کردم، رهبر فرقه.»
«پس چرا اومدی؟»
«اومدم چون شرمنده بودم. من کسی بودم که اصرار داشتم با هم برادر خونی بشیم، با این حال از خودم شرمنده بودم که وقتی او به کمک نیاز داشت، عقب کشیدم.»
صدای اهریمن مست میلرزید.
با توجه به اینکه او معمولاً خوشسخن و تیزهوش بود، مشخص بود که الان چقدر عصبیه.
گئوم ووجین از اهریمن مست نپرسید که چرا شیفتهی گئوم موگوک شده.
آیا واقعاً از او بدش میاومد؟
کسی که به جاش این سوال رو پرسید، اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
«چطور شد که شیفتهی ارباب جوان دوم شدی؟ ما همهمون داستانهامون رو تعریف کردیم، پس تو هم باید مال خودت رو بگی.»
اهریمن مست نگاهی به گئوم ووجین انداخت و بعد با احتیاط گفت.
«ارباب جوان دوم من رو مست میکنه. فقط نگاه کردن بهش من رو به یاد شراب میندازه. شراب خوردن باهاش لذتبخشه و وقتی پیشم نیست، دلم براش تنگ میشه و دوباره مینوشم. راستش رو بخواید، آدمهای زیادی مثل او تو زندگیم بودن. اما ارباب جوان دوم یه جور خاصی متفاوته.»
«اون چیه؟»
«در حالی که من رو مست میکنه، همزمان هوشیارم هم میکنه. درست مثل الان که روبروی شما ایستادم، رهبر فرقه. او من رو مست میکنه، بعد هوشیارم میکنه. بعد دوباره مستم میکنه. ارباب جوان دوم تنها کسیه که هر دوی این کارها رو همزمان انجام میده.»
شهریاران اهریمنی در سکوت به حرفهای او گوش دادن و هر کدوم گئوم موگوکِ خودشون رو به یاد آوردن.
در همین لحظه، گئوم ووجین ناگهان پرسید.
«اگه او اینقدر خاصه، پس چرا درخواست موگوک رو رد کردی؟»
«عذر میخوام، اما میتونم قبل از اینکه جواب بدم یه چیزی بنوشم؟»
این یه درخواست بیادبانه بود، اما درخواستی بود که فقط چون از طرف اهریمن مست بود، امکانپذیر میشد.
وقتی گئوم ووجین سرش رو تکون داد، اهریمن مست شرابی رو که به کمرش بسته بود، سر کشید.
با ورود الکل به بدنش، زندگی دوباره به چشماش برگشت.
اهریمن مست خیره به گئوم ووجین نگاه کرد و گفت.
«به خاطر شماست، رهبر فرقه.»
جواب او باعث شد جو اطراف دوباره متشنج بشه.
«به خاطر من؟»
«بله، به خاطر شماست، رهبر فرقه، که من تبدیل به یه برادر بزرگتر رقتانگیز شدم که حتی نتونست هوای برادر کوچیکترش رو داشته باشه.»
«چرا به خاطر منه؟»
«چون تمایلم به اینکه شما از من بدتون نیاد، قویتر بود.»
اهریمن مست فکر کرد که اگه امروز این رو نگه، دیگه هیچوقت نمیتونه.
او میخواست فقط برای یک بار هم که شده این رو به رهبر فرقه بگه.
چرا اینقدر از من متنفرید؟ لطفاً اینطوری از من متنفر نباشید.
«فکر کردی من ازت بدم میاد؟»
«اشتباه میکنم؟»
جوّ فضا لحظه به لحظه متشنجتر میشد.
پیام تلهپاتیک فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به سرعت به سمت اهریمن مست فرستاده شد.
— دیوونه شدی؟ تمومش کن!
اهریمن مست نگاهی به او انداخت.
— اگه الان نگم، موقع مرگ پشیمون میشم.
اهریمن مست دوباره شرابش رو درآورد و جرعهی بزرگی نوشید.
بعد داستانی رو پیش کشید که تا حالا به هیچکس نگفته بود.
«من خیلی تلاش کردم که تو چشم شما خوب به نظر بیام، رهبر فرقه! با اینکه شما حتی یه بار هم بهم آسون نگرفتید!»
او هیچوقت فکر نمیکرد که این حرفها رو جلوی بقیهی شهریاران اهریمنی بزنه، اما احساسات همیشه در چنین لحظاتی فوران میکنن.
یا شاید، دلش میخواست کسی به حرفهای دلش گوش بده.
گئوم ووجین چیزی نگفت.
«خفه شو! ای مست لایعقل!»
کسی که فریاد زد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.
همونطور که اهریمن مست هوای اون رو داشت، حالا اون تنها کسی بود که نگران اهریمن مست بود.
«ای دائمالخمر! اصلاً برای چی اومدی اینجا؟ که واسه زندگیت ناله کنی؟ مگه نگفتی بهخاطر برادر کوچیکترت میای جلو؟ گفتی حتی اگه بهخاطر ناخشنود کردن رهبر فرقه طرد بشی هم میای جلو، مگه نه؟ گفتی منم باید اینجا باشم، درسته؟ که بعداً چیزی داشته باشی به ارباب جوان دوم بگی؟ پس اینا چیه؟ چرا داری به جای حرفی که باید بزنی، اراجیف مست مستانه میگی؟ اونم جلوی کی، ازت میپرسم!»
اون معمولاً کسی نبود که اینطور سر کسی عصبانی بشه.
آدم پرحرفی هم نبود.
اما عمداً داشت عصبانیتر میشد.
به این امید که شاید به شکلی خشم گئوم ووجین رو فرو بنشونه.
اهریمن مست، چه از دل اون خبر داشت و چه نداشت، با فریاد جوابش رو داد.
«با دیدن صورت رهبر فرقه، همهچیز یادم رفت! میخوای چیکار کنی!»
«خودت رو به مستی نزن! هنوز خیلی مونده تا مست بشی!»
با این حرف، اهریمن مست جا خورد.
«ای مست! حتی منم ازت خوشم نمیاد. الکل رو بهونه کردی که همینطور اراجیف بگی. چرا ازت متنفره؟ چون کارهایی میکنی که نفرتانگیزه.»
«آره، تو که خیلی عالی هستی! فرمانروای شمشیر نجیب ما! تو خیلی والامقامی! من که دیگه کارم تمومه، پس مشکلی نیست، مشکلی نیست!»
درست همون لحظه، گئوم ووجین پرید وسط حرفشون.
«من از تو متنفر نیستم.»
لحظهای سکوت برقرار شد.
نگاه همه به سمت گئوم ووجین چرخید.
«من از استادت متنفر بودم.»
برای لحظهای، اهریمن مست شوکه شد.
این اولین باری بود که چنین چیزی میشنید.
حتی استادش، یعنی همون شخصی که حرفش بود، هرگز چنین چیزی نگفته بود.
گئوم ووجین دیگه چیزی نگفت.
نه اهریمن مست رو بهخاطر گستاخیاش سرزنش کرد، و نه بهخاطر اون سوءتفاهم عذرخواهی کرد.
حتی نگفت که چرا از استاد اون متنفر بوده.
اهریمن مست به گئوم ووجین خیره شد و پرسید:
«واقعاً حتی یه ذره هم از من نفرت نداشتید؟»
«نداشتم.»
گوشهای از دیواری که راه دل اهریمن مست رو سد کرده بود، با صدای بلندی فرو ریخت.
پرتوی نوری از میون اون دیوار فرو ریخته درخشید.
«اگه این رو میدونستم، خیلی وقت پیش بساط مستبازی رو راه مینداختم.»
اهریمن مست، انگار که تا همین چند لحظه پیش نداشت اراجیف میگفت، حالا آرام و جدی بود.
«بدون اینکه دلیلش رو بدونم... روزهایی که از پیش شما برمیگشتم، رهبر فرقه، سنگین مینوشیدم. چرا اینقدر سرد نگاهم میکنه؟ چه اشتباهی کردم؟ هزار جور فکر و خیال نمیذاشت بخوابم.»
اهریمن مست حالا میتونست توی چشمهای گئوم ووجین نگاه کنه.
از وقتی که فکر میکرد اهریمن آسمانی ازش متنفره، نمیتونست درست به گئوم ووجین نگاه کنه.
«از شما عذر میخوام، رهبر فرقه، اما بساط مستیای که امروز راه انداختم، بهترین بساط کل زندگیم باقی میمونه.»
گئوم ووجین پرسید:
«خب؟ تو هم میخوای برای موگوک درخواستی بکنی؟»
اهریمن مست با قاطعیت جواب داد:
«نه. من درخواستی نمیکنم.»
گئوم ووجین به پنج فرمانروای اهریمنی که دورش بودند نگاه کرد.
از وقتی که اهریمن آسمانی شده بود، این اولین باری بود که پنج فرمانروای اهریمنی بهخاطر یک نفر پیش اون اومده بودند.
«این پسر داره تاریخ فرقه اصلیمون رو از نو مینویسه.»
گئوم ووجین رو به فضای خالی تالار گفت:
«موگوک رو بیارید اینجا.»
* * *
وقتی رسیدم، پدرم و پنج فرمانروای اهریمنی به ردیف ایستاده بودند و به من خیره شده بودند.
فکر میکردم هر کدومشون سعی کنن اون رو متقاعد کنن، اما انتظار نداشتم هر پنج نفرشون رو یکجا ببینم.
علاوه بر این، حتی اهریمن مست و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم که رد کرده بودند، اینجا بودند.
«این فرزند در پاسخ به احضار شما اومده.»
خوشبختانه، چهره پدرم چندان بد نبود.
با تکتک اون پنج فرمانروای اهریمنی چشم در چشم شدم.
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو به نشونه اینکه اوضاع خوبه، کمی تکون داد.
اهریمن مشت طوری که فقط من ببینم، مشتش رو گره کرد.
با این کار، حس و حال این فضا رو بهم منتقل کرد.
اهریمن خندان پلیددل لبخند میزد.
از آسودگیای که توی چشمهاش بود، میتونستم بفهمم که همین الان از یه آزمون بزرگ سربلند بیرون اومده.
اهریمن مست داشت به پدرم نگاه میکرد.
حس میکردم که تغییر دیگهای توی زندگیش رخ داده.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که کنارش ایستاده بود، بهم لبخند زد.
«هر پنج نفرِ آدمهای موردعلاقهام اینجا هستن!»
با این حرف من، اهریمن مست که هنوز به پدرم نگاه میکرد، با صدایی که از مستی سنگین بود گفت:
«چرا رهبر فرقه رو جا انداختی؟ شش نفرن.»
«داشتم تو رو جا میانداختم، برادر.»
«... آه.»
اهریمن مست جرعهای نوشید.
با دیدن اینکه چطور جلوی پدرم اینقدر علنی مینوشه، معلوم بود که طوفان واقعی فروکش کرده.
بعداً میتونستم ماجراهای امروز رو از اهریمن تیغه آسمان خونین یا اهریمن مست بشنوم.
جلوی پدرم ایستادم.
درونم مضطرب بودم که نتیجه چی میشه.
همون موقع بود.
اهریمن خندان پلیددل آروم قدم برداشت و کنار من ایستاد.
با همین یه حرکت، میتونستم حدس بزنم که امروز چه چیزی رو نشون داده.
مردمکهای چشمش از پشت نقاب بهم لبخند میزدند.
هر کاری از دستم برمیاومد انجام دادم.
خیلی ممنونم، فرمانروای اهریمنی خندان.
با چشمهامون احساساتمون رو رد و بدل کردیم.
بعد، اهریمن تیغه آسمان خونین آهی کشید و کنار من ایستاد.
«نمیدونم توی این سن و سال، این همه هیاهو برای چیه.»
«متأسفم.»
نفر بعدی که حرکت کرد، اهریمن مشت بود.
«اون اولین شاگرد منه، پس چارهای ندارم.»
سه فرمانروای اهریمنی اومدند و سمت من ایستادند.
توی چشمهاشون که به پدرم نگاه میکردند، عذرخواهی موج میزد.
نه اینکه بخوان با پدرم مخالفت کنن.
این نشوندهنده ارادهشون برای محافظت از من بود.
درست همون لحظه، اهریمن مست که به پدرم خیره شده بود، به سمت من اومد.
«با نگاه کردن به موگوک، اصلاً نمیتونم بیخیال بشم. منم باید کمک کنم. راستی، نکنه از استادم متنفر بودید چون مثل الانِ من دودل بود؟»
گئوم ووجین به سؤال اهریمن مست جواب داد:
«برعکس بود. وقتی مست میشد، هرگز از لجاجتش کوتاه نمیاومد.»
«پس خیالم راحت شد. من احتمالاً بین هشت فرمانروای اهریمنی، توی دهنبینی نفر اولم.»
«مگه خودش به تنهایی یه مشکل بزرگ نیست؟»
«پس لطفاً به اهریمن مست بعدی بگید. که از استادش خوشتون نمیاومد چون دهنبین بود.»
اهریمن مست بالاخره جلوی اهریمن آسمانی احساس راحتی میکرد.
تنها کسی که میتونست جلوی اهریمن آسمانی بساط مستی راه بندازه، و برای این کار چنان اعتماد عمیقی جلب کرده بود که بتونه چنین جسارتی بکنه.
این همون مسیری بود که اهریمن مست باید در رابطهاش با پدرم طی میکرد.
و من پیشبینی میکردم که این تغییر در رابطه، مردی رو که به نام اهریمن مست شناخته میشد، تغییر میده.
این بار، اهریمن مست بهم لبخند زد.
«منتظر بمون تا این برادر نالایقت به آدم قابلستایشی تبدیل بشه.»
اهریمن مست داشت از ته دل حرف میزد.
«به شرطی که قول بدی کمتر از من قابلستایش باشی.»
اهریمن مست بطری شرابش رو به سمتم گرفت.
قول و قرار با اهریمن مست، با شراب بسته میشه.
شراب رو نوشیدم و بطری رو بهش برگردوندم.
اهریمن مست هم نوشید.
بعد از نوشیدن، اهریمن مست به سمت فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رفت.
دستش رو گرفت و اون رو هم به این سمت آورد.
«من معتقدم تصمیم رهبر فرقه درسته.»
«میدونم. اما جای تو برای ایستادن، امروز اینجاست.»
همین که نیتش به گوش رهبر فرقه رسیده بود، کافی بود.
حتی در میون این اوضاع، اهریمن مست اون رو کنار اهریمن تیغه آسمان خونین قرار داد و خودش به سر جاش برگشت.
به این ترتیب، پنج فرمانروای اهریمنی در سمت چپ و راستم به ردیف ایستادند.
وقتی به دره بدکاران حمله کردیم چهار نفر بودند، اما حالا با پیوستن اهریمن مشت، پنج نفر شده بودند.
پدرم در سکوت به من و فرمانروایان اهریمنی خیره شد.
نه ناراضی به نظر میرسید و نه خشنود.
خب، حتماً برای اون هم این اولین بار بود.
همون پوزخند تحقیرآمیز همیشگی روی لبهای پدرم نقش بست و بهم نگاه کرد.
آره، توی موقعیتی مثل این، هیچ لبخندی مناسبتر از اون نبود.
«خوبه. در اصل، فقط در صورتی اجازه میدادم که هر هشت فرمانروای اهریمنی میاومدن، اما امروز، اهریمن خندان کار سه نفر رو انجام داد.»
اگه اهریمن خندان کار سه نفر رو کرده بود، پس در مجموع میشد هفت نفر.
«یه نفر دیگه رو پیش من بیار، اونوقت با درخواستت موافقت میکنم.»
«اون کیه؟»
یک نام واحد از لبهای پدرم جاری شد.
همون شخصی که از زمان بازگشتم حتی یک بار هم ندیده بودمش، نام آخرین فرمانروای اهریمنی.
«پادشاه سم.»