چپتر 226: حقیقتی که فاش شد
چپتر 226: حقیقتی که فاش شد
جین سونگ-بک و ها سونگ-وون با شوک به یکدیگر خیره شدند.
قاصد فکر میکرد آنها خوشحال میشوند، اما با دیدن واکنشی که با انتظارش متفاوت بود، گیج و سردرگم به نظر میرسید.
«مشکلی... پیش اومده؟»
وقتی این سوال پرسیده شد، ها سونگ-وون پیامی مخفی برای جین سونگ-بک فرستاد.
[توی اطلاعاتی که به دستمون میرسه مشکلی هست؟ یا اینکه وونهوی دوباره دست به کار دیگهای زده؟]
[... احتمالا دومی باشه.]
اگر مورد اول بود، کل بخش اطلاعاتی آنها نیاز به بازنگری اساسی داشت؛ اما به نظر نمیرسید موضوع این باشد.
«... نکنه کارِ گامهای سایه باد باشه؟»
در آن لحظه، جین سونگ-بک کمی احساس جریحهدار شدن کرد.
چه کسی فکرش را میکرد که تکنیک نهایی فرقهاش برای چنین هدفی استفاده شود.
ها سونگ-وون که از این موضوع بیخبر بود، به صحبت با او ادامه داد.
[آخه مبارزه با خودِ آدم منطقیه؟]
وونهوی هم اهریمن خون بود و هم شاگرد شمشیرزن آسمان جنوبی.
این یک کلاهبرداری عظیم علیه کل دنیای رزمی بود.
[... کار سختی انجام داده.]
جین سونگ-بک جرئت نکرد بگوید که از تکنیک او برای تداوم بخشیدن به کلاهبرداری پیچیده پسرش استفاده شده است.
دیر وقت بود.
داخل شهر ووهان در استان هوبی، مکانی قرار داشت که متعلق به اتحاد رزمی بود.
در دفتر اصلی آن ساختمان، گزارشی در حال ارائه بود. بک هیانگموک، رهبر اتحاد رزمی و بزرگترین شمشیرزن ووهان، در حالی که به گزارش گوش میداد، چهره چندان خوشایندی نداشت.
دلیلش این بود که این گزارش، ضرر بزرگی برای اتحاد رزمی محسوب میشد.
«از فعالیتهای رئیس نظامی دوم خبری نیست؟»
«همونطور که گفته شد، از زمان آخرین جلسه اتحاد رزمی، فعالیتها و جابهجاییهای اون کاملا در هالهای از ابهام قرار گرفته.»
رئیس نظامی دوم، ساما جونگ-هیون.
موقعیت مکانی او نامشخص شده بود و این موضوع عجیبی بود.
طبق گفته شاخه اتحاد رزمی در استان گوئیژو، جسد جا گیون، مردی که خود را به جای اهریمن خون جا زده بود، پیش از این فرستاده شده بود.
اما هیچ گزارشی در کار نبود و حتی جسدی که فرستاده شده بود هم ناپدید گشته بود. تنها شخصی که سرنخی از این حادثه داشت، ساما جونگ-هیون بود، اما او هم ناگهان ناپدید شده بود.
«برای رهبر فرقه جئونجین چه اتفاقی افتاده؟»
«به همین ترتیب، نتونستیم پیداشون کنیم. ما همچنین دنبال ارشد مان بودیم، اما هیچجا اثری ازشون نبود.»
ارشد مان جونگ، رهبر فرقه جئونجین و ارشد ششم اتحاد رزمی.
او هم ناپدید شده بود.
او میدانست که اجساد شاگردانش که در کمین نافرجام کشته شده بودند، جمعآوری شده است. اما چرا باید رهبر فرقهشان ناپدید میشد؟
نه، فقط او نبود که ناپدید شده بود. کل فرقهاش غیب شده بودند.
«رهبر اتحاد، شکی نیست که این کارِ فرقه خونه.»
رئیس نظامی سوم، بک وی-هیانگ، اصرار داشت که فرقه خون مقصر است.
او با وجود نبود هیچ مدرکی، به این موضوع اطمینان داشت. بک هیانگموک در پاسخ فقط نالهای از سر کلافگی سر داد.
«رهبر اتحاد؟»
«متاسفم، اما درک نمیکنم.»
«منظورتون چیه؟»
«با وجود تمام تلههایی که آماده کرده بودیم، اهریمن خون کسی بود که با جا گیون، که خودش رو به جای اهریمن خون جا زده بود، مبارزه کرد و جلوی یه جنگ رو گرفت. چرا باید کسانی رو که با دستهای خودش ازشون محافظت کرده بود، بدزده؟»
اقدامات با هم همخوانی نداشتند. اگر هدف نهایی این بود، او اصلا دلیلی برای کمک کردن نداشت.
«اینکه جسد هم گم شده، ذهنم رو درگیر کرده.»
او چیزی به زبان نیاورد، اما نگرانیاش در مورد جسد مفقود شده بیشتر شد.
اینکه اهریمن خونِ واقعی، جسد جا گیون را که خود را به جای او جا زده بود بردارد، اتفاق عجیبی بود.
هر چه باشد، آن جسد مدرکی بود که بیگناهی او را ثابت میکرد.
«... نکنه گروه سومی دخالت کرده؟»
این فکر به ذهنش خطور کرد. در آن لحظه، فرمانده بانگ دوک-هیون لب به سخن گشود.
«رئیس نظامی بک، توی حرفهای شما حقیقتی نهفتهست. رهبر اتحاد.»
«فرمانده نظامی!»
بک وی-هیانگ از اینکه برای اولین بار کسی با او موافقت کرده بود، خوشحال به نظر میرسید. بانگ دوک-هیون بدون توجه به این موضوع، ادامه داد.
«اگه فرض کنیم که همه چیز نقشه اهریمن خون بوده، اونوقت ممکنه احتمالی وجود داشته باشه.»
«منظورتون چیه، ارشد؟»
«اونها وضعیتی رو ایجاد کردن که اتحاد رزمی به خاطر این حادثه مدیون اهریمن خون بشه. اگه همه چیز طبق خواسته اهریمن خون پیش رفته باشه، قضیه کاملا روشن میشه، رهبر اتحاد.»
«هوم...»
اگر فرمانده نظامی این حرف را میزد، او نمیتوانست به سادگی از کنارش بگذرد.
این احساس ناخوشایند چه بود؟
بک هیانگموک احساس میکرد انگار کسی چشمهایش را پوشانده است. در واقع، این موضوع از همان روز شروع شده بود.
همان روزی که کشف کرد جا گیون خودش را به جای اهریمن خون جا زده و اطلاعاتی برای حمله به جنگجویان اتحاد در کمینشان داشته است.
در حقیقت، فقط رؤسای نظامی و کسانی که در محل حضور داشتند از جزئیات ماموریت باخبر بودند.
نگاه بک هیانگموک به سمت بانگ دوک-هیون چرخید.
«... نه. غیرممکنه.»
او بانگ دوک-هیون را برای مدتی طولانی میشناخت. ممکن نبود او چنین کاری کرده باشد.
«اما چون هنوز شک توی ذهنم هست، بهتر نیست جداگانه تحقیق کنم؟»
سپس خبر فوریای از راه رسید.
«رهبر اتحاد! خبری از رودخانه یانگتسه داریم!»
ماموریت مخفی دیگری که در حال اجرا بود، نقشه کمین علیه ۱۸ خاندان رودخانه در رودخانه یانگتسه بود.
این یک اقدام میانمدت تا بلندمدت برای جلوگیری از بازپسگیری کنترل کرانه جنوبی رودخانه توسط فرقه خون بود. بسته به موفقیت یا شکست این ماموریت، چیزهای زیادی در آینده تغییر میکرد.
«چی شد؟»
در پاسخ به آن سوال، قاصد نتیجه نقشهشان را اعلام کرد.
«نقشه شکست خورد.»
نتیجه چیزی بود که هیچکدام از آنها انتظارش را نداشتند.
«این دیگه...!»
شوک بک هیانگموک اجتنابناپذیر بود. با این حساب، هر سه نقشه بانگ دوک-هیون با شکست مواجه شده بود.
با وجود این، به نظر نمیرسید بانگ دوک-هیون شوکه شده باشد.
«... چرا حتی ذرهای از نظر احساسی آشفته نیست؟»
بک هیانگموک تردید داشت، اما آن را ابراز نکرد. ارشد با وجود اینکه با او چشم در چشم شده بود، همچنان با آرامش صحبت کرد.
«دلیل شکست چیه؟»
«در طول مسیر، حملهای توسط یه گروه ناشناس صورت گرفت.»
«یه گروه ناشناس؟»
«بله. طبق اطلاعات ارسالی از اتحادیه گدایان، به نظر میرسه اونها با شخصی که چشم طلایی داره در ارتباط باشن.»
«چشم طلایی!»
این اطلاعاتی بود که فقط رهبران اتحاد رزمی از آن باخبر بودند.
مگر او همان کسی نبود که در گذشته به جنگجویان ماهر حمله کرده بود؟
بک هیانگموک برای اولین بار متوجه لرزشی در چشمان بانگ دوک-هیون شد.
«تازه الان غافلگیر شد؟»
ارشد بعد از شنیدن نام چشم طلایی تغییر کرد. او سپس در حالی که آشفته به نظر میرسید، پرسید.
«چه اتفاقی برای کشتی افتاد؟»
بانگ دوک-هیون بیشتر از آن شخص چشم طلایی، کنجکاوِ وضعیت کشتی بود.
«کشتی دستنخورده باقی مونده.»
با شنیدن این حرف، اخمهای بانگ دوک-هیون عمیقتر شد. مگر نباید از سالم بودن کشتی خوشحال میشد؟
جنگجو به گزارش خود ادامه داد.
«خبر غافلگیرکنندهتر اینه که گزارش شده جانگ مون-ریانگ، یکی از چهار شرور بزرگ، بخشی از اون کمین بوده.»
وقتی بک هیانگموک نام شرورها را شنید، تمام توجهش به گزارش اضطراری جلب شد.
بک هیانگموک پرسید.
«اون مرد اونجا بوده و کشتی سالمه؟ پادشاه موج باد شکستش داد؟»
«نه.»
«نه؟»
«شاگرد شمشیرزن آسمان جنوبی، سو وونهوی، کسی بود که شکستش داد.»
«سو وونهوی؟»
این نام برایش ناآشنا نبود. هرچه باشد، او در کنار شاگرد خودش دعوت شده بود تا به ستارههای نوظهور اتحاد رزمی تبدیل بشه.
بک وی-هیانگ که هنوز درست متوجه قضایا نشده بود، بیشتر پرسوجو کرد.
«نه، حتی اگه اون رو دومین ستاره نوظهور ما صدا بزنن، مگه اهریمن مشت روحکش جنگجویی نیست که از دیوار عبور کرده؟ چطور کسی مثل سو وونهوی تونسته شکستش بده؟»
«... درک این موضوع حتی برای من هم سخته.»
در حالی که جنگجو به گزارش دادن ادامه میداد، بانگ دوک-هیون اخمهاش رو در هم کشید.
«خودم هم نمیتونستم این رو باور کنم...»
«منظورت چیه؟ چی رو نمیتونی باور کنی؟»
«توی گزارش اومده که سو وونهوی با استفاده از شمشیر هوایی، جانگ مون-ریانگ رو شکست داده.»
«چی؟»
بک وی-هیانگ با ناباوری فریاد زد. شمشیر هوایی برای اکثر اهالی موریم چیزی شبیه به یک رویا بود.
باورش سخت بود که سو وونهوی، مردی که به سختی بیست سالش میشد، بتونه از اون استفاده کنه.
«نه، این دیگه چه مهملاتیه؟»
«گزارشهای ملوانها، جنگجوهای اسکورت و جنگجوهای جناحهای ما که توی کشتی بودن، همگی این رو تایید میکنن.»
«چطور ممکنه چنین اتفاقی بیفته...»
واکنش بک هیانگموک هم فرقی نداشت.
«فقط نیمسال گذشته، اما اون بچه همین حالا هم از دیوار عبور کرده؟»
بک هیانگموک یک بار مستقیماً سو وونهوی رو داخل یک کارگاه آهنگری آزمایش کرده بود. با اینکه او نسبت به سنش فوقالعاده بود، اما نه تا این حد.
در اون زمان، او فکر میکرد سو وونهوی از شاگرد خودش بهتر نیست. آیا عقلانی بود که کسی مثل او از دیوار عبور کرده باشه؟
«... یعنی اون استعدادی داره که از لی جونگ-گیوم هم فراتر میره؟»
حتی اگه با سرعت هم رشد میکرد، این دیگه خیلی سریع بود.
حتی در میان دوازده جنگجویی که مثل هیولا تصور میشدن، این رشد تکاندهنده بود. او نمیدونست که آیا این برای طریقت راستین خوبه یا نه، اما در عین حال نسبت به این نوع نبوغ احساس ترس میکرد.
«اون... هنوز تموم نشده.»
«هنوز تموم نشده؟»
«به نظر میرسه خاندانهای رودخانه به جای کشتی کمین ما، به یک کشتی واقعی که حامل کالا بوده حمله کردن.»
«خاندانهای رودخانه؟»
آیا چنین تصادفی ممکن بود؟
کشتیای که برای اجرای نقشه ساخته شده بود، توسط یک دشمن غیرمنتظره مورد حمله قرار گرفت. در مقابل، خاندانهای رودخانه به کشتی واقعی حامل کالاها حمله کردن.
«اما انگار اهریمن خون اونجا ظاهر شده.»
«همونطور که انتظار میرفت.»
این مقدار قابل پیشبینی بود. البته، حرکت انفرادی رهبر برخلاف پیشبینیهای اونها بود.
سپس بک وی-هیانگ با لحنی نگران گفت:
«این بدترین سناریوی ممکنه، رهبر اتحاد. اگه این اتفاق افتاده باشه، پس نه تنها نقشه شکست خورده، بلکه اهریمن خون هم با خاندانهای رودخانه تماس پیدا کرده.»
«اون... هنوز تموم نشده.»
در میان این حرفها، جنگجوی پیامرسان کلام اونها رو قطع کرد.
بک وی-هیانگ با تعجب پرسید:
«منظورت چیه؟»
«توی گزارشها اومده که اهریمن خون از کشتی در برابر دزدان دریایی محافظت کرده؟»
«خب، اینا یعنی چی؟»
اهریمن خون و هجده خاندان رودخانه همگی بخشی از طریقت نامتعارف بودن.
با توجه به وضعیت فرقه خون، میشد با اطمینان فرض کرد که اونها برای متحد کردن طریقت نامتعارف، با خاندانهای رودخانه دوستانه رفتار میکنن.
با این حال، گزارش میگفت که اهریمن خون از کشتی محافظت کرده؟
«این دیگه چیه؟»
بک هیانگموک، رهبر اتحاد رزمی، به سختی میتونست این رو درک کنه. این کاملاً با چیزی که اونها از فرقه خون میشناختن متفاوت بود.
مگه اهریمن خون با دولت هم دوستانه رفتار نکرده بود؟ مگه او به کمک کسانی از اتحاد که در خطر بودن نیومده بود؟
و حالا او یک کشتی رو از دست دزدان دریایی نجات داده بود.
«این دیگه چه کلکیه، اهریمن خون.»
اگه این وضع ادامه پیدا میکرد، آرمان اونها مدام ضعیفتر میشد. اونها نیاز داشتن تا عدالت رو علیه شر اجرا کنن، اما اقدامات اهریمن خون به تدریج اون دلیل رو تضعیف میکرد.
«یعنی واقعاً هدفشون همینه؟»
پس این چیزی نبود که بشه به سادگی از کنارش گذشت.
تا به حال، فرقه خون به نقش خودش به عنوان دشمن شماره یک دنیای رزمی وفادار بود و هدفش غرق کردن جهان در خون بود.
مگه اونها همیشه سعی نمیکردن حتی کوچکترین اصطکاک رو با زور حل کنن؟
«متفاوته. خیلی متفاوته.»
بک هیانگموک برای اولین بار به شدت نسبت به فرقه خون هوشیار شد.
او فکر کرد که شاید با این اوصاف، فرقه خون به بدترین دشمنی تبدیل بشه که طریقت راستین تا به حال باهاش روبرو شده.
«اما یه چیز امیدوارکننده هم وجود داشت.»
«امیدوارکننده؟»
«گزارش شده که حتی اهریمن خون هم توسط سو وونهوی و تکنیک شمشیر هواییش شکست خورده.»
«...!!»
این گزارش همه رو شوکه کرد. اهریمن خون مگه داشت چیکار میکرد که توی موقعیتی قرار گرفته که شکست بخوره.
«گفته میشه این رو هم تمام ملوانها و جنگجوهای اسکورت شاهد بودن.»
«این دیگه چیه...»
اونها یک گزارش کامل رو شنیده بودن، اما انگار فقط داشتن درباره رشد یک نفر میشنیدن. بک وی-هیانگ حرف دیگری برای گفتن نداشت و فقط از شدت خستگی پوزخندی زد.
معمولاً او هر چه در ذهنش بود رو به سادگی میگفت.
بک هیانگموک زبانش رو دور دهانش چرخاند و زیر لب گفت:
«اون به قلمرو خدایان قدم گذاشته.»
«حتی اگه اینطور هم نباشه، مردم به جای دومین ستاره نوظهور، دارن اون رو یکی از هشت جنگجوی بزرگ صدا میزنن تا جایگاه امپراتور شمشیر آسمانی رزمی فقید رو پر کنه.»
«هشت جنگجوی بزرگ؟ یه بچه بیست ساله؟»
بک وی-هیانگ این رو مضحک و غیرقابل درک میدونست.
«یه بچه...»
بک هیانگموک با دیدن این واکنش فقط پوزخندی زد.
«حتی پادشاه موج باد هم مهارتهای اون رو تایید کرده. چنین عملکردی مسلماً منطقیه.»
شهرت سو وونهوی فراتر از اون رفته بود که بشه انکارش کرد. با اطمینان میشد گفت که او دیگه فقط یک جنگجوی نوپا نیست، بلکه یک جنگجوی تمامعیارست.
سپس بک هیانگموک رو به جنگجویی که گزارش میداد گفت:
«پس لقبش چیه؟»
«مردم لقبهای زیادی بهش دادن. بعضیها اون رو محافظ شمشیر هوایی صدا میزنن. با این حال، خیلیها بهش میگن نامیرای کوچک شمشیر و میگن که او شمشیرزن نامیراییه که دوباره متولد شده.»
چشمان بک هیانگموک با شنیدن نام نامیرای کوچک شمشیر درخشید.
«که اینطور... درسته.»
او متوجه شد.
آیا کسی مشهورتر از شمشیرزن نامیرا در اتحاد رزمی وجود داشت؟
شاهکارهای وونهوی در شکست دادن دشمن با استفاده از شمشیر هوایی، حتماً اونها رو به یاد شمشیرزن نامیرا میانداخت.
در آن سو، نگاه بانگ دوک-هیون تغییر کرده بود.
درون جنگلی تاریک و انبوه.
مردی در مقابل شعلههای آتش نشسته بود و با چشمان بسته مدیتیشن میکرد. سایهای سیاه در مقابلش ظاهر شد.
با وجود ظاهر شدن این غریبه نقابدار، مرد چشمانش رو باز نکرد.
«درود بر سرورم. همین حالا گزارشی به دستم رسید، قربان.»
مرد بدون اینکه چشمانش رو باز کنه، پاسخ داد:
«حرف بزن.»
«گزارش شده کسی که گمان میره از نوادگان اون باشه، ظاهر شده.»
با گفتن این کلمات، چشمان مرد به سرعت باز شد و یک چشم طلایی در میان شعلههای آتش به شدت درخشید.
مرد نقابدار با دیدن او سرش رو پایین انداخت و مرد چشمطلایی گفت:
«باید عجله کنم.»
«من هم عجله میکنم و اون سه کیسه دیگه رو پس میگیرم... هوک!»
بدن مرد نقابدار در هوا معلق شد. این تکنیکی واقعاً تکاندهنده بود.
چشمان مرد نقابدار میلرزید که مرد چشمطلایی پرسید:
«کی؟»
«مـ... ما ردهایی از قتل پیدا کردیم. خبرهای خوبی هست...»
«به جای پیدا کردن شمشیرها، اگه اون مردی که فرار کرده رو وادار به حرف زدن کنیم، سریعتر به نتیجه میرسیم.»
«فرار...؟!»
مرد چشمطلایی دستش رو تکان داد و مرد نقابدار رو به زمین انداخت. سپس در حالی که مرد نقابدار زانو زده بود، دستوری صادر کرد:
«پیداش کنین.»