چپتر 210: در میان میدان بزرگ هنرهای رزمی
چپتر 210: در میان میدان بزرگ هنرهای رزمی
در ورودی جنگل هزار سم، پیرمردی با موهای سپید نشسته بود.
در یک نگاه، هالهی او هر چیزی بود جز معمولی.
او چندین کیسهی سم به کمرش بسته بود.
این کیسهها نماد استادان سم جنگل هزار سم بودند.
با شمارش کیسههای دور کمر پیرمرد، در مجموع نُه کیسه وجود داشت.
وقتی کسی برای اولین بار هنرهای سم را یاد میگیرد، یک کیسه به تن میکند.
تعداد کیسههای پادشاه سم دوازده عدد است.
بنابراین، تعداد کیسههای این پیرمرد برای حدس زدن اینکه او چه استاد بزرگی در اینجا بود، کافی بود.
«من گئوم موگوک هستم. اومدم پادشاه سم رو ببینم.»
وقتی مودبانه به او سلام کردم، پیرمرد هویتش را فاش کرد.
«اسم این پیرمرد سانگسئونه.»
او دست راست پادشاه سم و یکی از چهار استاد بزرگ سم در جنگل هزار سم بود.
«شخص برجستهای بیرون اومده.»
«از اونجایی که یه مهمان عالیرتبه رسیده، درسته که این پیرمرد خودش به استقبالتون بیاد.»
من از قبل خبر آمدنم را فرستاده بودم، اما انتظار نداشتم خودِ سانگسئون بیرون بیاید.
«با دقت دنبال من بیا.»
من به دنبال سانگسئون وارد جنگل شدم.
جنگل واقعاً متراکم بود.
«در میان قلمروهای هشت فرمانروای اهریمنی، این جنگل هزار سم وسیعترینه.»
در واقع آنقدر وسیع بود که او بتواند به آن افتخار کند.
سسسسس.
در راه، ماری با شکلی عجیب دیدم.
«اون یه مار خونسفیده. بهطرز منحصربهفردی، خونش سفیده. اگه اون نیشت بزنه و پادزهر نخوری، حتی یه لحظه هم قبل از مرگ دوام نمیاری.»
گفته میشد که هزاران نوع سم در اینجا وجود دارد.
مکانی پر از انواع گیاهان سمی، حشرات و مارهای خطرناک.
قدم گذاشتن اشتباه در چنین جایی به معنای ناپدید شدن بدون هیچ اثری بود، چرا که اینجا جنگل هزار سم بود.
در طول راه، حتی با استادان سمی برخورد کردیم که در حال جمعآوری گیاهان سمی بودند.
استادان سم در اینجا جمعآوران سم نامیده میشدند و تعداد کیسههای آویزان از کمرشان متفاوت بود.
پس از گذشتن از جنگل متراکم، به اقامتگاه پادشاه سم رسیدیم.
ساختمانی دایرهای شکل بود، کوتاه اما بهشدت جادار.
«همینجا منتظر بمون. بعد از اینکه صحبتت تموم شد بیا بیرون.»
«ممنونم.»
وارد ساختمان شدم.
فضای داخلی تقسیمبندی نشده بود، بلکه از یک فضای بزرگ و باز تشکیل شده بود.
همه چیز آنجا بود.
دهها قفسه کتاب و میز، انواع دستگاههایی با اهداف نامعلوم، یک تخت و یک میز، یک کمد لباس، یک ویترین و حتی یک تشت چوبی برای حمام کردن.
واقعاً هر چیزی که یک نفر برای زندگی نیاز داشت در این فضا بود.
این اتاق پادشاه سم بود.
در وسط آن اتاق، پادشاه سم در میان انواع اشیای پراکنده چمباتمه زده بود و چیزی میخواند.
این اولین ملاقات من با پادشاه سم بود.
در جوانیام قبل از بازگشتم، او را فقط یک یا دو بار از دور دیده بودم و وقتی در پیری برای جستجوی مواد هنر بزرگ برگشتم، او قبلاً مرده بود.
پس امروز اولین باری بود که او را از این فاصله نزدیک میدیدم.
اگر بخواهم اولین برداشتم از او را بهاختصار بیان کنم، او جوان و دانشور به نظر میرسید.
معمولاً وقتی کسی به پادشاه سم فکر میکند، پیرمردی خمیده را تصور میکند، یا کسی که پوستش از عوارض جانبی سم پوشیده از بثورات، التهاب و پوستهپوسته شدن است؛ صورت و بدنی که کاملاً ویران شده است.
اما پادشاه سمِ این دوران بسیار آراسته بود.
با وجود اینکه میانسال بود، واقعاً جوان به نظر میرسید.
اگر فرقه اصلی مسابقهای برای ظاهر جوان برگزار میکرد، مطمئنم پادشاه سم مقام اول را کسب میکرد.
او آنقدر جوان به نظر میرسید که اگر با هم راه میرفتیم، میتوانستند او را دوست من صدا کنند.
علاوه بر این، او فضای بسیار روشنفکرانهای از خود ساطع میکرد.
فقط از روی ظاهرش، باهوشتر از استراتژیست اعظم ساما میونگ به نظر میرسید.
اگر به خاطر رداهای سبز تیره و دوازده کیسه دور کمرش نبود، هر کسی او را با یک محقق اشتباه میگرفت.
نه، او ظاهر مرد جوان خوشسیمایی را داشت که میتوانست شاگردی باشد که از یک محقق درس میگیرد.
«آه، پس پادشاه سم اینقدر جوان بوده.»
شاید رشد او در مقطعی به دلیل سم متوقف شده بود؟ حتی این فکر هم از ذهنم گذشت.
«اون با چنین چهرهی معصومی اون کارها رو انجام داد؟ اون رویای جاهطلبی برای تبدیل شدن به پادشاه سم برتر زیر آسمان و حکومت بر دنیای رزمی رو در سر داشت؟»
پادشاه سم واقعاً زندگیای داشت که با ظاهرش همخوانی نداشت.
همانطور که به او نزدیک میشدم، پادشاه سم در حالی که چشمانش هنوز به کتاب دوخته شده بود، صحبت کرد.
«اون بطری آبی روی میز اونطرف رو برام بیار.»
صدای پادشاه سم به جوانی ظاهرش بود.
بطری آبی را که گفته بود برداشتم و به سمتش رفتم.
«مراقب باش. اگه حتی یه قطره از سم آبی بپاشه، میمیری.»
«من نمیمیرم! حتی اگه تمام سمهای این اتاق رو روی من بریزی، نمیمیرم!»
پادشاه سم، سمی را که به او دادم با سم دیگری که در مقابلش بود مخلوط کرد.
لحظهای که آن را مخلوط کرد!
با صدای «پاپ!»، دود سمی بلند شد.
عقب رفتم و بهسرعت دستهایم را تکان دادم.
چه مراسم استقبال باشکوهی.
وووووش.
نیروی درونیام را ساطع کردم و دود سمی برخاسته را بین دستانم جمع کرده و آن را به دام انداختم.
میخواستم آن را ببرم و از پنجره بیرون بریزم، اما...
«نه! صبر کن!»
پادشاه سم دوید و کیسه بزرگی آورد.
«بذارش اینجا.»
دود سمی را که در مقابل خود جمع کرده بودم، به داخل کیسه هدایت کردم.
پادشاه سم دهانه کیسه را با نخی محکم بست و سپس کیسه پر از دود سمی را کنار میز انداخت.
و بعد دوباره شروع به جستجو در کتابهایش کرد.
«آخه کجای کار اشتباه پیش رفت؟»
او در فکر عمیقی فرو رفته بود.
او هنوز حتی یک نگاه هم به من نینداخته بود.
اینطور نبود که تظاهر کند مرا نمیبیند.
او کاملاً در دنیای خودش غرق شده بود.
بهآرامی به فضای داخلی نگاه کردم.
روی ویترینهایی که دیوارها را پوشانده بودند، بطریهای بیشماری وجود داشت.
میتوانستم بگویم که همه آنها یا سم بودند یا پادزهر.
شبیه کتابخانهای بود که در آن به جای کتاب، سمها در قفسه چیده شده بودند.
«آه! مشکل این بود؟ هی، اون گیاه سم پلید رو از اونجا برام بیار.»
از میان گیاهان سمی بیشماری که روی میز پراکنده شده بود، گیاه سم پلید را برایش آوردم.
با وجود اینکه دید من از میان آن همه گیاه، گیاه درست را آوردم، هیچ واکنشی نشان نداد.
«اون رو بذار اینجا و برو یه سطل آب برام بیار.»
او مدام مرا به دنبال کارهایش میفرستاد.
این را بیار، آن را بیار.
من با عجله حرکت میکردم.
در این میان، او در حال خرد کردن و آسیاب کردن گیاهان بود.
وقتی سم آبی را با سم جدید ترکیب کرد، این بار منفجر نشد.
«همینه! تموم شد! مشکل از گیاه سم پلید بود!»
پادشاه سم غرق در شادی بود، انگار که ترکیب این بار بهدرستی عمل کرده بود.
سپس متوجه من شد که کنارش ایستاده بودم.
«اما تو کی هستی؟»
پادشاه سم عزیز ما، یه کم دیر نپرسیدی؟
«وقتی داشتی اونجوری بهم دستور میدادی، میدونستی من کی هستم؟»
«فکر کردم یکی از پسرای منی. تو کی هستی؟»
«من گئوم موگوک هستم.»
«آه، درسته. گفته بودی امروز میای. پس تویی. گئوم موگوک، نقل محافل فرقه. چی تو رو به اینجا کشونده؟»
حتی بعد از فهمیدن هویت من، لحن و رفتارش اصلاً تغییر نکرد.
او مثل یک آدم عجیبوغریبِ حواسپرت رفتار میکرد، اما درخشش سبز کمرنگی که از چشمانش ساطع میشد، از لحظه ورود من به این اتاق تا الان ثابت مانده بود.
این بدان معنا بود که احساسات او بهطور مداوم تحت کنترل بود.
این به تنهایی یادآوری میکرد که یک فرمانروای اهریمنی همیشه یک فرمانروای اهریمنی است و هرگز نباید این را فراموش کرد.
«یه درخواستی دارم.»
«چه درخواستی؟»
«لطفاً پدرم رو متقاعد کنید.»
پادشاه سم ناگهان صورتش را به صورت من نزدیک کرد.
پوستش روشن و لطیف بود.
چطور کسی که با سم سر و کار دارد میتواند چنین پوست خوبی داشته باشد؟
«نه.»
پادشاه سم بدون اینکه حتی جزئیات را بشنود، قاطعانه رد کرد.
«مشکلی نداره که رد کنم، درسته؟ این یه جور فشار از طرف پسر رهبر فرقه نیست که، هست؟»
«نیست.»
«خوبه، یه پسر جوون نباید اینقدر زود عادتهای بد رو یاد بگیره. کارت تموم شد، چرا هنوز اینجایی؟»
پادشاه سم گیجکننده بود، اما آدم هالو و ضعیفی نبود.
«نه، دارم میرم. دوباره میبینمتون.»
مودبانه تعظیم کردم و از آنجا بیرون آمدم.
در ورودی، سانگسئون که قبلاً راهنماییام کرده بود، منتظرم بود.
او حتی یک سوال هم درباره آنچه در داخل اتفاق افتاده بود نپرسید.
«لطفاً خبر بدید که فردا دوباره میام.»
«اطاعت میشه.»
در حالی که دنبالش از جنگل هزار سم خارج میشدم، مسیر رو حفظ کردم.
* * *
روز بعد، دوباره به جنگل هزار سم رفتم.
امروز، سانگسئون از مسیری متفاوت نسبت به دیروز من رو به اقامتگاه پادشاه سم برد.
میتونستم نیتش رو درک کنم.
میخواست نذاره راه رسیدن به خونهی پادشاه سم رو یاد بگیرم.
اما این تلاشی بیهوده بود، چون اون نمیدونست حافظه و حس جهتیابی من چقدر خوبه.
امروز، یه مسیر دیگه هم به اقامتگاه پادشاه سم یاد گرفتم.
وقتی به خونهی پادشاه سم رسیدم، اون داشت زمینِ نزدیک خونه رو میکند.
«قطعاً همینجا بود.»
زمین در چندین نقطه کنده شده بود.
به نظر میرسید چیزی رو دفن کرده و نمیتونه پیداش کنه.
با اون خاک روی صورت و بدنش، شبیه بچهها شده بود و بامزه به نظر میرسید.
هر چی بامزهتر به نظر میرسید، به خاطر تضادی که با کارهای آیندهش داشت، بیشتر احساس عجیبی پیدا میکردم.
در آینده، تعداد رزمیکارایی که با سم اون کشته شدن به هزاران نفر میرسید.
اون به معنای واقعی کلمه یه قتلعام بزرگ راه انداخته بود.
پادشاه سم به سلام من بیتوجهی کرد و فقط روی کندن زمین تمرکز کرد.
من هم یه بیل از سانگسئون قرض گرفتم و شروع کردم به کندن.
در حالی که سانگسئون تماشام میکرد، برقی از کنجکاوی در چشماش درخشید.
از طرف دیگه، پادشاه سم فقط نگران این بود که چیزی رو که دنبالش میگرده توی اون زمین پیدا میکنه یا نه.
فیلم بازی نمیکرد؛ واقعاً غرق اون کار شده بود.
بعدش یهو با خودش میزد زیر خنده.
در نگاه اول، شبیه یه دیوانهی تمامعیار بود.
حالا کاملاً میفهمیدم چرا پزشک اهریمنی گفته بود کلید کار اینه که پادشاه سم رو از آزمایشگاهش بیرون بکشم.
همچنین میفهمیدم چرا همه میگفتن متقاعد کردن پادشاه سم کار سختیه.
این آدم کاملاً در دنیای خودش زندگی میکرد.
من هم چند نقطه رو کنار اون کندم.
هر وقت چیزی از اونجا بیرون میومد، همهشون رو یه گوشه جمع میکردم.
هر جور چیزی از زیر خاک درمیومد.
یه جعبه بیرون اومد، حشرات و لاروها بیرون اومدن.
یه مار بیرون اومد، زباله بیرون اومد و ابزارهای عجیبی هم پیدا شد.
همونطور که داشتم چند جا رو اونطوری میکندم، یهو...
«آه! چرا اونجاست؟»
پادشاه سم فریاد زد و به سمتی که من میکندم اومد.
به نظر میرسید چیزی که دنبالش میگشت بین چیزهایی بود که من جمع کرده بودم.
جعبهای که برداشت حاوی یه مایع چسبناک بود که بوی وحشتناکی میداد.
«کیاه! خوب جا افتاده!»
«دنبال همین بودید؟»
پادشاه سم نگاهی به من انداخت و از تعجب نفسش بند اومد.
«تو کی اومدی اینجا؟»
این هم فیلم بود و هم نبود.
اون از حضور من آگاه بود، اما من رو فراموش کرده بود.
«یه مدتی هست که رسیدم. به نظر میرسید دنبال چیزی میگردید، برای همین منم زمین رو کندم.»
«آفرین، خیلی خوب کاری کردی.»
شادمان لبخند زد، اما بعد حالتش جدی شد.
«مطمئنم دیروز بهت جواب رد دادم.»
«امروز صرفاً برای کمک به شما اومدم، پادشاه سم. دیروز متوجه شدم که انگار به کمک نیاز دارید.»
«این یه نقشهست که هنرهای سمی من رو بدزدی؟»
«مگه میشه هنرهای پادشاه سم رو به این راحتی دزدید؟»
«عمراً.»
«پس مشکلی نیست.»
پادشاه سم با دقت به من خیره شد.
درخشش سبز توی چشماش طوری بود که انگار داشت توی چشمای من نفوذ میکرد.
البته اون نور روی منی که به تکنیک چشم الهی مسلط بودم، هیچ اثری نداشت.
در عوض، من چیزی رو در مورد اون حس کردم.
در اون لحظه، تصویری رو تصور کردم.
پادشاه سم که از دنیای خودش بیرون میاد و روی خط مرزی با دنیای بیرون میایسته.
در این لحظه، اون دیگه یه آدم عجیبوغریب نبود.
میتونستم تشخیص بدم.
مردی که الان روبروم ایستاده بود، کسی بود که میخواست به پادشاه سم برتر زیر آسمان تبدیل بشه.
اون دقیقاً یک بار از اون خط مرزی عبور کرده بود و در اون زمان، هزاران نفر کشته شده بودن.
«ببینم چقدر خوب کار میکنی.»
احساساتش در چهرهش پیدا بود.
توی یه روز چنان خستهت میکنم که دیگه هیچوقت برنگردی!
پادشاه سم من رو به کار گرفت.
اون واقعاً با نیت فراری دادن من، بهم کار میداد.
«اون گیاهای سمی رو از اونجا بردار، اینجا پهنشون کن و دستهبندیشون کن.»
طبق دستوراتش، گیاهای سمی رو که توی یه کیسه روی هم انباشته شده بودن برداشتم و شروع به دستهبندی کردم.
قصد متقاعد کردن پادشاه سم رو کنار گذاشتم.
همچنین تمایل به ایجاد یه ذهنیت خوب در اون رو هم رها کردم.
تنها فکرم این بود که باید کنارش بمونم و بفهمم دنیای اون چهجوریه.
اگه دنیای اون رو درک نمیکردم، هیچوقت نمیتونستم متقاعدش کنم.
«حالا، اون گیاهای سمی رو هم که تازه رسیدن دستهبندی کن.»
هر روز، سمومی که جمعکنندههای سم از سرزمینهای مرکزی به دست میاوردن به اینجا آورده میشد.
اگه فقط گیاهای سمی بودن خیالم راحت بود، اما انواع موجودات سمی و چندشآور هم وجود داشتن.
من با مهارت با گیاهای سمی و سموم کار میکردم.
وقتی نسبت به تمام سموم مصون شدم، تنفرم از سم کاملاً از بین رفت.
قبلاً، حتی با شنیدن اسم سم اخم میکردم و یه اکراه غیرقابلتوضیح برای نزدیک شدن بهش داشتم، اما حالا دیگه چنین حسی نداشتم.
اون از اینکه چقدر کارهای محوله رو خوب انجام میدادم، متعجب به نظر میرسید.
«فکر میکردم چون توی ناز و نعمت بزرگ شدی ناز و ادا بیای، اما خوب کار میکنی، نه؟»
من از قبل در مورد گیاهای سمی مهارت داشتم.
به همین دلیل بود که در گذشته به راحتی از دروازهی مربوط به گیاهای سمی در غار آسمان کوچک عبور کرده بودم.
البته گیاهای سمی که اینجا باهاشون کار میشد اونقدر وسیع بودن که خیلی از دانش من فراتر میرفتن.
هر وقت یه گیاه سمی ناشناخته میومد، از پادشاه سم میپرسیدم.
این چیه؟ اون چیه؟ تا اینکه بالاخره گفت: «اینقدر سوال نپرس!»
وقتی کارِ روز تموم شد، پادشاه سم دربارهی گیاهای سمی که بهم یاد داده بود سوال پرسید.
چون نمیتونست ایرادی از کارم بگیره، به حافظهم حمله کرد.
«گفتم اسم این گیاه سمی چیه؟»
«گیاه ارکیدهی وحشیه. سمیه که عمدتاً پودرش میکنن و به غذاهای تند اضافه میکنن. اینطوری اصلاً نمیشه متوجهش شد.»
دقیقاً همون چیزی رو که توضیح داده بود، بیان کردم.
«خب، این یکی چی؟»
«گیاه صدروزهی کوهستان سیاهه. وقتی کسی باهاش مسموم بشه، اثرش صد روز باقی میمونه و باعث میشه قربانی به آرومی مریض بشه و در نهایت بمیره.»
دقیقاً همونطور که بهم گفته بود توضیح دادم.
«ای وروجک! چرا اینقدر باهوشی؟»
چشماش با این تصمیم میدرخشید که فردا حتماً یه نقطه ضعف در من پیدا کنه.
در اون لحظه، دقیقاً شبیه یه وروجک همسنوسال خودم به نظر میرسید.
«فردا میبینمتون!»
* * *
روز بعد، دوباره به دیدنش رفتم.
«چند روز میاد و بعدش بیخیال میشه»، این اشتباه محاسباتی بزرگ پادشاه سم بود.
اون هیچوقت نمیفهمید.
من چه جور آدمی هستم و وقتی هدفی رو تعیین میکنم، چه تلاشهایی برای رسیدن بهش انجام میدم.
امروز هم روزم رو با انجام کارهایی که پادشاه سم تعیین کرده بود گذروندم.
هیچ تلاشی نکردم که عمداً باهاش دوست بشم.
سر صحبت رو باز نکردم و سعی نکردم ذهنیت خوبی ایجاد کنم.
حتی از هنر چاپلوسی هم استفاده نکردم.
فقط کارهایی رو که بهم سپرده بود، در سکوت انجام دادم.
احتمالاً به همین خاطر بود.
خودِ پادشاه سم بود که اول چنین حرفهایی رو پیش کشید.
«با این کارا نظرم عوض نمیشه. من وقتی حرفی بزنم، دیگه زیرش نمیزنم. اگه بخوام زیر حرفم بزنم، وسط میدان بزرگ هنرهای رزمی جلوی چشم همه داد میزنم "من یه سگم" و پنج بار واقواق میکنم.»
این لحظهای بود که داشت روی تصمیمش برای تحتتاثیر قرار نگرفتن پافشاری میکرد.
اون این رو با نیت اینکه دیگه نیام گفت، اما من هم روی تصمیم خودم پافشاری کردم.
«حالا که پادشاه سم چنین شرطی گذاشته، منم باید یکی بذارم. اگه شکست بخورم، منم همه رو توی میدان بزرگ هنرهای رزمی جمع میکنم و فریاد میزنم. داد میزنم "پدر شیر، پسر سگ داره" و پنج بار واقواق میکنم.»
انگار حرفهای من غیرمنتظره بود، چون پادشاه سم بلند خندید.
«مشتاقم قیافهی رهبر فرقه رو اون موقع ببینم.»
حالا که یه شرطبندی راه انداخته بودم، اون هیجانزده شد و کاغذ و قلم آورد.
«خب پس، حالا که قراره زیاد بیای، اول یه قرارداد بنویسیم! قراردادی که میگه با میل خودت به جنگل هزار سم اومدی و حتی اگه موقع کار حادثهای پیش اومد و مسموم شدی، من رو مسئول نمیدونی. نظرت چیه؟ جرئتش رو داری بنویسیش؟»
با نگاه کردن به چشمای هیجانزدهش، من هم متقابلاً تحریکش کردم.
«به شرطی که شما هم بنویسید، پادشاه سم.»