چپتر 234: اهریمن خونین وارد می‌شود
چپتر 234: اهریمن خونین وارد می‌شود
یانگ جونگ با دیدن ظهور ناگهانی من، نتونست شوکهشدنش رو مخفی کنه. دیدن اهریمن خونین که برای نجاتش اومده بود، طبیعتاً براش تکاندهنده بود.
ـ همه اینها زیر سر خودته؟ میخوای تنهایی همهکاره باشی و هم طبل بزنی و هم فلوت؟
خنجر کوتاه با نیشخند این رو بهم گفت.
فکر کردی چون از این کار لذت میبرم انجامش دادم؟ دلیلش این بود که نجات دادنش در قالب اهریمن خونین، فایدهاش خیلی بیشتر از نجات دادنش در نقش سو وونهوی بود.
خب، از اونجایی که واقعاً نجاتش دادم، دلیل خوبی هم داشتم.
بعد از اینکه از روی نقاب اهریمنیم من رو شناخت، بهش نزدیک شدم. احتمالاً موضوع فراتر از اینهاست، چون نقاط طبسوزنیش هنوز مهر و موم شده بودن.
باهاش صحبت کردم.
«داشتم از اینجا رد میشدم و متوجه شدم که توی دردسر افتادی.»
«... تو واقعاً اهریمن خونین هستی؟»
فقط تا حدودی مطمئن بود. خب، باور کردنش در جا کار سختی بود. با بیخیالی شمشیر اهریمن خونین رو به سمتش پرت کردم.
پواک!
شمشیر اهریمن خونین که کاملاً جلب توجه میکرد، درست کنارش توی زمین فرو رفت. دیدن اینکه چطور از ترس لرزید و با وحشت به شمشیر نگاه کرد، دیدنی بود.
مرد با چشمهایی لرزان، در سکوت به شمشیر اهریمن خونین خیره شد.
سرش رو به نشونه فکر کردن تکون داد و بعد گفت:
«چرا داری کسی رو از اتحاد رزمی نجات میدی؟»
ببین چطور داره نقش بازی میکنه.
احتمالاً فکر میکرد که من مکالمهشون رو نشنیدم و داره تظاهر میکنه که عضو اتحاد رزمیه.
لبخندی زدم و گفتم:
«پس انگار اتحاد رزمی دوست داره همرزمهای خودش رو بکشه.»
«...»
«اگه گوشهام اشتباه نشنیده باشن، فکر نمیکنم تو هم عضو اتحاد باشی.»
حرفهای من باعث شد صورتش خشک بشه. فریب دادن من غیرممکن بود، برای همین نگاهی به من انداخت و گفت:
«وقتی میدونی من کی هستم، چرا نجاتم دادی؟ من هیچ ربطی به تو ندارم.»
در پاسخ به این سوال، دستهام رو پشت کمرم گذاشتم و گفتم:
«البته که ربط داره. به خاطر اون شخصی که پشت سر اون کسیه که قبل از تو مُرد.»
«منظورت چیه؟»
تا لحظه آخر سعی کرد خودش رو به کوچه علیچپ بزنه.
«این یکی با اون شخصی که چشم طلایی داره همکاری میکنه. زیردستهاش "ارباب" صداش میزنن.»
حرفهای من باعث شد چشمهاش بلرزه و آب دهنش رو قورت بده.
«چطور؟»
«به نظر میرسه اطلاعات زیادی دربارهشون داری.»
نیازی نبود با احتیاط پیش برم، برای همین خیلی ساده حقیقت رو گفتم و همین کافی بود.
«...»
«لازم نیست ازم تشکر کنی. در عوضِ نجات دادن جونت، میخوام چیزی بشنوم.»
«داری درباره چی حرف میزنی...»
«شمشیر اهریمن خونین.»
با فرمان من، شمشیر شروع کرد به آرومی به سمتش حرکت کردن.
تراک!
شمشیر خودش داشت حرکت میکرد، برای همین اون گیج شد و گفت:
«چـ... چیکار میخوای بکنی!»
«اگه بخوای به سکوتت ادامه بدی، برای من هیچ ارزشی نداری.»
برای کسی که ارزشی نداره، مهربونی معنایی نداره. بهتر بود به جای اینکه همین حالا اون رو از بین ببرم، جنبه بیرحمم رو بهش نشون بدم.
یانگ جونگ فریاد زد:
«ببین. لازم نیست اینطوری باشه. بعد از اینکه نجاتم دادی، چرا الان...»
«تو من رو دیدی.»
نیازی نبود دلیل دیگهای بهش بدم. با شنیدن این حرف، حالتی عجیب به خودش گرفت، انگار متوجه چیزی شده باشه و بعد سرم فریاد زد:
«اـ اگه به خاطر اونه، پس من میتونم ساکت بمونم.»
«ساکت؟»
«تو هم میخوای به دست اون کشته بشی؟»
این دیگه چی بود؟
داشتم فکر میکردم که داره چی میگه، اما همونطور که شمشیر دیوار واگن رو میبرید، ادامه داد:
«قـ... قربان، خواهش میکنم. مگه خودت شخصاً نرفتی و باهاش مقابله نکردی؟»
... آها.
پس میخواد اینطوری پیش بره.
اگه فکرش رو بکنیم، شایعاتی که میگفتن من، یعنی سو وونهوی، باعث شدم اهریمن خونین از یانگتسه عقبنشینی کنه، حالا همه جا پخش شده بود. کاملاً محتمل بود که اون داره درباره انتقام گرفتن اهریمن خونین از سو وونهوی حرف میزنه.
حتی اگه دلیل دیگهای هم نداشت، حدس زدم چی میخواد بگه و با این موضوع کنار اومدم.
شووو!
به محض اینکه تیغه پوستش رو لمس کرد، از ترس فریاد کشید.
«چی میخوای؟»
«شمشیر اهریمن خونین.»
با صدای من، شمشیر اهریمن خونین در جای خودش متوقف شد.
با این کار، یانگ جونگ که غرق عرق شده بود، نفس راحتی کشید.
«هااا...»
«انگار حالا آمادهای که حرف بزنی.»
«... اگه نزنم که بدنم تکهتکه میشه. مگه چاره دیگهای هم دارم؟»
داشت صادقانه این رو میپرسید، برای همین بهش جواب دادم.
«دلیل اینکه این ارباب داره شمشیرها رو جمعآوری میکنه چیه، و کدومها رو هنوز به دست نیاورده؟»
در پاسخ، نفس عمیقی کشید و پرسید:
«... چرا میخوای درباره این موضوع بدونی؟»
«من سوال میپرسم.»
«میدونم. اما، هر چقدر هم که جونم در خطر باشه، اگه کسی با اونها رابطه دوستانه داشته باشه...»
«اگه باهاشون دوست بودی، نباید میکشتنت.»
اون خیلی زود متوجه شد و آروم و با خونسردی نفسش رو بیرون داد. از اونجایی که هنوز نمیتونست بدنش رو تکون بده، فقط به نفس کشیدن ادامه داد.
ـ اینطوری خوبه؟
البته.
این بخشی از اصول اولیه زندگی یه جاسوس بود.
همه چیز به خوندن احساسات دیگران بستگی داشت. البته اگه طرف مقابل برای مدت طولانی جاسوس بوده باشه، در مخفی کردن احساساتش مهارت پیدا میکنه و خوندنش سختتر میشه.
این مرد در حالی که نگران بود، به جایی خیره شد و گفت:
«... متاسفم اگه اینطوره، اما من چیزی ندارم که بهت بگم.»
«چیزی نداری بگی؟»
این چه اراجیفی بود؟
مگه قبلاً نگفته بود که دربارهاش میدونه؟ چرا الان از حرف زدن امتناع میکرد؟
«میخواستی ثابت کنی که چقدر بیارزشی؟»
با شنیدن حرفهای من، با تکون دادن چشمهاش به طرفین، اون رو انکار کرد.
«موضوع اون نیست. تمام چیزی که میدونم همونجا تموم میشه.»
«چی؟»
«من هیچچیزی درباره این ارباب نمیدونم، جز اینکه اون شخصی بود که ما در گذشته بهش خدمت میکردیم. اگه میخوای بدونی، فقط این رو میدونم که پیوندمون به خاطر چیزی تیره و تار شده.»
«... اینها همهاش مزخرفه. اما چرا طوری حرف میزنی که انگار باهاش آشنا نیستی؟»
«اـ این تنها چیزیه که از شخصی که بهش خدمت میکردم شنیدم.»
پس، فقط برای زنده موندن توی دانشش اغراق کرده بود؟
آه...
احساس کلافگی کردم.
این یعنی اون هیچچیزی از پشتپرده نمیدونست. به عبارت دیگه، فقط یه بلوف توخالی برای بقا بود.
هر چی نباشه، یاد گرفتن درباره اون مرد غیرممکن بود.
«پوف.»
انگار کار بیهودهای انجام دادم. باید میذاشتم اون دو طرف با هم درگیر بشن؟
آهی کشیدم و آشکارا ناامیدیم رو نشون دادم. اون موقع بود که گفت:
«قصد نداشتم فریبت بدم.»
«در نهایت، باز هم مثل یه حیله شد.»
«اینطور نیست. اون کسی که من بهش خدمت میکنم، میدونه.»
«...»
این چیزی بود که از قبل میدونستم. اگه اون همون شخصی باشه که فکرش رو میکنم، برقراری تماس باهاش سخت خواهد بود.
نگران بودم.
آیا باز هم باید ریسک میکردم تا فقط اطلاعات بیشتری درباره "ارباب" به دست بیارم؟
ـ این کار چقدر خطرناکه؟
بهت گفتم.
اگه بیشتر فشار میاوردم، بک هیانگ-موک، رهبر اتحاد رزمی، مجبور میشد وارد عمل بشه و من نمیتونستم جلوش رو بگیرم. مطمئن نبودم که اطلاعات اونطور که میخوام بهم داده بشه یا نه.
— اما وونهوی، بهتر نیست به هر حال ریسک کنی، چه خطرناک باشه چه نه؟
«چطور؟»
— زیردستهای اون آدم خواهرت رو هدف گرفته بودن. این بار فقط چون شکست خوردی، به همین راحتی و زودی بیخیال میشی؟ اگه اونا نقشهای داشتن، پس ما هم نمیتونیم راهی برای پاسخ دادن پیدا کنیم؟
...حرفش منطقی بود.
حرفهای شمشیر کوتاه حقیقت داشت.
شخص پشت پردهی این مرد، یه هیولا بود. در هر صورت اوضاع برای ما خوب پیش نمیرفت.
ریسکش زیاد بود، اما نشناختن حریف هم میتونست خطرناک باشه. باید حرکتم رو میزدم.
تاتاتا!
نقاط فشارش رو آزاد کردم که باعث تعجبش شد.
«داری آزادم میکنی؟»
«آزادت نمیکنم.»
«پس چی؟»
«به کسی که بهش خدمت میکنی بگو که فرقه خون پیشنهاد اتحاد میده.»
«...!!»
چشمهاش از شدت شوک گشاد شد.
به نظر میرسید از این پیشنهاد حسابی جا خورده؛ با لحنی جدی بهم گفت:
«من هم زندگیم رو بهت مدیونم، پس دلم میخواد با قدردانی اینجا رو ترک کنم، اما شخصی که پشت منه با اون چیزی که فکر میکنی کاملاً فرق داره. دست دادن با اون...»
«فراموشش کن. فقط پیام رو برسون.»
«... داری این رو میگی چون از قضا میدونی به کی خدمت میکنم؟»
انگار که نمیدونستم.
«مادر طغیانگر، چئول سا-ریون.»
«چی؟ مادر طغیانگر؟»
سونگ جوآ-بک با تعجب و شوک پرسید. اون تنها کسی نبود که غافلگیر شده بود؛ حتی چشمهای ساما میونگ هم کاملاً گرد شده بود.
واکنششون طبیعی بود.
مادر طغیانگر، چئول سا-ریون.
یکی از چهار شرور بزرگ، نه، حالا دیگه شده بود پنج شرور بزرگ.
اون یکی از اونا بود.
اگه فقط به عنوان یکی از پنج شرور بزرگ بهش نگاه میکردیم، میشد گفت رابطهی برابری داریم چون من هم یکی از اونا بودم، اما موضوع این نبود.
اون زن در کنار شمشیر ماه خبیث، یکی از پنج فرد قدرتمند در کل دنیای رزمی به حساب میاومد.
علاوه بر این، اون هیولایی بود که سالها به عنوان یه شرور پلید شناخته میشد، چون با وجود زن بودنش، بدنش به قلمروی باورنکردنیای رسیده بود.
«نه، آخه چرا سراغ همچین هیولایی رفتی؟»
«بهت گفتم. اونا دربارهی سازمان اون مرد چشمطلایی چیزهایی میدونن.»
شاید حتی نقاط ضعفشون رو هم میدونست.
من هم باهاشون روبرو شده بودم، اما جز اینکه میدونستم دارن توطئهای میچینن، چیزی ازشون نمیدونستم. با این حال، هنوز هم اهداف سختی برای ضربه زدن بودن.
«اونا علناً ارباب رو هدف گرفتن؟»
«آره.»
کمی نگرانکننده بود.
سونگ وو-هیون برای محافظت از یونگ-یونگ که در اتاق بغلی بود نگهبانی میداد تا اتفاقی نیفته.
هر سه زنِ نیروهای ققنوس هم خواب بودن.
«همه چیز روبراهه، ارباب جوان؟»
«نگرانی؟»
«البته! حتی پدرم که همه ازش میترسن، اون زن رو به عنوان پلیدترین کسی که نباید بهش نزدیک شد، انتخاب کرده.»
یعنی شمشیر ماه خبیث هم همچین حسی داشت؟
این یعنی اون زن خطرناک بود. دلیلی داشت که بهش میگفتن پلیدترینِ پلیدها.
— خب حالا چی؟
فکر میکنی از کی به اون زن میگفتن یه آدم پلید؟
— من از کجا بدونم؟
هشتاد سال.
اون هشتاد سال پیش هم پلید نامیده میشد.
— اِیک! چطور این همه مدت زنده مونده؟
خب.
شایعات میگفتن که حداقل دویست سال سن داره، اما هیچکس دقیقاً نمیدونست چند سالشه.
فقط تعداد انگشتشماری از استادها میتونستن تا این سن زنده بمونن.
— پس چی ازش میدونی؟
اینکه دربارهی اون نسبت به بقیهی شرورها داستانهای بیشتری وجود داشت.
— داستان؟
چیزی که وقتی جوونتر بودم دربارهش شنیده بودم این بود که اون نابیناست.
میگفتن همیشه جسد یه بچهی کوچیک رو به پشتش میبنده و با قفسهای آهنی به جای کفش راه میره که صدایی شبیه به یه زنگولهی ناخوشایند میده.
— یه داستان روحی واقعی؟
شمشیر کوتاه با شنیدن این حرف زبونش رو چرخوند. شایعات خیلی زیاد دیگهای هم جز این وجود داشت، اما برجستهترینشون این بود که اون در جادوگری و فنون غریبه مهارت داشت.
شایعهی دیگهای میگفت مهارتهای اون ترسناکتر از جنگجوهای کوهستان موئه، کسانی که به عنوان بهترین جادوگران دنیای رزمی شناخته میشدن.
به همین خاطر بود که بیشتر مردم تمایلی نداشتن باهاش دربیفتن.
— اون خطرناکه.
اما حالا مجبور بودیم بهش نزدیک بشیم.
اون یونگ-یونگ رو هدف گرفته بود. به عنوان برادری که تازه شهرتی به هم زده بود، الان برای نجاتش قدم پیش گذاشته بودم، اما اگه این اتفاق وقتی من دور بودم میافتاد چی؟
قبل از اینکه اون اتفاق بیفته، باید باهاش تماس میگرفتیم. اونطوری میتونستیم از حرکاتش سر در بیاریم.
ساما میونگ با احتیاط گفت:
«با این حال، فکر میکنم برای ارباب جوان خطرناکه که خودش تنهایی حرکت کنه. چرا یه نفر رو به عنوان نماینده برای ملاقات نفرستیم؟»
اون به سمت سونگ جوآ-بک که شوکه شده بود، چرخید.
«چرا داری به من نگاه میکنی!؟»
«اِه. خودت باید بدونی.»
«چی رو بدونم.»
واضح بود که از این کنایه خوشش نیومده.
با دیدن اینکه حتی وقتی ساما میونگ این حرف رو میزد، اون انقدر بدش میاومد، حتماً واقعاً با این ایده مخالف بود. بعد بهش گفتم:
«خب، این زن فکر میکنه که ممکنه سازمان اون مرد چشمطلایی به خاطر این کار هدف قرارشون بده، پس خودشون تمایلی به حرکت ندارن. نگران نباش...»
«پوآه.»
صدای خرناس تمسخرآمیزی شنیدم.
مشکل اینجا بود که این صدا از اون دو نفرِ روبروی من نبود. سرم رو به سمت گوشهای چرخوندم و دیدم که جانگ مون-ریانگ اونجاست.
«چی؟ چطور نقاط فشارش رو باز کرد؟»
جوآ-بک فکر میکرد این غیرممکنه.
حالا که فکرش رو میکردم، اونا گفته بودن که اون بیهوشه. چطور بیدار شده بود و نقاط فشار خودش رو آزاد کرده بود؟
اون به من نگاه کرد و گفت:
«میخوای با اون زنِ دیوونه متحد بشی؟ تو هم حتماً دیوونه شدی.»
«این مرتیکهی...»
وقتی سونگ جوآ-بک آماده شد تا بهش نزدیک بشه، اون پوزخندی زد.
«نگاه کن چطور با استادش حرف میزنه.»
«استاد؟»
«درسته. باید خوشحال و متواضع باشی که دسترنج زندگی یه نفر دیگه رو ازش گرفتی. و چی؟ بهم میگی مرتیکه؟»
با این حرف، سونگ جوآ-بک ساکت شد.
«ها!»
ساما میونگ بهش نگاه کرد.
«ارباب جوان، اون...»
سرم رو تکون دادم. به نظر میرسید خاطراتش برگشته و به حالت عادی برگشته بود. دیگه مثل یه بچه رفتار نمیکرد.
اما وقتی بهش نزدیک شدم، یه مشکلی وجود داشت.
پوآک!
«کوآک!»
بعد از لگد زدن به مردی که به آرامی سعی داشت بلند بشه، با گذاشتن پام روی سینهش، اون رو به پایین فشار دادم.
«چقدرش رو شنیدی؟»
جواب داد:
«تو واقعاً آدم احمقی هستی. تو به ارباب کلک زدی، نه، اصلاً به همهی مردم سرزمینهای مرکزی...»
همه چیز رو شنیده بود.
لبخندی زد.
«خب وونهوی، ستارهی نوظهور طریقت راستین. یا باید اهریمن خون صدات کنم؟»
«پوف...»
دیگه ارزش نداشت زنده نگهش دارم. نمیدونستم کی ممکنه دردسرساز بشه، پس جواب این بود که همین الان بکشمش و هر شک و تردیدی رو از بین ببرم.
آیا با حس کردن نیت کشتن من، متوجه موضوع شد؟
اون وقت با عجله بهم گفت:
«من دهنم خیلی قرصه.»
«...!؟»