چپتر 216: آیا از اهریمن خندان پلیددل میترسی؟
چپتر 216: آیا از اهریمن خندان پلیددل میترسی؟
روز بعد، در سپیدهدم، یک کالسکه به تنهایی و در سکوت از فرقه الهی اهریمن آسمانی خارج شد.
داخل کالسکه، گئوم موگوک، اهریمن خندان پلیددل و پادشاه سم نشسته بودند.
دو نفر از دور تماشایشان میکردند.
آنها کسی نبودند جز اهریمن آسمانی، گئوم ووجین و استراتژیست اعظم، ساما میونگ.
«فکر کنم باید از مقامم به عنوان استراتژیست اعظم کنارهگیری کنم.»
وقتی گئوم ووجین با چهرهای که انگار میپرسید منظورش چیست به او نگاه کرد، ساما میونگ لبخند تلخی زد.
«هرگز فکر نمیکردم ارباب جوان دوم بتونه پادشاه سم رو توی میدان بزرگ هنرهای رزمی به واقواق کردن بندازه. میدونستم ارباب جوان دوم فوقالعادهست، اما فکر نمیکردم حتی بتونه پادشاه سم رو هم به زانو دربیاره.»
گئوم ووجین سرش را تکان داد.
«برای منم همینطور بود.»
«و یه شوک دیگه هم هست. هیچوقت فکر نمیکردم رهبر فرقه اجازه بده چنین اتفاقی بیفته.»
«چیکار میتونم بکنم؟ قول داده بودم.»
ساما میونگ میدانست که گئوم ووجین مردی نیست که زیر قولش بزند.
به همین دلیل بود که باید از همان ابتدا مخالفت میکرد، اما او راه را برای پادشاه سم باز گذاشته بود.
«نکنه رهبر فرقه این نتیجه رو پیشبینی کرده بود؟»
ساما میونگ حس میکرد که شاید همینطور باشد.
وقتی پای گئوم موگوک وسط میآمد، او هرگز نمیتوانست افکار گئوم ووجین را بخواند.
«تا وقتی این مسئله در جریانه، تمام اطلاعات رو کامل در اختیار پسر دومم بذار.»
«بله، عمارت فلکسای حمایت کاملش رو دریغ نمیکنه.»
«و برای هر موقعیت پیشبینینشدهای آماده باش.»
در میان موقعیتهای پیشبینینشده، دو مورد از همه جدیتر بودند: اول اینکه ماموریت موفقیتآمیز باشد، اما فاش شود که فرقه الهی اهریمن آسمانی مسئول از بین بردن یلو هان بوده است؛ و دوم اینکه گئوم موگوک و آن دو شهریار اهریمنی در کشتن او شکست بخورند و خودشان به خطر بیفتند.
در هر دو صورت، پیامدها بسیار سنگین بود.
اتحاد نامتعارف نمیتوانست علیه فرقه الهی اهریمن آسمانی وارد جنگ شود، اما غرامت مناسبی طلب میکرد و رد کردن آن میتوانست باعث شود آنها با اتحاد رزمی دست به یکی کنند.
مرگ یا جراحت شدید گئوم موگوک یا شهریاران اهریمنی هم به همان اندازه مشکل بزرگی بود.
چطور ممکن بود گئوم ووجین این حقایق را نداند؟ و با این حال، او اجازه داده بود.
«نکنه امیدوارید با این اتفاق، وضعیت دنیای رزمی بیثبات بشه؟»
ساما میونگ میدانست که گئوم ووجین روزی شمشیرش را علیه دنیای رزمی از غلاف بیرون میکشد.
ناگهان این فکر به ذهنش خطور کرد که شاید او قصد دارد از این حادثه به عنوان شروع کار استفاده کند.
در هر صورت، یک چیز قطعی بود.
فقط شهریاران اهریمنی نبودند که تغییر کرده بودند.
اهریمن آسمانی هم به شکلی تغییر کرده بود که نمیشد دقیقاً به آن اشاره کرد، اما او قطعاً عوض شده بود.
او میتوانست این را از همین حقیقت بفهمد که آنها اینجا با هم ایستاده بودند و کالسکهای را تماشا میکردند که او در حالت عادی هرگز اجازه نمیداد برود.
«ارباب جوان دوم، باید موفق بشی و برگردی.»
و بادهای این تغییر نه تنها در داخل فرقه الهی اهریمن آسمانی، بلکه به سمت دنیای رزمی هم در حال وزیدن بود.
* * *
کسی که کالسکه را میراند، سو دهریونگ بود.
دیشب وقتی پیش سو دهریونگ رفتم و به او گفتم که فردا باید با هم برویم، اولش شروع کرد به بهانهآوردن.
«عمراً! این دفعه میخوای منو به کدوم جای خطرناکی ببری؟»
«چیز خاصی نیست. فقط کالسکه رو برام برون. بعداً هم چند تا کار کوچیک انجام بده.»
«اینطوری که مشکوکتر شد. بوی خطر میده.»
«باید بوی ماجراجویی باشه. بوی رشد، و همینطور بوی خاطرات.»
«وقتی همه اینها رو با هم قاطی کنی، میشه بوی خطر. متاسفم، ولی من نمیام! ماجراجوییهای زندگی من با پیروزیم توی مسابقه اژدهای جوان تموم شد. مگه بهت نگفتم بقیه عمرم رو فقط میخوام با پز دادن در مورد اون مسابقه بگذرونم؟»
«برای این کار بهت نیاز دارم.»
«اما اینهمه پیرو اهریمنی توی فرقه اصلی هست.»
«این موضوع به سرنوشت خودم، فرقه اصلی و دنیای رزمی مربوط میشه. به کسی نیاز دارم که قابل اعتماد باشه و این راز رو تا پای مرگ نگه داره. حداقلش اینه که اونجا هیچ زن پلیدی نیست که بخواد اغوات کنه.»
«دوباره دست گذاشتی روی نقطه ضعفم.»
جملهای که در نهایت او را متقاعد کرد این بود:
«میخوام به اون حادثه رسیدگی کنم.»
با این حرف، شیطنت کاملاً از چهره سو دهریونگ محو شد.
«پس باید بیام.»
و به این ترتیب، سو دهریونگ با قلبی مصمم برای گرفتن انتقام از مسبب آن حادثه، امروز صبح با کالسکه آمد.
«اما چرا با کالسکه میریم؟ شما دو تا نمیتونید فقط از هنرهای سبکوزنی استفاده کنید؟»
«چون فقط ما دو تا نیستیم.»
«چی؟»
سو دهریونگ نگاهی به داخل کالسکه انداخت و جا خورد.
او مرا از کالسکه دور کرد و با پچپچ گفت:
«اون دو تا چرا توی کالسکهان؟»
«چون اونا هم میان تا بهم کمک کنن.»
«بهم نگفته بودی کالسکهای که باید برونم، اهریمن خندان پلیددل و پادشاه سم توشن! همهچی رو بهم بگو. دشمن کیه؟»
«یلو هان.»
سو دهریونگ لحظهای پلک زد و بعد پرسید:
«من فقط یه یلو هان میشناسم... اون که نیست، هست؟ بیخیال، چرا اینقدر تند شوخی میکنی؟ لطفاً بگو که اون نیست.»
درست وقتی که میخواست رویش را برگرداند و فرار کند، گفتم:
«خودت پیام رو به اون بچه برسون. بهشون بگو که انتقام خانوادهت رو گرفتیم.»
سو دهریونگ به عقب برگشت.
با شانههایی افتاده به سمت صندلی راننده رفت و گفت:
«وقتی اینطوری میگی، چارهای ندارم جز اینکه بیام!»
میدانستم که سو دهریونگ فقط دارد نقش بازی میکند.
احتمالاً ترسیده بود، اما او مردی نبود که از چنین چیزی عقبنشینی کند.
او میخواست انتقام آن بچه را بگیرد و فراتر از آن، این سفری با من بود.
در آخرین سفرش به خارج از فرقه همراه من، او شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین و برنده مسابقه اژدهای جوان شده بود.
وجود سو دهریونگ برای این ماموریت لازم بود.
برای مثال، همین کالسکه را در نظر بگیرید.
اگر من رانندگی میکردم، فضای داخل کالسکه با حضور اهریمن خندان پلیددل و پادشاه سم پر از سکوتی خفهکننده میشد.
از همان لحظهای که سوار کالسکه شدند و با هم سلام و احوالپرسی کردند، اهریمن خندان پلیددل و پادشاه سم حتی یک کلمه هم حرف نزده بودند.
آنها واقعاً با هم صمیمی نبودند.
از همان ابتدا هم چنین انتظاری داشتم.
و عمداً هیچ تلاشی نکردم تا آنها را با هم دوست کنم.
اگر فرصتی پیش میآمد، صمیمی میشدند و اگر نه، به همان سردی برمیگشتند.
«ما تمام اطلاعات فعلی در مورد اونها رو از عمارت فلکسای دریافت کردیم و قرار شده اطلاعات تکمیلی رو هم بگیریم.»
من به آن دو نگفتم، اما گو وول و ماه نقرهای به رهبری رهبر فرقه باد آسمان هم فعالانه در حال جمعآوری اطلاعات در این زمینه بودند.
آن دو هم موافقت کرده بودند که در محل به ما ملحق شوند تا در این کار کمک کنند.
«جایی که الان داریم به سمتش میریم، محل اقامت خوک طلایی، جی سئنگه، همون کسی که بدهی نامیرایان رو درست کرد. وقتی رسیدیم اونجا، نقشه رو بهتون میگم.»
«ما از نقشه ارباب جوان دوم پیروی میکنیم.»
با پاسخ مودبانه اهریمن خندان پلیددل، پادشاه سم نگاهی به این طرف انداخت.
به نظر میرسید میخواهد چیزی بگوید اما به خاطر اهریمن خندان پلیددل جلوی خودش را گرفته بود.
— بذار یه چیزی بپرسم. چرا اهریمن خندان پلیددل اینقدر ازت خوشش میاد؟
— اما چرا به جای حرف زدن، پیام تلهپاتی میفرستی؟
— ما که حتی با هم صمیمی نیستیم، چطور میتونم این رو بپرسم؟ نکنه آتویی ازت داره؟ چرا اینقدر باهات مهربونه؟
— اگه با پیام تلهپاتی حرف بزنی جواب نمیدم. مرد باش و همینطوری ازش بپرس!
پادشاه سم سرش را به سمت پنجره برگرداند.
اهریمن خندان پلیددل متوجه شد که پادشاه سم به من پیام تلهپاتی فرستاده و به من نگاه کرد.
لبخندی زدم و سری برایش تکان دادم.
فقط همین تبادل نگاهها باعث میشد حس خوبی داشته باشم.
واقعاً غافلگیرکننده بود که چنین حسی داشتم.
پادشاه سم در مورد چیزی غیر از اهریمن خندان پلیددل پرسید.
«نقشهای که الان وجود نداره، وقتی برسیم اونجا یهو ظاهر میشه؟»
«استراتژیستی که الان اینجا نیست، وقتی برسیم اونجا خواهد بود.»
«استراتژیست؟ استراتژیست اعظم ساما میونگ؟»
پادشاه سم نمیدانست که گو وول و رهبر فرقه باد آسمان به آدمهای من تبدیل شدهاند.
«نه، منم استراتژیست خودم رو دارم.»
«از قبل یه استراتژیست داری؟»
«برای زنده موندن تو این دنیای رزمی خشن، آدم به یه استراتژیست نیاز داره. مگه همه یه استراتژیست ندارن که بلد نیست "گو" بازی کنه؟»
پادشاه سم چهرهای سردرگم به خود گرفت.
در حالت عادی، احتمالاً در اون لحظه حرف تندی به زبون میاورد، اما به نظر میرسید به خاطر حضور اهریمن خندان پلیددل داره خودش رو کنترل میکنه.
بودن این دو نفر در کنار هم مزایای خودش رو داشت.
—از اهریمن خندان میترسی؟
انتظار داشتم بهم بگه که مزخرف نگو.
—پس نباید بترسم؟ فقط نگاه کردن به اون نقاب باعث میشه قلبم بلرزه.
پاسخ غیرمنتظرهای بود.
هرگز نمیدونستم پادشاه سم تا این حد از اهریمن خندان پلیددل واهمه داره.
—در حال حاضر، احتمالاً اهریمن خندان هم با نگاه کردن به کیسه سم تو داره میلرزه.
—غیرممکنه. اون مرد از مرگ نمیترسه.
نمیدونستم اون هم درباره اهریمن خندان پلیددل اینطور فکر میکنه.
—تو چی، پادشاه سم؟
—من از مردن میترسم. مگه من همون مردی نیستم که چون خیلی میترسید، حتی از جنگل هزار سم هم بیرون نمیومد؟
از مردن میترسی؟ یا از کشتن؟
به جای سوالی که میخواستم بپرسم، چیز دیگهای از پادشاه سم پرسیدم.
«بعد از این همه مدت، بیرون بودن از فرقه چه حسی داره؟»
نگاه پادشاه سم به دنیای بیرون از کالسکه که با سرعت در حال حرکت بود، خیره شد.
«چه حسی باید داشته باشه؟ من هم زمانی اونقدر در سرزمینهای مرکزی پرسه زدم که دیگه حالم ازش به هم میخورد.»
«شما، پادشاه سم؟»
«فکر میکنی لقب پادشاه سم رو توی جنگل هزار سم به دست آوردم؟ در جوونی، برای پیدا کردن سموم به تمام سرزمینهای مرکزی سفر کردم.»
چرا مردی مثل اون خودش رو توی جنگل هزار سم حبس کرده بود؟
اما نپرسیدم.
وقتی به اندازهای صمیمی شدیم که سفره دلمون رو برای هم باز کنیم، طبیعتاً متوجه میشم.
روزی که فاش کنم در برابر تمام سموم مصون هستم، داستانش رو خواهم شنید.
در همین حین بود.
با شیهه ناگهانی اسب، کالسکه به تندی متوقف شد.
آدمهای معمولی احتمالاً به جلو پرتاب میشدن و تصادف میکردن، اما یه فرمانروای اهریمنی، یه فرمانروای اهریمنی بود.
اون دو نفر با آرامش سر جای خودشون باقی موندن.
سو دهریونگ که روی صندلی سورچی نشسته بود، با عجله گفت:
«متاسفم! یه گوزن یهو از بین بوتههای کنار جاده پرید بیرون.»
«حالا که به هر حال ایستادیم، بیاید یه استراحتی بکنیم. اسب هم انگار ترسیده.»
همراه با دو فرمانروای اهریمنی از کالسکه پیاده شدم.
سو دهریونگ در برابر دو فرمانروای اهریمنی سر خم کرد و دوباره عذرخواهی کرد.
اهریمن خندان پلیددل، کسی که سو دهریونگ بیشترین ترس رو ازش داشت، ممکن بود به جلوی کالسکه پرتاب بشه و برخورد کنه.
اگه گوشه نقابش بر اثر ضربه میشکست چی؟ چهره سو دهریونگ طوری رنگپریده بود که انگار داشت چنین صحنهای رو تصور میکرد.
برای اینکه از تنشش کم کنم، سو دهریونگ رو به طور رسمی معرفی کردم.
«اون شاگرد ارشد ارشد اهریمن تیغهست. در حال حاضر داره هنر رزمی شاخص ارشد رو یاد میگیره.»
اهریمن خندان پلیددل انگار از قبل میدونست و تعجب نکرد، اما پادشاه سم شگفتزده شد.
«شاگرد اهریمن تیغه؟»
این حقیقت که این مرد کوچک و نحیف، اهریمن تیغه آسمان خونین بعدی بود، براش غیرمنتظره به نظر میرسید.
بیشتر از سو دهریونگ حمایت کردم.
«اون در عین حال دست راست منه.»
نگاه پادشاه سم به سمت من چرخید. «حتی دست راستته؟» با دیدن اون نگاه، با قاطعیت گفتم:
«داشتن این دوست در کنارم خیلی قوت قلب میده.»
بعد نگاه پادشاه سم دوباره به سمت سو دهریونگ برگشت.
طبیعتاً سو دهریونگ تحت فشار شدیدی قرار گرفت.
«تعریف شما بیش از حده.»
سو دهریونگ با احترام سرش رو خم کرد.
در همون لحظه، یه پیام تلهپاتیک از طرفش اومد.
—این کار رو نکن! خواهش میکنم، کاری نکن فرمانروایان اهریمنی متوجه من بشن! فقط طوری باهام رفتار کن که انگار اینجا نیستم!
وقتی سو دهریونگ سرش رو بلند کرد، با لبخند گفتم:
«اون همچنین برنده تورنمنت اژدهای جوان شده، جایی که بهترینهای نسل نوظهور فرقه طریقت راستین با هم رقابت میکنن.»
در حالی که سو دهریونگ با چشماش داشت بهم التماس میکرد که تمومش کنم، تیر آخر رو هم زدم.
«شما دو نفر در آیندهای دور، اون رو در جلسات فرمانروایان اهریمنی دوباره خواهید دید.»
سو دهریونگ که دیگه همه چیز رو رها کرده بود، با چهرهای که انگار به اشراق رسیده بود، به آسمان خیره شد و خندید.
حالا که شوخیهام تموم شده بود، وقت رفتن بود.
«خیلی خب، بیاید حرکت کنیم.»
دوباره سوار کالسکه شدیم.
سو دهریونگ که تا همین چند لحظه پیش با هیجان کالسکه رو میروند، حالا مثل یه راننده تازهکار با احتیاط میروند.
میترسید که مجبور بشه دوباره ناگهانی ترمز کنه.
با صدای بلند رو به صندلی سورچی فریاد زدم:
«اگه بخوای همینقدر آروم برونی، باید جاهامون رو عوض کنیم. میخوای بیای این تو؟»
لحظهای بعد، کالسکه با سرعتی سرسامآور شروع به حرکت کرد.
* * *
کالسکه تاخت و تاخت.
برای اینکه تا حد ممکن ردی از خودمون به جا نذاریم، به جای توقف در روستاها، در طبیعت اردو میزدیم.
وقتی شراب و غذایی که آماده کرده بودیم تموم شد، خودم شکار میکردم و غذا میپختم تا از فرمانروایان اهریمنی پذیرایی کنم.
پادشاه سم که برای اولین بار دستپخت من رو میچشید، از اینکه در هر کاری مهارت دارم شگفتزده شده بود.
به همین ترتیب، به حرکت کالسکه ادامه دادیم تا به منطقهای رسیدیم که خوک زرین، جی سئنگ، در اونجا بود.
در یک خانه امن در اون منطقه، گو وول و رهبر فرقه باد آسمان به استقبال ما اومدن.
پادشاه سم با دیدن رهبر فرقه باد آسمان در کنار گو وول، از من پرسید:
—چرا رهبر فرقه باد آسمان اینجاست؟
—اون با استراتژیست من خیلی صمیمیه.
—پس وقتی میگفتن رهبر فرقه باد آسمان جایگاهش رو ترک کرده، به خاطر تو بوده.
—اما چرا مدام پیام تلهپاتیک میفرستی؟ با افتخار بگو. «رهبر فرقه باد آسمان، تو اینجا چیکار میکنی؟» چرا پادشاه سم بزرگ اینقدر میترسه؟
—میترسم؟ فقط برام عجیبه.
—اما جلوی اون همه آدم پارس کردن مشکلی نداشت؟ و جلوی پدرم اونقدر جسور بودن هم مشکلی نداشت؟
—اون به خاطر این بود که کاری بود که باید انجام میدادم. من فقط با این همه آدم راحت نیستم.
با این حال، لحظهای بود که حس کردم رابطهم با پادشاه سم پیشرفت کرده.
اون صادقانه چنین احساساتی رو به من میگفت.
بعد از اینکه دو فرمانروای اهریمنی رو در اتاقهای خودشون مستقر کردم، ملاقات جداگانهای با گو وول داشتم.
«شما فوقالعادهاید. اینکه حتی تونستید قلب پادشاه سم رو هم به لرزه دربیارید.»
«دلیل همراهی این آدمها بیشتر از اینکه وفاداری به من باشه، از روی حسن نیت یا کنجکاویه.»
«من معتقدم که حسن نیت میتونه قدرتی فراتر از وفاداری داشته باشه.»
«خوب میشد اگه اینطور بود.»
فکر میکنم رابطهم با فرمانروایان اهریمنی تازه در شروع راهه.
واقعاً دوست شدن با کسی کار دشواریه.
اما چیزی که حتی از اون هم سختتره، حفظ اون دوستیه.
چون در جایی که تازگی و جذابیتِ یه آدم جدید از بین میره، کسالت و ناامیدی ناگزیر نفوذ میکنه.
هنوز راه درازی با فرمانروایان اهریمنی در پیش دارم.
«این موضوع باید با احتیاط بیشتری نسبت به هر مورد دیگهای مدیریت بشه.»
اون بهتر از هر کسی از جدیت این موضوع باخبر بود.
«صراحتاً، با توجه به مهارتهای شما و فرمانروایان اهریمنی، مقابله با چهار سایه اون کار سختی نخواهد بود. مشکل اینجاست که نباید هیچ ردی از فرقهمون در مرگ اونها باقی بمونه و همچنین نباید باعث بشه یلو هان گارد دفاعی به خودش بگیره.»
به نظر میرسید گو وول از قبل به این موضوع فکر کرده.
«من از نقشه تو پیروی میکنم.»
این رو فقط برای اینکه بهش حس خوبی بدم نمیگم.
من کاملاً قصد دارم از حرفهای گو وول پیروی کنم.
چطور میشه یه استراتژیست خوب پرورش داد؟ سادهست.
از نقشهش پیروی کن و کاری کن که اون نقشه موفق بشه.
هر چه اعتمادبهنفس استراتژیست بیشتر بشه، نقشه بعدی اون برجستهتر خواهد بود.
من فقط باید بداههپردازی کنم و هر بخشی که از نقشهش منحرف شد رو مدیریت کنم.
«اولین هدف ما، جی سئنگ، در تلاش برای ایجاد یه "بدهی نامیرایان" جدیده. اون اخیراً کسی رو پیدا کرده تا این وظیفه رو بهش بسپاره.»
به همین دلیله که مجازات کردن زیردستها، حتی برای صد بار، بیفایدهست.
فقط با از بین بردن جی سئنگ، کسی که طعم پولِ حاصل از بدهی نامیرایان رو چشیده، خودِ بدهی نامیرایان ناپدید خواهد شد.
گو وول با چهرهای که میگفت نقشه از قبل آمادهست، صحبت کرد:
«میگن کسی که دنبال یه گوزنه، کوه رو نمیبینه. در نهایت، این طمعِ خودشه که اون رو به کشتن میده.»
نقشهش رو حدس زدم و با لبخند گفتم:
«باید به اون مردی که عاشق نامیرایانه بفهمونیم که در بین اونها، نامیرایان پلید هم وجود دارن.»