چپتر 232: مرد پلیدچهره
چپتر 232: مرد پلیدچهره
«...؟!»
به نظر میرسید رهبر مردان نقابدار از اتفاقاتی که دور و برش میافتاد، کاملاً گیج شده.
«این دیگه...»
بقیه هم شوکه شده بودن. یکی از نقابدارها یهو مثل یه زن حرف میزد و بدنش رو برده خطاب میکرد. کی بود که فکر نکنه این صحنه عجیبه؟
- حتی برای یه زن هم این رفتار نرمال به نظر نمیرسه.
درسته.
شمشیر شرور حقیقی داشت اون مرد نقابدار رو کنترل میکرد.
خوب میشد اگه فقط به نجات گروگانها بسنده میکرد، اما فکر کنم از شدت هیجان کنترلش رو از دست داده بود.
«تـ-تو یه کار احمقانه کردی!»
رهبر نقابدارها داشت با کسی که توسط شمشیر شرور حقیقی تسخیر شده بود حرف میزد.
«مگه من شبیه زیردستتم؟»
«چی؟»
شنیدن این حرف از زبون کسی که میشناختش، باید ترسناک بوده باشه؛ اینکه بفهمی رفیقت تسخیر شده.
«بسه دیگه.»
«هوهوهو.»
مرد نقابدارِ تسخیرشده شروع کرد به پیچوتاب دادن بدنش مثل یه شاخه خشکیده و صداهای عجیبی از خودش درآورد.
«... آه.»
اون استخونها قراره حسابی درد بگیرن.
تقصیر من نبود که بیشتر حواسم رو جمع نکردم، چون این موقعیت واقعاً غیرعادی بود.
نه، آخه کی میتونست حدس بزنه که اون فراتر از حرف زدن، میتونه تا جایی پیش بره که بدن یه نفر رو به میل خودش کنترل کنه؟
«ببخشید. دلم میخواد بیشتر بازی کنم.»
در حالی که دستم رو روی پیشونیم گذاشته بودم، مرد نقابدار لبخند زد. اون اون یونگ-این رو زمین گذاشت و شمشیر رو روی گردن عروسک خیمهشببازیش قرار داد.
«نـ-نه، صبر کن!»
شترق!
خودکشی.
بعد از اون، روح شمشیر از دست مرد نقابدار خارج شد و پیش من برگشت.
شاید این صحنه بیش از حد بقیه رو وحشتزده کرده بود. حتی مرد نقابدارِ روبروی من هم زبونش بند اومده بود.
«هااا...»
یونگ-یونگ رو دیدم که در حالی که بهم نگاه میکرد، زبونش رو گاز میگرفت.
[داداش، داری چیکار میکنی؟]
انگار فکر کرده بود من دارم این کارها رو انجام میدم. فکر کنم بهتر بود قضیه رو براش روشن کنم تا سوءتفاهمی پیش نیاد.
[... من انجامش ندادم.]
[داداش انجامش نداد؟]
[کار شمشیر شرور حقیقی و شمشیر اهریمن خونینه. اگه یه آدم معمولی اونها رو به دست بگیره، مسحور میشن و طبق ارادهی یه چیز دیگه حرکت میکنن.]
[شمشیرهای اهریمنی!]
چشمهای یونگ-یونگ از تعجب گرد شد. شایعات بدنامی دربارهی شمشیرهای اهریمنی وجود داشت، برای همین با این توضیح تونست قضیه رو به اندازه کافی درک کنه.
شمشیر اهریمن خونین یه نمونه بارز از این شمشیرها بود.
بعد با شیطنت ازش پرسیدم:
[میخوای لمسش کنی؟]
[بـ-بیخیالش شو.]
بهش نگاه کردم و لبخند زدم.
یونگ-یونگ سرش رو تکون داد و در حالی که به وضعیت گاهوی نگاه میکرد، با سونگ جوآ-بک احوالپرسی کرد.
«جوآ-بک... داداش.»
«داداش؟»
شنیدن این کلمه باعث شد سونگ جوآ-بک بادی به غبغب بندازه و لبخند بزنه. چه آدم سادهلوحی.
- واسه همین نیست که آخرش از خواهرت خوششون اومد؟
... هضم این حقیقت یه کم سخت بود...
اینکه این مرد فوراً عاشق هر کسی از جنس مخالف میشد، نگرانم میکرد.
«قبل از اینکه بهم بگی داداش یا اینطوری صدام کنی، همینطوری خشکِت نزنه. لطفاً حرف بزن.»
«اهم. در-درسته. بذارش زمین.»
سونگ جوآ-بک با درخواست یونگ-یونگ گلوش رو صاف کرد و گاهوی رو زمین گذاشت تا نقاط طبسوزنیش رو باز کنه. در این بین، من به مرد نقابدار نزدیک شدم.
اون طوری بهم نگاه میکرد که انگار یه هیولا هستم.
«تـ-تو، چیکار کردی؟ چطور میتونی طرف طریقت راستین باشی و این کارها رو انجام بدی...»
تواناییهای شمشیر شرور حقیقی باید براش مثل جادوگری به نظر رسیده باشه. خب، نیازی نبود براش توضیح بدم.
«لازم نیست بدونی. حالا دربارهی گروگانها حرف میزنی؟»
با شنیدن این حرف، مرد به فکر فرو رفت.
باید میفهمید که راهی برای دروغ گفتن وجود نداره.
«تو به خواهرم دست زدی، پس به یه مرگ شرافتمندانه امید نداشته باش.»
قِرچ!
آروم پام رو روی قوزک پاش گذاشتم و خردش کردم.
«کوااااک!»
دیدن اینکه از درد به خودش میپیچید و با بیچارگی فریاد میزد، حس گرمی توی دلم ایجاد کرد.
«لـ-لطفاً رحم کن!»
فقط با تمسخر بهش نگاه کردم.
«تنها حرفی که باید از اون دهنت دربیاد اینه که "لطفاً فقط منو بکش".»
اونها از همون اول نباید دست به چنین کاری میزدن. هر کسی که بخواد به آدمهای من دست بزنه، نباید انتظار داشته باشه که سالم بمونه.
چطور جرئت میکردن انتظار داشته باشن زنده بمونن؟
در اون لحظه، یونگ-یونگ فریاد زد:
«داداش! یه لحظه صبر کن!»
درست وقتی که میخواستم قوزک پای دیگهش رو هم بشکنم، متوقف شدم و یونگ-یونگ دواندوان سمتم اومد.
«اون کیه؟»
«اون؟»
تونستم حدس بزنم منظورش چیه. اون میخواست بدونه چه کسی پشت این مردای نقابداره.
چه مأموریتی بود که نزدیک بود منجر به دزدیده شدن خواهرم بشه؟
«اون...»
مرد تتهپته کرد و در جواب دادن تردید داشت. با توجه به اینکه به نظر میرسید از حامیانش بیشتر از ما میترسه، احتمالاً یعنی اونها آدمهای معمولیای نبودن.
فشار بیشتری به قوزک پاش آوردم و گفتم:
«بگو!»
دهنش رو به این راحتی باز نکرد. فشار رو باز هم بیشتر کردم و اون در حالی که درد بهش غلبه کرده بود، لب باز کرد.
«مـ-من فقط پولشون رو گرفتم و دستوراتشون رو اجرا کردم.»
«فقط پول گرفتی و دستورات رو اجرا کردی؟»
«آره. باور کن.»
پواک!
«اوک!»
یونگ-یونگ شمشیرش رو توی شونهی اون مرد فرو کرد.
«پس بنال! کی پشتته؟!»
«اوه...»
«باید یه مردی باشه که بهت پول و دستور داده!»
من عصبانی بودم، اما چون اون نزدیک بود دزدیده بشه، این اولین باری بود که میدیدم اینقدر خشمگین شده.
یونگ-یونگ شمشیرش رو چرخوند تا درد بیشتری ایجاد کنه و دوباره پرسید:
«اون مرد پلیدچهره نیست؟»
مرد پلیدچهره؟
با شنیدن این کلمات، نتونستم تعجبم رو پنهان کنم.
- این اسم رو میشناسی؟
چند تا چیز رو فراموش کرده بودم، اما وقتی قبل از مرگم توی اتحاد رزمی بودم، متوجه چند مورد شده بودم.
یکی از اونها همین اتفاق بود.
تعداد زیادی از زنان جوان ربوده شده بودن. اولش فقط زنهای غیرنظامی بودن، اما بعدش تعداد زیادی از زنهای جنگجوی دنیای رزمی هم هدف قرار گرفتن.
- پس داری میگی دزدیده شدن خواهرت هم جزوی از همون قضیه بوده؟
نه.
الان که یادم میاد، اون موقع نه یونگ-یونگ و نه گاهوی دزدیده نشده بودن. اون زمان اونها رو فرستاده بودن دنبال مأموریتی مربوط به همین پرونده، اما یادمه که بدون هیچ نتیجهای برگشتن.
به نظر میرسید که اونها در اصل قرار بوده بدون انجام کار خاصی به اتحاد رزمی برگردن. این تغییرِ روند به این خاطر اتفاق افتاده بود که اونها منتظر من مونده بودن.
«... متأسفم.»
به عبارت دیگه، تاریخ عوض شده بود.
- خب، آخرش گرفتنش؟
در نهایت، نگرفتنش.
- اِه؟ نگرفتنش؟ پس این یه پروندهی حلنشده بود؟
جزئیاتش یه کم پیچیده بود.
حتی بک هیانگ-موک، رهبر اتحاد، مجبور شده بود به خاطر این اتفاق شخصاً وارد عمل بشه. این چیزی بود که یونگ-یونگ اصلاً نباید درگیرش میشد.
- آخه چه اتفاقی داره میافته...
شمشیر کوتاه میخواست بیشتر سوال بپرسه.
«اون چیه؟»
به بیرون نگاه کردم.
یونگ-یونگ از این کارم گیج شد.
«چی شده داداش؟»
«مهمون داریم.»
«مهمون؟»
چشمهای یونگ-یونگ نگران به نظر میرسید چون فکر میکرد دشمن باشن.
«این طرف!»
خیلی زود جنگجوهایی رو دیدم که لباسهای متحدالشکل پوشیده بودن و به سمت داخل میدویدن. نمیدونستم اونها کی هستن چون به کسی خبر نداده بودم، اما نشانی که سمت چپ لباسشون بود، نشون میداد که از اتحاد رزمی هستن.
در جلو، مرد میانسالی با قامتی بلند حضور داشت که به نظر میرسید در اوایل چهلسالگی باشد.
به محض اینکه یونگ-یونگ او را دید، غافلگیر شد.
«رهبر فرقه یانگ!»
«نایبفرمانده سو!»
به نظر میرسید که همدیگر را میشناسند.
این مرد که رهبر فرقه یانگ خطاب شده بود، با چشمانی گرد به یونگ-یونگ خیره شد.
انگار از دیدن جنازههایی که اطراف ما افتاده بود و آشوبی که در آن مکان به پا شده بود، شوکه شده بود.
[این دیگه کیه؟]
یونگ-یونگ جوابم را داد.
[ارشد یانگ جونگ؛ اون رهبر یه فرقهست و مسئولیت شاخهی سیچوانِ اتحاد رزمی رو بر عهده داره.]
«یانگ جونگ؟»
اخم کردم. مرد به سمت ما آمد و گفت:
«نایبفرمانده سو. خوشحالم که سالمی.»
«رهبر فرقه یانگ جونگ چطور به اینجا اومدین؟»
«خب، چندتا زن ربوده شده بودن. ما داشتیم دنبالشون میگشتیم، برای همین ردشون رو گرفتیم تا با شما تبادل اطلاعات کنیم و کمکتون کنیم.»
به نظر میرسید فقط نیروهای ققنوس نبودند که روی این پرونده تحقیق میکردند.
«آه! ممنونم!»
یونگ-یونگ از او تشکر کرد.
با این حال، اگه من اینجا نبودم، او تا الان دزدیده شده بود. کاملاً مشخص بود که این مرد فقط میخواست ظاهر خودش را حفظ کند. یانگ جونگ سپس چرخید و با کنجکاوی به من نگاه کرد.
«اما این مرد جوان کیه؟»
«آه، رهبر فرقه. ایشون برادر منه.»
«برادرت؟»
با شنیدن این حرف، چشمان یانگ جونگ برقی زد.
«اگه برادرته، پس همون شمشیرزن نامیرای کوچیکه؟»
سرم را تکان دادم و با ادب به او سلام کردم.
«سو وونهوی هستم. از ملاقات با شما خوشوقتم.»
او با هیجان فریاد زد:
«میدونستم حضورت غیرعادیه. از وقتی به اینجا اومدم، شایعاتی دربارهت شنیده بودم.»
این شایعات تا کجا پخش شده بود؟
به هر حال، واقعاً خجالتآور بود که اینطور از من تعریف و تمجید میکردند.
«اغراق میفرمایید.»
«بیا زیادی متواضع نباشیم. خوشحالم که اینجایی. این گروه به خاطر حضور تو تونست از یه مصیبت بزرگ جون سالم به در ببره.»
«آه...»
یونگ-یونگ از روی خجالت سرش را خاراند. حدس میزنم فقط من نبودم که از این تعریفها دستپاچه شده بودم.
یانگ جونگ سپس به مرد نقابداری اشاره کرد که یونگ-یونگ به او خنجر زده بود.
«فقط همین یکی زندهست؟»
«بله. به نظر میرسه اون رهبر کساییه که به ما حمله کردن. رهبر فرقه، مرد پلیدچهره پشت تمام این قضایاست.»
رهبر فرقه یانگ جونگ به نشانهی تایید سر تکان داد.
«احتمالاً همینطوره. با توجه به اینکه همزمان حمله کردن، حتماً اون مهرههاش رو حرکت داده.»
«بله. برای جلوگیری از آسیبهای بیشتر، باید از زبون این مرد بکشیم که اون کیه.»
یونگ-یونگ حالا حسابی از کوره در رفته بود. یانگ جونگ با دیدن او، کمی دستپاچه به نظر رسید.
«اما ببین نایبفرمانده... میتونی این مرد رو به ما تحویل بدی؟»
«ها؟»
یونگ-یونگ کمی گیج شد.
او احتمالاً فکر میکرد که آنها اصلاً به این موضوع علاقهای ندارند.
«اما ما هنوز هیچ اطلاعاتی از این...»
«نایبفرمانده سو، من هم احساست رو درک میکنم. اما نه فقط تو، بلکه زنهایی هم که برای گرفتنش فرستاده شده بودن مورد حمله قرار گرفتن. اگه عجله نکنیم، آسیبهای بیشتری بهمون وارد میشه.»
«آه...»
با این حرف، یونگ-یونگ لبش را گزید.
او حتماً میخواست با دستهای خودش مجرم واقعی پشت این قضایا را فاش کند. اما رهبر فرقه یانگ جونگ با جدیت صحبت کرد.
«خواهش میکنم.»
«حرفتون درسته، اما...»
یونگ-یونگ سعی کرد جواب بدهد، اما زبانش را نگه داشت. من سپس تعظیم کردم و گفتم:
«لطفاً همین کار رو بکنین. چون موضوع فوریه، اون رو به شما تحویل میدم.»
«داداش!»
«یونگ-یونگ. الان باید مردم رو نجات بدیم. اگه میخوای بری و کمک کنی، درسته که اون رو به نیروهای سیچوان بسپاری؛ اونا برای گرفتن مجرم، منابع خیلی بیشتری نسبت به یه نفر دارن.»
یانگ جونگ در پاسخ به این حرف، تعظیمی کرد.
«همونطور که از مردی مثل تو انتظار میرفت. ممنون که درک میکنی. ما مجرم رو دستگیر میکنیم.»
«امیدوارم همینطور بشه.»
«نیازی به گفتن نیست.»
یانگ جونگ همراه با مردانش و افراد نقابدار عقبنشینی کرد. مدت کوتاهی بعد، یونگ-یونگ آمد و با من صحبت کرد.
«نه! آخه چرا باید تحویلش میدادی؟! چرا داداش اینقدر عجیب رفتار میکنه؟ هر چقدر هم موضوع فوری بود، میتونستیم همینجا بازجوییش کنیم. اینکه ولش کنی بره...»
«یونگ-یونگ.»
«چیه؟»
«کی گفته تسلیمش کردم؟»
«چی؟»
درون واگنی در دو مایلی آنجا، رئیس افراد نقابدار با استفاده از نوعی خمیر مخصوص، جلوی خونریزیاش را گرفته بود.
چاک! چاک!
«کوااااک!»
«آخ... اوه... چرا...»
فریادهایی از بیرون شنیده میشد. با وجود اینکه اتفاق عجیبی در بیرون در حال رخ دادن بود، مرد نقابدار آرام به نظر میرسید.
کییییک!
طولی نکشید که درِ واگن باز شد و مردی غرق در خون وارد شد.
او کسی نبود جز یانگ جونگ که زبانش را به نشانهی تاسف تکان داد و گفت:
«بعد از اون همه گندی که زدی، هنوز اینقدر آرومی؟ من باید به خاطر تو این همه دردسر رو تحمل کنم.»
«همهشون مُردن؟»
«آره، مرتیکهی عوضی.»
رفتار و گفتارش با آن چیزی که داخل مسافرخانه نشان داده بود، کاملاً فرق داشت. رفتارش بیشتر به کسی از طریقت پلید شباهت داشت.
«لعنتی، اگه یکی از هشت جنگجوی بزرگ اونجا بود، من چه غلطی میتونستم بکنم؟ کی فکرش رو میکرد برادر اون دختره همچین کسی باشه!»
«غیرمنتظره بود.»
یانگ جونگ زبانش را تکان داد و گفت:
«حتی من هم جا خوردم. وقتی میگفتن از شمشیرهای پران و اینجور چیزها استفاده میکنه، فکر میکردم دارن اغراق میکنن.»
«هیچ اغراقی در کار نیست. اون یه هیولای تمامعیاره.»
او هنوز نمیتوانست ذهنش را جمعوجور کند.
آن نیروی عظیمی که مسافرخانه را ویران کرد، آن شمشیرهایی که به پرواز درآمده بودند... انگار که آسورا پا روی آن زمین گذاشته بود.
«به هر حال تونستم زنده بمونم.»
او واقعاً خوششانس بود.
اگر رهبر فرقه یانگ جونگ نمیآمد، او حتماً میمرد. آن مرد با بقیهی افراد طریقت راستین فرق داشت.
او کاری میکرد که آدم ترس از مرگ را با تمام وجود حس کند.
«... با این حال، به لطف تو زنده موندم. داشتم به خودکشی فکر میکردم.»
«مزخرف نگو. خودکشی؟»
«میترسم آخرش به همونجا ختم میشد.»
«با این حال، ما ادامه میدیم.»
مرد نقابدار سرش را تکان داد و با صدایی جدی صحبت کرد.
«فکر میکنم اگه زنهای نیروهای ققنوس رو به حال خودشون رها کنیم، بهتر باشه.»
«اما ما که دیگه زدیم بیرون؟»
«درسته، اما اون مردی که شمشیرهای پران داشت...»
پواک!
«کواک!»
در آن لحظه، خون جلوی چشمان یانگ جونگ پاشید.
«...!؟»
او با ناباوری نگاه کرد. تیغهی تیزی شکم مرد نقابدار را شکافته بود.
«این دیگه چیه...»
نمیتوانست بفهمد چه اتفاقی دارد میافتد.
شمشیری از بدنهی واگن عبور کرده و به او اصابت کرده بود.
«آخ... چـ... چطور...»
«لعنتی! فقط تکون نخور.»
یانگ جونگ سعی کرد شمشیر را از بدن مرد نقابدار بیرون بکشد، اما چشمان مرد شروع به لرزیدن کرد.
«کوککککک!»
«تو! داری چیکار میکنی؟ خودت رو جمعوجور کن...»
تاتاتا!
در آن لحظه، خون از چهرهی مرد نقابدار رفت.
یانگ جونگ از این صحنه شوکه شد.
«تـ... تو... چرا؟»
در پاسخ به این، مرد نقابدار لبخندی زد و با لحنی شادمانه گفت:
«هوهوهو. چی میشه اگه من همون مرد پلیدچهره باشم؟»