چپتر 229: آیا برای وصول بدهیِ جونت اومدی؟
چپتر 229: آیا برای وصول بدهیِ جونت اومدی؟
مردی از کالسکه بیرون اومد.
اون مرد هیکلی ورزیده و چهرهای سرد داشت.
انگار ضربالمثل «اگه کاردش بزنی یه قطره خون هم ازش نمیچکه» رو برای اون ساخته بودن؛ صورت بیاحساسش کاملاً با شخصیتش جور بود.
ظاهری ترسناک و در عین حال آراسته داشت.
مردی که از کالسکه پیاده شده بود، وارد عمارتی شد که درهای ورودیش کاملاً باز بود.
روی کتیبهی بالای ورودی نوشته شده بود: «باند شب بزرگ».
به محض اینکه قدم به داخل گذاشت، صحنهای هولناک نمایان شد.
بیش از صد جسد در همه جای عمارت پراکنده شده بود.
اعضای باند شب بزرگ به کل نابود شده بودن.
در میان اجساد، جنگجوهایی با لباسهای رزمی یکدست سرخرنگ در حال جستوجو بودن تا هر بازماندهای رو پیدا کنن و از دم تیغ بگذرونن.
منظرهی وحشتناکی بود که میدان جنگ رو تداعی میکرد، اما اون مرد بدون اینکه پلک بزنه به راهش ادامه داد.
خونی که روی زمین جاری بود به کفشها و شلوارش میپاشید، اما اون اهمیتی نمیداد.
در واقع، منظرهی قدم زدنش در دریایی از خون، کاملاً برازندهاش بود.
با هر قدمی که برمیداشت، حضور سنگینش رو به رخ میکشید.
حضوری ترسناک که به نظر میرسید هیچچیز نمیتونه متوقفش کنه، مگر اینکه خودش اراده کنه و بایسته.
اون مرد کسی نبود جز نفر دوم اتحاد نامتعارف، یلو هان.
جنگجوهای سرخپوشی که اینجا رو قتلعام کرده بودن، مبارزان سپاه تیغه غایی بودن.
سپاه تیغه غایی.
زبدهترین واحد اتحاد نامتعارف که تحت فرماندهی یلو هان بود.
مبارزان سپاه تیغه غایی هر بار که یلو هان از کنارشون رد میشد، با احترام سر خم میکردن.
هالهی انرژی تکتک اونها فوقالعاده بود.
یلو هان وارد تالار بزرگ شد.
در مرکز تالار و روی صندلی بزرگی، جونگ شیم، ارباب باند شب بزرگ، بیحال افتاده بود.
به شدت مجروح و غرق در خون بود و اجساد مبارزان سپاه تیغه غایی دور تا دورش به چشم میخورد.
«مرتیکهی پستفطرت!»
ارباب باند شب بزرگ فریاد کشید.
اما درونش به تلاطم افتاد و ناگهان لختهی خونی از دهانش بیرون پاشید.
«چطور تونستی! چطور تونستی همچین کاری بکنی!»
برخلاف اربابِ آشفتهی باند، یلو هان کاملاً خونسرد بود.
اون به سمت گوشهای از تالار رفت.
یکی از مبارزان سپاه تیغه غایی هنوز نفس میکشید.
اون مرد از شدت درد به شماره افتاده بود.
جراحاتش خیلی عمیق بود؛ دیگه راهی برای نجاتش وجود نداشت.
یلو هان بدون تردید، کف دستش رو روی سینهی اون مرد گذاشت.
طولی نکشید که اون جنگجو طوری که انگار به خواب رفته، جون داد.
از پشت سر، صدای ارباب باند شنیده شد.
«الان بهت میگم، ولی دیدن صورتت همیشه بهم حس بدی میداد و حالم رو به هم میزد.»
یلو هان هیچ واکنشی از خودش نشون نداد.
«تو همیشه احساساتت رو مخفی میکردی.»
ارباب باند هیچوقت هیچ حسی رو در یلو هان ندیده بود.
هرگز ندیده بود که اون خوشحال، غمگین یا عصبانی باشه.
«اصلاً توی اون بدنت چیزی به اسم احساسات انسانی وجود داره؟»
یلو هان در حالی که از جاش بلند میشد، با آرامش جواب داد:
«باید داشته باشه؟»
صدای بم و در عین حال دلنشینش در تالار بزرگ پیچید.
«چی؟»
«اون چیزی که بهش میگی احساسات انسانی، دارم میپرسم که اصلاً داشتنش ضروریه؟»
ارباب باند که از این جسارت جا خورده بود، نمیدونست چی بگه.
«شنیدن این حرف از زبون تو یکم گیجکنندهست. تو هم کسی نیستی که خیلی انسانی زندگی کرده باشه.»
«خفه شو!»
پیرمرد فریاد زد، اما فقط باعث شد خون بیشتری بالا بیاره.
خون زرشکیرنگ لباسش رو لکهدار کرد.
«حتی با این حال، من طوری زندگی نکردم که برای یه فرقه پاپوش درست کنم و اونها رو از دم تیغ بگذرونم.»
اونها امروز به جرم همدستی با اتحاد رزمی برای طراحی یه شورش، نابود شده بودن.
مدارک کاملاً واضح بود.
نامهای که اون هرگز ننوشته بود پیدا شده بود، اما دستخطش دقیقاً مثل دستخط خودش بود.
مبلغ هنگفتی پول که روحش هم ازش خبر نداشت و ظاهراً از طرف اتحاد رزمی فرستاده شده بود، در خزانهاش پیدا شد.
همچنین مدارکی دال بر لو دادن اسرار اتحاد نامتعارف، شهادتها و حتی شاهدی وجود داشت که اون رو در حال ملاقات مخفیانه با افرادی از اتحاد رزمی دیده بود.
حتی از دید خودش هم، اون قطعاً یه خائن به نظر میرسید.
«حداقل بذار دلیلش رو بدونم. چرا؟»
ارباب باند مطمئن بود کسی که براش تله گذاشته، یلو هان بوده.
«فراموش کردی.»
ارباب باند با شنیدن حرف یلو هان جا خورد.
طوری به نظر میرسید که انگار اشتباه بزرگی مرتکب شده.
«منظورت چیه؟»
«خیلی وقت پیش، بهم گفتی. گفتی اگه یه نفر بیش از حد اونطوری باشه، ممکنه باعث بشه طرف مقابل حس بدی پیدا کنه.»
ارباب باند یادش نمیاومد همچین حرفی زده باشه.
یعنی واقعاً گفته بود؟ خاطرهی مبهمی داشت.
«تو انگار نمیتونی جلوی حرفهایی که میخوای بزنی رو بگیری. ناتوانی در کنترل احساسات اون هم وقتی توی دنیای رزمی زندگی میکنی؟ من از همچین آدمهایی متنفرم.»
«خب که چی؟»
یلو هان دیگه چیزی نگفت.
برای لحظهای، ارباب باند شوکه شد.
«فقط دلیلش همینه؟»
«کشتن کسی که ازش متنفرم، مگه دلیل محکمتری از این هم لازمه؟»
ارباب باند غرید:
«تو یه دیوانهی زنجیری هستی!»
در مقایسه با اربابِ برافروخته، یلو هان آرام بود.
«توی این دنیا به اندازهی ریگهای بیابون آدم وجود داره، واقعاً چه لزومی داره که آدم در کنار کسی قدم برداره که ازش خوشش نمیاد؟»
باشه، ارباب باند تا اینجاش رو فهمید.
درک نمیکرد، اما فرض کنیم که فهمیده.
با این حال، این بخش رو اصلاً نمیتونست هضم کنه.
«پس باید فقط من رو میکشتی!»
«برای اون کار، حس خیلی بدی داشتم.»
«حتی با این حال... داری میگی همهی اون آدمهای بیگناه رو سر یه چیز به این ناچیزی کشتی؟»
ارباب باند آهی از سر درد کشید.
اشک از چشمهاش جاری شد.
اگه به خاطر یه کینهی بزرگ به این روز افتاده بود، تحملش راحتتر بود.
اونوقت کمتر جلوی خانوادهاش و جنگجوهای باندش شرمنده میشد.
خاندانش فقط به خاطر یه جملهی ساده که حتی یادش هم نمیاومد، نابود شده بود؟
ارباب باند با لحنی خودسرزنشگر گفت:
«همهی اینها باید سرنوشت باشه.»
«شاید بخوای سرنوشت رو سرزنش کنی، اما این تقصیر خودته. به خاطر ذات بیملاحظهی خودته که کلماتی مثل "ناچیز" رو به احساسات یه نفر دیگه نسبت میدی.»
ارباب باند با دست اشاره کرد که نزدیکتر بیاد.
«قبل از اینکه بمیرم، چیزی هست که باید بهت بگم.»
انگار مرگش رو حس کرده بود؛ خشم از چهرهی ارباب باند ناپدید شد.
یلو هان بهش نزدیک شد.
کمی نزدیکتر، کمی نزدیکتر.
ارباب باند با سختی اشاره کرد.
یلو هان با کمال میل آخرین خواستهاش رو اجابت کرد.
فاصلهی بین دو مرد کمتر شد.
شووووویک!
ارباب باند با تمام نیروی درونی باقیموندهاش، ضربهی کف دستی رو رها کرد.
اون اشارهی دشوارِ لحظاتی قبل، فقط نقشهای برای همین یه حرکت بود.
درخشش! تپ!
اما شمشیر یلو هان سریعتر بود.
تیغهاش اونقدر سریع و دقیق بود که با چشم دیده نمیشد.
تپ، تپ، تپ.
سرِ بریدهی ارباب باند روی زمین غلت خورد.
یلو هان به سر نگاه کرد و با سردی گفت:
«پیرمرد، واقعاً فکر کردی من همچین کاری رو فقط به اون دلیل انجام میدم؟»
یلو هان بعد از به جا گذاشتن حرفهایی که نمیذاشت ارباب باند حتی در مرگ هم چشمهاش رو ببنده، بیرون رفت.
وقتی خارج شد، از قضا بارون شروع به باریدن کرد.
شواااااااا.
یلو هان لحظهای زیر لبهی سقف ایستاد و به بارش بارون خیره شد.
مردی از میان بارون به سمتش دوید و ردایی رو بهش تعارف کرد.
اون چا هوان بود، مردی که تمام بدنش با تتوهای اژدها پوشیده شده بود.
آخرین بازمانده از چهار سایه.
هرچند بدنش پر از تتوی اژدها بود، اما حیوانی که به ذهن متبادر میکرد، یه پلنگ سیاه بود.
پوستی تیره و هیکلی ورزیده.
حتی سفیدی چشمهاش هم به خاطر پوست سیاهش بیشتر به چشم میاومد.
اما اون مردی بود که بیشتر از پلنگ بودن، میخواست یه اژدها باشه.
اون به خودش افتخار میکرد که بیشترین وفاداری رو در میان چهار سایه داره.
معتقد بود دلیل اینکه یلو هان فقط اون رو در کنارش نگه داشته، اینه که اون وفاداری رو تشخیص داده.
«لازم نیست. خیلی وقت بود که بارون بهم نخورده بود، بذار یکم خیس بشم.»
یلو هان قدم به زیر بارون گذاشت و چا هوان بیصدا پشت سرش راه افتاد.
پشت سر اونها، مبارزان سپاه تیغه غایی به صف شدن و به دنبالشون رفتن.
با اهریمن خندان پلیددل به مخفیگاه رسیدم.
گو وول با اطلاعات جدیدی منتظرمان بود.
«یه اتفاق غیرعادی توی اتحاد طریقت نامتعارف داره میفته.»
«چی شده؟»
«اخیراً باند شب بزرگ نابود شده.»
«توسط کی؟»
«باند شب بزرگ با تبانی با اتحاد رزمی مرتکب خیانت شده بود. مدارک واضح بود و توی فرآیند دستگیریشون، توسط سپاه تیغه غایی به رهبری یلو هان تارومار شدن. فکر میکنم این قضیه زیر سر یلو هان باشه.»
گو وول موقعیت رو دقیق درک کرده بود.
حتی قبل از بازگشتم، باند شب بزرگ توسط یلو هان نابود شده بود. اما زمانبندی عوض شده بود. چیزهایی که قرار بود اتفاق بیفتن هنوز هم اتفاق میافتادن، اما زمان یا علتشون میتونست کمی متفاوت باشه.
«دلیلت واسه این فکر چیه؟»
«اول اینکه، تا جایی که من ارباب باند شب بزرگ رو میشناسم، اون آدمی نیست که هیچوقت به رهبر اتحاد طریقت نامتعارف خیانت کنه.»
و دلیل دیگهای هم برای سوءظن گو وول وجود داشت که حیاتیتر بود.
«زمانبندیش خیلی مشکوکه. میدونی اتحاد طریقت نامتعارف کی تحقیق درباره باند شب بزرگ رو بعد از دریافت یه گزارش محرمانه شروع کرد؟»
«کی بود؟»
«درست وقتی که آئه چا مُرد.»
واقعاً زمانبندی عجیبی بود. در این باره، ارزیابی گو وول این بود:
«وقتی دوتا از مهرههای چهار سایه کشته شدن، یلو هان حتماً مطمئن شده که کسی مداخله کرده.»
«نکنه...؟»
«بله، به نظر میرسه فکر میکنه رهبر اتحاد طریقت نامتعارف پشت این قضیهست.»
این واقعاً غیرمنتظره بود.
«واسه انتقام به باند شب بزرگ حمله کرده؟»
«ارباب باند شب بزرگ به این معروفه که جزو جناح طرفدار رهبر اتحاده. یلو هان داشت بهش هشدار میداد که وقتی باهاش درمیفتن چه اتفاقی میفته.»
حدس محتمل و بهجایی بود.
این یه واقعیت شناختهشده بود که یلو هان تشنه کرسی رهبری اتحاده. در حال حاضر، رهبر اتحاد طریقت نامتعارف اونقدر قدرتمند بود که یلو هان جرئت نمیکرد به جایگاهش چشم طمع داشته باشه، اما اگه بی سا-این اون کرسی رو میگرفت، اوضاع فرق میکرد.
حتی شایعاتی بین مردم پخش شده بود که رهبر اتحاد طریقت نامتعارف برای اینکه بتونه جایگاهش رو به بی سا-این بده، باید یلو هان رو بکشه. در وضعیتی که یه توازن قدرت متشنج و نظارت متقابل برقرار بود.
«به نظر میرسه یلو هان معتقده رهبر اتحاد طریقت نامتعارف واسه اینکه بی سا-این رو جانشین خودش کنه، شروع کرده به قطع کردن بال و پرهای اون.»
چیزی که قرار بود یه روزی اتفاق بیفته، به خاطر کارهای ما زودتر رخ داده بود.
«این یه فرصت طلاییه. اگه بتونیم از این موقعیت خوب استفاده کنیم، دیگه لازم نیست نگران عواقب کشتن یلو هان باشیم.»
موقعیت واقعاً غیرمنتظرهای در انتظارمون بود.
«داری میگی یلو هان رو بکشیم و جوری جلوه بدیم که انگار بی سا-این اون رو کشته؟»
«درسته. واسه بی سا-این هم بد نمیشه. جایگاهش رو به عنوان جانشین کاملاً تثبیت میکنه و ما هم توی عملیاتمون موفق میشیم.»
به اهریمن خندان پلیددل نگاه کردم که همراه من گوش میداد.
اهریمن خندان پلیددل که ساکت نشسته بود، نگاهی توی چشماش داشت که میگفت فرقی نمیکنه اوضاع چطور پیش بره، اون از اراده من پیروی میکنه.
در این صورت، کاری که باید انجام میشد مشخص بود.
«اول، باید دوستم رو ببینم. هرچند نمیدونم اون هنوز من رو دوست خودش میدونه یا نه.»
* * *
بی سا-این توی یه مسافرخونه سطح بالا که پاتوقش بود، داشت غذا میخورد.
صورتش هنوز هم کریه بود. بریدهبریده، له شده و ازریختافتاده. صورتی که فقط با نگاه کردن بهش لرزه به تنت میافتاد.
با این حال، نسبت به اون هاله تاریک و سنگینی که قبل از جانشین شدنش داشت، کمی سرحالتر به نظر میرسید.
دور و برش، سیزده گرگ طریقت نامتعارف همراهش غذا میخوردن و نقش محافظش رو داشتن.
یه پیام تلهپاتیک به بی سا-این فرستادم.
— حالت چطور بوده؟
چاپستیکهای بی سا-این یه لحظه متوقف شد و بعد دوباره شروع به حرکت کرد.
— تو واقعاً نترسی.
که تا بخش اصلی اتحاد ما اومدی. محتوای حرفاش تند بود، اما لحنش ملایم.
اون زندگیش رو به من مدیون بود. اگه من نبودم، هیچوقت جانشین نمیشد.
— یه موضوعی هست که باید خصوصی باهات در میون بذارم.
— همینجا بگو.
اصلاً خبر داری واسه جانشین اتحاد طریقت نامتعارف چقدر سخته که تنها بیرون بره؟
— بعدها، جوری زندگی میکنی که هر چی بگی، فقط با گفتنش به حقیقت تبدیل میشه.
پس فعلاً، یه کارِ یه ذره سخت انجام بده. بیا نیمهشب روی قله کوه پشت مقر اصلی اتحاد طریقت نامتعارف همدیگه رو ببینیم.
قبل از ترک مسافرخونه، دیدمش. یه لبخند محو روی لبهای بی سا-این.
نمیدونستم با هم دوست هستیم یا نه، اما حداقل لبخندِ یه دشمن نبود.
* * *
روی قله کوهی ایستادم که به بخش اصلی اتحاد طریقت نامتعارف مشرف بود.
قبل از بازگشتم، وقتی دنبال مواد لازم برای هنر بزرگ میگشتم، اینجا ایستاده بودم و به اتحاد طریقت نامتعارف نگاه کرده بودم. دقیقاً توی همین نقطه با این فکر ایستاده بودم که اگه فقط میتونستم برگردم، همهچیز حل میشد.
همون موقع، صدای بی سا-این از پشت سرم اومد.
«چه موضوع مهمی بوده که نصفهشبی کسی رو کشوندی اینجا؟ میتونستی همونجا توی مسافرخونه با تلهپاتی بگی.»
بدون اینکه برگردم، گفتم: «ترسیدم بزنی زیر میز.»
«همه میدونن اخلاق گندی دارم، پس مشکلی نبود.»
بی سا-این کنارم ایستاد.
«اگه از پشت هلت میدادم چی؟ چرا حتی پشت سرت رو نگاه نکردی؟»
«مگه اونقدر صمیمی نشدیم که نگران این چیزا نباشیم؟»
وقتی بهش نگاه کردم، بی سا-این پوزخندی زد.
«نه، این نیست. خیالت راحته چون میدونی حتی اگه بیفتی هم بدون یه خراش فرود میای.»
«اینم درسته.»
در حالی که با لبخند بهش نگاه میکردم، بی سا-این نگاهش رو چرخوند و به ساختمون دوردست اتحاد طریقت نامتعارف خیره شد.
«اومدی طلب جونت رو وصول کنی؟»
«چرا فقط طلب جون؟ باید طلب جانشین شدنت رو هم وصول کنم.»
«چی میخوای؟»
«هر چی بخوام بهم میدی؟»
«اگه چیزی باشه که از دستم بربیاد.»
بهش نگاه کردم. بی سا-این هم به من نگاه کرد.
«بیا یلو هان رو بکشیم.»
از حرف ناگهانی من جا خورد.
«از خیلی وقت پیش میدونستم آدم عجیبی هستی، اما نمیدونستم اینقدر دیوانهای.»
لحظهای سکوت گذشت و پرسید:
«نقشه داری با ما وارد جنگ بشی؟»
«اگه میخواستم، الان اینجا باهات حرف نمیزدم. اومدم تا یلو هان رو بکشم.»
«چرا میخوای بکشیش؟»
«چرخه انتقامی که اون با خون راه انداخته، بالاخره به من رسیده.»
بی سا-این که میدونست یلو هان چه جور آدمیه، دیگه سوالی نپرسید. مگه آدم مثل اون چقدر دشمن داشت؟
«وقتی به کرسی رهبری اتحاد برسی، یلو هان قطعاً جایگاهت رو هدف میگیره. واسه همینه که رهبر فعلی اتحاد طریقت نامتعارف داره فکر میکنه. اینکه کی از شر یلو هان خلاص بشه. و اگه اینطور فکر نکنه چی؟»
«اگه نکنه؟»
«یعنی رهبر اتحاد طریقت نامتعارف، یلو هان رو به عنوان جانشینش انتخاب کرده. این یعنی با علم به اینکه میمیری، کرسی رهبری رو بهت میده.»
«!»
چیزی نگفت. قلبش حتماً توی تلاطم بود.
یلو هان دشمنی بود که برای رهبر شدن باید میکشتش، اما در عین حال، بزرگترین قدرتی بود که از اتحاد طریقت نامتعارف حمایت میکرد.
«حمله اخیر به باند شب بزرگ چیزی جز مقدمهای برای حمله به تو نبود.»
بی سا-این نمیتونست این حرفا رو انکار کنه. مرگ ارباب باند شب بزرگ حتماً شوک بزرگی هم برای رهبر اتحاد و هم برای خودش بوده.
«یادته؟ اون روزی که من اهریمن آسمانی بشم و تو رهبر اتحاد طریقت نامتعارف، دوباره همدیگه رو میبینیم، خاطرات رو مرور میکنیم و با هم دست میدیم.»
به چشمهای پر از تردید بی سا-این خیره شدم.
خوب میدونستم این تصمیمی نیست که بتونه راحت بگیره. اما موفقیت یا شکست خودم هم به این بستگی داشت.
«من میخوام با تو دست بدم، نه با یلو هان.»