چپتر 212: سم درون کیسه
چپتر 212: سم درون کیسه
«فکر میکنی پادشاه سم توی دنیای خودش گیر افتاده؟»
«مگه اینطور نیست؟»
این رو از پدرم پرسیدم، چون مطمئن بودم که حقیقت داره.
یعنی اون اینطور فکر نمیکرد؟ پدرم پادشاه سم رو چجور آدمی میدید؟
اما پدرم این موضوع رو پیش نکشیده بود تا بهم بگه پادشاه سم چه جور آدمیه یا دنیای اون چطوریه.
اون این رو گفت تا این سؤال رو ازم بپرسه.
«دنیای تو چقدر بازه؟»
پدرم برای لحظهای بهم نگاه کرد و بعد بدون کلمهای دیگه، به اقامتگاهش برگشت.
همونجا ایستادم و به حرفی که زده بود فکر کردم.
و بعد، متوجه شدم.
معنای پشت حرفهاش رو فهمیدم.
پدرم داشت این رو ازم میپرسید:
چه فرقی بین تو که داری دربارهی یه طریقت اهریمنیِ جدید فریاد میزنی، با پادشاه سم وجود داره؟ از نظر بقیه، مگه تو هم توی دنیای خودت گیر نیفتادی؟
البته، منظورش این نبود که من دقیقاً مثل پادشاه سم هستم که از ملاقات با آدمها متنفره و دوست داره تنها باشه.
منظورش این بود که رویکرد من نسبت به پادشاه سم اشتباه بوده.
اینکه با چنین دیدگاهی، پادشاه سم هرگز قلبش رو به روم باز نمیکنه.
پادشاه سم حتماً این رو حس کرده بود.
اینکه من اون رو به چشم کسی میدیدم که توی دنیای خودش گیر افتاده.
نگاهِ بیشمار آدمها تا الان حتماً همینطوری بوده.
من هم فرقی با اونها نداشتم.
مجبور کردن اون به امضای یه تعهدنامه برای ترک جنگل هزار سم، از همون اول یه اشتباه بود.
«ممنونم پدر! شما واقعاً داناترین و باگذشتترین مرد دنیایید...»
قبل از اینکه حرفم تموم بشه، چراغِ داخل خونه خاموش شد.
«...و البته سردترین.»
با احترام در برابر اقامتگاه پدرم سر خم کردم و بعد چرخیدم تا به اتاق خودم برگردم.
دادنِ این سرنخ، پدرم رو در موقعیت ضعف قرار میداد.
اما اون بهم آگاهی بخشیده بود.
این محبتِ یه پدر به فرزندی بود که فارغ از هر شرطبندیای، دنبال کمک میگشت.
* * *
روز بعد، وقتی به جنگل هزار سم رفتم، پادشاه سم توی اقامتگاهش نبود.
توی جنگلِ اطراف دنبالش گشتم.
بعد از جستوجوی طولانی، پادشاه سم رو در اعماق جنگل پیدا کردم.
روی زمین دراز کشیده بود و داشت با یه مار مسابقهی زل زدن میداد.
پادشاه سم میتونست خیلی خوب گفتگو کنه، اما وقتی غرقِ چیزی میشد، از اون آدمهایی بود که اگه کسی کنارش میمرد هم متوجه نمیشد.
حتی الان هم اونقدر توی حالت بیخودی غرق شده بود که متوجه نشد من بهش نزدیک شدم.
به خاطر همین لحظهها بود که فکر میکردم اون توی دنیای خودش گیر افتاده.
اون رو یه آدم عجیبوغریب میدونستم و بدون اینکه متوجه بشم، در ناخودآگاهم خودم رو برتر از اون میدیدم.
این همون چیزی بود که پدرم باعث شد درکش کنم.
اینکه نباید اونطوری فکر میکردم.
اینکه اون گیر نیفتاده بود، بلکه داشت زندگی خودش رو میکرد.
وقتی نزدیکتر شدم، دیدم که اون یه مار معمولی نیست.
اون یه مار هفتگام پادشاه گل بود؛ ماری که یکی از مرگبارترین سمها رو داشت و یکی از موجودات روحی به حساب میاومد.
بهش میگفتن پادشاه گل چون عاشق گلها بود، و مار هفتگام چون حتی یه رزمیکار با نیروی درونیِ عمیق هم اگه گزیده میشد، قبل از برداشتن هفت قدم میمرد.
درست همون موقع، پادشاه سم با مار صحبت کرد.
«هی، حالا که بزرگتر شدی متکبر شدی. از کی تا حالا سرت رو اینقدر سفت میگیری و جوابم رو میدی؟»
با این حرف، مار هفتگام پادشاه گل که داشت زبون میزد، سرش رو پایین آورد.
بعید به نظر میرسید، اما واقعاً طوری بود که انگار حرفهاش رو میفهمه.
«و بهت گفتم، به چیزهای دیگه کاری ندارم، اما بدون اجازه میوههای گیاه دگرگونی روح رو نخور. چرا گوش نمیدی؟ میخوای بندازمت توی شراب آتش تا سر عقل بیای؟»
مار هفتگام پادشاه گل خودش رو جمع کرد و سرش رو توی بدنش فرو برد.
واقعاً کلمات انسان رو میفهمه؟ حتماً تصادفیه، نه؟
توی زندگیم چیزهای زیادی دیده بودم، اما این اولین باری بود که شاهد چنین صحنهای میشدم.
همون موقع، یه مار دیگه از اونجا رد شد.
این یکی یه مار زهرخون یین و یانگ بود که سمی به قدرتِ مار هفتگام پادشاه گل داشت.
این هم ماری بود که به راحتی دیده نمیشد.
«وول-آه!»
مار زهرخون یین و یانگ ایستاد و به پادشاه سم نگاه کرد.
پادشاه سم در حالی که به اون موجود که داشت زبون میزد نگاه میکرد، گفت: «میدونی که اون رفیقت، وانگ-ای، خیلی هوسبازه، مگه نه؟»
مار زهرخون یین و یانگ به مار هفتگام پادشاه گل نگاه کرد و با صدای هیسمانندی زبون زد.
«اگه وانگ-ای اذیتت کرد، بیا و به من بگو. فهمیدی؟»
نمیتونستم بگم واقعاً حرفش رو فهمید یا نه، اما به محض اینکه حرفش تموم شد، مار زهرخون یین و یانگ توی بوتهها ناپدید شد.
«تو هم دیگه میتونی بری!»
با این حرف، مار هفتگام پادشاه گل هم توی جنگل غیب شد.
واقعاً صحنهای بود که حتی بعد از دیدنش هم باورش سخت بود.
وقتی پادشاه سم بلند شد، من رو دید و از ترس از جا پرید.
«آیگو! ترسوندی من رو!»
«من اونی هستم که بیشتر ترسیده. چطور ممکنه یه پادشاه سم از کسی که همیشه کنارشه اینقدر بترسه؟»
البته، اگه کسی با نیت کشتن یا پلیدی نزدیک میشد، پادشاه سم فوراً متوجه میشد.
هرگز نباید هنرهای رزمیِ کسانی که به رتبهی فرمانروای اهریمنی رسیدن رو دستکم گرفت.
هر چی نباشه، یه فرمانروای اهریمنی، یه فرمانروای اهریمنیه.
اگه اونها از کوره در میرفتن، هیچکس نمیتونست بفهمه کی قراره کی رو شکست بده.
اونها صرفاً مهارتهای واقعیشون رو آشکار نمیکردن.
«اگه از آدمکشها بپرسی کدوم یکی از هشت فرمانروای اهریمنی رو باید کشت، همهشون پشت تابلوی پادشاه سم صف میکشن! حتی یه آدمکش توی اولین مأموریتش هم موفق میشه و میره.»
«اگه این کار رو میکردن، وانگ-ای اونها رو تا حد مرگ میگزید.»
«بهم نگو که حتی واسه مارها هم اسم گذاشتی؟»
«این اولین باریه که یه پادشاه سم رو میبینی که روی مارهایش اسم میذاره؟»
پادشاه سم با قدمهای بلند دور شد.
البته که اولین باره! در حالی که پشت سرش میرفتم، گفتم: «از کی تا حالا با مارها دوست شدی؟»
«از هفت سالگی برای گرفتن مارها اینطرف و اونطرف پرسه میزدم. وانگ-ای و وول-آه اون موقع هم بودن.»
«خیلی بچه بودی.»
«توی زمان ما، همه از اون سن شروع میکردن.»
وقتی پادشاه سم دوران کودکیش رو به یاد آورد، نگاهی پر از غم چشماش رو پر کرد.
اون لحظهای بود که بهم کمک کرد بفهمم چرا از ترک کردن اینجا متنفره.
«اگه از هفت سالگی اینجا بودی، پس اینجا باید دنیای تو باشه.»
پادشاه سم ایستاد و نگاهی به من انداخت.
«و تو گفتی که میخوای من رو از این دنیا بیرون ببری؟»
«نه. الان از گفتن اون حرف پشیمونم.»
«چرا؟»
«اشتیاقم برای نشون دادن دنیای بیرون به تو هنوز همونطوریه، اما نباید اون رو به اون شکل میگفتم. واقعاً بابت متکبر بودنم متأسفم.»
وقتی متأسفی، باید صادقانه عذرخواهی کنی.
من برای عذرخواهیم دلیلی نیاوردم که چرا اونطوری رفتار کرده بودم.
دلیل آوردن برای کسیه که قراره ببخشه، تا اون رو به بخشش خودش ضمیمه کنه.
اما چه صدام رو شنیده باشه و چه نه، اون از قبل ایستاده بود و داشت به یه حشرهی سمی روی یه درخت زل میزد.
در حالی که تماشا میکردم پادشاه سم دوباره غرقِ چیزی شده، لبخندی ناخودآگاه روی صورتم نشست.
الان داره به چی فکر میکنه؟ شاید داره سعی میکنه با اون حشرهی سمی گفتگو کنه.
این دنیای اونه، و این یه دنیای بازه.
* * *
چند روز دیگه هم گذشت.
من در سکوت روی کارم تمرکز میکردم و پادشاه سم هنوز از غرق شدن توی دنیای خودش لذت میبرد.
چیزی که توی این چند روز تغییر کرده بود، نگرشِ قلب من نسبت به دنیای پادشاه سم بود.
حالا سعی میکردم دنیای اون رو درک کنم.
دنیایی که توش یه پسر هفتساله دنبال مارهای سمی میدوید.
امروز هم پادشاه سم غرق در فکر بود و به قارچهای سمی که توی یه جعبه چوبی رشد میکردن خیره شده بود.
بعد، خیلی عادی سرش رو چرخوند و فریاد زد: «ترسوندیم!»
چون بیصدا کنارش ایستاده بودم و به همون جعبه چوبی نگاه میکردم که اون داشت تماشاش میکرد.
«میخوای همینطوری به غافلگیر کردن من ادامه بدی؟»
«دیدن این که این قارچهای سمی انقدر خوب رشد میکنن، خیالم رو راحت میکنه. این یعنی منم دیگه یه استاد سم شدم، نه؟»
«مگه چند وقته اینجایی که از الان داری از استاد سم شدن حرف میزنی؟»
«فکر کنم منم همینجا زندگی کنم. جنگل هزار سم دیگه برام مثل خونه میمونه.»
«اشتباه میکنی اگه فکر میکنی اینقدر صمیمی رفتار کردن چیزی رو عوض میکنه.»
«بهتره که هیچی عوض نشه. همینطوری که الان هستی، عالیه.»
«چی؟»
پادشاه سم سرم فریاد کشید: «فایده نداره! اینجور کلکها فایده نداره!»
بلندی صدای اون که داشت من رو پس میزد، کمکم بیشتر میشد.
این مدرکی بود که نشون میداد دارم بهش نزدیکتر میشم.
* * *
سانگسئون همیشه من رو از ورودی جنگل هزار سم تا اقامتگاه پادشاه سم راهنمایی میکرد.
«دیگه خودم میتونم برم تو.»
«هنوز هم ممکنه سموم خطرناکی ظاهر بشن.»
احتمالاً این تنها دلیلش نبود.
اون هنوز هم من رو از مسیرهای گیجکننده مختلفی میبرد و گاردش رو در برابرم پایین نمیآورد.
میتونستم حس کنم که این از وفاداری عمیقش به پادشاه سم سرچشمه میگیره.
چشمهای کسی که واقعاً به فرد دیگهای علاقه داره و بهش وفاداره، ناخودآگاه این رو نشون میدن.
«ارشد، چیزی هست که میخوام ازتون بپرسم.»
«بگو.»
«از کی پادشاه سم رو میشناسین؟»
«از وقتی بچه بود میشناسمش.»
«توی جوونیش چطور بود؟»
سانگسئون از راه رفتن ایستاد.
«چرا میپرسی؟»
«کنجکاوم.»
«تفاوت زیادی با الانش نداشت. باهوش، متفکر، شاد و پرانرژی. ویژگیهای یه رهبر رو هم داشت.»
به سختی جلوی خودم رو گرفتم تا نگم: «مگه الان خیلی فرق نداره؟»
چون فکر نمیکردم سانگسئون شوخیم رو شوخی تلقی کنه.
محبتش به پادشاه سم فقط یه وفاداری ساده نبود، بلکه بیشتر شبیه محبت یه عمو یا والدین بود.
دیدنش من رو یاد اهریمن تیغه آسمان خونین میانداخت.
* * *
نمیدونستم پادشاه سم باهوش، متفکر، شاد و پرانرژی هست و ویژگیهای یه رهبر رو داره یا نه، اما یه چیز قطعی بود.
اون بامزه بود.
فقط به خاطر ظاهر جوون و شادابش نبود.
مثلاً این بخش رو ببینین.
پادشاه سم دوازده کیسه به کمرش بسته بود و روی هر کیسه یه نقاشی بود.
اونها دوازده حیوونی بودن که نماد دوازده زودیاک بودن، اما نقاشیهای انسانگونهای با سبک رنگارنگ و بامزه بودن، از اونهایی که روی لباس بچهها میبینین.
اولش نادیدهشون گرفته بودم، اما حالا میتونستم ببینمشون.
«اینها رو خودت انتخاب کردی، نه؟»
«خودم کشیدمشون.»
جا خوردم.
همهشون رو خودش کشیده بود؟
«هیچکس در دنیا نمیفهمید که توی چنین کیسههای بامزهای، مرگبارترین سمهای پادشاه سم قرار دارن.»
مگه کیسههای سم یه پادشاه سم نباید با نقاشیهای ارواح پلید تزئین میشدن، یا اگه کلمهای روشون بود، حروف ترسناکی مثل اهریمن، کشتن، شر یا مرگ؟ اگه همه اون کیسهها باز میشدن، جهنمی به پا میشد.
در واقع، به همین خاطر بود که حتی عجیبتر و ترسناکتر به نظر میرسید.
«کدوم کیسه ترسناکترین سم رو داره؟ حتماً اونی نیست که توی اون کیسه خرگوشی بامزهست، درسته؟»
«میخوای چک کنیم؟»
دستش رو برد سمت کیسه خرگوشی.
«بیخیال!»
دستهام رو تکون دادم و به عقب پریدم.
پادشاه سم با دیدن این صحنه لبخندی زد، اما سریع خودش رو جمعوجور کرد.
این اولین باری بود که با صدای بلند به من میخندید.
به نظر میرسید خودش هم از این که خندیده تعجب کرده.
وانمود کردم که چیزی ندیدم.
* * *
روز بعد، یه جلسه مهم برای ترکیب سم بود.
برخلاف همیشه، پادشاه سم با چهرهای جدی روند ساخت سم امروز رو توضیح داد.
«این سم قلب آسمانی که اینجاست، ماده اولیه یکی از سمهای غایی منه، یعنی سم جانگسل تاریک. یه قطره از این سم قلب آسمانی میتونه دهها نفر رو بکشه. حالا تو اونجا دورتر بایست... آه، که از قبل رفتی عقب.»
دم در ایستاده بودم و آماده بودم که هر لحظه فرار کنم.
پادشاه سم روی میزش دنبال چیزی گشت.
«همینجا بود، کجا رفت؟»
«دنبال چی میگردی؟»
«دستکشهام.»
دنبال دستکشهای پوست درختی سبزی میگشت که موقع کار با سم ازشون استفاده میکرد.
«شاید منظورت اینهاست؟»
دستکشهایی رو که دستم بود بالا آوردم.
«چرا دستت کردی؟»
«خودت گفتی سم خیلی خطرناکیه.»
«پس من چی؟»
«پادشاه سم مگه به دستکش نیاز داره؟»
«زود بیارشون اینجا!»
سریع درشون آوردم و براش بردم.
«توی دهنت چیه؟»
مهرههای ضد سمی رو که توی هر دو لپم نگه داشته بودم درآوردم و بهش نشون دادم.
پادشاه سم با دیدن من که دوتا مهره ضد سم توی دهنم بود، با نگاهی ناباوری سرش رو تکون داد.
«با این همه تجهیزات، فکر نکنم حتی منم بتونم بکشمت.»
البته داشت شوخی میکرد.
اگه پادشاه سم اراده میکرد من رو بکشه، حتی صدتا مهره ضد سم هم نمیتونستن جلوی سمش رو بگیرن.
من هم داشتم باهاش شوخی میکردم.
این تلاشم برای نزدیکتر شدن به اون بود.
اگه واقعاً توی جوونی آدم شاد و سرزندهای بودی، پس اون ویژگیها باید یه جایی توی قلبت خفته باشن.
پادشاه سم دستکشهاش رو دستش کرد و با جدیت شروع به آمادهسازی سم کرد.
«اگه مقدارش حتی ذرهای اشتباه بشه، دود آبی بلند میشه. این یعنی شکست خورده. باید خیلی مراقب باشی و تمرکز کنی. این روش آمادهسازیایه که فقط من از پسش برمیآم.»
پادشاه سم بهم نشون داد که چطور سم قلب آسمانی رو ترکیب میکنه تا سم جانگسل تاریک رو بسازه.
چون به هر حال نمیتونستم بقیه مواد رو تشخیص بدم، این کار بیشتر یه نمایش بود برای این که نشون بده چقدر باید توی این روند دقت کرد، نه این که بخواد طرز ساخت سم رو یادم بده.
میتونست من رو بفرسته بیرون و خودش تنهایی انجامش بده، اما انگار میخواست جلوی من خودنمایی کنه.
«دیدی؟ چقدر باید با دقت و احتیاط باهاش کار کرد.»
«بله.»
درست همون موقع، دود آبی از پشت سرش بلند شد.
«پادشاه سم!»
«تو، برو بیرون!»
سریع دویدم بیرون.
پادشاه سم یه پادزهر از رداش درآورد و خورد و بعد مایعی رو که کنار منبع دود بود، روی اون ریخت.
فششششش!
دود حتی بیشتر شد.
«پادشاه سم! پادشاه سم!»
چون سریع بیرون نمیاومد، تردید داشتم که برم تو و نجاتش بدم یا نه.
درست همون موقع، پادشاه سم در حالی که دود سمی رو کنار میزد، بیرون اومد.
«حالت خوبه؟»
«البته که خوبم.»
با دستش ابری از دود سمی رو که از دهنش بیرون اومده بود، کنار زد.
«مسیر هنرهای سم واقعاً مسیر آسونی نیست.»
«عمداً اشتباه کردم. برای این که بهت هشدار بدم باید مراقب باشی.»
«...»
«...»
«البته که عمداً اشتباه کردی. امکان نداره پادشاه سم، بهترین استاد سم توی دنیای رزمی، توی ساخت سمی که همیشه ازش استفاده میکنه شکست بخوره...»
«بسه دیگه.»
«بله.»
لبخند درخشانی بهش زدم.
پادشاه سم با قیافهای بهم نگاه کرد که انگار نمیدونست چه واکنشی نشون بده.
پادشاه سم، تو هنوز نمیدونی.
نمیدونی کی قراره توی میدون تمرین بایسته.
درست در همون لحظه بود.
سانگسئون به سمتی که ما بودیم دوید و سریع گزارش داد.
«بازرسی از عمارت دنیای زیرین به اسم سو دهریونگ برای یه موضوع فوری اومده تا ارباب جوان دوم رو ببینه.»