چپتر 217: میتونم بیام تو؟
چپتر 217: میتونم بیام تو؟
«ارباب یانگ، بهت گفتم، نگفتم؟ چطور یه آدم میتونه فقط برای سود زندگی کنه؟ گاهی وقتها باید ضرر رو هم قبول کنی. اما چی؟ چون چند تا سکه ناچیز رو از دست دادی از اتحاد رزمی کمک خواستی؟ مگه اتحاد رزمی حلکننده مشکلات شخصی توئه؟ برای هر چیز کوچیکی میدوی و پیش اتحاد رزمی چغلی میکنی. اتحاد رزمی خودش هم سرش شلوغه. اونا سرشون گرم پر کردن جیب خودشونه. پس دیگه این کار رو نکن. فهمیدی؟»
اما مردی که ارباب یانگ نامیده میشد و مقابلش دراز کشیده بود، پاسخی نداد.
او از قبل مرده بود.
کسی که با وجود علم به مرگ او، همچنان سرزنشش میکرد، خوک زرین، جی سئنگ بود.
چهرهای عصبی داشت.
برخلاف لقبش، «خوک زرین»، او به شدت لاغر بود و هیچ اشتباهی را تحمل نمیکرد، به طوری که زیردستانش در حضور او حتی جرئت نمیکردند درست نفس بکشند.
«خونه این مرد رو بگردید و هر چیز باارزشی رو بردارید. هر کسی رو هم که ممکنه بعداً دردسر درست کنه، از سر راه بردارید.»
«بله قربان!»
زیردستی که دستور را دریافت کرد، به بیرون رفت.
مثل همیشه، طوری صحنهسازی میکردند که انگار سرقت توسط ولگردها انجام شده و سپس آنجا را به آتش میکشیدند.
در حال حاضر، او مجبور بود اطرافیانش را اینطور تحت فشار بگذارد.
دلیلش هم آن بدهی نامیرایان لعنتی بود.
جی سئنگ زیردست دیگری را تحت فشار قرار داد.
«پیداشون کردید؟»
«هنوز نه قربان. آدمهای بیشتری رو فرستادیم، پس به زودی باید خبری بشه.»
آدمهایی که مسئول بدهی نامیرایان بودند، تمام داراییها را برداشته و فرار کرده بودند که باعث اختلال بزرگی در امور مالی او شده بود.
طبق تحقیقات او، نامیرای اول و نامیرای دوم که مسئول بدهی نامیرایان بودند، شخصاً به خزانه رفته و پولها را برداشت کرده بودند.
آن عوضیها حتی بقیه داراییها را هم نقد کرده و ناپدید شده بودند.
فقط فکر کردن به آنها باعث میشد خونش به جوش بیاید.
«احمقهای نادان!»
اگر به کار کردن زیر دست او ادامه میدادند، میتوانستند پول خیلی بیشتری به دست بیاورند.
او از بقیه انتظاری نداشت، اما هرگز فکر نمیکرد نامیرای اول که باهوش و محتاط بود، دست به چنین کاری بزند و برای سودی اندک، موقعیتی بزرگ را از دست بدهد.
او نمیتوانست از وضعیت ذهنی یا شرایط دقیق آنها باخبر باشد.
شاید با هم دعوا کرده بودند، یا مشکل دیگری پیش آمده بود.
شاید هم توسط کس دیگری از پا درآمده بودند.
بوی پول مثل بوی خون بود؛ قطعا گلههای کفتار را به خود جذب میکرد.
به هر حال، دلیلش هر چه که بود، قصد داشت اگر آنها را گرفت، تکهتکهشان کند.
حتی اگر توسط کس دیگری کشته شده بودند، او یک بار دیگر آنها را میکشت.
«اون عوضیها رو پیدا کنید، به هر قیمتی که شده! اگه نتونید، میمیرید.»
«بله! متوجه شدم!»
زیردست که میدانست این حرف شوخی نیست، در حالی که رنگش پریده بود، به سرعت بیرون دوید.
در همان لحظه، زیردست دیگری آمد و گزارش داد.
«دائهو در تالار غربی منتظره.»
چهار ببر تیغه آهنین.
جی سئنگ این مردان را که شهرت بدی در جناح نامتعارف داشتند، استخدام کرده بود.
او قصد داشت مسئولیت بدهی نامیرایان را به آنها بسپارد.
بهتر بود زیردستان مستقیم خودش کار را انجام دهند، اما ماهیت بدهی نامیرایان این اجازه را نمیداد.
آنها باید افرادی میبودند که کاملاً با اتحاد نامتعارف بیارتباط باشند، تا در صورت بروز مشکل، دردسری ایجاد نشود.
بهخصوص اگر اتحاد رزمی روی این قضیه حساس میشد، سردرد بزرگی به وجود میآمد.
جی سئنگ ساختمان را ترک کرد و به سمت کالسکه خود رفت.
مردی با صورت گرد روی صندلی راننده نشسته بود و به آسمان نگاه میکرد.
وقتی جی سئنگ ظاهر شد، راننده با ادب به او سلام کرد.
«بریم به تالار دریاچه غربی.»
کالسکه به راه افتاد و زیردستانش سوار بر اسب به دنبالش رفتند.
جی سئنگ پیامی از طریق انتقال فکر برای راننده فرستاد.
— ارشد، لطفاً ببینید چهار ببر تیغه آهنین مناسب هستن یا نه.
لحنش بینهایت مودبانه و محترمانه بود.
همین مرد که نقش راننده را بازی میکرد، خوک زرین واقعی، جی سئنگ بود.
پیش از این، نامیرای دوم به گئوم موگوک گفته بود که روی بدن راننده جی سئنگ خالکوبی دیده است؛ این همان مرد بود.
— مگه الان خودت چشم تیزبینی برای شناخت آدمها نداری؟
— من حتی یکصدم بصیرت شما رو هم یاد نگرفتم، ارشد.
— تواضع بیش از حد، چاپلوسیه.
— پوزش میخوام، ارشد.
— به چشمهای خودت اعتماد کن و قضاوت کن.
آن مرد بیش از ده سال بود که به عنوان جی سئنگ جعلی زندگی میکرد.
مثل جی سئنگ فکر میکرد و مثل جی سئنگ زندگی میکرد.
گاهی اوقات، احساس میکرد که انگار خودش جی سئنگ واقعی است.
در تمام این مدت، هرگز بحرانی که جانش را تهدید کند پیش نیامده بود.
شاید کسی فکر میکرد وقت آن رسیده که خودش را نشان دهد و آشکارا زندگی کند، اما جی سئنگ واقعی هویتش را به طور کامل پنهان کرده بود.
آن مرد فکر میکرد جی سئنگ واقعاً فوقالعاده است.
تا جایی که او میدانست، جی سئنگ ثروتی جمع کرده بود که در یک عمر نمیتوانست خرجش کند.
اگر او بود، هرگز چنین لباسهای کهنهای نمیپوشید و به عنوان یک راننده فعالیت نمیکرد.
— وضعیت مالی این ماه چطوره؟
— هنوز بیستهزار یانگ برای پرداخت به مقامات بالا کم داریم.
او نمیتوانست به مقامات بالا گزارش دهد که به دلیل شرایط خاص، خراج این ماه پرداخت نمیشود.
این مشکل توست.
این همیشه موضع مقامات بالا بود.
— نگران نباشید.
من یه جوری حلش میکنم که روی شما یا مقامات بالا تاثیری نذاره، ارشد.
— همین کار رو بکن.
وقتی چنین موقعیتهایی پیش میآمد، جی سئنگ واقعی حتی یک بار هم نگفته بود: «این ماه رو از پول خودم جبران میکنم.»
معمولاً او را به عنوان فردی واقعاً بزرگ میدید، اما در لحظاتی مثل این، کمی احساس ناامیدی میکرد.
آیا واقعاً مجبور بود اینقدر روی پول وسواس داشته باشد؟
از طرفی، به نوعی، حتی این هم قابل تحسین بود.
او مردی بود که وقتی نوبت به پول میرسید، فلسفه محکمی داشت.
او برای هیجانِ به دست آوردن و پسانداز کردن پول زندگی میکرد.
برای او، پول همه چیز بود.
بنابراین، یک بار از او پرسیده بود.
«چرا مستقل نمیشید؟»
او فکر میکرد با ذهن جی سئنگ واقعی، او میتواند در هر جایی ثروتی عظیم بسازد.
در حال حاضر، او بیش از دو-سوم درآمدش را به یلو هان پرداخت میکرد.
در آن زمان، جی سئنگ واقعی پاسخ داده بود.
«مهم نیست چقدر پول دربیارم، در نهایت همهاش توسط کسی مثل من گرفته میشه.»
منظورش این بود که در نهایت توسط کسی که پشتوانهای قدرتمند دارد، دزدیده خواهد شد.
«طمع بیش از حد فاجعه به بار میاره.»
شنیدن چنین حرفهایی از حریصترین فردی که میشناخت، حس عجیبی به جی سئنگ جعلی میداد.
اگر طمع بیش از حد واقعاً فاجعه به بار میآورد، پس خود او تجسم فاجعه بود.
کالسکه به تالار دریاچه غربی رسید.
جی سئنگ جعلی و زیردستانش ابتدا داخل رفتند، در حالی که جی سئنگ واقعی از کالسکه پیاده شد.
در حقیقت، این دومین لحظه محبوب او بعد از پول درآوردن بود.
تماشای دنیا در حالی که هویتش را پنهان کرده بود.
لذت عجیبی از این موضوع میبرد که هیچکس خودِ واقعیاش را نمیشناخت.
لذتِ بازی دادن انسانها مثل مهرههای روی تخته، طوری که انگار او یک خداست.
جی سئنگ واقعی دستهایش را پشت کمرش قلاب کرد و شروع به قدم زدن در حیاط کرد.
* * *
کسی که در تالار مهمان منتظر جی سئنگ بود، اولین نفر از چهار ببر تیغه آهنین، دائهو بود.
یک شید مخصوص که توسط زیردستانش نصب شده بود، بین آنها قرار داشت.
از سمت جی سئنگ، او میتوانست طرف مقابل را ببیند، اما از آن طرف، جی سئنگ نامرئی بود.
«باعث افتخارمه که با چنین شخصیت برجستهای ملاقات میکنم.»
لحظهای که جی سئنگ جعلی باید به جی سئنگ واقعی تبدیل میشد.
این بدل هم لذت عجیبی حس میکرد.
این لحظهای بود که او تبدیل به شخصیت بزرگی میشد؛ جی سئنگ، یکی از چهار سایه یلو هان، نفر دوم اتحاد نامتعارف.
همه در برابر او سر خم میکردند و او آرزو میکرد لذت قدرت تا ابد ادامه داشته باشد.
«سفر طولانیای داشتی.»
«وقتی ارشد احضار میکنه، آدم باید حتی اگه دههزار لی هم باشه، تو یه چشمبههمزدن خودش رو اینجا برسونه.»
جی سئنگ به مردی که مقابلش نشسته بود نگاه کرد و در دل خوشحال شد.
«عالیه.»
او از همان ابتدا در میان نامزدهای مختلف، مهره موردعلاقهاش بود.
در چشمان جی سئنگ، این مرد کمتر به یک ببر و بیشتر به یک سگ هار شبیه بود.
و همین او را بینقص میکرد.
فردی با عقل سلیم نمیتونست از پسِ کاری مثل «بدهی نامیرایان» بربیاد.
این وظیفهای بود که فقط از عهده کسانی برمیاومد که از نابود کردن روحِ یه آدم هیچ احساس گناهی نمیکردن.
بنابراین، این کار برای ببرها نبود، بلکه مخصوص سگهای هار بود.
از این نظر، چهار ببر تیغه آهنین از جهات بسیاری مناسب بودن.
زندگی گذشتهشون این رو ثابت میکرد.
اونها مرتکب انواع و اقسام اعمال پلیدی شده بودن که حتی به زبون آوردنشون هم کریه بود.
«بذار باهات رک باشم. کسانی که قبلاً این کار رو انجام میدادن، فکر و خیالهای دیگهای به سرشون زد، برای همین خودم شخصاً باهاشون تصفیهحساب کردم.»
این حقیقت که اونها با پولها فرار کرده بودن، چیزی بود که هرگز نباید فاش میشد.
«خیانت یعنی مرگ.»
«من تا پای مرگ وفاداری خودم رو ثابت میکنم.»
«وقتی کار رسماً شروع بشه، حتی اشاره کردن به نام فرقه اصلی هم به معنای مرگه.»
«این رو آویزه گوشم میکنم.»
«اگه این دو قانون رو رعایت کنی، میتونی پول هنگفتی به جیب بزنی.»
«مثل یه گاو نر سخت کار میکنم.»
دائهو لبخند زد.
لبخندش وقاحتِ انکارناپذیری رو آشکار میکرد.
«و دلم میخواد بهزودی برادرهات رو هم ببینم.»
«اونها همینجا همراه من هستن. هر وقت مایل بودید با من تماس بگیرید.»
«بهزودی خبرت میکنم.»
«فهمیدم.»
دائهو با تعظیمی مودبانه از جای خود بلند شد و رفت.
بعد از اینکه او تالار دریاچه غربی را ترک کرد، جی سئنگِ قلابی از ساختمان خارج شد و سوار کالسکه شد.
— نظرت چیه؟
— با توجه به چهرهاش، سرشار از طمع و پستییه، اما به نظر نمیرسه از اون تیپهایی باشه که بهراحتی خیانت میکنه، پس برای این کار مناسب به نظر میاد.
— پس ادامه میدم.
و به این ترتیب، کالسکه هم از آنجا دور شد.
***
دائهو به اقامتگاهش برگشت.
حالش خوب بود.
هرچند از بدو تولد همیشه خودش رو یه آدم شرور معرفی کرده بود، اما دیگه داشت از این شرارتها خسته میشد.
درست زمانی که داشت به انجام یه کار بزرگ قبل از بازنشستگی فکر میکرد، جی سئنگ اونها رو انتخاب کرده بود.
«احمقها! تموم شد!»
لحظهای که دائهو در رو باز کرد و قدم به داخل گذاشت، از ترس از جا پرید.
ببرهای دوم، سوم و چهارم پشت سر هم روی صندلیها نشسته و به خواب رفته بودن.
و در میان اونها، مرد جوانی نشسته بود که دائهو تا حالا ندیده بودش.
در ابتدا فکر کرد اون مرد جوونییه که برادراش صداش کردن.
«بهشون گفته بودم غریبهها رو نیارن داخل.»
اما بلافاصله فکر دیگهای به ذهنش خطور کرد.
کسی رو دعوت کردن و خودشون خوابیدن؟ یا دارن با من شوخی میکنن؟ چرا باید کاری رو انجام بدن که تا حالا سابقه نداشته؟
این افکار در یک لحظه از ذهنش گذشت.
تردید دائهو کوتاه بود.
درست وقتی که چرخید تا مثل برق و باد فرار کنه، اون اتفاق افتاد.
تمام بدن دائهو خشک شد.
مردی با نقاب سفید پشت سرش ایستاده بود که انگار از هیچ کجا ظاهر شده بود.
لحظهای که چشمانش با نگاه یخیِ درون نقاب تلاقی کرد، بدنش منجمد شد.
او با انواع و اقسام شرورها روبرو شده بود، اما هرگز چنین نگاه وحشتناکی رو ندیده بود.
اهریمن خندان پلیددل بهآرامی دستش رو دراز کرد و نیروی درونی دائهو رو بهسادگی سرکوب کرد.
دائهو که سالیان سال در دنیای رزمی بالا و پایین پریده بود، وقتی دست حریفش به مرکز انرژیاش خورد، حتی نتونست انگشتش رو تکون بده.
دو مرد دیگه هم پشت سر اهریمن خندان پلیددل وارد شدن.
اونها پادشاه سم و سو دهریونگ بودن.
«من دخالت نمیکنم. فقط تماشا میکنم.»
پادشاه سم از کنار دائهو گذشت و لبه میزی نشست و سو دهریونگ در رو بست.
گئوم موگوک، دائهو رو صدا زد.
«بیا نزدیکتر.»
دائهو بهآرامی به سمت گئوم موگوک قدم برداشت.
«هوشیار باش تا زنده بمونی!»
این تنها فکری بود که در سر داشت.
وقتی به گئوم موگوک نزدیک شد، بالاخره تونست سه ببر دیگه رو بهوضوح ببینه.
بدن اونها از قبل سفت شده بود.
«همهشون مُردن!»
قلب دائهو فرو ریخت.
هیچ زخمی روی بدنشون نبود؛ به نظر میرسید حتی قبل از اینکه بتونن شمشیرهاشون رو بکشن، از پا دراومدن.
اینها دیگه کی بودن؟
«میدونید ما کی هستیم که دارید این کار رو میکنید؟»
«چهار ببر تیغه آهنین. تو اولی هستی، دائهو.»
وقتی گئوم موگوک هویتشون رو بهدرستی شناسایی کرد، دائهو بهسرعت گفت:
«کار مهمی به ما سپرده شده. شما اشتباه بزرگی مرتکب شدید.»
«منظورت سپرده شدنِ "بدهی نامیرایان" از طرف اتحاد نامتعارفه؟ مگه این کار چقدر بزرگه؟»
دائهو از حرفهای گئوم موگوک شوکه شد.
«با اینکه میدونید چه کسی پشت ماست، باز هم دارید این کار رو میکنید؟»
در آن لحظه، اهریمن خندان پلیددل قدمی به جلو برداشت، خیره به دائهو نگاه کرد و گفت:
«نیازی نیست وقت رو تلف کنیم. نیمساعت به من وقت بده. میتونم اون رو به یه سگ مطیع تبدیل کنم.»
تمام موهای تن دائهو سیخ شد و تمام بدنش به لرزه افتاد.
سپس، پادشاه سم با لحنی مودبانه به اهریمن خندان پلیددل گفت:
«میتونم من وارد عمل بشم؟»
اهریمن خندان پلیددل به پادشاه سم نگاه کرد.
پادشاه سم نمیتونست با نگاه او روبرو بشه.
اهریمن خندان پلیددل با آمادگی سر تکون داد و قدمی به عقب برداشت.
«بفرمایید.»
این اولین بار بود که این دو نفر از زمان خروج از فرقه اصلی، نوعی تفاهم از خودشون نشون میدادن.
پادشاه سم بطری دارویی رو از کیفش بیرون آورد و به گئوم موگوک گفت:
«چرا باید برای اجرای نقشههات به مردی مثل این اعتماد کنی؟ در عوض، قطعاً میتونی به سم گو اعتماد کنی.»
داخل بطری، حشرهای کریه در حال لولیدن بود.
«وقتی این موجود توی مغزش جا خوش کنه، اگه بهش بگم، حتی دست خودش رو هم قطع میکنه.»
با این حرف، رنگ از چهره دائهو پرید.
فکر اینکه اون موجود حالبههمزن وارد سرش بشه، حالش رو بد میکرد.
گئوم موگوک لبخندی زد و از پادشاه سم پرسید:
«فکر میکردم گفتی دخالت نمیکنی؟»
«دیدن این یارو فقط باعث شد بخوام امتحانش کنم. خیلی وقت بود که اون رو روی یه آدم تست نکرده بودم.»
«متأسفانه وقت نداریم سم گو رو امتحان کنیم.»
«پس حداقل این رو به خوردش بده.»
پادشاه سم بطری سم دیگهای رو از کیفش بیرون آورد.
«این سمییه که اگه هر روز پادزهرش رو مصرف نکنه، باعث میشه تمام اعضای داخلی بدنش ذوب بشن و اون رو بکشه. اگه میخواد به ما خیانت کنه، بگو امتحانش کنه.»
«بعداً نباید هیچ اثری از سم باقی بمونه.»
«فکر میکنی سمِ کیه که نگران چنین چیزی هستی؟»
«پس این عالیه!»
در لحظه بعد، دائهو با جنون فریاد زد:
«خواهش میکنم من رو ببخشید! باید چیکار کنم؟»
نگاه هر چهار مرد به سمت دائهو چرخید.
دائهو تمام بدنش میلرزید.
اونها ترکیب عجیبی بودن، نه به نظر میرسید شرور باشن و نه جنگجویان عدالتخواه.
او تا به حال با انواع و اقسام آدمهای پلید روبرو شده بود، اما اینها اولین کسانی بودن که چنین ترس بدوی و عمیقی رو در او برمیانگیختن.
اونها حریفانی بودن که هرگونه حیلهگری در مقابلشون کاملاً بیهوده به نظر میرسید.
گئوم موگوک به او نزدیک شد و با لحنی ملایم گفت:
«برادر بزرگ، مشتاقانه منتظر همکاری با شما هستم.»
لحظهای که دائهو این حرف رو شنید، فهمید.
اونها قصد داشتن جای برادرهای او رو بگیرن.
اونها قبلاً با همین نیت، سه برادر کوچکترش رو کشته بودن.
گئوم موگوک سمِ پادشاه سم رو به سمت او گرفت.
«برادر بزرگ، بیا اول این رو بنوش و بعد در مورد کارهایی که باید انجام بشه صحبت میکنیم.»
«نیازی نیست بنوشمش! اگه فقط جونم رو نجات بدید، هر چی بگید انجام میدم! به نامم قسم میخورم، به پدر و مادرم، نه، به آسمون و زمین قسم میخورم! اگه به قولم عمل نکنم، امیدوارم گرفتار مجازات الهی بشم!»
سپس، گئوم موگوک به زور دهان او را باز کرد و دارو را داخلش ریخت.
«من بهت اعتماد ندارم. حالا، همهاش رو بنوش!»