چپتر 213: چون ما پیروان اهریمن هستیم
چپتر 213: چون ما پیروان اهریمن هستیم
«اگه واقعاً اضطراری نبود، اینهمه راه رو نمیاومدم.»
این رو با عجله به پادشاه سم گفتم.
این اولین باری بود که زیردستم برای دیدنش اومده بود، برای همین پادشاه سم به سانگسئون گفت که سریع سو دهریونگ رو به اینجا بیاره.
لحظاتی بعد، سانگسئون سو دهریونگ رو همراه خودش آورد.
«ارباب عمارت، فکر میکنم باید فوراً تشریف بیارید.»
«چی شده، بازرس سو؟»
«یه اتفاق بزرگ توی روستای خاندان اهریمنی افتاده. یه رزمیکار که موقع نوشیدن کاملاً حالش خوب بوده، یهو شمشیرش رو کشیده و چندین ده نفر رو کشته یا زخمی کرده.»
شوکه شدم و فریاد زدم: «کجا؟»
«توی عمارت بیدهای نجواگر.»
عمارت بیدهای نجواگر یکی از چندین عمارت تفریحی توی روستای خاندان اهریمنی بود.
«یه دعوای مستانه بوده؟»
«نه. میگن یهو از چشمها و بینیِ قاتل خون سرازیر شده و بعدش مثل دیوونهها به همه حملهور شده. چون مهارتهای رزمی این مرد فوقالعاده بوده، تلفات خیلی زیاد شده.»
به محض شنیدن این حرفها، حادثهای رو از قبل از بازگشتم به یاد آوردم.
بلافاصله با پادشاه سم خداحافظی کردم.
«پادشاه سم، من برای امروز باید مرخص بشم.»
با عجله همراه سو دهریونگ از اونجا خارج شدم.
وقتی با سو دهریونگ به عمارت بیدهای نجواگر توی روستای خاندان اهریمنی رسیدم، مامورها داشتن منطقه رو کنترل میکردن.
حتی قبل از اینکه وارد بشم، بوی غلیظ خون به مشام میرسید.
میون تماشاچیهایی که اون دور و بر ایستاده بودن، پسربچهای نظرم رو جلب کرد.
پسری که حدوداً سیزده یا چهارده ساله به نظر میرسید، سر مامورها فریاد میزد: «مادرم و خواهرم اون تو هستن! خواهش میکنم، برید چکشون کنید. اونا توی آشپزخونه کار میکنن! مامان! سو-یا!»
پسر رو پشت سر گذاشتم و همراه سو دهریونگ به داخل رفتم.
داخل عمارت دریایی از خون بود.
جسدها همه جا پراکنده بودن و مامورها داشتن دنبال بازماندههای احتمالی میگشتن.
«همه مست بودن، برای همین خسارت بیشتر شده.»
کشتهشدهها فقط رزمیکارها نبودن.
زنهای عمارت و حتی آشپزهایی که غذا درست میکردن هم کشته شده بودن.
توی گوشهای از آشپزخونه، زن میانسالی در حالی که دختربچهای رو توی آغوشش گرفته بود، بیجان افتاده بود.
بچه دقیقاً شبیه همون پسری بود که بیرون فریاد میزد.
در سکوت به جسد مادر و دختر خیره شدم و بعد آهی کشیدم.
حتماً بچهای بوده که برای کمک به مادرش توی آشپزخونه اینطرف و اونطرف میدویده.
سو دهریونگ که کنارم ایستاده بود، طاقت نیاورد و سرش رو به طرف دیگهای چرخوند.
«اون حرومزاده کجاست؟»
«طبقه سومه.»
دوباره به راه افتادم.
تا اونجا، صحنههای فجیعی جلوی چشمم نقش میبست.
مرد مرده بود و به دیوار انتهای راهروی طبقه سوم تکیه داده بود.
مرد جوونی بود که به نظر میرسید اوایل دهه سی زندگیش باشه.
خونی که از چشمها و بینیش جاری شده بود، تا چونهاش پایین اومده و خشک شده بود.
در حالی مرده بود که چشمهاش از حدقه بیرون زده و سفیدی چشمهاش به رنگ خون دراومده بود.
سو دهریونگ که پشت سرم میاومد، با صدایی لرزون گفت: «این اولین باره که چنین صحنه وحشتناکی رو میبینم.»
من میدونستم.
علت این حادثه رو میدونستم.
«جنون مبارزه (برزرک)!»
جنون مبارزه (برزرک) یه محرک نیروی درونی بود که با مصرفش، نیروی درونی فرد به طور موقت افزایش پیدا میکرد.
محرکهای نیروی درونی بسته به دوز مصرفی، میتونستن نیروی درونی رو برای مدتی بین چند دقیقه تا یک ساعت افزایش بدن.
مقدار افزایش نیروی درونی معمولاً حدود ده تا بیست درصد بود.
البته بعد از گذشت زمان، همه چیز به حالت عادی برمیگشت.
دلیلی که جنون مبارزه (برزرک) به طرز انفجاری محبوب شد، این بود که نیروی درونی رو به مقدار خیلی بیشتری افزایش میداد.
جنون مبارزه (برزرک) نیرو رو سی تا حتی پنجاه درصد زیاد میکرد.
اما همونطور که اثراتش بزرگ بود، عوارض جانبیش هم مرگبار بود.
نتیجهای که الان داشتم میدیدم، همون عوارض جانبی بود.
کسایی که این جنون مبارزه (برزرک) رو میفروختن، اتحاد نامتعارف بودن.
سم پراکنده کننده انرژی، یعنی مگس سیاه که توی مسابقات بعد از بازگشتم ازش آسیب دیده بودم هم توسط اونا فروخته میشد.
جنون مبارزه (برزرک) و مگس سیاه دو محصول اصلی بودن که توسط اتحاد نامتعارف فروخته میشدن.
«هویت این مرد؟»
«اون یکی از شمشیرهای اهریمنیِ خاندان شمشیر آسمان شمالیه. میگن هیچوقت دردسری درست نکرده بوده. حتی پارسال ترفیع هم گرفته.»
حتماً مشکل همین بوده.
احتمالاً برای اون ترفیع، مخفیانه جنون مبارزه (برزرک) مصرف کرده بوده.
«جسد این مرد رو فوراً بفرستید پیش پزشک اهریمنی. تمیز کردن اینجا رو به تو میسپارم.»
«ارباب عمارت. نمیدونم چرا این اتفاق افتاده، اما مصمم هستم که بفهمم.»
نگاهی که الان توی چشمهای سو دهریونگ بود، همون نگاهی بود که اولین بار وقتی به عنوان بازرس عمارت دنیای زیرین دیدمش، داشت.
نگاهِ همون سو دهریونگی که با تمام وجود میخواست حقیقت پشت مرگ ارشدش رو کشف کنه.
به سو دهریونگ نگاه کردم و سری تکون دادم.
«هوای اون بچهای که بیرون بود رو خوب داشته باش.»
سو دهریونگ هم با قدرت سرش رو تکون داد.
***
تماشا کردم که پزشک اهریمنی جسد رو معاینه کرد.
پزشک اهریمنی در حالی که جسد رو بررسی میکرد، علت مرگ رو پیشبینی کرد.
«با توجه به اینکه هسته انرژیش به شدت متورم و آسیبدیده شده، به نظر میرسه از یه محرک نیروی درونیِ قوی استفاده شده. این حقیقت که عقلش رو از دست داده و شروع به سلاخی کرده، به نظر میرسه عوارض جانبی باشه.»
پزشک اهریمنی به درستی وضعیت جسد رو تشخیص داد.
«در واقع، این اولین باری نیست که جسدی رو با این وضعیت میبینم. اواخر سال گذشته هم یکی با وضعیت مشابه اومد اینجا. اون موقع، فقط خودش تنهایی دیوونه شد و مرد. این بار، یه فاجعه به بار آورده.»
جنون مبارزه (برزرک) هنوز به طور کامل توی دنیای رزمی پخش نشده بود.
عوارض جانبی که در ابتدا مخفی نگه داشته میشدن، با شروع استفاده افراد بیشتر، کمکم به یه مشکل جدی تبدیل شدن.
«وقتی اون حادثه رو رقم زده، احتمالاً توی حالت عادی نبوده. این مرد... تو قراره با تمرین کردن نیروی درونیت رو افزایش بدی، کدوم طمعی تو رو به این روز انداخت؟»
طوری با جسد حرف میزد که انگار داره سرزنشش میکنه، بعد روش رو برگردوند.
این یکی از دلایلی بود که جنون مبارزه (برزرک) به پخش شدن ادامه میداد. «اون اصلاً نباید از اول مصرفش میکرد.» از اونجایی که مسئولیت اصلی ناخودآگاه گردن کسی میافتاد که دارو رو مصرف کرده بود، اتحاد نامتعارف از این حس سوءاستفاده میکرد تا پول بیشتری به جیب بزنه.
پزشک اهریمنی بعد از پوشوندن جسد با یه پارچه سفید، دستهای خونآلودش رو شست.
با شنیدن اینکه آدمهای بیگناه زیادی کشته شدن، حال پزشک اهریمنی هم گرفته بود.
پزشک اهریمنی انگار که بخواد فضا رو عوض کنه، ازم پرسید: «اوضاع با پادشاه سم چطوره؟»
«از اون موقع به بعد، هر روز دارم میبینمش.»
پزشک اهریمنی جا خورد. «هر روز؟ واقعاً؟»
«توی جنگل هزار سم دارم چیزهایی یاد میگیرم.»
«همونطور که انتظار میرفت. تو واقعاً متفاوتی. خب، حالا که دیدیش، پادشاه سم چجور آدمیه؟»
«آدم خیلی روشنفکرتر و سرزندهتری از اون چیزی بود که انتظار داشتم.»
پزشک اهریمنی سرش رو تکون داد.
به نظر میرسید اون هم متوجه اون جنبه مثبت شده بود.
«برای من کلی زمان برد تا متوجه این موضوع بشم، اما تو همین الان فهمیدیش.»
«این روزها تقریباً تمام روز رو باهاش میگذرونم.»
«واقعاً اینقدر دلت میخواد توی اون شرطبندی با رهبر فرقه برنده بشی؟»
به جسدی که با پارچه پوشونده شده بود نگاه کردم و آروم گفتم: «حالا، یه دلیل دیگه هم دارم که چرا باید حتماً برنده بشم.»
***
پدرم و استراتژیست اعظم، ساما میونگ، توی تالار اهریمن آسمانی منتظر بودن.
از مسیر خونین گذشتم و به اون دو نفر گزارش دادم.
«پزشک اهریمنی علت این حادثه رو عوارض جانبیِ یه محرک نیروی درونی تشخیص داده.»
اون دو نفر با شنیدن گزارشم هیچ تعجبی از خودشون نشون ندادن.
این یعنی اونا از قبل درباره عوارض جانبی میدونستن.
«میدونستید، مگه نه؟»
ساما میونگ به سوالم جواب داد: «بله، چندین حادثه کوچک و بزرگ توی سرزمینهای مرکزی گزارش شده.»
«کارِ اتحاد نامتعارفه، درسته؟»
«از کجا فهمیدی؟»
«توی آخرین مسابقات الهی اهریمن، من با یه سم پراکنده کننده انرژی مورد حمله قرار گرفتم. اون موقع که تحقیق کردم، فهمیدم اون یه سم به اسم مگس سیاه بوده که توسط اتحاد نامتعارف ساخته شده. حس میکردم این هم کار اونا باشه.»
«این یه محرک نیروی درونیه که توسط اتحاد نامتعارف فروخته میشه و اسمش جنون مبارزه (برزرک) هست.»
همانطور که انتظار میرفت، ساما میونگ از جنون مبارزه (برزرک) خبر داشت.
دوباره از او پرسیدم: «چه کسی در اتحاد نامتعارف مسئول تولید جنون مبارزه (برزرک) است؟ استراتژیست اعظم، شما میدونید، مگه نه؟»
ساما میونگ به پدرم نگاه کرد.
پدرم که برای لحظهای مرا زیر نظر داشت، سر تکان داد.
تنها آن زمان بود که ساما میونگ هویت او را فاش کرد: «او آئه چا است.»
من بهخوبی میدانستم آئه چا کیست: «مار سیاه.»
«درسته.»
او یکی از چهار زیردست یلو هان بود.
اگر جی سئنگ، کسی که بدهی نامیراها را به وجود آورده بود، خالکوبی خوک طلایی داشت، آئه چا وفاداریاش را با خالکوبی یک مار سیاه عهد کرده بود.
این فرصتی بود تا حرفم را بزنم.
«همانطور که میبینید، یلو هان پشت انواع و اقسام کارهای پلید است. آن پستفطرت تجسم شر مطلق است.»
اما این کار را نکردم.
هر چه باشد، اگر نمیتوانستم در شرطبندی برای متقاعد کردن پادشاه سم و آوردن او به نزد پدرم پیروز شوم، دستم به مار سیاه هم نمیرسید.
لحظهای سکوت کردم.
با سکوتم خشمم را ابراز کردم و با سکوتم عزمم را جزمتر ساختم.
«گزارش مفصلی از این حادثه از طرف عمارت من ارسال خواهد شد. اگر مورد دیگری تایید شد، دوباره گزارش میدم.»
از مسیر خونین پایین آمدم و تالار اهریمن آسمانی را ترک کردم.
این احتمالا اولین باری بود که با آن دو ملاقات میکردم و بدون حتی یک شوخی یا کلامی زیرکانه آنجا را ترک میکردم.
و به این ترتیب، بر روی خشم ناشی از بدهی نامیراها، بهآرامی خشم ناشی از جنون مبارزه (برزرک) را هم انباشتم.
پدر و ساما میونگ در سکوت به رفتن من خیره شدند.
من درسی را که پدرم این بار به من آموخت، با تمام وجود پذیرفتم.
«در چشم دیگران، دنیای من هم یک دنیای بسته است.»
بله، اعتراف میکنم.
بنا کردن یک راه اهریمنی جدید برای از بین بردن شر مطلق، هنوز چیزی است که فقط در دنیای خودم وجود دارد.
* * *
آن شب، تنها در مقابل صخره اهریمن مشت ایستادم.
درست همانطور که اهریمن مشت به صخره نگاه میکرد، من هم به آن خیره شدم.
مشتم را گره کردم و نیروی درونی را به آن تزریق نمودم.
هووووونگ!
هوا دور مشتم چرخید و صدای جمع شدن ابرهای طوفانی را شنیدم.
شووووویک!
نزدیک بود ضربهای به صخره بزنم، اما در آخرین لحظه متوقف شدم.
چون میدانستم هنوز نمیتوانم آن را فرو بریزم.
من در تمام زندگیام، تنها یک بار با مشتی واقعی به این صخره ضربه خواهم زد.
در همین حال، صدایی آشنا از پشت سرم آمد: «زدن به اون با اون دستای بچهگونت فقط به خودت آسیب میزنه.»
لبخندی زدم و برگشتم.
اهریمن مشت به این سمت قدم برمیداشت.
«استاد!»
دیدن او پس از مدتی طولانی مرا غرق در شادی کرد.
بعد از دیدن چهره شاداب پادشاه سم، نگاه کردن به این چهره ترسناک و جثه عظیم، واقعا به من حس بودن در فرقه اهریمنی را میداد.
نگاه اهریمن مشت روی مشت گرهکردهام افتاد.
او با خواندن خشم من، با آرامش گفت: «شاگرد.»
«بله، استاد.»
«وقتی واقعا عصبانی هستی، مشت گرهکردت رو اینطوری باز کن.»
کف دست بزرگ اهریمن مشت در برابرم باز شد.
آن کف دست از صورت من هم بزرگتر بود.
«و بعد!»
شپلق!
اهریمن مشت دستانش را با صدای بلندی به هم کوبید.
«یه بار دست بزن و بعد دوباره مشتت رو گره کن. اون مشت بیشتر درد خواهد داشت.»
«نیازی به دوباره گره کردنش نیست. اگه دشمنی بین اون دو تا کف دست باشه، فرقی با خوردن یه مشت نداره.»
این کسی نبود جز اهریمن مشت که به من میگفت مشتم را باز کنم.
من این آموزش عمیق و بزرگ را در قلبم حک کردم.
و حرفهای صمیمانهای را که نتوانسته بودم با پدرم و ساما میونگ در میان بگذارم، در عوض با اهریمن مشت در میان گذاشتم.
«وقتی اینجا میایستادید، استاد، فکر میکردم فقط با نیت نابود کردن این صخره اینجا ایستادید.»
«اما؟»
«مگه نه اینه که هر وقت عصبانی میشدید، فقط اینجا میایستادید؟ درسته؟»
اهریمن مشت که نمیتوانست آن را انکار کند، خندید.
در برابرش تعظیم کردم و دور شدم.
در حالی که دو مشت گرهکردهام را کاملا باز کرده بودم، قدم برداشتم.
* * *
روز بعد، طبق معمول به جنگل هزار سم رفتم.
پادشاه سم در حالی که ظرفی برای جمعآوری در دست داشت، در جنگل نزدیک خانهاش قدم میزد.
«در مورد اتفاقی که دیروز افتاد...»
در همان لحظه، کلمهای غافلگیرکننده از دهان پادشاه سم خارج شد: «جنون مبارزه (برزرک)، درسته؟»
پادشاه سم هم تنها با شنیدن عوارض جانبی دیروز، متوجه شده بود که علت آن جنون مبارزه (برزرک) است.
«شما میدونستید؟»
«البته که میدونستم. همونطور که میدونی، جمعکنندههای سم من برای پیدا کردن گیاهان سمی و سموم در کل سرزمینهای مرکزی پرسه میزنن. اون پستفطرتهای اتحاد نامتعارف هم برای پیدا کردن گیاهانی برای ساخت داروهاشون همه جا میرن. برای همین ما حرکاتشون رو بهتر از هر کسی میشناسیم.»
پادشاه سم کمی اخم کرد: «حتی بهشون هشدار دادم. که چنین دارویی نسازن.»
«میدونید کی اون رو میسازه؟»
«میدونم. یه احمقی هست به اسم زاهد سم حقیقی.»
زاهد سم حقیقی.
او متخصص سمی بود که در جناح نامتعارف به خاطر سمومش شهرت داشت.
پادشاه سم طوری اخم غلیظی کرد که انگار حتی از فکر کردن به او هم متنفر است.
«حتی بین کسایی که از سم استفاده میکنن، چیزهایی هست که ما ممنوع کردیم، اما این عوضی خیلی سطح پایین بازی میکنه.»
«خیلی از آدمهای بیگناه به خاطر اون بازی سطح پایین مردن. زنی بود که در حالی که بچهاش رو بغل کرده بود، مرد. چنین حقایقی حتی در گزارش فرقه اصلی هم نمیاد. "تعداد کل تلفات: فلان عدد!" مرگ اون مادر و دختر در همون یه خط دفن میشه. اگه اونا تبدیل به ارواح کینهتوز بشن و این دنیا رو تماشا کنن، اون بچه از مادرش میپرسه: "چرا هیچکس به مرگ ما اهمیت نمیده؟"»
پادشاه سم طوری به یک حشره سمی روی درخت خیره شده بود که انگار به حرفهای من گوش نمیدهد.
من دیگر عصبانی نشدم.
درست همانطور که من در دنیای خودم زندگی میکردم، او هم در دنیای خودش زندگی میکرد.
«اسم اون حشره سمی چیه؟»
من درباره دنیای او پرسیدم و او با دنیای من جواب داد: «انتقام گرفتن برای اونا چه فایدهای داره؟»
«یادمه که یکی از مواد تشکیلدهنده سم کشتار پاکه، اما اسمش یادم نمیاد.»
«این ریاکاریه. فقط یه رضایت قلبیه که از کمک کردن به کسی به دست میاد.»
ما به حرف یکدیگر گوش نمیدادیم و فقط حرف خودمان را میزدیم.
«آه، چی بود؟ اسمش نوک زبونمه.»
«مرده، مردهست. همهچی همونجا تموم میشه.»
پادشاه سم به من نگاه کرد و من هم به او نگاه کردم.
در سکوت به هم خیره شدیم.
این طولانیترین زمانی بود که پادشاه سم از اولین ملاقاتمان به من نگاه کرده بود.
و سپس به دنیای مربوط به خودمان بازگشتیم.
«اسمش سوئه. اسم دختری که امروز در آغوش مادرش مرد.»
«اسم اون حشره سمی، سوسک لکهسفیده. از مواد تشکیلدهنده سم کشتار پاک نیست، بلکه برای عود پنج سمه.»
پادشاه سم با جدیترین حالتی که از زمان ملاقات با او دیده بودم، از من پرسید: «بهم بگو. دلیل واقعیت برای انجام این کار چیه.»
«وقتی این رو میگم، همه یه چیز رو میگن. "تو از فرقه طریقت راستینی؟" "تو جنگجوی عدالتی؟" وقتی این اتفاق میافته، مثل اون بچه کینهتوز، منم از خودم سوال میپرسم. یه زن بیپناه میمیره، یه بچه میمیره، جوونها دارن میمیرن. و چون ما فرقه اهریمنی هستیم، نباید اهمیت بدیم؟ اگه این چیزیه که اون عوضیهای طریقت راستین فکر میکنن، پس ما قراره با چه فکری زندگی کنیم؟»
پادشاه سم پاسخی نداد.
من دیگر به او فشار نیاوردم.
یک بار دست زدم و با انرژی گفتم: «بیا بریم. امروز کلی حشره سمی برای گرفتن داریم، مگه نه؟»
اما او حرکت نکرد.
در عوض، روی زمین نشست.
چارهای نداشتم جز اینکه کنارش بنشینم.
پادشاه سم به مورچههای سمی که از جلوی پایش رد میشدند نگاه میکرد و چون من قبلا نشسته بودم، حرفم را تمام کردم، چه او گوش میداد و چه نمیداد.
«اون بچه مرده یه برادر بزرگتر داره. اون بیرونِ اون فاحشهخونه غرق در خون بود و فریاد میزد تا ببینه مادر و خواهرش سالمن یا نه. میخوام به اون پسر بگم. بگم که بعد از کشتن تکتک کسایی که خانوادهاش رو کشتن، برگشتم. بگم که در حالت عادی هیچکس نمیتونست اونا رو بکشه، اما چون ما پیروان راه اهریمنی هستیم، تونستیم.»
پادشاه سم در حالی که هنوز نگاهش به مورچهها بود، گفت: «واقعا نمیتونم درکت کنم.»
«تو هرگز نباید از من حمایت کنی. اگه اوضاع بد پیش بره، یه آدم اینطوری اهریمن آسمانی بعدی میشه.»
«حتی اگه بمیرم هم ازت حمایت نمیکنم.»
اما کسی که درک کردنش واقعا سخت بود، پادشاه سم بود.
چون این حرف را هم اضافه کرد:
«واقعا مجبوری پنج بار واقواق کنی؟»