چپتر 218: فراخواندن افراد و سرو کردن شراب ارزان

مایعی آتشین از گلوی دائهو پایین رفت.

این طعمی بود که او هرگز در تمام زندگیاش تجربه نکرده بود.

لحظهای که آن را بلعید، دائهو فهمید.

او چیزی را خورده بود که مطلقاً نباید میخورد.

پادشاه سم نزدیک شد و قرصی سیاه به او داد.

«خوب بجوش و قورتش بده. وگرنه تمام امعاء و احشات ذوب میشن.»

دائهو که وحشتزده شده بود، با عجله قرص را گرفت.

به محض اینکه پادزهر اثر کرد، او احساس خنکی در درونش کرد.

«باید این پادزهر رو روزی یه بار مصرف کنی تا وقتی که من کاملاً سمزداییت کنم. به ازای هر دو ساعت تأخیر، یکی از اعضای بدنت ذوب میشه. آخرین عضوی هم که ذوب میشه، قلبته.»

چشمان دائهو سیاهی رفت.

اما در عین حال، بارقهای از امید وجود داشت.

او را زنده نگه داشته بودند چون به دردی میخورد.

«حالا باید چیکار کنم؟»

«باید ما رو پیش جی سئنگ ببری. اون شخصی که اونجاست ببر دومه، من ببر سومم و اون آقا هم ببر چهارمه.»

اولین کسی که گئوم موگوک به او اشاره کرد سو دهریونگ بود و آخرین نفر پادشاه سم.

پادشاه سم با چهرهای متعجب از من پرسید:

«چرا من؟»

«ما به سه نفر نیاز داریم و همونطور که میبینی، اون نقاب زده و نمیتونه جلو بیاد.»

او عمداً در حضور دائهو از لقب اهریمن خندان استفاده نکرد.

چشمان پادشاه سم و اهریمن خندان پلیددل دوباره با هم تلاقی کرد.

«شرایط اینطوری ایجاب میکنه، برای همین باید این رو ازت بخوام.»

این چیزی نبود که اهریمن خندان پلیددل نیاز به درخواستش داشته باشد، اما او با ادب با پادشاه سم صحبت کرد.

درست همانطور که اهریمن خندان پلیددل پیشتر با بزرگواری عقبنشینی کرده بود، پادشاه سم نیز به راحتی این درخواست را پذیرفت.

«بسیار خب. انجامش میدم.»

در آن لحظه، دائهو با احتیاط لب به سخن گشود:

«همهتون خیلی جوون به نظر میاین، نمیدونم اون حرفتون رو باور میکنه یا نه.»

سپس گئوم موگوک جمله پرمعنایی گفت:

«اینکه کاری کنیم باور نکنه، کلید اصلی این مأموریته.»

دائهو نتوانست بفهمد منظور او چیست.

او فقط تنها سؤالی را که آزارش میداد پرسید:

«حالا که حتی سم هم خوردم، بذارین فقط یه چیز بپرسم. شماها دیگه کی هستین؟»

«ما کی هستیم؟ خب معلومه، برادرهای کوچیکتر و عزیزِ برادر بزرگمونیم.»

وقتی گئوم موگوک نقاط حیاتیاش را فشار داد، دائهو از حال رفت و به خواب عمیقی فرو رفت.

بعد از خواباندن او، گئوم موگوک با دو شهریار اهریمنی صحبت کرد.

«استراتژیست اعظم گو داره نقشه رو پیش میبره، پس باید تا چند روز دیگه خبری از جی سئنگ بشنویم. اون طعمهای بهشدت درخشان و وسوسهانگیز انداخته که جی سئنگ مطلقاً نمیتونه ردش کنه.»

این موضوع دقیقاً طبق نقشه گو وول پیش میرفت.

گئوم موگوک به گو وول گفته بود که احساس سنگینی نکند و هر طور که صلاح میداند برنامهریزی کند.

دشمن گو وول، اتحاد نامتعارف یا جی سئنگ نبودند.

بلکه فشاری بود که برای انجام درست وظایفش به عنوان یک استراتژیست اعظم و در نتیجه تحت تأثیر قرار دادن گئوم موگوک حس میکرد.

سو دهریونگ جسد ببرهای کشتهشدهی چهار ببر تیغه آهنین را زیر هر بغلش زد.

«من مراقب جسدها هستم.»

«کمکت میکنم.»

گئوم موگوک جسد باقیمانده را زیر بغل گرفت و به دنبال او به بیرون رفت.

آنها به همراه سو دهریونگ، گودال عمیقی در حیاط پشتی کندند و آن سه مرد را دفن کردند.

با توجه به اعمال پلیدی که مرتکب شده بودند، باید در کوهستانی وحشی رها میشدند تا خوراک درندگان شوند، اما چون اکنون باید هویت آنها را جعل میکردند، نمیتوانستند چنین کاری انجام دهند.

«همونطور که انتظار میرفت، وقتی با شمام، ارباب عمارت، جسدها همینطور روی هم تلنبار میشن.»

«شاید به خاطر توئه.»

«به خاطر من؟»

«وقتی اول بار همدیگه رو دیدیم، گفتی که فرقه اصلی تغییر نمیکنه. به خاطر همون حرفها بود که من عزمم رو جزم کردم. اینکه قطعاً کاری کنم که تغییر کنه.»

سو دهریونگ در سکوت به گئوم موگوک خیره شد و سپس به آرامی گفت:

«من فقط یکی بهت دادم، اما شما، ارباب عمارت، با ده تا جبرانش میکنی.»

منظورش این بود که حرفهای او تا این حد مایه سپاسگزاری و دلگرمی بوده است.

اگر کسی باشد که اینگونه قدرشناسی را بداند، میتوانم نه تنها ده تا، بلکه صد تا به او بدهم.

این فکر گئوم موگوک بود.

سو دهریونگ به جسدهای داخل گودال نگاه کرد و گفت:

«متأسفم. به نظر میرسه به خاطر من مُردین.»

بعد از پوشاندن قبر با خاک، سو دهریونگ با پاهایش زمین را صاف و محکم کرد.

بعد از اینکه بدون به جا گذاشتن هیچ اثری کار را تمام کرد، سو دهریونگ به من گفت:

«داخل نمیاین؟»

«بیا یه کم دیرتر بریم. بذار اون دو تا یه کم زمان داشته باشن تا با هم آشنا بشن.»

سو دهریونگ به ساختمان نگاه کرد و گفت:

«حالا که فکرش رو میکنم، ترسناکترین آدمهای فرقه اصلی اون تو هستن.»

سو دهریونگ در درونش کنجکاو بود.

گئوم موگوک آن دو نفر را چگونه توصیف خواهد کرد؟

***

اهریمن خندان پلیددل به بیرون از پنجره نگاه میکرد، در حالی که پادشاه سم با بیحوصلگی مشغول مرتب کردن سموم داخل کیفش بود.

سپس، هر دو همزمان لب به سخن گشودند:

«پادشاه سم، تو...»

«اهریمن خندان، تو...»

«آه، اول تو بگو.»

«نه، تو اول بگو.»

سکوتی حکمفرما شد و سپس پادشاه سم اول صحبت کرد.

«فکرش رو هم نمیکردم یه روز با تو توی یه همچین جایی باشم.»

«برای منم همینطوره.»

«میدونی؟ وقتی ارباب جوان دوم درباره شهریاران اهریمنی حرف میزنه، چشماش موقع آوردن اسم تو، اهریمن خندان، از همیشه بیشتر برق میزنه. انگار که هیجانزدهست. من اینطور حس میکنم.»

آیا به خاطر شنیدن چیزی خوشایند بود؟ چشمان درون حفرههای نقابِ اهریمن خندان پلیددل با خوشحالی خندیدند.

«منم همینطور. وقتی با ارباب جوان دوم هستم، منم احساس هیجان میکنم. نمیدونم چرا.»

او هرگز نخواهد فهمید.

اینکه در زندگی گئوم موگوک قبل از بازگشت، او میخواست با گئوم موگوک دوست شود.

اینکه او تنها کسی بود که به دست شمشیر گئوم موگوک کشته شد و چهرهاش را به او نشان داد.

او هرگز نخواهد فهمید که پیوند عمیق بین آنها از پیش از بازگشت جریان داشته است.

از سوی دیگر، پادشاه سم احساس متفاوتی داشت.

«وقتی ارباب جوان دوم رو میبینم، احساس ناآرامی میکنم. انگار که ایشون سمی بدون پادزهر باشن.»

منظورش این بود که وقتی کسی به او معتاد شود، دیگر درمانی برایش نیست.

این جملهای بود که رنگ و بوی این را داشت که او نمیخواهد وارد چنین رابطهای شود.

«وقتی ما سم میسازیم، اونهایی که پادزهر ندارن رو شکستخورده میدونیم.»

نگاه اهریمن خندان پلیددل دوباره به سمت پنجره چرخید.

در دوردست، در حیاط، آن سمِ بدون پادزهر در حال گفتگو با سو دهریونگ بود و به این سمت قدم برمیداشت.

اهریمن خندان پلیددل با صدایی آهسته، که به سختی شنیده میشد، گفت:

«من مشکلی ندارم.»

***

چند روز بعد، جی سئنگ گزارشی از یکی از زیردستانش دریافت کرد.

«شایعه عجیبی درباره چهار ببر تیغه آهنین شنیدم.»

«چه شایعهای؟»

«میگن اون عوضیها حدود یه ماه قبل از اومدن به اینجا، به یه کاروان حفاظتی شبیخون زدن و سه تا مروارید شبتاب اعلی به دست آوردن.»

با شنیدن نام مروارید شبتاب اعلی، جی سئنگ جا خورد.

آنها نه تنها بهشدت گرانقیمت بودند، بلکه آنقدر کمیاب بودند که حتی با پول هم بهسختی به دست میآمدند.

دلیلش این بود که بازرگانان ثروتمند دنیای رزمی به محض ظاهر شدنشان، آنها را میخریدند.

اما اینکه سه تا از آنها را به دست آورده باشند؟

«همچنین شایعه شده که چند نفر از چهار ببر تیغه آهنین توی اون جریان کشته شدن.»

«وقتی قبلاً دربارشون تحقیق کردیم، همچین اتفاقی نیفتاده بود، مگه نه؟»

چندین کاندیدا برای سپردن قرض نامیرایان وجود داشتند.

او بهدقت درباره آنها تحقیق کرده بود و کسانی که در نهایت انتخاب کرده بود، چهار ببر تیغه آهنین بودند.

«شاید به خاطر اینه که اخیراً اتفاق افتاده.»

با این حال، دائهو هیچ نشانهای از این موضوع بروز نداده بود.

وقتی از او خواسته بود چهره برادرانش را ببیند، مگر نگفته بود که هر زمان بخواهد آنها را نشان میدهد؟ اگر از بین چهار نفر چند نفر کشته شده بودند، یعنی همه به جز دائهو مرده بودند.

«تأیید کردنش سخت نیست. به هر حال باید یه بار ملاقات میکردیم. برو و به چهار ببر تیغه آهنین بگو که میخوام ببینمشون.»

یک ساعت بعد، در همان عمارتی که قبلاً ملاقات کرده بودند، جی سئنگ دوباره با چهار ببر تیغه آهنین دیدار کرد.

این بار هم پردهای که فقط اجازه میداد یک طرف چهره طرف دیگر را ببیند، در مقابل جی سئنگ پایین کشیده شده بود.

«به ارشد درود میفرستیم. اینها برادرای کوچیکترم هستن. زود باشید، ادای احترام کنید.»

با حرف دائهو، اون سه مرد کلاههای حصیریشون رو برداشتن.

لحظهای که جی سئنگ اونها رو دید، جا خورد.

جوونی که سمت چپ دائهو ایستاده بود، چهره جذابی داشت.

چشمهاش روشن و عمیق بودن؛ طوری که سخت میشد باور کرد اون یکی از چهار ببر تیغه آهنین باشه که عمری رو به انجام کارهای پلید گذرونده.

مردی که سمت دیگه بود، جثه کوچیکی داشت و اون هم اصلاً به تصویر یه عضو از چهار ببر تیغه آهنین نمیخورد.

نفر آخر هم نه تنها شبیه اونها نبود، بلکه اونقدر جوون به نظر میرسید که انگار تازه قدم به دنیای رزمی گذاشته.

«جوونتر از اون چیزی هستید که فکر میکردم.»

«جوونیم دیگه، مگه با اشتیاق بیشتری کار نمیکنیم؟»

گئوم موگوک، پادشاه سم و سو دهریونگ حتی به خودشون زحمت یه تغییر چهره ساده رو هم نداده بودن.

اگه با ریش مصنوعی اومده بودن، شاید میتونستن جلوی شک و تردید رو بگیرن، اما اونها عمداً تصمیم گرفته بودن این کار رو نکنن.

همه اینها بخشی از نقشه گو وول بود.

جی سئنگ از گئوم موگوک پرسید:

«از کی تا حالا عضو چهار ببر تیغه آهنین شدی؟»

گئوم موگوک نگاهی به دائهو انداخت و با صدایی لرزون گفت:

«خیلی وقت میشه.»

جی سئنگ با دیدن اینکه اون حرفش رو ناتمام گذاشت و جواب دقیقی نداد، گوشه لبش بالا رفت.

«شاید شایعه حقیقت داشته باشه.»

اون فکر کرد که برادرای دائهو موقع دستبرد زدن به یه کاروان کشته شدن و اونها آدمهای جدیدی رو استخدام کردن.

دائهو، انگار که چیزی برای پنهان کردن نداشته باشه، با اطمینان گفت:

«اخیراً برادرام یا زخمی شدن یا ترکم کردن، برای همین برادرای جدیدی رو پذیرفتم. همهشون مردای قابلاعتمادی هستن، پس لازم نیست نگران بدهی نامیرایان باشید.»

جی سئنگ افکار وحشیانه درونیش رو پنهان کرد و با لحنی دلپذیر گفت:

«دیدن این ببرهای جوون و دلاور بهم ایمان میده. لطفاً خودتون رو وقف این آرمان بزرگ کنید. من هم با ثروت و افتخار پاداشتون رو میدم.»

«ما نهایت وفاداریمون رو نشون میدیم.»

به این ترتیب، اولین ملاقات بین جی سئنگ و چهار ببر تیغه آهنین به پایان رسید.

***

سه روز بعد.

جی سئنگ از داخل کالسکه در حال حرکتش، پیامی تلهپاتیک برای جی سئنگ واقعی فرستاد.

— اون کسی که بین چهار ببر تیغه آهنین اسمش دائهوئه، مرواریدهای شبتاب اعلی داره.

جی سئنگ واقعی کالسکه رو متوقف کرد.

اون حتی موقع بحث درباره مسائل مهم هم عادت داشت موقع رانندگی پیام تلهپاتیک رد و بدل کنه، اما حالا کالسکه رو کاملاً متوقف کرده بود.

— راسته؟

— بله.

جی سئنگ واقعی نمیتونست هیجانش رو پنهان کنه.

مرواریدهای شبتاب اعلی گنجینه موردعلاقه جی سئنگ بودن و اون به هر قیمتی که شده، اونها رو جمعآوری میکرد.

بین گنجینهها، دو چیز بودن که قیمتشون فقط بالا میرفت و هیچوقت پایین نمیاومد.

اونها مروارید شبتاب و مهره ضد سم بودن.

جی سئنگ هر وقت پولی جمع میکرد، مروارید شبتاب میخرید.

اون مدلهای ارزون رو نمیخرید.

فقط دنبال باکیفیتترین و اعلاترینها بود.

اون پولش رو توی خزانه نمیذاشت.

چون یلو هان یا اتحاد نامتعارف ممکنه یه روز خزانهش رو بگردن و تمام پولهایی که جمع کرده بود رو ببرن.

اونها قدرت این کار رو داشتن و کاملاً ازشون برمیاومد.

بنابراین، اون فقط بخشی از پولش رو توی خزانه نگه میداشت و بقیهش رو به مروارید شبتاب تبدیل میکرد.

دلیل اینکه به جای طلا، نقاشی یا آثار هنری، مروارید شبتاب رو انتخاب کرده بود، این بود که اونها کوچیک و سبک بودن و انبار کردن و جابهجاییشون راحت بود.

— نکنه کسی میخواد کلکی سوار کنه؟

جی سئنگِ قلابی در جواب به این سوال مشکوک، با اطمینان گفت:

— برای همین بود که از طریق دلالهای اطلاعاتی دوباره چکش کردم.

قطعیه.

اون عوضیها به یه کاروان حمله کردن و توی اون درگیری، سه نفر از چهار ببر تیغه آهنین کشته شدن.

اون نمیدونست.

نمیدونست کسی که این شایعه رو پخش کرده و کسی که اطلاعات این منطقه رو کنترل میکنه، گو وول بوده.

— با این حال، یه چیز عجیبه.

— اینکه حتی بعد از به جیب زدن اون همه پول، باز هم این کار رو قبول کردن.

— مگه تا حالا دیدی چیزی به اسم طمع سیرمونی داشته باشه؟

این چیزی بود که جی سئنگ هر بار با نگاه کردن به جی سئنگ واقعی حس میکرد.

— شاید اون مرد قصد داشته زیر سایه شما پناه بگیره، ارشد.

— چند تا داره؟

— میگن سه تا.

نه یکی، بلکه سه تا.

نیازی به حتی یه لحظه تردید نبود.

— هر چه سریعتر از شرشون خلاص شو و مرواریدهای شبتاب رو بیار.

کسای دیگهای رو پیدا کن تا بدهی نامیرایان رو بهشون بسپاری.

— سرزمینهای مرکزی پر از آشغالهایی مثل چهار ببر تیغه آهنینه.

به زودی چند نفر دیگه رو پیدا میکنم.

وقتی بحث طمعِ ثروت وسط میاومد، اون کسی بود که هیچکس نمیتونست جلوش رو بگیره.

— فکرش رو بکن، میخواستم گوزن شکار کنم، پوست ببر گیرم اومد!

جی سئنگ قهقههای زد و دوباره کالسکه رو به حرکت درآورد.

فقط یه چیز میتونست باعث بشه اون اینطور بلند بخنده.

***

چهار ببر تیغه آهنین دعوتنامهای از جی سئنگ دریافت کردن.

وقتی رسیدن، اتاق با غذا و شراب چیده شده بود.

مخلفات ناچیز بودن و شراب اونقدر ارزون بود که حتی نمیشد لب بهش زد.

گئوم موگوک که معنای این سفره رو حدس زده بود، لبخندی زد و گفت:

«حالا که دیگه خانواده شدیم، چطوره این پردهای که بینمونه رو بردارید؟ دلم میخواد چهره محترم ارشد رو ببینم.»

جی سئنگ از پشت پرده خندید.

«همونطور که از جوونها انتظار میره، جرئت داری. خیلی خب.»

پرده بین جی سئنگ و چهار ببر تیغه آهنین برداشته شد.

جی سئنگ که به هر حال قصد داشت همهشون رو بکشه، بدون نگرانی چهرهش رو نشون داد.

گئوم موگوک جام شرابش رو بالا برد.

«بیاید، بیاید با هم یه نوشیدنی بزنیم!»

اما جی سئنگ جامش رو بلند نکرد.

اون احساسات سردش رو آشکار کرد و طبیعتاً، جو اتاق هم سرد شد.

«دائهو، یه شایعهای دربارهت سر زبونها افتاده.»

«منظورتون کدوم شایعهست؟»

«میگن یه غنیمت بزرگ به جیب زدی؟»

«متوجه نمیشم درباره چی حرف میزنید.»

«ما دیگه با هم فامیلیم. بیا فقط یه نگاهی بهش بندازیم.»

«واقعاً نمیدونم درباره چی حرف میزنید.»

دائهو قاطعانه انکار کرد.

جی سئنگ سرش رو تکون داد.

«آره، طبیعیه. منم بودم همین کار رو میکردم. درکت میکنم.»

به محض تموم شدن حرفش، چهار رزمیکار وارد اتاق شدن.

اونها که سرشار از نیت کشتن بودن، مهارتهای رزمی برتری نسبت به چهار ببر تیغه آهنین داشتن.

اونها عزیزترین دستراستهای جی سئنگ بودن.

اون عمدتاً وقتی ازشون استفاده میکرد که لازم بود کسی مخفیانه کشته بشه.

«اون سه نفرِ تازه وارد که به هر حال چیزی نمیدونن، پس اول اونها رو بکشید.»

با این حرف، گئوم موگوک به دائهو گفت:

«برادر بزرگ بیچاره، انگار قراره دوباره همه برادرای کوچیکترت رو از دست بدی.»

با حرف گئوم موگوک، دائهو آهی کشید و به جی سئنگ نگاه کرد.

نگاهش گویای همه چیز بود.

«بدبخت شدی.»

حس ناخوشایند و غیرقابلتوضیحی باعث شد قلب جی سئنگ سرد بشه.

سر زیردستهاش فریاد زد:

«زود باشید بکشیدشون!»

به محض اینکه این کلمات از دهنش خارج شدن، اون چهار مرد همزمان از پا دراومدن و روی زمین افتادن.

جی سئنگ اونقدر شوکه شد که رنگ از چهرهش پرید.

هر چهار زیردستش بدون اینکه حتی یه بار شمشیر بزنن، مرده بودن.

دستوری که اون داده بود «بکشیدشون» بود، نه «بمیرید»، پس چرا اونها...؟

«سم!»

پادشاه سم از قبل داشت به آرومی یه بادبزن رو تکون میداد.

اون سلاح مخصوصش، بادبزن بیپایان بود.

با وجود اینکه چهار نفر همزمان مسموم شده بودن، بقیه افرادی که توی همون فضا بودن کاملاً سالم بودن.

این حرکت واحد که واقعاً شایسته تحسین بود، هنر سمی بود که فقط پادشاه سم میتونست از خودش نشون بده.

وقتی اون از سم استفاده میکرد، هیچ اثری از بامزگی یا سادگی توی وجودش نبود.

سرد و بیرحم؛ اون شبیه یه آدم کاملاً متفاوت شده بود.

جی سئنگ از جاش پرید و شمشیرش رو کشید.

لحظهای که خواست فریاد بزنه تا جی سئنگ واقعی و بقیه زیردستهاش رو که بیرون بودن باخبر کنه، گئوم موگوک انگشتش رو جلوی لبش گذاشت.

هیس!

اون فقط اشاره کرد که ساکت باشه، اما نقطه لالیِ جی سئنگ از قبل تسخیر شده بود.

«مردم رو دعوت میکنی و با این شراب ارزون ازشون پذیرایی میکنی. این یکی بهتره.»

جی سئنگ با خیره شدن به بطری کوچیک سمی که به سمتش گرفته شده بود، اون رو حس کرد.

بزرگترین بحران زندگیاش، که تا الان مثل یه سواری هیجانانگیز پشتِ اتحاد نامتعارف بود، فرا رسیده بود.

و این بحرانی که از راه رسیده بود، خیلی بزرگتر از حد توانش بود.