چپتر 231: شبح تاریک
چپتر 231: شبح تاریک
فرستادن شمشیر کوتاه به جلو، محض احتیاط، حرکت خوبی بود.
موقع مدیتیشن متوجه یه چی غیرعادی شده بودم که با مردم محلی فرق داشت. حس میکردم نادیده گرفتنش حرکت اشتباهی باشه.
تصمیم گرفتم شمشیر کوتاه رو بفرستم تا ببینه چه خبره.
نمیدونستم کی هستن، اما همین که سعی کردن خواهرم رو بدزدن عصبانیم میکرد.
پپپپواک!
در یه لحظه، شمشیر آهنین بدنهای بیدفاع نقابدارها رو که بخاطر شوک به هوا بلند شده بودن، سوراخ کرد.
«برادر!»
یونگ-یونگ محکم بغلم کرد.
من همه چیز رو از میونهی ماجرا و از طریق شمشیر کوتاه تماشا کرده بودم. با این حال، برخلاف ظاهر آرومم، بدنم به شدت میلرزید.
خواهرم مجبور شده بود با ترس خودش بجنگه و با چنین دشمنهایی روبرو بشه.
«میخواستن چنین بچهای رو بدزدن.»
هیچ بخششی براشون وجود نداشت.
مطمئن میشدم که با جونشون تقاص پس بدن.
— وونهوی! جلو رو نگاه کن!
فریاد شمشیر کوتاه توی سرم پیچید.
همونطور که گفت، در حالی که بقیه بخاطر ضربه به هوا پرتاب شده بودن، یه نفر محکم به زمین خورد و داشت به سمتم میاومد.
«پس خودشه.»
هیولایی بود که از نگاه شمشیر کوتاه دیده بودم.
دیدن صورتش با چشمها و دهان بخیه شده وحشتناک بود.
«برادر، باید مراقب باشی. بدنش مثل سنگ سفته.»
یونگ-یونگ بهم هشدار داد.
خب، قضاوت در مورد سفت بودن یا نبودنش سخت بود. انگشت اشاره و وسطم رو به سمتش دراز کردم.
شاک!
هوا لرزید و هالهای تیز به سمتش پرواز کرد.
با اینکه نمیتونست ببینه، مرد دستهاش رو ضربدری کرد و به هجومش ادامه داد.
به نظر میرسید میخواد در برابر حملهای که بهش کردم مقاومت کنه.
چاک!
نیروی نامرئی به بازوهاش خورد و خون از پوست زخمیش بیرون زد و به عقب پاشید.
«اوه؟»
چشمهای یونگ-یونگ گرد شد.
حتی اگه این هیولا توی هنرهای رزمی فیزیکی استاد بود، تکنیک من اونقدر قوی بود که حتی جنگجوهای پیشرفته هم برای دفاع در برابرش به مشکل میخوردن.
طبیعی بود که نتیجهای متفاوت با تلاش یونگ-یونگ به دست بیاد.
بنگ!
مرد با قدرت به عقب پرتاب شد و روی پلههایی که به طبقه دوم میرفت افتاد. به نظر نمیرسید دوباره امتحان کنه.
— از بیناییش که بگذریم، اصلاً چطوری غذا میخوره؟
واقعاً الان داشت به این دقت میکرد؟
داشت فکر میکرد اون مرد چطوری غذا میخوره.
کوکونگ.
در همین حین، شمشیر آهنین به سوراخ کردن بدنهای مردان نقابدار ادامه داد. جنازههاشون روی زمین افتاد و فضای داخلی مسافرخونه رو به یه منظره فجیع تبدیل کرد.
دلم برای صاحب مسافرخونه سوخت.
حمله از بالا به جای وارد شدن از در، موثرترین روش در این موقعیت برای نجات یونگ-یونگ بود.
— فکر کنم صاحبش هم مرده.
این سکوت رو توجیه میکرد.
یونگ-یونگ که هنوز توی بغلم بود، با صورتی سرخ شده گفت:
«بـ... بذارم زمین.»
«ترسیده بودی؟»
«ترسیده بودم؟ اصلاً.»
قبل از گفتن این حرف، اشکات رو از صورتت پاک کن.
به روی خودم نیاوردم، اما وقتی گذاشتمش زمین لبخند زدم. یونگ-یونگ بعد با صدایی مضطرب سر مرد نقابدار فریاد زد:
«اوننی رو کجا میبرید؟»
یه مرد نقابدار نزدیک ورودی ایستاده بود. اون خیلی قویتر از بقیه نقابدارها بود اما فقط در سطح یه استاد اوج بود.
خوشبختانه، اون کسی بود که گرفتار توهم نمیشد.
«لعنتی! تو و شمشیرزن نامیرای کوچک با هم نسبت دارید؟»
تازه الان فهمیده بود؟
اون حتی نمیدونست یونگ-یونگ کیه و تصادفی سعی کرده بود بدزدتش؟
نمیتونستم این رو درک کنم.
«حتی این رو هم نمیدونستی و سعی کردی بدزدیش؟ فکر میکردم نقشهای دارید.»
— چه جالب. نگاه کن حالا که فهمیده اون خواهر کیه چی میگه.
شمشیر کوتاه با دیدن اینکه یونگ-یونگ چطور با طعنه سعی داره اونا رو بترسونه، فقط زبونش رو به نشونه تاسف تکون داد.
منم متوجه نشده بودم، اما اون از جهاتی شبیه من بود.
انگار واقعاً اونقدرها نمیشناختمش.
«اگه نمیخوای بمیری، زود بگو اوننیهام رو کجا بردی!»
یونگ-یونگ سر مرد فریاد کشید.
به نظر میرسید اون یونگ-این هم همراه با نامگونگ گاهوی دزدیده شده.
هیچکدوم حرفی نزدن. انگار باید مجبورشون میکردم دهنشون رو باز کنن.
در اون لحظه، یه مرد نقابدار به پلههای فرو ریخته نگاه کرد و فریاد زد:
«دست از فیلم بازی کردن بردار و بلند شو!»
منظورش اون هیولا بود.
میتونستم انرژیش رو حس کنم، اما چون حملهم قدرت زیادی داشت، بخاطر جراحات داخلی تقریباً غیرممکن بود که به این راحتی بلند بشه.
با این حال، برخلاف انتظارم، قطعات فرو ریخته لرزیدن و هیولا به زودی بلند شد.
«خونریزیش همین الان بند اومد؟»
زخم روی بازوش خوب نشده بود اما دیگه خونریزی نمیکرد. با اون سطح از حمله، بازوش باید تیکه تیکه میشد، اما مال اون نه.
«یعنی درد رو حس نمیکنه؟»
وگرنه هیچ راهی نداشت که اینقدر آروم بلند بشه.
«... برادر. اون عجیبه.»
یونگ-یونگ با شوک زیر لب گفت. مرد نقابدار با دیدن این صحنه پوزخندی زد.
«فکر کردی شبح تاریک به این راحتی شکست میخوره! تو! فوراً جلوی این دوتا رو بگیر!!»
«شبح تاریک؟»
این دیگه چی بود؟
داشت در مورد این هیولایی حرف میزد که چشمها و دهانش بخیه شده بود؟
اول از همه، این اونقدرها مهم نبود. مرد نقابداری که دستور رو داده بود، سعی کرد فرار کنه.
به نظر میرسید میخواد با قربانی کردن این غول بیشاخ و دم به جای روبرو شدن با من، جون خودش رو نجات بده. با این حال، شمشیر آهنین حرکت کرد تا راه فرارش رو ببنده.
«ها؟»
حضور شمشیر آهنین مرد نقابدار رو که سعی داشت فرار کنه، گیج کرد.
«برادر!»
یونگ-یونگ صدام زد چون هیولایی که شبح تاریک نامیده میشد به سمتم هجوم آورد.
با اون صورت و چشمها و دهان بخیه شدهش، ظاهر کریهی داشت.
«برو عقب!»
یونگ-یونگ رو به پشت سرم فرستادم و مشت هیولا رو گرفتم. بعد، با یه حرکت با مشتی به سینهش پاتک زدم.
پواک! کرک!
مشتی پر از چی بود. احتمالاً اون صدایی که توی فضا پیچید، صدای خرد شدن استخونها بود.
با این حال، مردی که ضربه خورده بود و به عقب رانده شده بود، تونست تحمل کنه و سعی کرد با دستهاش صورتم رو بگیره.
«این یکی...»
حالا مطمئن بودم.
اون هیچ دردی حس نمیکرد.
سرم رو کمی به عقب خم کردم و تونستم از دستش جاخالی بدم. همونطور، لگدی به سرش زدم.
کرک!
چون لگدم هم آغشته به چی بود، سرش به یه طرف خم شد و استخونهای شکسته کاملاً مشخص بودن.
بعد لگدی به سینهم زد که باعث شد یونگ-یونگ شوکه بشه.
«گـ... گردنش شکسته، پس چطوری؟»
دیدن اینکه این مرد بیشتر و بیشتر شبیه یه هیولا رفتار میکنه باید شوکهکننده باشه. با این حال، من شوکه یا دستپاچه نشدم و در عوض بعد از اینکه به سختی از لگدش جاخالی دادم، پاش رو بریدم.
توک!
استخونش نزدیک ساق پا شکست و بیرون زد و تعادلش رو به هم زد.
این فرصت رو از دست ندادم و با دست چپم موهاش رو گرفتم.
سویش!
شمشیر کوتاه از غلافش به دست راستم منتقل شد. بدون تردید، اون رو توی سر هیولا فرو کردم و با یه حرکت دایرهای چرخوندمش.
ترق!
در حالی که صدای خرد شدن استخونهای گردنش توی فضا میپیچید، سرش رو از تنش جدا کردم. خون داشت به همه جا میپاشید، برای همین با یه لگد بدنش رو به عقب پرت کردم.
پاک!
بدنه هیولا به عقب رانده شد، اما هنوز مثل یه عروسک خیمهشببازی که کنترل میشه، قبل از افتادن روی زمین مشتی حواله کرد.
به هر حال، فرقی نمیکرد که درد رو حس میکنه یا نه. اگه سر و بدنش از هم جدا میشدن، باز هم میمرد.
«چی؟»
مرد نقابداری که توسط شمشیر آهنین متوقف شده بود، شوکه شد. حدس میزدم انتظار نداشت هیولاش به این راحتی از پا دربیاد.
یونگ-یونگ هم با تعجب گفت:
«داداش... قبلاً با چنین هیولایی جنگیدی؟»
این یه واکنش منطقی بود.
بالاخره من هیولاهایی رو دیده بودم که میتونستن زخمهای مرگبار رو با تواناییهای بازسازی مسخرهشون درمان کنن.
اما این چیزی نبود که بتونم به اون بگم.
به سمت مرد نقابداری که با شمشیر آهنین روبرو بود هجوم بردم و با یه حرکت تسلیمش کردم. با اینکه در سطح یه استاد بود، اما هنوز شکاف بزرگی بین ما وجود داشت.
از یه تکنیک استفاده کردم و بازوش رو گرفتم و با چرخوندنش شکوندمش.
ترق!
«کواک!»
این مرد قطعاً درد رو حس میکرد. تنها مورد عجیب، اون مردی بود که چشمها و دهنش دوخته شده بود.
«ای... ای هیولا.»
من فقط چون از اون قویتر بودم هیولا به نظر میرسیدم؟
چه خندهدار.
در حالی که نمیتونست تکون بخوره، نقابش رو برداشتم و دیدم که صورتش کاملاً عادیه. در همون لحظه، یونگ-یونگ شمشیرش رو به سمت گردن مرد نشونه رفت و ازش پرسید:
«چطوری تونستید ما رو تعقیب کنید؟»
یونگ-یونگ در حالی که مرد از درد ناله میکرد، ازش بازجویی کرد.
«مـ... من رایحه هزار مایلی رو دنبال کردم.»
رایحه هزار مایلی تا هزاران مایل پخش میشد.
با پاشیدن پودری به نرمی گرد و غبار روی هدف، موقعیت اونها رو میشد با استفاده از مهارتها یا یه سگ ردیاب پیدا کرد.
پس اونها مدت زیادی بود که دخترها رو زیر نظر داشتن. احتمالاً برای همین بود که متوجه حضور من اینجا نشده بود.
میتونستم ببینم که یونگ-یونگ لبش رو میگزه.
با توجه به واکنشش، حدس زدم این موضوع به ماموریتشون ربط داره.
پواک!
«کواک!»
یونگ-یونگ نوک شمشیرش رو توی گلوی مرد فرو کرد و گفت:
«همین الان بنال! اون دو تا آبجی من رو کجا بردید؟ اگه نگی، کشته میشی.»
مرد با شنیدن حرفهای یونگ-یونگ، نگاهی به اطراف و بعد به من انداخت و گفت:
«شمشیرزن نامیرای کوچک... لطفاً از جونم بگذرید. اون وقت آزادشون میکنم.»
این مرد میخواست سر جونش معامله کنه.
«چی!»
یونگ-یونگ اونقدر عصبانی بود که کشیدهای به صورتش زد. کنترل احساساتش باید سخت باشه چون زندگی همکارهاش در خطر بود.
وقتی دوباره دستش رو بالا برد، مرد با غیظ بهش نگاه کرد و گفت:
«اگه با من اینطوری رفتار کنی، دیگه تا آخر عمرت اون زنهایی رو که آبجی صداشون میکنی نمیبینی، فهمیدی؟»
صورت یونگ-یونگ با شنیدن این حرفها سرخ شد. به سختی سعی میکرد خشمش رو کنترل کنه و گفت:
[داداش... فکر کنم باید با حرفش موافقت کنیم.]
دیدن اینکه اونقدر نگران همکارهاشه، دلم رو به درد آورد.
«پوف...»
با نگاهی تند بهش زل زدم. با حس کردن نیت کشتن من، بالاخره گفت:
«ا-اگه عجله نکنیم، ممکنه اون زنها رو زنده نبینید. خوب انتخاب کن...»
قبل از اینکه حرفش تموم بشه، دستم رو بالا بردم و کشیدهای بهش زدم.
شپلق!
«آک!»
فریادش توی هوا پیچید، چون قدرت سیلی من با یونگ-یونگ قابل مقایسه نبود.
دندونهای شکستهاش از دهنش بیرون ریختن.
«داداش!»
یونگ-یونگ با تعجب صدام زد. حتماً شوکه شده بود چون من پیشنهاد رو قبول نکرده بودم.
حتی مردی که دندونهاش رو از دست داده بود، طوری نگام کرد که انگار عقلم رو از دست دادم.
«اون... اون دخترها ممکنه بمیرن...»
چاک!
یه سیلی دیگه به گونهاش زدم، این بار با نیروی چی. یونگ-یونگ مچ دستم رو از لبه لباسم گرفت و فریاد زد:
«دیوونه شدی! داداش، فکر میکنی حتی اگه آبجیهام بمیرن هم اشکالی نداره؟»
با دیدن هقهق گریهاش، با لحنی آروم صحبت کردم.
«یونگ-یونگ. به برادرت اعتماد داری؟»
یونگ-یونگ با شنیدن این حرف اخم کرد و لباسم رو رها کرد.
«... دارم.»
در اون لحظه، شخصی که از درد ناله میکرد با شوک به سمتم برگشت و گفت:
«شـ... شمشیرزن نامیرای کوچک... چطور کسی از طریقت راستین و یه قهرمان میتونه اینقدر احساسی و بدون توجه به مردم رفتار کنه...»
«طریقت راستین، زرشک.»
پواک! ترق!
«کوااااک!»
لگدی به دندههاش زدم که صدای شکستنشون به وضوح بلند شد. دردی که الان حس میکرد اونقدر شدید بود که باعث شد روی زمین غلت بزنه.
با چشمهایی سرد بهش خیره شدم و گفتم:
«چطور این حشره جرئت میکنه سعی کنه با خواهر من بازی کنه؟»
«سرفه... سرفه...»
خون سرفه کرد و به من خیره شد. با این حال، مرد قدرتمندی بود.
مهارتهایی داشت چون با وجود خوردن این ضربهها هنوز نمرده بود.
«شمشیرزن نامیرای کوچک... تو... تو داری اون زنها رو رها میکنی... همهشون توسط... انتخاب شده بودن...»
با لبخند بهش نگاه کردم و گفتم:
«فکر میکنی من عقبنشینی میکنم و با بخشیدن جونت در ازای جاشون، باهات راه میام؟»
«...»
حرفهای من باعث شد اخم کنه.
به نظر میرسید از واکنش من که کاملاً با نقشهاش متفاوت بود، دستپاچه شده.
نمیتونست من رو درک کنه و گفت:
«نه. تو واقعاً برات مهم نیست چه بلایی سر اون زنها میاد...»
بنگ!
در اون لحظه، کسی در مسافرخونه رو با شدت شکست.
اون سونگ جـوابک بود که هیکل عضلانیش رو با پوستین پوشونده بود.
به یونگ-یونگ نگاه کرد و دستش رو بالا برد.
«یو! خیلی وقته ندیدمت.»
چشمهای یونگ-یونگ گرد شد. نه به خاطر اینکه از دیدن اون که همولایتیش بود خوشحال شده بود، بلکه به خاطر شخصی که روی شونهاش بود.
«آ-آبجی!»
صورت یونگ-یونگ روشن شد و به سمتش دوید.
دیدن اینکه یونگ-یونگ سلامش رو قبول نکرد و در عوض کاملاً روی گاهوی تمرکز کرد، سونگ جـوابک رو خجالتزده کرد.
«هوممم.»
از طرف دیگه، مرد نقابدار با شوک آب دهنش رو قورت داد و با لکنت گفت:
«حتی اگه... توی این مورد شانس آوردی. اما اون یکی دختر دیگه...»
تپ!
با شنیدن صدای قدمهای دیگهای، نگاهش به اون سمت چرخید. اون شخص نقاب زده بود.
شخص نقابدار هم زنی رو روی شونهاش داشت. اون کسی نبود جز ائون یونگ-این.
«آبجی ائون!»
یونگ-یونگ از شدت شوک به سختی میتونست حرف بزنه. اون شخص نقابدار مشخصاً یه دشمن بود.
نمیتونست بفهمه چرا اونها دختری رو که دزدیده بودن، برگردوندن. در اون لحظه، رهبر مردان نقابدار سر اونها فریاد زد:
«تو، تو دیوونهای! چرا اون زن رو برگردوندی!»
با شنیدن این حرف، شخص نقابداری که ائون یونگ-این رو نگه داشته بود، بدنش رو تکون داد و خنده شیطانیای سر داد.
«هه هه هه!»
خندهای زنانه.
«شما عوضیها...»
«هه هه هه. این مرد برده وفادار منه.»
«...!؟»
شخص نقابدار شمشیر پلید حقیقی رو در یک دست داشت.