چپتر 224: این بار، من به تو کمک خواهم کرد.
چپتر 224: این بار، من به تو کمک خواهم کرد.
اهریمن خندان پلیددل روی سقف دراز کشیده بود و به آسمان نگاه میکرد.
برای او که همیشه به دیواری سفید خیره شده بود، اینطور نگاه کردن به آسمان کار بسیار غریبی بود.
در همان لحظه، کسی از کنارش شروع به صحبت کرد.
«حتی وقتی به آسمون نگاه میکنی، فقط ابرهای سفید رو میبینی، نه؟»
با شنیدن آن صدای آشنا، چشمهای اهریمن خندان پلیددل از پشت نقابش با لبخندی درخشید.
«خوش اومدی.»
«به لطف تو، به سلامت برگشتم.»
کسی که با او صحبت میکرد، گئوم موگوک بود.
اهریمن خندان پلیددل سر جایش نشست.
به دنبال او، پادشاه سم وارد حیاط شد.
ظاهر پادشاه سم همیشه حسی از پاکی و تازگی القا میکرد.
اما این بار، گئوم موگوک آن را از نزدیک تجربه کرده بود.
اینکه برخلاف چهره جوان و معصومش، چقدر مرد ترسناکی بود.
سمگذاری او یک هنر بود و نتایجش مرگبار. او مردی بود که میتوانست به کیسه سم بزرگترین متخصص سم جناح نامتعارف دستبرد بزند.
پادشاه سم با حس کردن نگاههای ما، بادبزنش را با حرکتی نمایشی باز کرد و در حالی که آن را به آرامی تکان میداد، وارد شد.
اهریمن خندان پلیددل از جایش بلند شد و با تعظیمی کوتاه به او خوشآمد گفت.
«خسته نباشی.»
«اصلاً. من فقط نقشه رو دنبال کردم. نقشه فوقالعادهای بود.»
در آن لحظه، گئوم موگوک گفت:
«بدون پادشاه سم، هرگز نمیتونستیم از پس این کار بربیایم.»
او حالا به وضوح درک میکرد که چرا پدرش برای پادشاه سم ارزش زیادی قائل است و چرا دنیای رزمی از او میترسد.
پادشاه سم به گئوم موگوک نگاه کرد و پرسید:
«میخوای این رو به هر کسی که میبینی بگی؟»
گئوم موگوک نیت پشت سوال او را فهمید. این همان چیزی بود که او میخواست بشنود.
«بله. تا آخرین باری که این رو بگم، یعنی وقتی که به پدرم گزارش میدم.»
برقی از رضایت، ناشی از شنیدن کلماتی که انتظارشان را داشت، در چشمان پادشاه سم درخشید.
چوارورورک.
پادشاه سم بعد از بستن بادبزنش با صدایی بلند، به داخل رفت.
«آه. بعد از بودن در زندان تندر، دیدن آسمون حس خیلی خوبی داره.»
گئوم موگوک نشست، در حالی که اهریمن خندان پلیددل در جای خود ایستاده بود و هر دو با هم به آسمان نگاه میکردند.
مدتی به همان حال ماندند تا اینکه کسی از دروازه اصلی وارد شد و گفت:
«من برگشتم.»
او سو دهریونگ بود که با مواد غذایی که از بازار خریده بود، بازمیگشت.
دستها و بازوهایش پر از مواد اولیه برای آشپزی بود.
«غذا رو آماده میکنم. لطفاً کمی صبر کنید.»
سو دهریونگ در حالی که به زمین نگاه میکرد، حرف میزد.
یک پیازچه بلند صورتش را پوشانده بود، اما دلیل اینکه نمیتوانست به این طرف نگاه کند، آن نبود. او نمیتوانست با اهریمن خندان پلیددل چشمدرچشم شود.
«امروز مواد اولیه تازه زیادی بود. از سرآشپز یه میخانه یه غذای جدید یاد گرفتم که تا حالا براتون درست نکردم. براتون خوشمزه درستش میکنم.»
گئوم موگوک با لبخند به پرحرفیهای سو دهریونگ که حتی جرئت نمیکرد به چشمهایشان نگاه کند، تماشا میکرد.
او حتی نمیدانست گئوم موگوک آنجاست.
«مثل همیشه، ممنونم.»
با شنیدن حرفهای اهریمن خندان پلیددل، نگاه سو دهریونگ تقریباً به زمین دوخته شد.
«البته که وظیفهمه. آه، و دیشب خواب دیدم که ارباب عمارت برگشته. ارباب عمارت ما استعداد عجیبی در دلتنگ کردن آدمها داره.»
گئوم موگوک به او گفت:
«فکر کنم باید صبر میکردم تا حسابی دلتنگم بشی.»
سو دهریونگ با تعجب سرش را بلند کرد.
«ارباب عمارت!»
مواد اولیه از بازوهای سو دهریونگ که چشمهایش گرد شده بود، افتاد.
وووش.
مواد در حال سقوط با قدرت گئوم موگوک در هوا معلق ماندند.
در زندان تندر، این یک کلید بود که معلق میشد؛ حالا پیازچه، سبزیجات و گوشت بودند.
سو دهریونگ با عجله آنها را جمع کرد.
سو دهریونگ در حالی که مواد غذایی را در آغوش گرفته بود، نمیتوانست خوشحالیاش را پنهان کند.
گئوم موگوک میدانست.
اگر اهریمن خندان پلیددل درست کنارش نبود، او بلافاصله روی سقف میپرید و او را محکم در آغوش میگرفت.
آن وقت گئوم موگوک زیر خرواری از پیازچه دفن میشد.
«برو پیش اون پسر و بهش بگو. ما انتقامش رو گرفتیم، پس اون باید زندگی خودش رو بکنه.»
لحظهای که این را گفت، چشمهای سو دهریونگ پر از اشک شد.
در طول این سفر، سو دهریونگ مدام به فکر آن پسر بود.
«بله، حتماً بهش میگم که این طریقت اهریمنیِ اهریمن آسمانیِ آیندهست.»
گئوم موگوک با لبخند گفت:
«ممکنه برادر بزرگم این رو بشنوه.»
با این حرف، سو دهریونگ سریع حرفش را اصلاح کرد.
«حتماً بهش میگم که این طریقت اهریمنیِ ارباب جوان دومه.»
گئوم موگوک به پایین پرید.
«بیا غذا بخوریم، گشنمه. راستی، داری گریه میکنی؟»
«گریه؟ نه. فقط بوی پیازها خیلی تنده.»
سو دهریونگ با پیازهای پوستنکنده به داخل رفت.
گئوم موگوک قبل از اینکه به دنبال او برود، به اهریمن خندان پلیددل که روی سقف ایستاده بود نگاه کرد.
چشمهایشان با هم تلاقی کرد و هر دو با سر تکان دادن کوتاهی به یکدیگر ادای احترام کردند.
او همیشه جدای از اهریمن خندان پلیددل غذا میخورد، اما گئوم موگوک همیشه قبل از غذا اینطور با او ارتباط چشمی برقرار میکرد.
این کار باعث میشد احساس کند که با هم غذا میخورند.
* * *
عصر، گو وول و رهبر فرقه باد آسمان به آنها ملحق شدند.
«ارباب جوان!»
«ارباب جوان دوم!»
آن دو مثل همیشه تغییرناپذیر بودند.
«دیگه هیچ داروی کثیف و خطرناکی پخش نمیشه.»
رهبر فرقه باد آسمان از تلاشهای من و پادشاه سم تمجید کرد.
«پادشاه سم، شما هم خیلی خسته شدید.»
«تجربه خوبی بود.»
«حتماً خوش گذشته.»
رهبر فرقه باد آسمان در دلش به او حسادت میکرد.
او که اینقدر به من وفادار بود، احساس کردم باید زمان جداگانهای را برایش اختصاص دهم.
بعد از اتمام احوالپرسی، همه با هم نشستیم.
در حالی که ما مشغول رسیدگی به آئه چا و زاهد سم حقیقی بودیم، گو وول بررسی هدف بعدی را تمام کرده بود.
«هدف بعدی یو بولگه است.»
قبل از توضیحات او، سوالی پرسیدم که باید اول به آن رسیدگی میشد.
«با کشته شدن دو نفر از اونها پشت سر هم، یلو هان مشکوک نمیشه؟»
«البته که مشکوک میشه. اما چیکار میتونه بکنه؟ زیردستهای زیادی شاهد بودن که اون دو تا با تیغه به جون هم افتادن. علاوه بر این، یکیشون به جنون مبارزه (برزرک) دچار شده بود. در نهایت، چارهای نداره جز اینکه فکر کنه این یه تلاقی از بدشانسیها بوده.»
«پس اون دو نفر باقیمونده رو فرا نمیخونه؟»
«نه. علاوه بر این، شخصیت یلو هان طوریه که به شدت از تسلیم شدن در برابر فشارهای بیرونی متنفره.»
او یک قدم فراتر رفت.
«چون این اتفاق قبلاً افتاده، احتمالاً دنبال فرد جدیدی میگرده تا جای خالی رو پر کنه. اون مردی نیست که به پشت سرش نگاه کنه.»
«حتماً آدمهای زیادی هستن. استادهای جناح نامتعارف برای همکاری با نفر دوم اتحاد نامتعارف صف میکشن.»
در آن لحظه، رهبر فرقه باد آسمان وارد بحث شد و حرفی اضافه کرد.
«وقتی یو بولگه هم بمیره، نظرش عوض میشه. اون باور نمیکنه که یه تصادف سه بار تکرار بشه.»
با این حرف، گو وول نقشه عملیات بعدی را ارائه داد.
«بنابراین، قبل از اینکه خبر مرگ یو بولگه به گوش یلو هان برسه، قصد داریم یلو هان رو از بین ببریم.»
«در مورد آخرین نفر از چهار سایه چی؟»
«اون همیشه کنار یلو هانه. به هر حال اون کسیه که باید باهاش روبرو بشیم.»
کشتن یو بولگه و قبل از اینکه خبر مرگش پخش شود، از بین بردن یلو هان و آخرین زیردستش.
به عبارت دیگر، او پیشنهاد میکرد که با هر سه نفر تقریباً به طور همزمان برخورد کنیم.
«خوبه! همین کار رو میکنیم.»
من بدون تردید نظر او را پذیرفتم.
«ممنونم. به زودی نقشه دقیق رو ارائه میدم.»
سپس، پادشاه سم که گوش میداد، ناگهان پرسید:
«وقتی یلو هان بمیره، اتحاد نامتعارف شک میکنه که کار ما بوده، مگه نه؟»
من به جای گو وول به آن نکته پاسخ دادم.
«من یه راه حل برای اون مشکل دارم. اینکه جواب میده یا نه، هنوز نمیدونم.»
پادشاه سم با نگاهی بهم خیره شد که انگار میپرسید واقعاً میتونم از پسش بربیام یا نه.
در حقیقت، خودمم نمیدونستم.
نمیتونستم بدونم چه چیزی در انتظارمه.
«فعلاً در مورد یو بولگه برامون بگو.»
گو وول شروع کرد به توضیح دادن در مورد یو بولگه.
«یو بولگه مردیه که روی سینهش تاتوی موش داره. اون به پادشاه شب معروفه و صدها فاحشهخونه رو در سراسر سرزمینهای مرکزی اداره میکنه. دلیل تاتوی موش هم اینه که نشون بده اراده کرده شبها بدون پلک زدن پول دربیاره.»
«شخصیتش چطوریه؟»
«این مرد هم بهشدت شروره. اون امپراتوری شب فعلیش رو با دزدیدن زنها، گرفتن دخترهای خانوادههایی که زیر بار قرض یاما رفتن و انواع روشهای پست بنا کرده. علاوه بر این، شهوتش بیپایانه و زنهای بیشماری قربانیش شدن. حتی شایعاتی هست که بدن فاحشههای پیرتر رو به کسایی که هنرهای پلید و عجیب تمرین میکنن میفروشه.»
اگه جی سئنگ بهخاطر بدهی نامیراها، و آئه چا و زاهد سم حقیقی بهخاطر جنون مبارزه (برزرک) باید میمردن، پس این مرد هم لیاقت مرگ رو داشت.
از اونجایی که اجازه پدرم رو برای رسیدگی به یلو هان و تمام اعضای چهار سایه گرفته بودم، قصد داشتم تکتک اونها رو از لب تیغ بگذرونم.
اگه من و شهریاران اهریمنی نبودیم، دیگه چه کسی میتونست مردی رو که به مقام پادشاه شب رسیده بود از بین ببره؟ اون هم کسی که تحت حمایت نفر دوم اتحاد نامتعارف بود.
«اون در حال گسترش فاحشهخونههاش در سراسر سرزمینهای مرکزیه و در حال حاضر سعی داره قلمروش رو به استان گوئی هم بکشونه.»
در همون لحظه بود.
اهریمن خندان پلیددل لب به سخن باز کرد.
«گفتی استان گوئی؟»
«درسته.»
نگاه اهریمن خندان پلیددل سرد شد.
عمارت گل آسمانی توی استان گوئی بود.
بانوی عمارت گل آسمانی، یو-جونگ، که به اهریمن خندان پلیددل علاقه داشت هم اونجا بود.
اهریمن خندان پلیددل به من نگاه کرد.
بدون ذرهای تردید بهش گفتم:
«این بار من کمکت میکنم، اهریمن خندان.»
اهریمن خندان پلیددل سری تکون داد، بعد از جاش بلند شد و اونجا رو ترک کرد.
همه با تعجب بهم نگاه کردن که ببینن جریان چیه، ولی من کسی نبودم که بخوام در این مورد حرفی بزنم.
«فردا صبح زود به سمت استان گوئی حرکت میکنیم. همگی آماده بشید.»
* * *
بعد از جلسه، با گو وول تنها نشستم و یه فنجون چای خوردم.
«باید در مورد این یکی حتی بیشتر مراقب باشیم.»
همه چیز رو در مورد عمارت گل آسمانی، بانو یو-جونگ و رابطهش با اهریمن خندان پلیددل برای گو وول تعریف کردم.
بقیه شاید نمیدونستن، ولی استراتژیست اعظم باید در جریان میبود.
«واقعاً که تور آسمان هیچچیز رو از قلم نمیندازه.»
در سکوت سری تکون دادم.
گو وول با فهمیدن اینکه اهریمن خندان پلیددل رابطه عمیقی با عمارت گل آسمانی داره، نگران شد.
«اگه مراقب نباشیم، ممکنه هویتمون فاش بشه.»
«اهریمن خندان خودش بهخوبی به این موضوع واقفه. نیازی به نگرانیِ زیاد نیست.»
«وقتی پای کسی که برات عزیزه وسط باشه، ممکنه متغیرهای غیرمنتظرهای پیش بیاد.»
«هیچ متغیری پیش نمیاد. میتونی بهم اعتماد کنی.»
با اطمینانِ من، لبخندی روی لبهای گو وول نشست.
«چرا میخندی؟»
«فقط داشتم با خودم فکر میکردم که آیا کسی هست که ارباب جوان اینقدر بهش اعتماد داشته باشه؟»
«خب تو هستی، مگه نه؟ بازرس سو هم هست. لی آن هم همینطور. ارباب جانگ هم هست. من به همهتون به یه اندازه اعتماد دارم.»
با این حال، به نظر میرسید اون حس متفاوتی در مورد توجه من به اهریمن خندان پلیددل داره.
«میتونم چیزی ازتون بپرسم؟»
«چیه؟»
«تا حالا به این فکر کردید که ممکنه همین افرادی که اسم بردید بهتون خیانت کنن؟»
به نظر میرسید نگرانِ اینه که چطور دارم با آدمها رابطههای عمیق برقرار میکنم.
«خیانتی که از همون اول برنامهریزی شده باشه نادره، مگه نه؟ مگر اینکه کسی تحت تأثیر شخص دیگهای قرار بگیره، وگرنه اکثر آدمها موقع زندگی کردن، به یه دلیلی احساس خیانت بهشون دست میده.»
گو وول در حالی که با دقت به حرفهام گوش میداد، سری تکون داد.
«حس خیانت هم میتونه از دیدگاه هر شخص متفاوت باشه. ممکنه اونها چون از طرف مقابل ناامید شدن ترکش کنن، ولی فقط بهخاطر رفتنشون برچسب خائن بخورن. شاید هم کسی که اجازه میده اونها برن، خائنِ واقعی باشه.»
باورم رو در مورد جدا شدن از آدمها برای گو وول فاش کردم.
«اگه کسی بخواد ترکم کنه، با احترامی حتی بیشتر از اولین دیداری که داشتیم، راهیش میکنم. کسی رو که میره، به یه خائن تبدیل نمیکنم.»
لبخندی روی صورت گو وول نقش بست.
«توی اینجور مواقع، بیشتر شبیه یه برادر بزرگتر برام به نظر میاید.»
«واسه اینه که روح کهنی دارم.»
باید گفتگوهای صادقانه زیادی با گو وول داشته باشم.
هرچی دقیقتر بدونه من چه جور آدمی هستم، به استراتژیست درخشانتری تبدیل میشه.
اگه فقط بدون هیچ تلاشی انتظار داشته باشم اون به یه استراتژیست خوب تبدیل بشه، اونجاست که خائنها ساخته میشن.
درست همون موقع، یه نفر اونجا ظاهر شد.
«میتونم بهتون ملحق بشم؟»
اون رهبر فرقه باد آسمان بود.
«البته.»
اون هم کنار ما نشست.
«حالا که فکر میکنم، انگار یه کم وزن کم کردی.»
انگار که رهبر فرقه باد آسمان منتظر همین حرف بود، چون چهرهش از خوشحالی باز شد.
«یه نفر مدام بهم نق میزنه. چارهای جز کم کردن وزن ندارم. یه مرد باید جذبهای داشته باشه که بشه بهش تکیه کرد، میدونی که.»
گو وول که تا الان جلوی من جدی بود، روی دیگهای از خودش نشون داد.
«رهبر فرقه چاق بود.»
«میدونم. واسه همین دارم سخت تمرین میکنم!»
بهخاطر ماهیت هنرهای رزمی رهبر فرقه باد آسمان، اون زیاد تحرک نداشت و همین باعث میشد وزنش بالا بره.
«باید بیشتر وزن کم کنی. هنوز خیلی مونده تا به نتیجه برسی.»
«بسه دیگه اینقدر نق نزن! برام شراب و گوشت بیارید! امروز میخوام همهشو بخورم!»
با شنیدن این مکالمه، کی توی دنیا فکر میکرد این مرد رهبر فرقه باد آسمان باشه؟ کی فکر میکرد این همون مردیه که اون زمان به زنجیر کشیده شده بود؟
سو دهریونگ هم به اونها ملحق شد.
«چطور بود؟ با اهریمن خندان؟»
«ترسناک بود.»
«ولی به نظر نمیومد فقط ترسناک بوده باشه، نه؟»
«منظورت چیه؟»
«وقتی با غذا از بازار برگشتی، خیلی حرف میزدی، مگه نه؟»
«مگه نمیدونی آدمها وقتی میترسن بیشتر حرف میزنن؟»
ولی به نظر میرسید فقط بحث ترس نبوده.
«راستش، منم یه جورایی غمگینم. هر بار که برای اهریمن خندان غذا میبردم، قلبم چنان میتپید که صداشو توی گوشام میشنیدم. اون تنشِ عجیب، اعتیادآوره.»
درست همون موقع، یه نفر دیگه از پشت سر حرف زد.
«اعتیاد تخصص منه.»
برگشتم و دیدم پادشاه سمه.
«چهار تا مرد دور هم جمع شدید دارید چای میخورید که چی بشه؟»
اون هم نشست و با اینکه چندان اهل شراب نبود، تیکهای انداخت.
«بازرس سوِ ما داشت در مورد اعتیادش به اهریمن خندان حرف میزد.»
«اون مرد، یعنی اهریمن خندان، حتماً راضی کردنش کار راحتی نبوده.»
با این حرف، سو دهریونگ فرصت رو غنیمت شمرد تا پیش ما ازش شکایت کنه.
«نمیخواستم اینو بگم، ولی... اهریمن خندان بهطرز عجیبی توی غذا خوردن بدغذاست. هیچوقت یه غذا رو دو بار پشتسرهم نمیخوره. واسه همین هر بار مجبور بودم مثل یه گرگ باروندیده، تنها توی بازار پرسه بزنم و با خودم فکر کنم امروز چه چاشنیای بخرم، فردا چه غذایی درست کنم...»
درست همون لحظه، سو دهریونگ متوجه چیزی شد.
نگاه همه به پشت سرش دوخته شده بود.
صورت سو دهریونگ درهم رفت و گفت:
«... خودش که نیست، نه؟ لطفاً بگید که خودش نیست.»
اهریمن خندان پلیددل کنار سو دهریونگ نشست و گفت:
«من ظریف بزرگ شدم، واسه همین یه کم بدغذا هستم.»
سو دهریونگ سرش رو عمیقاً خم کرد و گفت:
«و من هم دهنلقی کردم. لطفاً منو بکشید.»
«طول عمرت به همون اندازهای که اشتهای من کور شده، کوتاه شده، پس مشکلی نیست.»
با شوخیِ اهریمن خندان پلیددل، سو دهریونگ سرش رو بین دستهاش گرفت و همه بهش خندیدن.
اهریمن خندان پلیددل اصلاً ناراحت به نظر نمیرسید.
در واقع، اون حتی یه کم سرحالتر و خوشاخلاقتر از همیشه بود.
اینطوری بود که فهمیدم.
«یو بولگه، بدجوری به دردسر افتادی.»