چپتر 219: برای اجتناب از چنین سرنوشتی
چپتر 219: برای اجتناب از چنین سرنوشتی
دائهو با دیدن اینکه جی سئنگ مجبوره سم رو قورت بده، ته دلش احساس آرامش کرد. حالا یه نفر دیگه هم توی همون وضعیت بغرنج اون بود.
«فکرش رو بکن، با زیردست یلو هان، نفر دوم اتحاد نامتعارف، اینطوری رفتار کنن؟» واقعاً صحنهای بود که حتی با دیدنش هم باورش سخت بود. طبیعتاً دوباره کنجکاو شد. اینها اصلاً کی بودن؟
گئوم موگوک به جی سئنگ گفت: «اگه هر روز پادزهر رو نخوری، امعا و احشات ذوب میشه و میمیری. احتمالاً بزرگترین دردی که یه انسان میتونه تحمل کنه رو تجربه میکنی. پس اگه میخوای فریاد بزنی، راحت باش.»
گئوم موگوک نقطه لالی جی سئنگ رو باز کرد. دهن جی سئنگ که مثل صدف بسته شده بود، باز نشد. جی سئنگ اونقدر شوکه و گیج بود که ذهنش کاملاً خالی شده بود. اون هم فقط میتونست به همون چیزی فکر کنه که دائهو فکر میکرد. «اینها دیگه کی هستن که اینطوری با من رفتار میکنن؟»
لحظه بعد، فکری از ذهنش گذشت. «آه! نکنه این یه آزمون وفاداریه؟» هرچی بیشتر بهش فکر میکرد، منطقیتر به نظر میرسید. شکنجهاش میکردن تا اسرار اتحاد رو فاش کنه و وفاداریش رو بسنجن.
اما لحظه بعد، نگاهش به چهار زیردستش افتاد که بیجان روی زمین افتاده بودن. «آزمونی که حتی اونها رو هم قربانی کنه؟» این نمیتونست درست باشه. پس چرا؟
درست همون موقع، گئوم موگوک نزدیک شد و جعبهای غیرمنتظره رو بهش داد. «بازش کن.»
وقتی جی سئنگ جعبه رو باز کرد، توش سه مروارید شبتاب اعلی بود. اینها همون مرواریدهای شبتابی بودن که گئوم موگوک در گذشته برای نجات ارباب عمارت زرین، دخترش و نوهاش دریافت کرده بود. جی سئنگ نمیتونست بفهمه چه اتفاقی داره میافته.
همون موقع گئوم موگوک لب به سخن باز کرد: «ببرش. برای جی سئنگ واقعی. میدونم کالسکهچی همون جی سئنگ واقعیه.»
جی سئنگِ قلابی اونقدر شوکه شده بود که نمیتونست کلمهای حرف بزنه.
«میخواستی ما رو بکشی و اینها رو بگیری، مگه نه؟ اشتباه میگم؟»
درست بود، اما هیچوقت فکرش رو هم نمیکرد که اینطوری به دستش بیاره.
«میتونی یا طبق گفته ما عمل کنی و فقط اینها رو بهش بدی، یا اینکه در حین دادنشون، تمام اتفاقاتی که اینجا افتاده رو فاش کنی. انتخاب با خودته.»
«چرا داری این کار رو میکنی؟» چرا داشتن بهش حق انتخاب میدادن؟
«قبل از اینکه انتخاب کنی، این رو بدون. سمی که خوردی هیچجای دنیا پادزهر نداره. پادزهرش فقط دست اون مردیه که اونجا نشسته.»
پادشاه سم سر جای قبلیش نشسته بود و آروم خودش رو باد میزد. اصلاً به اتفاقاتی که اینجا میافتاد اهمیتی نمیداد.
«اوه، یه چیز دیگه. فکر کن اگه حقیقت رو بگی، اربابت چه واکنشی نشون میده. واقعاً ریسک میکنه که بیاد سراغ ما و برای نجات تو مذاکره کنه؟ اون فکر میکنه که نه تنها باید این سه مروارید شبتاب رو پس بده، بلکه باید چیزهای دیگهای رو هم واگذار کنه.»
با شنیدن این حرفها، چهره جی سئنگ درهم رفت. اون بهتر از هر کسی میدونست جی سئنگ واقعی چه انتخابی میکنه.
«وفاداریت رو ثابت کن و بمیر، یا مرواریدهای شبتاب رو بهش بده و زنده بمون. نمیگم بکشش. فقط مرواریدهای شبتاب رو بهش بده.»
«قصد نداری به ارشد آسیبی بزنی؟»
«این برای تو بهتر نیست؟ مقامات بالا احتمالاً تو رو جای جی سئنگ میذارن.»
«!»
دروغ بود اگه میگفت هیچوقت به چنین موقعیتی فکر نکرده. شاید چون این فرصتی بود که از بدترین شرایط ممکن متولد شده بود، حرفهاش وسوسهانگیزتر به نظر میرسید.
«میتونی توی راه برگشت بهش فکر کنی.»
گئوم موگوک هیچ زمانی بهش نداد. «میذارن زنده بمونم؟ فقط باید مرواریدهای شبتاب رو به ارشد بدم؟ اما چرا؟» توی اون وضعیت آشفته، ذهنش درست کار نمیکرد.
انگار که بیرونش کرده باشن، جی سئنگ ساختمون رو ترک کرد و به سمت کالسکه توی حیاط رفت. جی سئنگ واقعی مثل همیشه روی صندلی کالسکهچی نشسته بود و خیره به آسمون شب نگاه میکرد.
جی سئنگ قلابی سوار کالسکه شد. «بزن بریم!»
کالسکه حرکت کرد. جی سئنگ واقعی براش مهم نبود که محافظهای شخصی همیشگیش دیده نمیشن. فرض کرد که اونها عقب موندن تا جسد چهار ببر تیغه آهنین رو سربه نیست کنن.
پیامی تلهپاتیک از طرف جی سئنگ واقعی اومد:
- چطور پیش رفت؟
- حل شد.
جی سئنگ قلابی جعبه رو از پنجره کوچیکی که به صندلی کالسکهچی راه داشت، رد کرد. جی سئنگ میدونست. جی سئنگ واقعی آدمی نبود که برای نجات اون، ضرر مالی رو تحمل کنه. حتی اگه صد سال هم زیر دستش کار میکرد، این حقیقت هیچوقت عوض نمیشد.
جی سئنگی که روی صندلی کالسکهچی بود، جعبه حاوی مرواریدهای شبتاب رو باز کرد و لبخند عریضی زد. چشماش طوری بود که انگار دارن جذب مرواریدها میشن.
حتی توی این لحظه، جی سئنگ قلابی هنوز داشت فکر میکرد. «واقعاً هدفشون چیه؟» که همینطوری مرواریدهای شبتاب رو بدن بره؟ اما چرا؟
ولی لحظهای که کلمات «حل شد» رو به زبون آورده بود، دیگه راه برگشتی وجود نداشت. اگه الان حقیقت رو میگفت، دیگه خیلی دیر بود. به خاطر اینکه حتی برای یه لحظه فکر خیانت به سرش زده بود، کشته میشد.
کالسکه با حمل قلبهای متضاد دو جی سئنگ، به اقامتگاهشون برگشت.
* * *
لحظاتی بود که جی سئنگ از کالسکهچی بودن به خودِ واقعیش برمیگشت. وقتی یلو هان رو میدید یکی از اون زمانها بود، و الان هم یکی دیگه.
مکانی مخفی که زیر اصطبلها آماده شده بود. در فضایی کمی بیشتر از ده متر مربع، تمام دنیای اون وجود داشت.
صندلی کوچیکی وسط اتاق بود و توی قفسههای هر چهار طرف، دهها مروارید شبتاب از بهترین نوع چیده شده بود. این ثروتی بود که در تمام طول عمرش جمع کرده بود.
جی سئنگ سه مروارید شبتاب رو به کلکسیونش اضافه کرد. دستاش میلرزید. با داشتن اینهمه ثروت، آدم فکر میکرد دیگه براش عادی شده، اما اون عاشق این لحظه بود.
با اضافه شدن هر مروارید شبتاب، هیجان زنده بودن رو حس میکرد. هیچچیز دیگهای تا حالا اینقدر بهش لذت نداده بود.
مخصوصاً وقتی چراغها رو خاموش میکرد و توی تاریکی به درخشش مرواریدهای شبتاب خیره میشد، گاهی مثل یه دیوانه فریاد میزد. برای این لذت، زندگی بیرحمانهای رو پشت سر گذاشته بود.
مجبور بود شرورتر و ظالمتر باشه چون باید به یلو هان پول میداد. عذاب وجدان؟ فکر نمیکرد هیچوقت داشته بودتش. اگه کسی از گناه حرف میزد، اولین فکرش این بود: کی بهت گفته مثل یه احمق زندگی کنی؟ اگه فکر میکنی بهت ظلم شده، خب تو هم مثل من زندگی کن.
امروز، در حالی که دوباره غرق در لذتی وصفناپذیر بود، جی سئنگ متوجه حضوری پشت سرش شد.
وقتی مردِ وحشتزده مثل برق چرخید، کسی دم در ایستاده بود. جی سئنگ قلابی بود.
جی سئنگ قلابی بالاخره فهمید. فهمید چرا مرواریدهای شبتاب رو به جی سئنگ واقعی داده بودن. اونها هدفشون لحظهای بود که مرواریدها رو به اینجا میآورد، تا بفهمن این خزانه مخفی کجاست.
چطور فهمیده بودن که اون مروارید شبتاب جمع میکنه؟
جی سئنگ واقعی هم به همون اندازه شوکه شده بود. این فضای مخفی زیر اصطبلهای قدیمی و داغون، جایی بود که هیچکس نمیتونست حدس بزنه وجود داره. کی توی دنیا فکرش رو میکرد که گنج توی چنین جایی پنهان شده باشه؟
علاوه بر این، برای ورود، باید مجموعهای از سازوکارهای مخفی که توی کل اصطبل پنهان شده بود رو درست فعال میکردی. فقط اون موقع در باز میشد.
البته جی سئنگ قبل از ورود، چندین بار اطرافش رو چک کرده بود. مطمئن بود کسی اونجا نیست. جی سئنگ قلابی مهارت این رو نداشت که اینقدر نزدیک بشه.
مگر اینکه کسی چشمایی به تیزی یه درنده توی شب داشته باشه، وگرنه حتی فهمیدن اینکه اون داره چیکار میکنه هم غیرممکن بود.
«لعنتی! لعنت به همهچیز!» موجی از ملامتِ خویش وجودش رو فرا گرفت؛ سالهای زیادی بدون هیچ اتفاقی گذشته بود و اون بدون اینکه بفهمه، گاردش رو پایین آورده بود.
در هر صورت، یه چیز قطعی بود. خیانت! اگه زیردستش از مدتها پیش قصد دزدیدن ثروتش رو داشت، شاید میتونست به این مکان مخفی نفوذ کنه.
به جای اینکه بپرسه چطور وارد شده، یا چرا اینجاست...
شیک!
خنجری با یه حمله غافلگیرانه از دست جی سئنگ پرتاب شد. اون استاد پرتاب خنجر بود. براش راحتتر بود که نقش کالسکهچی رو بازی کنه چون نیازی نداشت شمشیر یا تیغه با خودش حمل کنه.
خنجری که گلوی جی سئنگ قلابی رو نشونه گرفته بود، بین زمین و آسمون متوقف شد.
کسی از پشت سرش دست دراز کرده بود و خنجر در حال پرواز رو گرفته بود. گئوم موگوک بود.
جی سئنگ قلابی غرق در خشم شد. اون بیش از یه دهه وفاداریش رو به اون تقدیم کرده بود، اما اون بدون حتی یه سوال، سعی کرد بکشش.
حداقل باید قبل از اینکه سعی کنه بکشتش، میپرسید چرا بهش خیانت کرده.
گئوم موگوک از پشت جی سئنگِ قلابی بیرون اومد و سو دهریونگ و دائهو هم دنبالش بودن.
«شما عوضیا لیاقتتون مرگه!»
جی سئنگ با دیدن دائهو، به اشتباه فکر کرد که مهاجمها همون چهار ببر تیغه آهنین هستن.
توی اون شرایط، طبیعی بود که همچین فکری بکنه.
اون باور داشت که این جی سئنگِ قلابی با چهار ببر تیغه آهنین همدست شده تا ثروتش رو بدزده.
شیکشیکشیکشیکشیکشیک!
خنجرهای بیشتری از دستش پرتاب شدن.
اما تمام خنجرهاش که به دقت صددرصدیشون معروف بودن، توی دستهای گئوم موگوک گرفتار شدن.
جی سئنگ وحشت کرد.
این حملهای نبود که امثال چهار ببر تیغه آهنین بتونن جلوش رو بگیرن.
گئوم موگوک بهش فرصت نداد خنجر دیگهای پرتاب کنه.
اون از گام پادشاه دنیای زیرین برای کم کردن فاصله استفاده کرد و نقطه فلجکننده جی سئنگ رو زد.
در یک چشم به هم زدن، بدنش خشک شد و جی سئنگ با دیدن گئوم موگوک که جلوش ایستاده بود، غرق در وحشت شد.
«شما چهار ببر تیغه آهنین نیستید!»
«البته که نه. چطور کسی مثل چهار ببر تیغه آهنین میتونه باهات روبرو بشه؟»
گئوم موگوک از کنارش رد شد تا ویترین پشت سرش رو تحسین کنه.
«چیزای زیادی جمع کردی.»
«تو کی هستی؟ گفتم، تو کی هستی!»
وقتی گئوم موگوک جواب نداد، جرقههای خشمش به سمت جی سئنگِ قلابی پرتاب شد.
«عوضیِ احمق! نادان!»
جی سئنگِ قلابی متقابلاً فریاد زد:
«پونزده سال مثل سگ بهت وفادار بودم! و تو بدون اینکه حتی بپرسی چرا، خنجر پرتاب میکنی؟ اول باید میپرسیدی. باید میپرسیدی که آیا تهدید شدم و منو به اینجا کشوندن یا نه، تو... توئه حرومزاده!»
رابطه زمانی خوبشون در یک لحظه از هم پاشید.
وقار و خونسردیِ ارشد ناپدید شد.
«تو نباید اینجا باشی!»
«چرا که نه؟ این یه ثروت کثیفه که با دزدی، فریب و قتل جمع شده. چرا نباید توی همچین جایی باشم؟!»
«مگه من اون کارها رو کردم؟ تو کسی هستی که همهشون رو مرتکب شدی.»
«چطور میتونی همچین حرفی بزنی!»
رگهای گردن هر دوشون بیرون زده بود.
«احمقِ بیچاره. فکر میکنی اونا میذارن زنده بمونی؟»
«من جات رو میگیرم.»
«فکر میکنی فرقه اصلی انقدر سادهلوحه؟ نه تنها نمیذارن زنده بمونی، بلکه حتی اگه جون سالم به در ببری، فرقه اصلی بازم نمیذاره زنده بمونی. با مرگ من، چرا باید زحمت نگه داشتنِ یه سرنخِ ول مثل تو رو به خودشون بدن؟ اونا فقط میتونن همه چیز رو پاک کنن و از نو شروع کنن. درست مثل همون کاری که با بدهی نامیرایان کردیم.»
جی سئنگِ قلابی نتونست جوابی بده.
اون ترسی رو بیرون کشیده بود که در اعماق قلبش دفن شده بود، ترسی که سخت تلاش کرده بود نادیدهاش بگیره.
«پس در نهایت خورده میشم. خیلی مراقب بودم که دچار همچین سرنوشتی نشم.»
با ناله و زاریِ جی سئنگ، گئوم موگوک قدمی به جلو برداشت.
«اگه واقعاً نگران بودی، باید از طمعت کم میکردی، نه اینکه احتیاطت رو بیشتر کنی.»
گئوم موگوک جریانی پیوسته از تکنیکهای انگشت رو شلیک کرد.
اون حالا نقاط فلجکننده و گنگکننده جی سئنگِ قلابی و دائهو رو هم زده بود.
این یعنی از این به بعد، همه باید دهنشون رو میبستن و گوش میدادن.
«اتفاقی که امروز اینجا میافته اینه. تو چهار ببر تیغه آهنین رو برای بدهی نامیرایان استخدام کردی. اما این عوضیا بهت خیانت کردن. اونا از همون اول دنبال ثروتت بودن.»
گئوم موگوک نگاهش رو بین جی سئنگ و دائهو چرخوند.
«البته، توی مهارتهای رزمیتون تفاوت وجود داره. اما این مشکل رو میشه با این حل کرد.»
گئوم موگوک یه بطری کوچیک رو درست جلوی بینی جی سئنگ باز کرد.
سسسسسس.
دودِ توی بطری به اجبار وارد بینی جی سئنگ شد.
«دچار دودِ بیحسکننده شدی. میشناسی، نه؟ این چیزیه که شما تیپهای جناح نامتعارف بیشتر ازش استفاده میکنید. این سمیه که برای کالبدشکافیِ بعدی توی بدن باقی میمونه. مسموم شدی، تلوتلو میخوری و میافتی.»
گئوم موگوک اون رو مثل یه خیمهشببازی تکون داد، چون نقطه فلجکنندهاش از قبل مهر شده بود.
«توی اون لحظه، دائهو از پشت بهت خنجر میزنه.»
سو دهریونگ هم همین کار رو کرد و بدن دائهو رو تکون داد.
اون شمشیری رو توی دست دائهو گذاشت و بدنش رو حرکت داد.
شمشیر دائهو پشت جی سئنگ رو سوراخ کرد.
صورت جی سئنگ از درد در هم رفت، اما چون نقطه گنگکنندهاش مهر شده بود، حتی نمیتونست فریاد بزنه.
«با اینکه مسموم شدی و چاقو خوردی، به این راحتیها از پا درنمیای. با پرتاب یه خنجر، متقابلاً میجنگی.»
این بار، گئوم موگوک خنجری رو از لباس جی سئنگ بیرون کشید و پرتاب کرد.
خنجر درست وسط قلب دائهو نشست.
اون روی زمین افتاد و در جا مرد.
«توی کشتن دائهو موفق میشی، اما زخمی که توی پشتت داری کشندهست. در نهایت، همینجا از پا درمیای و در حالی که میبینی کسی داره ثروتی رو که کل عمرت جمع کردی میدزده، با مرگ روبرو میشی.»
در واقع، سو دهریونگ شروع کرد به ریختن تمام مرواریدهای شبتابِ توی اتاق داخل کیسهای که با خودش آورده بود.
«برای تو، این باید بدتر از مرگ باشه، مگه نه؟»
چشمهای جی سئنگ خون افتاده بود.
اون به سختی تلاش میکرد سرش رو تکون بده، انگار که داشت التماس میکرد متوقف بشه.
«این همون شکلیه که بقیه توسط تو غارت شدن.»
این کار کینههای خیلی از جوونهایی رو که به خاطر بدهی نامیرایان رنج کشیده بودن برطرف نمیکرد، اما اون قصد داشت بزرگترین عذابی رو که میتونست بهش تحمیل کنه.
«یلو هان افرادی رو برای تحقیق درباره مرگت میفرسته. در نهایت، مقصرها همون چهار ببر تیغه آهنین شناسایی میشن. شهادتهایی از زیردستات وجود خواهد داشت که تو قصد داشتی اونا رو استخدام کنی، و ما هم جسد دائهو رو همینجا رها میکنیم.»
به نظر میرسید جی سئنگ حرفهای زیادی برای گفتن داره، اما گئوم موگوک نقطه گنگکنندهاش رو باز نکرد.
«ما چیزی رو که کل عمرت جمع کردی برمیداریم. به خوبی ازش برات استفاده میکنیم! ممنون!»
تمام بدن جی سئنگ لرزید.
مردِ در حال مرگ فقط پر از خشم و کینه بود.
گئوم موگوک میخواست اون همینطوری بمیره.
حالا، نگاه گئوم موگوک به سمت جی سئنگِ قلابی چرخید.
اون با چشمهایی به گئوم موگوک نگاه میکرد که التماس میکردن هرگز چیزی از اتفاقات امروز رو لو نمیده.
صورتش پر از امید به زنده موندن و انتظار برای تبدیل شدن به جی سئنگِ واقعی بود.
اما گئوم موگوک اون انتظار رو در هم شکست.
«اما یه مشکلی توی این نقشه هست. اتحاد نامتعارف باور نمیکنه که جی سئنگ توسط امثال چهار ببر تیغه آهنین از پا دراومده باشه. برای همین به یه مغز متفکرِ باورپذیر پشت این قضیه نیاز داریم. یه مغز متفکر که هویتش رو بشناسه، بتونه با دودِ بیحسکننده مسمومش کنه و بتونه یه خزانه مخفی رو پیدا کنه. نظرت چیه، آقای دستِ راستِ پونزده ساله؟»
سردرگمی و خشم توی صورت جی سئنگِ قلابی شعلهور شد.
اما کلماتی که بعد از اون اومدن، اون رو به ناامیدیِ عمیقتری فرو بردن.
«درسته. کسی که با این مرواریدهای شبتاب فرار کرده، تو خواهی بود. و اونا هرگز پیدات نمیکنن.»
مشت گئوم موگوک به سینهاش اصابت کرد و با همون یه ضربه، اعضای داخلیش متلاشی شدن و در جا کشته شد.
گئوم موگوک هرگز قصدی برای بخشیدن اون نداشت، مردی که مرتکب انواع و اقسام کارهای شرورانه شده بود.
اون توی جایی دفن میشد که هرگز پیدا نشه.
جی سئنگِ در حال مرگ با حالتی که انگار میگفت «حقت بود»، به جسد جی سئنگِ قلابی نگاه کرد و خندید.
منظره خندیدن اون در حالی که خون بالا میآورد، کریه بود.
اما اون به هیچ وجه قرار نبود با لبخند بمیره.
درست همون موقع، سو دهریونگ که جمعآوری تمام مرواریدهای شبتاب رو تموم کرده بود و کناری منتظر ایستاده بود، آهِ عمدیای کشید و گفت:
«آخر و عاقبتِ یه دستِ راست همیشه اینطوریه؟»
«دستِ راستِ من باهوشه، برای همین فکر نمیکنم اینطوری تموم کنه.»
«اگه همینطور حرفای قشنگ بزنی، چطور میتونم این شغل خطرناکِ دستِ راست بودن رو ول کنم؟»
«بقیه هم همینطوری گول میخورن و آخرش به اینجا میرسن.»
بعد از شوخیهاشون، سو دهریونگ به جی سئنگِ در حال مرگ نزدیک شد.
«راستی، چرا مدام اونجا رو نگاه میکردی؟ اونم وقتی انقدر سرت با مردن گرمه؟»
برای یه لحظه، جی سئنگ دستپاچه شد.
یه دهن خون سرفه کرد.
«خب، این واقعاً مشکوکه.»
اگه فقط یه نگاه گذرا انداخته بود، زیاد بهش فکر نمیکرد.
اما جی سئنگ با چنان نگاهِ پشیمونی به دیوار خیره شده بود.
و همین اتفاقی توجه سو دهریونگ رو جلب کرد.
گئوم موگوک و سو دهریونگ یه بار به هم سر تکون دادن و بعد شروع کردن به بازرسی دیوار.
همونطور که نوک انگشتهای گئوم موگوک به آرومی دیوار رو لمس میکرد، چیزی رو حس کرد و صدای کلیکِ فلزیِ واضحی شنیده شد.
توی اون لحظه، جی سئنگ طوری ناامید شد که انگار آسمون داره روی سرش خراب میشه.
این ناامیدی حتی از وقتی که مرواریدهای شبتابش رو بردن هم بیشتر بود.
چون نقطه گنگکنندهاش مهر شده بود، کلمات بیرون نمیاومدن، اما لبهاش این کلمات رو شکل دادن:
«هر چیزی جز اون.»
جیییییینگ.
کف زمینِ جلوی دیوار باز شد و چیزی شروع کرد به بالا اومدن.