چپتر 215: از همان ابتدا مشارکت کن
چپتر 215: از همان ابتدا مشارکت کن
اهریمن خندان پلیددل بار دیگر در اتاق سفید تنها نشسته بود و به دیواری خیره شده بود.
وقتی فهمیدم آن دیوار سفید به او در تمرینات هنرهای رزمیاش کمک میکند، نگرانیام از اینکه مبادا دیوانه شود از بین رفت.
اولین کلماتم هنگام ورود به اتاقش این بود:
«فرمانروای اهریمنی خندان، بیا بریم بجنگیم.»
با شنیدن این حقیقت که اجازه را گرفتهام، چشمهای اهریمن خندان از پشت نقاب به پهنای صورت خندید.
این همان اهریمن خندان پلیددل بود که برای کمک به من، نقاب شبح نامیرا را به صورت زده بود تا با پدرم ملاقات کند.
«عالیه.»
اهریمن خندان پلیددل با آمادگی کامل پاسخ داد.
حتی با وجود اینکه میدانست حریف یلو هان است، هیچ ترسی از خود نشان نداد. او صرفاً از اینکه قرار بود همراه من به جنگ برود خوشحال بود.
«ما نه تنها با یلو هان، بلکه با زیردستهاش، یعنی چهار سایه هم روبرو میشیم.»
چشمهای اهریمن خندان پلیددل از میان سوراخهای نقاب خندید.
هر چه دشمن قویتر بود، او بیشتر شادی میکرد. اما این به آن معنا نبود که متکبر است یا در ارزیابی دقیق حریفش ناتوان است.
«یلو هان مرد قدرتمندیه. این میتونه نبردی سختتر از تمام نبردهایی باشه که تا حالا داشتیم.»
اهریمن خندان پلیددل به هیچ وجه گاردش را پایین نمیآورد. او بیش از هر کسی از خطرات این مأموریت آگاه بود.
به همین دلیل بود که من حتی بیشتر از او سپاسگزار بودم؛ برای اینکه با وجود دانستن عواقب کار، اینطور پیشقدم شده بود.
«مسئله اینجاست که باید بدون به جا گذاشتن هیچ مدرکی که نشون بده ما اونا رو کشتیم، کارشون رو تموم کنیم.»
«ارباب جوان دوم باهوشه، پس حتماً یه راهی پیدا میکنی.»
«به کمکت نیاز دارم، فرمانروای اهریمنی خندان.»
«من فقط از پس کشتن برمیآم.»
هرچند این حرف را به سادگی زد، اما میتوانستم حس کنم که نگاه اهریمن خندان پلیددل عمیقتر شده است. این حریفی بود که به تفکری عمیق نیاز داشت.
اهریمن خندان پلیددل با لحنی آرام با من صحبت کرد:
«وقتی میجنگم، زمانهایی پیش میاد که فراموش میکنم کی هستم. اون خطرناکترین زمانه. ارباب جوان دومی که من میبینم، کسیه که بهتر از هر کسی میدونه کیه. برای همین هم نگران نیستم.»
«منم نگران نیستم، چون تو اینجا هستی، فرمانروای اهریمنی خندان.»
به هم نگاه کردیم و لبخند زدیم. با نیت خیر با یکدیگر رفتار میکردیم و بابت حسن نیت طرف مقابل سپاسگزار بودیم.
ناگهان دلم خواست با او شوخی کنم. میخواستم سر به سرش بگذارم.
اما جلوی خودم را گرفتم. اشتباهات دقیقاً در چنین زمانهایی رخ میدهند. آدم باید به خاطر نزدیکی، آداب را رعایت کند، اما دقیقاً همین نزدیکی است که حفظ آن را دشوار میکند.
بنابراین، با احترامی حتی عمیقتر از قبل با او رفتار کردم.
«اوه، و یه فرمانروای اهریمنی دیگه هم در این مأموریت به ما ملحق میشه.»
«کیه؟»
«به دستور پدرم، پادشاه سم هم با ما میاد.»
با شنیدن نام پادشاه سم، اهریمن خندان پلیددل چهرهای کمی آشفته از خود نشان داد.
«من آشنایی شخصی باهاش ندارم.»
چه کسی داشت؟ این موضوع هم برای پادشاه سم و هم برای اهریمن خندان پلیددل صدق میکرد.
«من در جریان انجام این کار، کمی با پادشاه سم آشنا شدم. فکر کردم آدم لایقیه.»
اهریمن خندان پلیددل هنوز ناراحت به نظر میرسید. دوست داشتن من یک چیز بود، اما رابطهاش با دیگر شهریاران اهریمنی موضوع کاملاً متفاوتی بود.
اهریمن خندان پلیددل به سمت دیوار مقابل رفت و جلوی خطی که کشیده بود ایستاد.
«با وجود پادشاه سم، احتمالاً حدوداً اینجاییم.»
اهریمن خندان پلیددل به ابتدای خط اشاره کرد.
«با این حال، اون هنوز روی خطه.»
اهریمن خندان پلیددل به حرف من لبخند زد. از آنجایی که تصمیم از قبل گرفته شده بود، او موقعیت را پذیرفت.
«فقط امیدوار باشیم سمِ پادشاه سم تصادفی ما رو نکشه.»
من هم نمیتوانستم آن دو را در کنار هم تصور کنم. ترکیب شهریاران اهریمنی با هم دشوار بود. کدام دو نفر با هم بهتر کنار میآمدند؟
«کی میتونی حرکت کنی؟»
«هر لحظه آمادهام.»
«پس فردا صبح راه میافتیم.»
«عالیه.»
همانطور که برای رفتن برمیگشتم، به اهریمن خندان پلیددل گفتم:
«اینا همهاش به خاطر توئه، فرمانروای اهریمنی خندان. یه بار دیگه ازت ممنونم.»
«اگه زنده برنگردیم، باید به جای کلمه "ممنون" از کلمه "مسئولیت" استفاده کنی. تشکراتت رو بذار برای بعد از اینکه کار تموم شد.»
بعد از تمام شدن حرفهایش، اهریمن خندان دوباره رو به دیوار کرد.
لحظهای همراه او به دیوار سفید خیره شدم، سپس با او خداحافظی کردم و از اتاق خارج شدم.
وقتی از دره بدکاران بیرون میرفتم، نگاههای «بیچهرگان» که با آنها برخورد میکردم، بیش از پیش حاوی حسن نیت بود. برخی حتی تعظیم میکردند و با من سلام و احوالپرسی میکردند و میگفتند از دیدن دوبارهام خوشحالند.
بعد از طغیانم در میدان بزرگ هنرهای رزمی، محبوبیتم حتی بیشتر شده بود. قطعاً به نظر میرسید که آنها از کارهای عجیب و غریب خوششان میآید.
* * *
بعد از ترک دره بدکاران، مستقیماً به جنگل هزار سم رفتم.
پادشاه سم در حال جمع کردن وسایلش بود. آمده بودم به او بگویم که فردا صبح حرکت میکنیم، اما انگار از قبل انتظارش را داشت و مشغول جمعآوری این و آن بود.
«از کجا دونستی؟ که فردا صبح راه میافتیم.»
«این فرصتیه که بعد از اون همه سر و صدایی که راه انداختی به دست آوردی. معلومه که میخوای بلافاصله حرکت کنی.»
«همونطور که انتظار میرفت، خیلی باهوشی.»
«اگه باهوش بودم، تو این بحران گیر میکردم؟»
برای او، بحران روبرو شدن با یلو هان نبود. بحران، ترک کردن جنگل هزار سم بود.
پادشاه سم سموم را درون کیفی که میتوانست روی شانهاش بیندازد، بستهبندی کرد. چیزهایی در کیسههای کوچک، در ظروف و در بطریها. او انواع و اقسام سموم را جمع کرد.
«نیازی هست این همه سم با خودت بیاری؟»
سمی که پادشاه سم به تنهایی با خود حمل میکرد، احتمالاً میتوانست تعداد عظیمی از رزمیکاران را به کشتن بدهد. با این حال، پادشاه سم در حال بستهبندی مقداری سم اضافی بود که بیش از حد به نظر میرسید.
«کی میدونه چی پیش میاد.»
جدا از آرزوی مستأصلانهاش برای نرفتن، آمادگیاش کامل و دقیق بود. این طبیعت او بود. اگر به خاطر چنین شخصیت وسواسی و دقیقی نبود، نمیتوانست این همه سم و پادزهر بسازد.
پادشاه سم ردای نازکی پوشید تا کیسه سم روی کمرش را پنهان کند. داخل آن ردا، چندین جیب دیگر وجود داشت و او در آنها هم سم ریخت.
«من یه کیسه چرمی همراهم دارم، اگه مقداریش رو به من بدی، منم میتونم برات بیارم.»
«میخوای اتحاد نامتعارف رو نابود کنی؟ نه ممنون.»
«همین الانشم طوری به نظر میرسی که انگار آمادهای دقیقاً همین کار رو بکنی.»
او وانمود کرد که نشنیده و چیز دیگری را بستهبندی کرد. این بار، یک کمربند چرمی به دور خود بست که بیش از بیست خنجر آغشته به سم در آن فرو رفته بود.
«خنجر هم پرتاب میکنی؟»
«احتمالاً تو این کار از تو بهترم.»
در این مورد شک داشتم، اما از اینکه پادشاه سم از خنجر استفاده میکرد تعجب کردم. علاوه بر آن، پادشاه سم یک بادبزن هم برداشت.
این سلاح شاخص پادشاه سم بود که بادبزن بیپایان نام داشت و او عمدتاً هنگام استفاده از سم از آن استفاده میکرد.
پاشیدن سم و کشتن همه کار دشواری نیست. آنچه دشوار است، کشتن تنها یک نفر با سم در اتاقی مملو از دهها نفر است.
وقتی پادشاه سم به آرامی بادبزن بیپایان خود را تکان میداد، باید بسیار مراقب میبودی. هیچ معلوم نبود بادی که به جهنم ختم میشد، به کدام سمت هدایت میشود.
در آینده، پادشاه سمِ بعدی، استادش یعنی پادشاه سم فعلی را اینگونه ارزیابی میکرد: بزرگترین متخصص سم در سیصد سال اخیر.
«از الان بهت بگم، من یلو هان رو نمیکشم. من فقط همراهتون میام. فقط قراره تماشا کنم!»
«اگه فقط قراره تماشا کنی، پس چرا این همه سم با خودت برداشتی؟»
«تا بتونم با خیالی آسوده تماشا کنم.»
شخصیتش اینطوری بود.
هم این دقتِ بیش از حد و هم این اضطراب.
«چقدر طول میکشه؟»
«نمیدونم. سعی میکنم تا جای ممکن سریع تمومش کنم، اما نمیدونم وقتی برسیم اونجا اوضاع چطوریه.»
«بیا تا جای ممکن سریع تمومش کنیم و برگردیم. باشه؟»
«اگه کمک کنی سریعتر پیش میره.»
«در مورد بقیه چیزها نمیدونم، اما اون یارو، زاهد سم حقیقی رو خودم باید ادب کنم.»
به نظر میرسید پادشاه سم بابت این اتفاقِ بهخصوص حسابی شاکی بود.
«اگه میخوای دارو بفروشی، حداقل قبل از فروختنش درست بسازش. به خاطر همین کارهاست که بدنام میشیم. به خاطر همینه که رهبر فرقه از من متنفره.»
«اما پادشاه سم، نباید هیچ مدرکی از اینکه از هنرهای سمیتون استفاده کردید، باقی بذارید.»
«مگه قراره جسدی باقی بذارم که برای نمایش باشه؟»
منظورش این بود که حتی جسد رو هم بدون هیچ ردی ذوب میکنه.
در هر صورت، اگه پادشاه سم با زاهد سم حقیقی روبرو میشد، دیگه لازم نبود فاش کنم که من مصون از تمام سموم هستم.
«پس فردا صبح میبینمتون.»
در حالی که او رو مشغول بستهبندی سمومی که از قلم انداخته بود رها کردم، از جنگل هزار سم خارج شدم.
وقتی سانگسئون داشت من رو به بیرون از جنگل هزار سم راهنمایی میکرد، گفت:
«لطفاً مراقب پادشاه سم باشید.»
خوب میدونستم سانگسئون چقدر نگران پادشاه سم هست و چقدر براش ارزش قائله.
این اولین بار بعد از مدتها بود که پادشاه سم از فرقه خارج میشد، برای همین حتماً نگرانیش بیشتر بود.
«فکر میکنم این درخواستی هست که من باید از پادشاه سم داشته باشم، اما بله. به خوبی همراهیش میکنم و برمیگردیم.»
«امروز آخرین باریه که راهنماییتون میکنم. از این به بعد باید خودتون تنهایی بیاید.»
او که همیشه من رو از مسیرهای مختلف و گیجکننده عبور میداد، امروز من رو از راحتترین و بهترین مسیر به بیرون هدایت کرد.
***
بعد از ترک جنگل هزار سم، جایی که به سراغش رفتم درمانگاه بود.
بالاخره تونستم این حرفها رو به پزشک اهریمنی بزنم.
«فردا برای کشتن یلو هان میرم.»
پزشک اهریمنی که شوکه شده بود، لحظهای مات و مبهوت ایستاد و بعد تلوتلو خورد.
نیروی درونیم رو ساطع کردم تا بدنش رو در بر بگیره.
او رو نشوندم و براش کمی آب آوردم.
پزشک اهریمنی با صدایی لرزان پرسید:
«از کجا فهمیدی کار اونه؟»
او از من خواسته بود کسی رو بکشم، اما هنوز اسمی به زبون نیاورده بود.
چیزی نگفتم.
کمی بعد، پزشک اهریمنی با صدایی حاکی از درکِ مطلب، گفت: «آه!».
از اونجایی که قبلاً این لطف رو از پدرم خواسته بود و جواب رد شنیده بود، طبیعتاً فکر کرد که این رو از پدرم شنیدم.
«رهبر فرقه موافقت کرد؟»
«بله. شش شهریار اهریمنی برای این مأموریت به من کمک کردن. ملاقاتم با پادشاه سم هم برای گرفتن اجازه از اون بود.»
«چرا به من نگفتی؟»
«میخواستم بعد از اینکه اجازه رو گرفتم بهت بگم.»
موجی از احساسات در چهره پزشک اهریمنی پدیدار شد.
«من فقط برای رسیدنِ چنین روزی زنده موندم.»
این زندگی او بود؛ زندگی در عذابِ از دست دادن خانوادهاش جلوی چشمانش و تنها زنده موندن، و در حالی که رویای انتقام رو در سر داشت، طوری با بیماران رفتار میکرد که انگار داشت خودش رو تنبیه میکرد.
او احتمالاً تمام عمرش حتی یک شب هم خواب راحت نداشت.
حتی اگه لذیذترین غذاها رو هم میخورد، احتمالاً براش طعمی نداشتن.
من هرگز فرزندی نداشتم، اما اگه قرار بود به قتل رسیدن فرزندم رو جلوی چشمام ببینم، حتی نمیتونستم تصور کنم اون غم و کینه چقدر بزرگ و عمیق میتونه باشه.
«میتونستم فقط برگردم و بعد از کشتنش نتیجه رو بهت بگم، اما دلیلی که الان و موقع رفتن دارم بهت میگم اینه که میدونم این موضوع چقدر برای تو مهمه، پزشک اهریمنی. برای همینه که از همین حالا بهت میگم. که این کار از الان شروع شده. بهت میگم تا تو هم، پزشک اهریمنی، از همین شروعِ کار سهمی داشته باشی.»
پزشک اهریمنی تا روز برگشتنم لرزان، مضطرب و نگران میموند.
نمیتونست بخوابه.
با این حال، معتقدم گفتن این موضوع به او، کار درستی بود.
پزشک اهریمنی اون روزی رو به یاد آورد که به شدت میخواست فراموشش کنه، اما هرگز نتونسته بود.
«اون موقع جوون بودم. در حالی که داشتم یه بیمار بدحال رو درمان میکردم، یلو هان با لگد وارد شد. بهم گفت فوراً کسی رو که همراهش آورده درمان کنم. گفتم نمیتونم. گفتم اگه الان درمان رو متوقف کنم، این آدم میمیره. حتی با اینکه شمشیر رو زیر گلوم گذاشته بود، پای اعتقادم به عنوان یه پزشک ایستادم. و اون روز، هر دو رو نجات دادم. هم بیماری که زیر دستم بود رو نجات دادم و هم کسی رو که اون آورده بود.»
«اما چرا؟»
«گفت تا حالا به هیچکس که از دستورش سرپیچی کرده باشه اجازه نداده زنده بمونه. گفت این اصل و قاعده خودشه. و همیشه بهش پایبند میمونه. چون زیردستش رو نجات داده بودم، از جون من گذشت. اما در عوض...»
اشک از چشمان پزشک اهریمنی سرازیر شد.
«پشیمونم. باید همون کاری رو که میگفت میکردم. روزی دهها بار، صدها بار پشیمون میشم. اگه فقط میتونستم به اون روز برگردم... به حرفش گوش میدادم. حتی اگه بیماری که داشتم درمان میکردم میمرد، به حرفش گوش میدادم.»
چیزی نگفتم.
میدونستم هیچ کلامی نمیتونه بهش تسلی بده.
او من رو به اتاقش در داخل درمانگاه برد.
اتاق اونقدر کوچک و محقر بود که باور کردنش سخت بود که متعلق به پزشک اهریمنی باشه.
یک تخت سفت و تکی.
یک میز کوچک و یک صندلی تمام چیزی بود که در اتاق وجود داشت.
چند کتاب روی میز و یک چراغ قدیمی انگار نشوندهنده زندگی او بودن.
در اون اتاق یه در مخفی وجود داشت.
او درِ کوچکی رو که در دیوار پنهان شده بود باز کرد و وارد شدیم.
توی اون فضای مخفی، خونه قدیمی پزشک اهریمنی دقیقاً همونطوری که بود بازسازی شده بود.
جایی که همسرش غذا میپخت، جایی که پسرش میدوید و بازی میکرد، و اتاقی که اون خانواده سه نفره توش میخوابیدن.
او هنوز اونجا بود، در اون روز، در اون مکان.
حتی برای یک لحظه هم نتونسته بود از اونجا دل بکنه.
«پسر کوچیکم همیشه میخواست باهام بازی کنه. هر بار بهش میگفتم بابا سرش شلوغه. بابا باید یه بیمار رو نجات بده. بابا باید بره گیاه دارویی بخره. مدام پشت گوش مینداختم و مینداختم. اما با این حال، پسرم از من متنفر نبود. اون بچه کوچیک بهم میگفت: "وقتی سرت شلوغ نباشه باهام بازی میکنی، مگه نه؟ مگه نه؟ تو داری برای ما اینطوری کار میکنی، مگه نه؟" هنوز نمیتونم نگاهش رو وقتی اون روز بهم زل زده بود فراموش کنم. اون وقتها همسرم میگفت: "زیادهروی نکن. اول مراقب سلامتی خودت باش." من چه جور پزشکی هستم که حتی نتونستم بچه خودم، زن خودم رو نجات بدم!»
بالاخره اشکهایی که پزشک اهریمنی نگه داشته بود، روی صورتش جاری شد.
سخت تلاش میکرد جلوی خودش رو بگیره، اما هر چه بیشتر تلاش میکرد، اشکهای بیشتری سرازیر میشد.
این اولین بار بود که گریه کردن پزشک اهریمنی رو میدیدم.
رفتم جلو و پزشک اهریمنی رو بغل کردم.
محکم گرفتمش و به کمر باریکش دست کشیدم.
چشمانش رو محکم بست و بیصدا هقهق کرد.
من نه به عنوان ارباب جوان دوم، بلکه به عنوان کسی که قبل از بازگشتم زمان بسیار طولانیتری رو زندگی کرده بودم، برادر کوچکتری رو که این زندگی سخت و تنها رو میگذروند، در آغوش گرفته بودم.
پزشک اهریمنی، دیگه اشکالی نداره که رنج کشیدن رو تموم کنی.
من این رنج رو برات تموم میکنم.
لحظهای بعد، پزشک اهریمنی قلبش رو آرام کرد.
نگاه او و من در فضا به هم گره خورد.
به نوعی، آسوده به نظر میرسید.
این دردی بود که برای مدتی طولانی به تنهایی سرکوبش کرده بود.
«...از تو معذرت میخوام. برای اینکه مجبورت میکنم برای انتقام من چنین کار خطرناکی رو انجام بدی.»
با قاطعیت بهش گفتم:
«حتماً میکشمش و برمیگردم.»
امروز آخرین روزی بود که چهره اشکآلودش رو میدیدم.
«اون احتمالاً حتی وجود من رو هم فراموش کرده.»
این حقیقت احتمالاً او رو حتی بیشتر خشمگین میکرد.
«کاری میکنم به یاد بیاره.»
من کسی هستم که سعی نمیکنم به مرگِ یه آدم شرور هیچ معنایی بدم، اما این بار یه استثناست.
«و اون وقت، توی گوش اون مردِ در حال مرگ زمزمه میکنم: این مرگ، پاسخ پزشک اهریمنی به اصول رقتانگیز توئه.»