چپتر 23: آنها به خوبی زندگی می‌کردند
چپتر 23: آنها به خوبی زندگی می‌کردند
«پدر حتماً به استادی کامل رسیده بود، پس چرا هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی فعال نشد؟ ممکنه حتی بعد از فعال شدنش شکست خورده باشه؟ یا نبرد اونقدر شدید بود که حتی نیروی درونی کافی برای فعال کردنش براش باقی نمونده بود؟»
هرچه بیشتر درباره عظمت مهارتهای رزمی پدرم میفهمیدم، سؤالات بیشتری درباره مرگش در ذهنم شکل میگرفت.
آیا هوا موگی واقعاً چنین مردی رو شکست داده بود؟
دلم میخواست از پدرم بپرسم.
اون روز واقعاً چه اتفاقی افتاد؟
اما نمیتونستم بپرسم.
اون اتفاقی بود که هنوز رخ نداده بود.
و در آینده هم هرگز پاسخش رو نمیفهمیدم.
چون اون اتفاق مطلقاً هرگز قرار نبود بیفته.
لبخند کمرنگی زدم و به پدرم گفتم: «پدر، یه راز بین من و شما شکل گرفته. این موضوع بیشتر از یادگیری هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی خوشحالم میکنه.»
شاید کلمه «راز» به مذاقش خوش نیومد، چون چهره پدرم درهم رفت.
سریع حرفم رو اضافه کردم و رو برگردوندم: «حتی اگه عصبی هم بشید، نمیتونید کاری باهام بکنید. من هنوزم با چهار گام باد الهی آشناترم.»
با استفاده از گام تندرو، در یک لحظه از اونجا بیرون پریدم.
درست زمانی که بدنم به انتهای فرش قرمز رسید...
هوووش!
با صدای بادی خنک، حس کردم چیزی از کنارم رد شد.
لحظهای بعد، گام تندرو رو متوقف کردم.
پدرم از قبل مسیرم رو مسدود کرده بود.
تپ!
و بعد، بدون هیچ رحمی با انگشتش به پیشونیم ضربه زد.
موقعیتی نبود که بتونم جاخالی بدم و حتی اگه تلاش هم میکردم، حرکت پدرم سریعتر از اون بود که بشه ازش فرار کرد.
«آخ!»
پیشونیم رو چسبیدم.
اغراق نمیکردم.
اونقدر درد داشت که برای چند لحظه جلوی چشمام ستاره دیدم.
«داشتی خیلی قیافه میگرفتی، فکر کردم از من سریعتری.»
لحظهای بعد، پدرم ناپدید شد.
او از گام سایه تاریک استفاده کرد تا از جلوی چشمم غیب بشه و بعد با گام تندرو به صندلی رایزن اعظم، جایی که قبلاً نشسته بود، برگشت.
با تماشای حرکاتش، بار دیگه حس کردم که درک او از هنرهای رزمی قطعاً با من متفاوته.
میتونستم بفهمم.
او فقط برای اینکه چون رو اعصابش بودم به پیشونیم بزنه، نیومده بود.
پدرم داشت عمداً به من نشون میداد.
این همون شکلیه که چهار گام باد الهی از نگاه من داره.
«قدمهایی که برای برگشتن استفاده کردید، چهار گام باد الهی بود. اما اون تکنیک سبکیای که اولش باهاش پرواز کردید دیگه چی بود؟»
«تکنیک پرواز اهریمن آسمانی بود.»
تکنیک پرواز اهریمن آسمانی، تکنیک سبکی مخصوص پدرم بود.
«از گام تندرو سریعتره؟»
«البته که الان سریعتره. نمیدونم وقتی چهار گام باد الهی به استادی کامل برسه چی میشه.»
«روزی که به استادی کامل برسم، این قضیه رو تسویه میکنیم.»
«من زودتر به استادی کامل میرسم، پس از قبل نتیجه رو میدونم.»
«باید منتظر موند و دید. شاید من سریعتر به استادی کامل برسم. هرچی نباشه، ذهن یه جوون سریعتر نمیچرخه؟»
«اون سر باهوشت داره خون میاد.»
قطره خونی از پیشونیم، همونجایی که ضربه خورده بود، جاری شد.
«آاااخ! باید ازتون میخواستم بهجای این، هنر الهی بدن رویینتن الماسین رو بهم یاد بدید.»
با اون زخم افتخارآمیز روی پیشونیم، تالار اهریمن آسمانی رو ترک کردم.
زخمی بود که با هیچ پولی نمیشد خریدش.
حس میکردم یک قدم دیگه به پدرم نزدیکتر شدم.
البته، وقتی چنین افکاری به ذهنم میرسید باید مراقب میبودم.
اشتباهات در روابط انسانی همیشه زمانی رخ میدن که آدم گاردش رو پایین میاره و فکر میکنه صمیمی شده.
در هر صورت، با این تبادل هنرهای رزمی، هم من و هم پدرم یک قدم رو به جلو برداشته بودیم.
آیندهای که هوا موگی در اون میومد ثابت بود، اما حال مدام در حال تغییر بود.
* * *
«اون دیگه کی بوده؟ کدوم احمق بیصفت جرئت کرده به بدن ارباب جوان دست بزنه؟»
لی آن با دیدن کبودی روی پیشونیم برآشفته بود.
در اون لحظه، شبیه خواهر بزرگتر خونگرمی بود که برادر کوچیکترش بعد از دعوا به خونه برگشته.
«اگه بدونی چی میشه؟ میخوای انتقامم رو بگیری؟»
«باید بگیرم. فقط لب تر کنید! کی بود؟ همین الان میرم و...»
«پدرم زدم.»
«...»
«چرا نمیری؟»
لی آن که ناگهان آروم شده بود، یک قدم به عقب برداشت.
«من کسی هستم که محافظت میکنه، نه کسی که حمله میکنه.»
با دیدن اینکه چقدر رک و پوستکنده این حرف رو زد، خندیدم.
تبادل شوخی و تعارفات اینچنینی لذتبخش بود؛ چیزی که در گذشته نمیتونستم انجام بدم.
همچنین دیدن چشمهای خندونش که انگار در گوشت صورتش دفن میشدن، لذتبخش بود.
«اوه، در ضمن، من ارباب عمارت دنیای زیرین شدم. به محض اینکه حکم رسمی صادر بشه، به عمارت دنیای زیرین نقلمکان میکنم.»
چهره لی آن فراتر از غافلگیری بود؛ کاملاً مات و مبهوت شده بود.
«دارید خبر به این بزرگی رو که ارباب عمارت دنیای زیرین شدید، اینقدر عادی میگید؟»
«مگه چه چیز مهمیه؟»
«پناه بر خدا! دارید این حرف رو میزنید بدون اینکه بدونید عمارت دنیای زیرین چقدر باپرستیژه؟ اونجا عمارت دنیای زیرینه، شوخی که نیست. جاییه که حتی شهریاران اهریمنی رو هم اگه جرمی مرتکب بشن، برای مجازات به اونجا میکشونن.»
چرا نباید میدونستم؟ دقیقاً به همین دلیل بود که پدرم داشت من رو به اونجا میفرستاد.
انتصاب من به عنوان ارباب عمارت دنیای زیرین احتمالاً سر و صدای بزرگ دیگهای توی فرقه به پا میکرد.
«تبریک میگم، واقعاً تبریک میگم.»
«ممنونم.»
«اما چرا رهبر فرقه یهو شما رو به عنوان ارباب عمارت دنیای زیرین انتخاب کرد؟»
«فکر کنم بعد از اینکه زد تو سرم، دلش برام سوخت.»
«شوخی نکنید!»
«بهش گفتم. فرقه اصلی باید تغییر کنه. باید به جایی تبدیل بشه که کسی مجبور نباشه برای محافظت از بقیه، هنرهای رزمیای رو یاد بگیره که بدنش رو داغون میکنه.»
«!»
لی آن جا خورد و با صدایی لرزان پرسید: «مـ... منظورتون از این حرف چیه؟»
«من اینجا رو به فرقه اصلیای تبدیل میکنم که مجبور نباشی تمام عمرت رو بهخاطر عوارض هنر سنگشدگی کامل بدن، با جثهای درشت زندگی کنی.»
صورت لی آن خالی از هر حسی بود.
چقدر اونجا در بهت و حیرت ایستاد؟
«نکنه... میدونستید؟»
«بله.»
کمی بعد، او پوزخندی زد و با بیخیالی گفت: «این راهی بود که خودم انتخاب کردم.»
«فقط چیزی بود که وقتی بچه بودی، به انتخابش مجبور شدی.»
«نه.»
لی آن مصمم بود.
«خوب یادمه. اون روز بهم گفتن. گفتن اگه هنر سنگشدگی کامل بدن رو یاد بگیرم، این عوارض رو داره. بهم گفتن انتخاب با خودمه. پس منم انتخاب کردم.»
اون انتخاب عادلانه نبود.
آنها حتماً از اون دختربچه سؤالی شبیه به این پرسیده بودن:
برای محافظت از ارباب جوان، باید این هنر رزمی رو یاد بگیری، اما میتونی عوارضش رو بپذیری؟
در واقع، اون انتخاب اجباری بود.
اما این رو بهش نگفتم.
نمیخواستم غرورش رو بابت اینکه اون راه انتخاب خودش بوده، جریحهدار کنم.
«اون عوارض جانبی رو برات درست میکنم. نه الان، ولی بعداً.»
لی آن لبخندی زد و جواب داد: «نمیتونید درستش کنید.»
«میتونم. بهم اعتماد کن.»
«بله، بهتون اعتماد میکنم.»
حرفم رو به شوخی گرفت.
احتمالاً کسی که اون هنر رزمی رو بهش یاد داده بود، بهش گفته بود که عوارض جانبی هیچوقت از بین نمیرن.
لی آن انگار که دیگه نمیخواست در موردش حرف بزنه، موضوع رو عوض کرد.
«اما اگه شما ارباب عمارت دنیای زیرین بشید، ارباب فعلی عمارت دنیای زیرین اعتراض نمیکنه؟»
«چیکار میتونه بکنه؟ این دستور رهبر فرقهست.»
در حقیقت، زیاد نگران ارباب فعلی عمارت دنیای زیرین نبودم.
با توجه به واکنشش نسبت به حادثه سپاه اهریمنی در گذشته، مشخص بود که یا با سپاه اهریمنی همدست شده یا دارن ازش باجگیری میکنن.
پدرم هم احتمالاً به این خاطر من رو منصوب کرده بود چون اون به هر حال باید کنار میرفت.
ساما میونگ ترتیب استعفاش رو به درستی میداد.
«من بیشتر نگران واکنش رزمیکارهایی هستم که کارهای اجرایی رو انجام میدن. اگه پسر اهریمن آسمانی یهو به عنوان ارباب عمارت بیاد بالای سرشون، ناراحت نمیشن؟»
«کسی که یهو اومده اونقدر خوشتیپ و فوقالعادهست که هیچکس ناراحت نمیشه.»
«ممنونم که حداقل این رو میگی.»
«ارزیابیِ کسی که حقوقت رو میده، همیشه ثابته.»
به شوخیِ تکراریش لبخندی زدم و موضوعی رو که به تعویق انداخته بودم، پیش کشیدم.
«حالا که حرف از حقوق شد... لی آن، یه چیزی هست که این بار باید بهش رسیدگی کنیم. به حرفی که میخوام بزنم خوب گوش کن.»
«بله، بفرمایید.»
«محافظ لی آن، از همین لحظه، تو رو از سمتت به عنوان محافظ شخصیم برکنار میکنم.»
جثه بزرگ لی آن از جا پرید و بعد با صدای بلندی روی زمین فرود اومد.
اونقدر شوکه شده بود که دلم براش سوخت.
«منظورتون چیه که یهو...؟»
«ازت سلب مسئولیت میکنم، دیگه محافظ من نیستی.»
«جدی میگید؟»
«بله.»
جوری نگام کرد که انگار کل دنیاش رو از دست داده.
«یه بار دیگه میپرسم. جدی میگید؟»
صداش با بیچارگی میلرزید، اما من با قاطعیت جواب دادم: «جدی میگم.»
«میتونم دلیلش رو بپرسم؟»
«چون انتقامم رو از پدرم نگرفتی.»
به شوخیم نخندید.
*شینگ.*
شمشیرش رو بیرون کشید و نوکش رو سمت گردن خودش گرفت.
«ترجیح میدم بمیرم. من به عنوان محافظ ارباب جوان میمیرم.»
لی آن، یک بار مردن کافیه.
سریع بهش گفتم: «منظورم این نیست که راهمون از هم جدا بشه. تو باید به عنوان یه رزمیکار تحت فرمان من باقی بمونی.»
«پوف! باید زودتر میگفتید. نزدیک بود بمیرم! لطفاً گردنم رو چک کنید، نبریده؟»
تازه اون موقع بود که نفسی از سر آسودگی کشید.
اما این به این معنی نبود که تمام نگرانیهاش برطرف شده باشن.
«اما محافظ بودن رسالت منه. هیچوقت به شغل دیگهای فکر نکردم. چه جور کاری میخواید بهم بدید؟»
«رزمیکار، لی آن! من حالا مقام جدیدی بهت اعطا میکنم.»
«بله!»
«من بدینوسیله تو رو به عنوان فرمانده جوخه سایه شبح منصوب میکنم.»
همونقدر غافلگیر شد که وقتی بهش گفتم از سمت محافظی برکنار شده.
«جوخه سایه شبح؟ مگه همچین سازمانی توی فرقه اصلی وجود داشت؟»
«نه.»
«شما دارید من رو به عنوان فرمانده سازمانی که وجود نداره انتخاب میکنید؟»
«از این به بعد قراره بسازمش. این واحد مستقیمِ من میشه و تو هم حقوقت رو از من میگیری، نه از فرقه.»
«جوخه سایه شبح... یعنی سایهی یه شبح؟»
«آره. اگه بخوام براش معنایی بذارم، اینطوریه که من تبدیل به شبح میشم و شما همگی سایهی من میشید.»
من عمداً از واژه سایه (影) توی اسمش استفاده کردم.
چون اون تمام عمرش رو به عنوان سایه من زندگی کرده بود، این اسمی بود که بهش حس نزدیکی بیشتری میداد.
«از اسمش خوشم میاد! اما از رهبر فرقه اجازه گرفتید؟»
«هنوز نه.»
ایجاد یه سازمان خصوصی توی فرقه اصلی اکیداً ممنوع بود.
«حتماً اجازهش رو میگیرم.»
«شما موفق میشید، ارباب جوان. مشکل منم.»
«چرا تو؟»
«پرسیدن داره؟ اول از همه، مگه من مهارت لازم برای هدایت همچین سازمان بزرگی رو دارم؟»
«نگران اون نباش. من بهت هنر رزمیای یاد میدم که شایسته اون مقام باشه.»
«حتی اگه قوی هم بشم... مگه من به همچین مقامی میام؟ هیچکس ازم پیروی نمیکنه.»
پیروی میکنن.
همهشون ازت پیروی میکنن، چون مجذوب شخصیتت میشن.
و یه روز، اونا هم میفهمن فرماندهای که ازش پیروی میکردن، زیباترین بانوی زیر آسمان بوده.
بله، این دنیای رزمی شاهد قویترین سازمان تاریخ خواهد بود که توسط زیباترین بانوی زیر آسمان رهبری میشه.
«لی آن، میتونی به خاطر من فرمانده جوخه سایه شبح بشی؟»
نگاههامون در هوا به هم گره خورد.
اعتمادبهنفسش در پایینترین حد ممکن بود، اما چون جمله «به خاطر من» رو به زبون آورده بودم، جوابش از قبل مشخص بود.
«بله، از دستورتون اطاعت میکنم.»
«خوبه. فعلاً تو تنها فرماندهای، اما بعداً تبدیل به قویترین سازمان دنیای رزمی میشه. و از این به بعد، هنرهای رزمی فعلیت رو رها کن و فقط روی پرورش نیروی درونی و قدرت بدنیت تمرکز کن. وقتی زمانش برسه، یه هنر رزمی جدید بهت یاد میدم.»
«متوجه شدم.»
با اینکه با انرژی جواب داد، اما لی آن چهرهای گیج داشت، انگار نمیدونست باید خوشحال باشه یا نگران.
«پس از این به بعد کی از شما محافظت میکنه، ارباب جوان؟»
«مگه من بچهام؟ نیاز به محافظت دارم؟ یه رزمیکار باید خودش از بدنش محافظت کنه.»
دو تا چشمش که کوچیک بودن و لای گوشت صورتش دفن شده بودن، پر از نگرانی بودن.
«نمیدونم چی بگم.»
«فقط بگو ممنونم. من بالاترین حقوق رو بین تمام اربابان لشکر در فرقه اصلی بهت میدم.»
«شما که اصلاً پول ندارید، دارید؟»
«درش میارم.»
«از چه راهی؟»
«راههایی برای پول درآوردن هست. اگه نشد، مجبورم حیاط تالار اهریمن آسمانی رو جارو بزنم.»
«ارباب جوان، من نیازی به پول ندارم. تمام پولی رو که تا الان درآوردم پسانداز کردم.»
«پول همیشه لازمه. پول نشوندهنده ارزش و اعتبار توئه. من دارم این رو بهت میدم چون لایقشی. پس احساس سنگینی نکن.»
«...بله.»
«و وقتی شروع به خرج کردن پول کنی، زود تموم میشه. با دقت پسانداز کن. زندگی طولانیه. اگه بدشانس باشی، تا صد سالگی عمر میکنی. نه، حتی ممکنه بازگشت رو تجربه کنی و مجبور بشی صد سال دیگه هم زندگی کنی.»
لی آن به حرفهای شوخیآمیزم خندید.
منِ گذشته نگرانش میشدم.
اینکه آیا میتونه این تغییر رو بپذیره؟ اگه مشکلی پیش بیاد چی؟
اما بعد از اینکه یه زندگی کامل رو پشت سر گذاشتم، یاد گرفتم که تمام این نگرانیها بیهوده بودن.
نیازی به نگرانی نبود.
همه باهوشتر و خودساختهتر از اون چیزی بودن که فکر میکردم و به خوبی از پس زندگیشون برمیاومدن.