چپتر 221: منطق قدرت
چپتر 221: منطق قدرت
ارشد اول، امپراتور شمشیر خونین دان وو-گانگ، یه بار بهم گفت:
«هجده خاندان رودخانه و جنگل سبز با فرقههای رزمی معمولی فرق دارن. اونها نزدیکترین گروهها به جوهرهی واقعی نیروهای شر هستن. محرک اونها فقط و فقط منافع شخصی و منطق قدرته.»
حق با اون بود.
ذات اونها با بقیهی فرقههای مورییم فرق داشت. اونها برای ارتقای هنرهای رزمیشون نیومده بودن، بلکه اونها رو برای هدف خودشون یاد گرفته بودن.
و اون هدف چیزی نبود جز دزدی.
اونها گروهی بودن که با غصب اموال دیگران زندگی میکردن.
در واقع، این یعنی اونها اصلاً گروهی نبودن که بشه باهاشون مذاکره کرد.
«خب، چطوری باید زیر دست خودم بیارمشون؟»
بهشون کالا بدم؟
اونها با بخور و نمیرِ زیر کوهستان خیلی فاصله داشتن. تا الان خوب دووم آوردهم، اما چطوری متقاعدشون کنم که برای مقابله با اتحاد رزمی با ما دست دوستی بدن؟
از خودم میپرسیدم که آیا این کار شدنیه یا نه.
در پاسخ به این، دان وو-گانگ یه جواب ساده داد:
«گاهی اوقات سادهترین جواب، بهترین جوابه.»
«ساده؟»
«قدرت مطلق رو بهشون نشون بده.»
بهزودی میفهمیدیم که آیا این روش جواب میده یا نه.
راهزنهای دریایی طوری بهم زل زده بودن که انگار یه هیولا دیدن. ضربهی فرود من اونقدر قوی بود که کشتی رو به لرزه درآورد و همهشون رو به سکوت واداشت.
چهرههاشون پر از هوشیاری و دلهره بود.
«هه!»
البته همهشون واکنش یکسانی نداشتن. گال یونگ، برادر بزرگترِ اون سه برادر، دهنش رو باز کرد:
«اطاعت؟ همین الان گفتی اطاعت کنیم؟»
«درسته.»
جواب کوتاهی بهش دادم.
در طریقت راستین، با حریف با مقداری احترام رفتار میکردن. اما من تصمیم گرفتم از قوانین جناح نامتعارف پیروی کنم.
مثل یه اهریمن خونینِ متکبر و سلطهجو از فرقه خون رفتار کردم.
پاپاپاک!
در همون لحظه، قلابها و طنابها از همه طرف پرتاب شدن و کشتیِ هدف رو که تقریباً داشت توی جریان آب غرق میشد، گرفتن.
اونها قطعاً راهزنهای با تجربهای بودن.
پاپاپاک!
تعداد زیادی از راهزنها با پریدن از روی طنابها وارد کشتی شدن.
چندتا جنگجو در سطح اوج اونجا بودن، اما بقیه به نظر راهزنهای معمولی میاومدن.
همهی راهزنها وقتی متوجه شدن اتفاق عجیبی توی کشتی در حال رخ دادنه، به سمت من برگشتن. به نظر میرسید چون جمعیتشون زیاده، به این راحتی عقبنشینی نمیکنن.
یا شاید هم میخواستن آبروی رهبرشون رو حفظ کنن؟
گال یونگ رو به من گفت:
«نه، رهبر فرقه خون دیشب چی خورده؟ چرا الان داری از اطاعت حرف میزنی؟ نکنه اینجا رو با خشکی اشتباه گرفتی؟»
کاملاً مشخص بود که از این حرف خوشش نیومده.
ملوانها که از دیدن اون همه راهزن دور و برشون ترسیده بودن، کمکم توی یه گوشه جمع شدن.
اونها سعی دارن از برتریِ عددی استفاده کنن. من فقط آهی کشیدم و لبخند زدم.
«حالا که رهبر اتحادیه گدایان مرده، اتحاد رزمی با جدیت خاندانهای رودخانه رو هدف قرار میده.»
گال یونگ با شنیدن حرفم چشماش رو ریز کرد.
و بعد با صدای بلند گفت:
«اتحاد اول خودش اون حرکت ناجوانمردانه رو انجام داد. مگه ما برای کشتنش به خشکی رفتیم؟»
پاک!
گال یونگ به سرِ از تن جدا شدهی هونگ گو-گا لگد زد. اون گدای بیچاره حتی بعد از مرگ هم نمیتونست آرامش داشته باشه.
«اون توی رودخانه یانگتسه مرده، پس همین توجیه کافیه. دلیل خوبیه تا قدرت فرقه رو بیرون بکشن.»
«چی، پس میخوای ما به فرقه خون خدمت کنیم؟ اگه از همچین چیزی میترسیدیم، همون بعد از جنگ بزرگ از هم میپاشیدیم.»
«حتماً ثابت شده که مزیت موقعیت مکانی دیگه مثل قبل جواب نمیده، نه؟»
«ثابت شده؟»
به اون سه برادر نگاه کردم و گفتم:
«یکیشون رو نمیبینم. اون صاحب کشتی بود؟»
منظورم یکی از اعضای خاندانهای یانگتسه بود. گال یونگ با شنیدن این حرف، با چهرهای برافروخته سرم فریاد زد:
«دیدیش؟ کشتی کجا منفجر شد؟»
درست همونطور که فکر میکردم، دلیل اینکه همهی کشتیهاشون که باید توی یانگتسه پخش میبودن، اینجا جمع شدن همین بود.
این یعنی اونها داشتن برای مقابله با یه دشمن مشترک آماده میشدن. موقعیت خوبی بود که به «اونها» اشاره کنم.
«یه نیروی ناشناخته داره پشت پرده فعالیت میکنه تا مطمئن بشه دو طرف، علیرغم مسائل داخلی خودشون، با هم برخورد میکنن. فکر کنم شما هم فریب خوردید.»
«کی فریب خورده؟!»
گال یونگ با صدای بلندی فریاد زد و صورتش از عصبانیت سرخ شد.
«خونِ برادر ما با خون قصاص میشه.»
با فریاد گال یونگ، تمام راهزنهای توی کشتی غرش کردن.
«با خون قصاصشون میکنیم!»
«واااااا!!»
غرش رعدآسایی از هر کشتی به گوش میرسید و صدا پخش میشد. راهزنهایی که تا سیچوان پیش رفته بودن، به نظر میرسید میخوان کل رودخانه یانگتسه رو ببلعن.
حتی اگه تعدادشون کم بود، تلاششون بیهوده نمیموند.
گال یونگ با دیدن زیردستهاش که پشت سرش ایستاده بودن، سرم فریاد زد:
«بگو کجان!»
«این بیشتر شبیه یه دستوره.»
گال یونگ با شنیدن این حرف لبخند زد.
«فکر میکنی یه جنگجویی که از مرز عبور کرده، میتونه به تنهایی از پسِ هزاران نفر بربیاد؟»
سررنگ!
با شنیدن این حرف، راهزنهایی که از طنابها عبور کرده بودن، سلاحهاشون رو از غلاف بیرون کشیدن و محاصرهم کردن. گال یونگ چنگالهاش رو به سمتم گرفت و فریاد زد:
«رهبر فرقه خون. بگو کجان. بهتر نیست امروز اینجا با هم نجنگیم؟»
طوری این پیشنهاد رو داد که انگار داره بزرگواری میکنه. حتماً فهمیده بود که با وجود برتری عددیشون، هر درگیریای باعث میشه اونها هم آسیب ببینن.
با شنیدن این حرف، لبخندی زدم و بهش گفتم:
«سعی کن درست انجامش بدی.»
«رهبر فرقه خون. لطفاً فقط همین یه بار رو در نظر بگیر…»
سویش!
قبل از اینکه حرفش تموم بشه، شمشیر اهریمن خونین معلق شد و به سمتش پرواز کرد. گال یونگ که گیج شده بود، دستهاش رو ضربدری کرد و با چنگالهاش جلوی ضربه رو گرفت.
شینگ!
«توی اون ضربه نیت وجود داشت!»
«فکر کردم بهتره همین الان دست بالا رو بگیرم.»
«چی؟»
بدون توجه به گیجیِ اون، یه قدم رو به جلو برداشتم.
کوانگ!
صدای قدمم در اطرافمون طنینانداز شد و اون با شوک بهم نگاه کرد.
در همون لحظه، بیشترِ راهزنهاش روی زمین افتادن.
تاد! تاد! تاد!
همین اتفاق برای محافظها و ملوانها هم افتاد.
حداقل ۲۰۰ راهزن روی زمین ولو شدن. تنها کسایی که توی کشتی ایستاده باقی موندن، سه برادرِ خاندانهای یانگتسه و حداکثر ۲۰ جنگجوی ماهر بودن.
گال یونگ مات و مبهوت مونده بود.
«این دیگه چیه…»
تلقینِ چشم توهم از طریق صدا انجام شد. هر چی بیشتر ازش استفاده میکردم، بیشتر بهش عادت میکردم.
حداقل برای من اینطور به نظر میرسید، چون حتی جنگجوهای درجهیک هم گرفتارِ اون شدن.
مقداری از چیِ ذاتیم مصرف شد، اما این در حدی نبود که مشکل بزرگی ایجاد کنه. اگه قویتر میشدم، حتی میتونستم روی جنگجوهای سطح استاد هم ازش استفاده کنم.
«بالا بردنِ بیدلیلِ روحیه فایدهای نداره.»
یه قدم نزدیکتر رفتم.
حالت چهرههاشون عوض شد. برای بقیه هم همینطور بود.
دویست نفر توی کشتی ناگهان از پا افتاده بودن. طبیعی بود که بترسن.
«از چه کلکی استفاده کردی؟»
گال هو، یکی از اون سه برادر، سرم فریاد زد.
به نظر میرسید شک کرده که چطور مردانش به این ناگهانی بیهوش شدن.
«نیازی نیست بدونی.»
با این حرف، به سمت گال یونگ راه افتادم.
«تو!»
گال یونگ با عجله فریاد زد.
بقیهی جنگجوهای خاندانهای رودخانه که روی عرشه بودن، از این وضعیت گیج شده بودن. با این حال، بعد از کمی تردید به سمت من هجوم آوردن.
فکر میکردم بترسن، ولی هنوزم از دستورات اطاعت میکردن. دلم میخواست برای اینجور وفاداری براشون دست بزنم، ولی باز هم باید از پا درشون میآوردم.
دو نفر با هماهنگی خوبی همزمان بهم حمله کردن. در جواب، خیلی راحت شمشیرهاشون رو بین انگشتام گرفتم.
چانگ!
«تـ... تیغه رو...»
«با انگشتاش گرفتتش...»
کلنگ!
در حالی که از تعجب خشکشون زده بود، از نیروی درونیم برای شکستن تیغههاشون استفاده کردم.
بعد همزمان به هر دوشون مشت زدم.
«کواک!»
«آک!»
اون دو نفر که ضربه خورده بودن، انگار که سنگ بهشون خورده باشه، به عقب پرتاب شدن. یکیشون به عرشه گیر کرد و اون یکی افتاد توی رودخونه.
«این غیرممکنه...»
«ر... رئیس، اون...؟»
بقیه شوکه شده بودن و دیگه نمیتونستن بهم حمله کنن.
من فقط از سطح سوم نیروی درونیم استفاده کرده بودم، با قدرتی کم. با این حال، حتی خودم هم از اینکه چقدر مؤثر بود تعجب کردم.
«دارید چیکار میکنید! به حمله ادامه بدید!»
اونها طبق دستور گال یونگ بهم حمله کردن. سلاحهاشون از هر زاویهای میاومد تا من رو تکهتکه کنه، اما...
«هوم. یعنی همیشه با دشمنایی که بیش از حد قوی بودن سر و کله میزدم؟»
حتی این رزمیکارهای سطح استاد هم الان برام هیچی نبودن. حرکاتشون خیلی کند بود.
واسه همینه که وقتی کسی که از دیوار عبور کرده توی مبارزات طرف یکی رو میگیره، همیشه همهمه به پا میشه.
سطحشون خیلی متفاوت بود.
چاچوچانگ!
«لعنتی!»
«سر جاش ایستاده!»
«لعنت به همهش!»
همهشون تیغههاشون رو تاب میدادن، ولی من فقط بالاتنهم رو تکون میدادم تا ازشون جاخالی بدم.
بعضیها پایینتنهم رو هدف گرفته بودن، ولی قبل از اینکه حتی بهم برسن، با شمشیر به گردن یا شکمشون ضربه میزدم.
پواک!
«آک!»
فقط چند لحظه گذشت، ولی همهشون داشتن تقلا میکردن و شش نفرشون کاملاً از پا دراومدن.
اون موقع بود که گال یونگ فریاد زد.
«بسه!»
با شنیدن این دستور، تمام راهزنهایی که بهم حمله میکردن عقب کشیدن.
«رئیس!»
«این کار از پسِ شماها برنمیآد.»
تازه الان فهمید؟
گال یونگ به شمشیر اهریمن خونین که دور من پرواز میکرد اشاره کرد و پرسید:
«چطوری این کار رو میکنی؟»
«کدوم کار رو؟»
«تا حالا ندیده بودم رزمیکاری که از دیوار عبور کرده بتونه اینطوری با شمشیر کار کنه.»
«جوری حرف میزنی انگار با رزمیکارهای زیادی که از دیوار عبور کردن سر و کله زدی.»
«هیچکدومشون مثل تو نبودن.»
«هوم.»
خالیبندی نمیکرد.
به نظر میرسید تجربهش بیشتر از چیزیه که فکر میکردم. در واقع، دان وو-گانگ ده سال پیش با این آدمها همکاری کرده بود و به نتایج رضایتبخشی رسیده بود.
اون یه همکاری معمولی نبوده و راهزنها هم بدون دونستن شانس موفقیتشون، حاضر به جنگیدن نمیشدن.
اما یه مشکلی وجود داشت.
«میتونی از پسِ من بربیای؟»
«چی؟»
«یکی از اون چهار نفر کمه. باید توی عملکرد همیشگیتون یه شکافی ایجاد شده باشه.»
با شنیدن این حرف، گال یونگ و برادرهاش با تعجب بهم نگاه کردن.
این یعنی چی؟
گال یونگ پوزخندی زد.
«حمله مشترک ما با سه نفر طراحی شده. نگران چیزای دیگه نباش، رهبر فرقه خون.»
سه به تک.
خب، لابد فکر میکردن از پسش برمیآن.
هر سه نفرشون با عزم راسخ برای از پا درآوردن من، گارد گرفتن.
گال یونگ فریاد زد:
«رهبر فرقه خون. بیا از قوانین موریم پیروی کنیم.»
«قوانین؟»
«توی موریم، حرفِ قویتر قانونه. فرض کن تو به عنوان رهبر فرقه، بتونی بر حمله مشترک ما غلبه کنی. در اون صورت، ما با کمال میل پیوستن ۱۸ خاندان رودخانه یانگتسه به فرقه تو رو بررسی میکنیم.»
«بررسیش میکنم.»
«اما اگه باختی، اطلاعات رو به ما میدی و میری.»
درخواست غیرمنطقیای نبود.
اما باید اصلاحشون میکردم.
«انگار یه چیزی رو اشتباه متوجه شدی.»
«اشتباه؟»
«شما به من ملحق نمیشید. شما از من اطاعت میکنید.»
چهره گال یونگ بعد از شنیدن حرفهای من تغییر کرد.
«داری ما رو دستکم میگیری.»
«رئیس راهزنها. خودت با زبون خودت گفتی، قانونِ قویتر.»
«هاه!»
پوزخندی زد و گفت:
«خوبه. قبول میکنم. اگه بردی، ما زیر نظر فرقه خون میایم. اما اگه اینطوریه، توازنِ شرایط الان برقرار نیست. اگه ما بردیم، علاوه بر اطلاعات، فرقه خون هم باید زیر نظر ما بیاد.»
با یه جواب جسورانه جلو اومد.
غرورش حتماً از اینکه مدام بهش میگفتم باید زیر دستم باشه، جریحهدار شده بود.
واسه همین میخواست فرقه خون زیر نظر اون بره.
آخه این آدم چقدر جرئت داره؟
«همین کار رو میکنیم.»
«انگار ناراحت شدی. هو، یونگ.»
«فهمیدم.»
«بیا مهارتهامون رو نشون بدیم.»
با این فراخوان، برادرهای کوچکتر گارد گرفتن. گال هو تیغه قلابشکلش رو تاب داد و گال یونگ گرز آهنی میخدارش رو چرخوند.
دستم رو به سمتشون گرفتم و گفتم:
«جامون رو عوض کنیم.»
«جا؟»
«حیف نیست اونایی که بیهوش شدن رو بکشیم؟»
هنوز آدمهای بیهوش روی عرشه بودن و بهتر بود که از اونجا دور بشیم.
وقتی اولین بار تکنیک چشم وهم رو یاد گرفتم، میتونستم با یه شوک یا چیزی بیدارشون کنم، ولی اونها الان توی خواب عمیقی بودن.
اگه اینجا میجنگیدیم، کشتی غرق میشد.
«خوبه.»
گال یونگ بهشون نگاه کرد، سر تکون داد و از طناب کنار کشتی استفاده کرد.
توی کشتیای که بهش رفتیم، راهزنهای کمی بودن. دنبالشون رفتم چون میدونستم بیشتر اعضاشون رو به کشتی تجاری فرستادن.
هر سه نفرشون دوباره گارد گرفتن و من بهشون گفتم:
«براتون مهم نیست که یه کشتی رو از دست بدید، درسته؟»
«چی؟»
به محض اینکه این رو پرسید، دانتیان بالایی رو آزاد کردم و شعله اهریمنی خونین رو فعال کردم.
به همینجا ختم نشد، چون خودم رو برای استفاده از پیکر الماسین خون حقیقی آماده کردم.
ووووونگ!!
وقتی نیروی خردکنندهای رو که از بدنم ساطع میشد حس کردن، چهرههاشون درهم رفت. من هم دیگه برام مهم نبود که قدرتم رو کنترل کنم.
کنجکاو بودم ببینم با هر دو تکنیک خونین تا کجا میتونم پیش برم.
«بهم گفته شده بود که نشون بدم چقدر به طرز وحشتناکی قوی هستم.»
شمشیر اهریمن خونین رو فراخوندنم و تیغهش وقتی به من رسید، سرخ شد.
«خب حالا... بیاید ببینیم. بیا با تکنیکهای شمشیر اهریمن خونین شروع کنیم!»
اون رو با استفاده از سطح ۱۰ نیروی درونیم آزاد کردم.
به محض اینکه شمشیرم رو بلند کردم و به سمت اون سه نفر تاب دادم، باد سرخ سهمگینی وزید.
«لعنتی!»
«جاخالی بدید!»
هر سه نفر ترسیدن و از مسیر ضربه فرار کردن.
کواااانگ!
باد سرخ درست از بینشون گذشت و متوقف نشد. انگار بریدن عرشه براش کافی نبود، چون رودخونه رو هم شکافت.
«این دیوانهواریه...»
گال یونگ از دیدن این صحنه زبونش بند اومده بود. راهزنهایی که از کشتیهای دیگه تماشا میکردن هم شوکه شده بودن.
بعد کشتی شروع کرد به تکون خوردن.
کواااااااک!
«اوغ؟»
عرشه ترکخورده شروع کرد به شکافتن از پهلو و کشتی کج شد.
نیمی از عرشه هنوز به کشتیهای دیگه متصل بود، واسه همین هنوز موقعیتش رو حفظ کرده بود. با این حال، اگه میخواستم میتونستم کشتی رو از وسط به دو نیم تقسیم کنم.
اولین بارم بود که این رو امتحان میکردم.
گال یونگ که حس میکرد روحیه جنگندگیشون داره فروکش میکنه، سعی کرد برادرهای رنگپریدهش رو ترغیب کنه.
«نترسید! همکاری نزدیک به ما برتری میده!»
داشت سعی میکرد جمعوجورشون کنه. ولی مگه فایدهای هم داشت؟
اونها سلاحهاشون رو گرفتن و سعی کردن دوباره حرکت کنن.
«حمله مشترک.»
سویش!
شمشیر اهریمن خونین از دستم پرواز کرد و راه گال هو رو بست.
«اِه؟»
و به همینجا ختم نشد.
یه چیز دیگه هم توی هوا پرواز کرد و راه گال یونگ رو بست.
اون شمشیر پلید حقیقی بود.
«...!!»
«حالا دیگه نمیتونید بگید ناجوانمردانهست که سه نفری جلوی من ایستادید، مگه نه؟»
گال یونگ با شنیدن این حرف، مات و مبهوت موند.
«...این دیگه چه کوفتیه؟»