چپتر 235: معامله با شرور
چپتر 235: معامله با شرور
گوشهام درست میشنیدن؟
برای لحظهای از شنیدن حرفهای جانگ مون-ریانگ زبونم بند اومد.
— شنیدی چی گفت؟ گفت که میخواد زنده بمونه؟
ظاهراً شمشیر کوتاه هم همون چیزی رو شنیده بود که من شنیدم. اون دهان با صدایی سنگین و چهرهای جدی صحبت میکرد، اما ناامیدی و استیصال در اعماقش پنهان بود.
در واقع، تمام افراد دیگهای که با اون مرد چشمطلایی در ارتباط بودن، تا پای جان وفادار بودن و حتی از جونشون هم میگذشتن.
در همین حال، سونگ جوا-بک با تندی گفت:
«میخوای چه غلطی بکنی؟!»
جانگ مون-ریانگ با شنیدن این حرف آهی کشید.
«هر چقدر هم که راه رو گم کرده بودم، فکرش رو نمیکردم که هنرهای رزمی و تکنیکهای تزکیهم رو به همچین آدمی یاد داده باشم...»
«انگار من ازت خواسته بودم مهارتهات رو بهم بدی!»
«هه! این جوون مدام داره اراجیف میگه! اگه نمیخوای مثل من یه زندگی پر از حسرت داشته باشی، بهتره چشمهات رو باز کنی و واقعیت رو ببینی.»
«که اینطور؟»
جو داشت کمکم متشنج میشد. دستم رو بالا آوردم و به سونگ جوا-بک علامت دادم که جلوتر نیاد. اون هم از شدت حرص با مشت به سینهش کوبید و یه قدم عقب رفت.
بدون اینکه پام رو از روی جانگ مون-ریانگ بردارم، ادامه دادم:
«اگه اشتباه نکنم، به نظر میرسه که میخوای همکاری کنی... درسته؟»
«تو تظاهر میکنی، منم تظاهر میکنم، میبینی که درسته.»
... عجیبه.
در واقع، باور کردن رفتارش برام سخت بود.
بهخصوص که اون یکی از پنج شرور بزرگ بود.
بهعنوان کسی که در قله دنیای رزمی قرار داشت، غرورش باید خدشهناپذیر میبود. حتی یه آدم معمولی هم اینطوری رفتار نمیکرد.
این کارش تقریباً بیمعنی و مضحک بود.
شرینگ!
دستم رو به سمت دیوار دراز کردم.
شمشیر آهنین از روی دیوار پرواز کرد و به دستم برگشت.
砸 (صدای砸).
سونگ جوا-بک با دیدن این صحنه لبش رو گزید.
حتی بدون رسیدن به سطح ششم، انجام دادن حداقل این کار ممکن بود. شمشیرم رو از غلاف بیرون کشیدم و نوک اون رو به سمت گلوی جانگ مون-ریانگ نشونه رفتم.
«چرا حس میکنم این یه جور حقه و کلکه؟»
اون به نوک شمشیری که گلوش رو لمس میکرد خیره شد. بعد نگاهش رو به صورت من دوخت و گفت:
«من قول همکاری دادم، اونوقت اینطوری باهام رفتار میکنی؟»
«دلیلش سادهست، چون نمیتونم بهت اعتماد کنم.»
«اوضاع دیگه به اینجا کشیده شده. الان دیگه چه حقهای میتونم سوار کنم؟»
«تو چیز مهمی رو فهمیدی.»
اون متوجه شده بود که من همون شمشیرزن نامیرای کوچک و اهریمن خون هستم.
اگه با سازمان اون مرد چشمطلایی تماس میگرفت و این اطلاعات رو بهشون میداد، همهچیز لو میرفت. هیچ دلیلی نداشت که چنین ریسکی رو بپذیرم.
«مگه نگفتم که دهنلق نیستم؟»
«ما از کجا بدونیم دهنت قرصه یا نه؟»
«به آسمون و زمین قسم میخورم. این راز رو با خودم به گور میبرم.»
... این مرد واقعاً که...
اونقدر شدید اشتیاق به زنده موندن داشت که شاید بدون اینکه متوجه بشم، لبخندی روی لبم نشست. اصلاً بهش نمیاومد که اینقدر بیچاره و مستأصل به نظر برسه.
«از کی تا حالا قسم خوردن به آسمون مد شده؟ بیا کشش ندیم و فقط بمیر.»
جوا-بک به دیوار تکیه داد و با دستش ادای بریدن گلو رو درآورد. جانگ مون-ریانگ با دیدن این صحنه مشخصاً ناراحت شد و با چهرهای برافروخته گفت:
«تو چرا داری دخالت میکنی؟»
«من؟ هوم... خب، من محافظ راست فرقه خون هستم.»
«محافظ راست؟ تو؟»
جانگ مون-ریانگ پوزخندی زد.
«داری میخندی؟ این عوضی واقعاً دلش میخواد کتک بخوره.»
«بچه. اینطوری رفتار کردن با من برات هیچ سودی نداره.»
«چه اراجیفی...»
«هنر رزمیای که بهت یاد دادم، بدون کمک یه استاد نمیتونه تقویت بشه یا به درستی درک بشه. وقتی به سطح هشتم برسی، حس میکنی بخشهایی از بدنت داره فلج میشه. وقتی به سطح دهم برسی، اگه فداکاریهای بزرگی انجام ندی، چیِ یانگ استخونهات رو سوراخ میکنه. در نهایت، زندگیت از هر آدم معمولیای بدتر میشه.»
صدای جانگ مون-ریانگ تلخ به نظر میرسید. هر طور که بهش نگاه میکردی، انگار داشت داستان زندگی خودش رو تعریف میکرد.
من متوجه منظور حرفهاش شدم، اما سونگ جوا-بک ناگهان جدی شد.
— این بده. شنیدن اینکه ممکنه زمینگیر بشه اصلاً خوب نیست.
در واقع، شمشیر کوتاه که به درستی قضیه رو درک کرده بود، ریزخندهای زد.
جوا-بک که به خاطر استعدادش به قلمرو فوق استاد وارد شده بود، به تمرین هنرهای رزمی جانگ مون-ریانگ ادامه داده بود.
علاوه بر این، شاید به دلیل ترکیب انرژی درونی خودش و اون چیزی که از جانگ مون-ریانگ گرفته بود، در کمترین زمان به سطح هفتم رسیده بود.
با این حال، چون تازه بهش گفته شده بود که با رسیدن به سطح هشتم دچار عوارض جانبی میشه، عجیب بود اگه نمیترسید.
«ایـ-این یه دروغه، مگه نه؟»
«دروغ؟ من نمیدونم تواناییهای فعلیت در چه حدیه. اما حتی وقتی به سطح هفتم برسی، توی بازوهات، جایی که نقاط چی به هم وصل میشن، حس سوزنسوزن شدن پیدا میکنی. هر بار هم که تزکیه کنی، درد خواهی داشت.»
«....»
صورت سونگ جوا-بک با شنیدن این حرف خشک شد. به نظر میرسید که واقعاً به دردسر افتاده.
چشمهای جانگ مون-ریانگ با دیدن این واکنش برقی زد.
«شما آدمهای بااستعدادی هستین. حتی با اینکه مهارتهای تزکیه درونی رو به ارث بردین، باز هم با سرعت زیادی پیشرفت کردین.»
در واقع، سونگ جوا-بک یه جوون معمولی نبود. اون در حقیقت از اکثر آدمها برتر بود.
به لطف بدن خاص و روند رشدش، سرعت اونها در جمعآوری چی و تزکیه سریعتر از حد معمول بود.
[این...]
سونگ جوا-بک که نگران شده بود، پیامی فرستاد، اما من بهش اشاره کردم که آروم باشه.
حتی اگه حرفهای اون مرد درست بود، هیجانزده شدن و افتادن توی دام حریف فقط باعث میشد که امتیازهای بیشتری از دست بدیم.
به جانگ مون-ریانگ نگاه کردم.
«میگی دهنت قرصه، اما هیچ دهنی به اندازه دهن یه مرده قرص نیست، مگه نه؟»
جو عوض شد و اون با عجله گفت:
«نشون دادن کارتهام بهت یعنی اینکه اولویت رو به تو میدم. من برای اینکه بهم اعتماد کنی، همین اول کار بهت اطلاعات میدم.»
«اطلاعات؟»
«درسته. از اونجایی که هنوز بهم اعتماد نداری، بهتر نیست چندتا از کارتهام رو رو کنم؟»
به نظر میرسید که حالا میتونیم با هم حرف بزنیم.
«نحوه برخورد با تو بستگی به حرکت بعدیت داره.»
«چیزهای مهمی هست که اون ارباب دنبالشونه.»
جانگ مون-ریانگ با صدایی آروم صحبت کرد.
«چیزهای مهم؟»
«درسته. اونا خیلی تلاش کردن تا اون چیزها رو به دست بیارن. یکی از اونا توی دست توئه، برای همین مدام هدف قرار میگیری.»
از روی کنجکاوی ازش پرسیدم:
«داری درباره شمشیر اهریمن خون حرف میزنی؟»
اون با شنیدن این حرف کمی اخم کرد.
به نظر میرسید نمیدونست که من از قبل این رو میدونم.
وقتی قبلاً درباره این موضوع حرف زده بودم، اسمی از شمشیر نیاورده بودم، برای همین حتماً فکر کرده بود که من اطلاعاتی در موردش ندارم.
«کارتی که میخواستی رو کنی، همونیه که من از قبل میدونستم.»
وقتی این رو با صراحت گفتم، اون گلوش رو صاف کرد.
«هوم. اون رو میشه حدس زد. اما حرف رو باید تا آخر شنید. من هیچوقت نگفتم که اون فقط یه شمشیره.»
«پنجتا از اونا وجود داره.»
«...؟!»
چشمهای اون حالا لرزید.
برای لحظهای غافلگیر شد و بعد گفت:
«نه فقط هر پنج شمشیری...»
«شمشیرهای یوکای، پنجتا از اونا.»
«...!!!»
چشمهای اون حالا از شدت شوک گشاد شده بود.
با ناباوری به من نگاه کرد و پرسید:
«نه! شماها چطور این رو میدونین؟»
«نمیدونم باید این رو بگم یا نه. وقتی من از قبل چیزی رو که میخواستی بگی میدونم، این دیگه چه جور پیشپرداختیه؟»
«تو، تو دیگه چی هستی؟»
فقط میتونستم تصور کنم که چقدر باید براش شرمآور باشه که اطلاعاتش از قبل لو رفته.
فقط پوزخندی زدم و گفتم:
«بذار من ازت بپرسم، اون اربابت بعد از جمع کردن هر پنجتا شمشیر، چه نقشهای داره؟»
اون در مقابل این سؤال لحظهای تردید کرد و بعد گفت:
«... نمیدونم.»
«چی؟ نمیدونی؟»
«کسایی که میدونن اون چرا دنبال پنجتا شمشیره، فقط تعداد انگشتشماری از مردان داخل سازمان هستن.»
پس حتی کسی از پنج شرور بزرگ هم از نقشههای اون باخبر نبود؟
هر کس دیگهای بود، رازهاش رو برای کسی با این سطح از هنرهای رزمی فاش میکرد. این یعنی اون ارباب به وفاداری جانگ مون-ریانگ اطمینان کامل نداشت.
یا اینکه کلاً به آدما، بدون توجه به قدرتشون، اعتماد نداشت؟
«این سازمان بر اساس دستورات مشخصی هدایت میشه. برای همینم هست که...»
«یعنی کسایی که اطلاعات کامل دارن، انگشتشمارن.»
«درسته.»
حدسم درست بود.
این برای سازمانی که با قدرت اداره میشه، یه مزیت بود. حتی اگه یکی از اونا اسیر یا کشته میشد، هیچ اطلاعاتی به بیرون درز نمیکرد.
این حتماً تدبیری بوده تا فاش شدن هرگونه اطلاعاتی رو سخت کنه.
درست مثل الان.
با این حال، فکر میکردم اون توی جایگاه بالایی باشه، اما این ناامیدکننده بود.
«پس به دردی نمیخوری.»
«...»
با شنیدن این حرفم برای لحظهای زبونش بند اومد، اما بعد با جدیت صحبت کرد.
«نمیخواستم این رو بگم، اما... نجاتم بده...»
«...»
این واقعاً همون کسی بود که مردم بهش میگفتن «شرور»؟
یا هنوز چندتا از تیکههای تیغه توی سرش گیر کرده بود؟
خیلی رک و پوستکنده داشت برای نجات داده شدن التماس میکرد. استیصالش از گدایی کردن هم فراتر رفته بود و تقریباً شبیه یه مهارت به نظر میرسید.
- چرا اینقدر به زندگی چسبیده؟ چون زنده موندن بهتر از حفظ غروره؟
خب، شاید همینطور باشه.
من هم زندگی خودم رو به غرورم ترجیح میدادم.
اما این موضوع کمی فرق داشت.
«... دلیلت برای این کار چیه؟»
«میخوام زنده بمونم، مگه دلیل دیگهای هم لازمه؟»
«فکر میکنی فقط به همین خاطر میتونم بهت اعتماد کنم؟»
در پاسخ به این سؤال، جانگ مون-ریانگ با جدیت به من نگاه کرد و گفت:
«بیا فقط اسمش رو بذاریم جبران.»
«جبرانِ چی؟»
میخواست چی رو جبران کنه؟
«داری میگی از کارایی که کردی پشیمونی؟»
«اگه بگم، باور میکنی؟»
«چی؟»
چشماش مثل یه قاتل، سرخ شده بود. حالا که فکرش رو میکنم، بهم گفته بودن اولین کاری که بعد از به دست آوردن هوشیاریش انجام داده، گریه کردن بوده.
فکر میکردم عجیبه، اما مطمئن نبودم برای چی گریه میکرده.
و اون ادامه داد:
«ارباب این رو خواست. اگه کسی توی هنر رزمی من موفق میشد، باید وسواسهام رو کنار میذاشتم. اما نتونستم این کار رو بکنم. در عوضِ اون...»
«عقلت رو از دست دادی؟»
حرفی که قبلاً زده بود رو به یاد آوردم.
گفته بود اگه کسی به سطح دهم هنر رزمیش برسه، باید نیروی درونی خودش رو رها کنه. اگه نه، نیروی یانگ از کنترل خارج میشه و حتی روی استخونها هم اثر میذاره.
«درسته. دیوانگی. یه چیز کاملاً احمقانه بود.»
به دستش نگاه کرد و در حالی که صداش میلرزید، حرف زد.
«من به عنوان یه قاتل، آدمهای بیشماری رو از دنیای رزمی و دنیای عادی کشتم. حتی برادرای فرقه خودم هم با همین دستها آسیب دیدن.»
اشکی از چشم راستش جاری شد. چشماش پر از پشیمونی برای کارایی بود که انجام داده بود.
حتی سونگ جوآ-بک که مرگش رو میخواست، با دیدن این صحنه ساکت شد. شاید چون فکر میکرد ممکنه خودش هم به همین سرنوشت دچار بشه.
اما من باید محتاط میبودم.
«فکر نمیکنم توی یانگتسه دیوونه بوده باشی.»
اون موقع منطقی به نظر میرسید. چطور یه آدم دیوونه یا مجنون میتونست چنین نقشهای بکشه؟
اون با شنیدن این حرف پوزخندی زد و گفت:
«حالم خوب بود چون قلبِ کشتارم منفجر نشده بود.»
«منظورت چیه؟»
«هنوزم ذهنم کاملاً مال خودم نیست. از وقتی اون هیولا رو دیدم، همینطوری بوده.»
«... داری درباره همون کسی که بهش میگی ارباب حرف میزنی؟»
اون با سر حرفم رو تأیید کرد و من میتونستم حس کنم خشم عجیبی توی وجودش در حال شکل گرفتنه.
«چطور باهاش آشنا شدی؟»
«وقتی به خاطر عوارض جانبی هنر رزمیم داشتم دیوونه میشدم، اومد سراغم. یادمه توی یه مبارزه ازش شکست خوردم.»
مهم نبود اون چقدر دیوونه بوده، اون ارباب موفق شده بود کسی در این سطح رو مطیع خودش کنه. این یعنی اون مرد چشمطلایی از مرزهای منطق فراتر رفته بود.
شاید حتی از دیواری که پشت دیوار بود هم عبور کرده بود.
جانگ مون-ریانگ طوری که انگار موضوع براش مضحکه، زیر لب زمزمه کرد:
«از اون زمان به بعد، تونستم هوشیاریم رو به دست بیارم. حتی بدون اینکه بفهمم چرا، دستوراتش رو گوش میدادم. با اینکه از کارهام آگاه بودم، اما دنبالش میرفتم. بدون هیچ سؤالی ازش اطاعت میکردم، انگار که این یه چیز کاملاً طبیعیه.»
... شستوشوی مغزی شده بود؟
- شستوشوی مغزی؟
یعنی کسی با استفاده از دارو یا تکنیکهای القایی، مثل توهم، ذهن اون رو کنترل کرده بود.
با توجه به چیزی که جانگ مون-ریانگ بهم گفت، اون قطعاً شستوشوی مغزی شده بود، اما مهارت پشت این کار باید خیلی بالا بوده باشه.
این خیلی شبیه به...
- بک ریون-ها.
درسته.
حتی بک ریون-ها هم نمیدونست که داره کنترل میشه. اون حتی طبق خواستههای دشمن حرکت میکرد.
[باورم نمیشه جنگجویی در سطح اون بتونه شستوشوی مغزی بشه.]
ساما میونگ این رو بهم گفت.
من هم مشکوک بودم.
حتی یه جنگجو در سطح استاد برتر هم نیروی درونی و قدرت ذهنی بالایی داره. دیگه چه برسه به کسی که جزو پنج نفر برتره؟
- اینطور نیست که غیرممکن باشه.
در اون لحظه، صدای شمشیر شرور حقیقی توی سرم پیچید.
«غیرممکن نیست؟»
- مخصوصاً چون اون از همون اولش هم دیوونه بوده.
«درسته، اما...»
- هیچچیزی راحتتر از شستوشوی مغزیِ کسی نیست که ذهنش از قبل فروپاشیده. اولین کسی که میشناختم، عادت داشت مردها رو به درد شدیدی دچار کنه و قبل از اینکه اونا رو به بردگی بکشه، ضعیفشون کنه.
بانوی قصر.
کسی که توی جادوگری و القای ذهنی مهارت داشت.
شمشیر شرور حقیقی که در کنار چنین استادی بوده، حتماً بیشتر در این باره میدونه.
اون زن حتی میتونست خودش به تنهایی حرکت کنه و بر بقیه چیره بشه.
- هوم. یاد اون روزای خوب بخیر.
دست از خاطرهبازی بردار.
به هر حال، اگه همونطوری باشه که اون گفت، احتمال زیادی وجود داشت.
حتی یه جنگجوی فوقبشری هم اگه ذهنش ناپایدار باشه، میتونه برای مدت طولانی شستوشوی مغزی بشه.
خیره به اون مرد نگاه کردم.
«پس الان هوشیاری؟»
اون با آرامش جواب داد:
«مگه نمیبینی؟»
«دیگه از حرفاش اطاعت نمیکنی؟»
«مگه نگفتم اون کارا طبق اراده خودم نبود؟»
از شدت خشم دندونهاش رو روی هم فشار داد. با نگاه کردن بهش، میشد فهمید که اون خشم دروغین نیست.
بعد گفت:
«نمیدونم چقدر اطلاعات داری، اما من هرچی میدونم رو بهت یاد میدم. روشهایی مثل راه تماس با آدما برای دریافت دستورات و همچنین جایگاهشون.»
«جایگاه؟»
«کسایی هستن که مستقیماً زیر نظر ارباب فعالیت میکنن و نوچههای اونن. زیر دست اونا هم دوازده نفر هستن که لقب ارباب رو دارن.»
حالا که فکرش رو میکنم، گو جه-یانگ، پادشاه کشتار خونین هم «ارباب خون» نامیده میشد.
طبق این سیستم، گو جه-یانگ هم مقام بالایی داشت.
البته، اگه حرف جانگ مون-ریانگ درست باشه، اون مرد چشمطلایی به جز سه نوچه اصلیش، اطلاعات زیادی رو با بقیه زیردستهاش در میون نمیذاشته.
اما حداقل الان چندتا اطلاعات مفید به دست اومده بود.
«تو اون رو هم میشناسی؟ اون کلکها...»
بعد حرفش رو قطع کرد.
«قبل از اون، با من یه پیمان ببند.»
«پیمان؟»
«جونم رو نجات بده.»
«...»
ناامید به نظر میرسید.
با تمام وجود امیدوار بود که کلمات درستی از دهن من خارج بشه.
«واقعاً برای زنده موندن ناامیدی.»
با شنیدن این حرف، نگاهی به سونگ جوآ-بک انداخت و گفت:
«حتی اگه طبق اراده خودم نبوده باشه، نمیتونم بذارم جانشین این هنر رزمی قبل از اینکه اون رو به کمال برسونه، بمیره. علاوه بر این، باید خونِ اون ارباب رو هم پیدا کنم.»
«... خون؟»
این گیجکننده بود.
میخواست اون مرد رو مجبور کنه تا با خون خودش تقاص اتفاقاتی که افتاده رو پس بده؟
مونده بودم که آیا این به خاطر ارادهاش برای زندگیه یا هدفش از زنده موندن. شاید میل به انتقام داشت، اما این دیگه خیلی زیاد بود.
خم شدم و دستم رو روی شکمش گذاشتم، که باعث شد بپرسه:
«میخوای چیکار کنی؟»
... این مرد حتی از وضعیت بدن خودش هم خبر نداشت.
- موضوع چیه؟
داشتم دانتیانش رو بررسی میکردم تا ببینم آیا مهر و موم آزاد شده یا نه. البته، از اونجایی که نیروی درونیش رو به سونگ جوآ-بک داده بود، دانتیانش باید خالی میبود.
با این حال، نیروی درونیش حتی بدون تمرین هم داشت به آرومی دانتیانش رو پر میکرد.
عجیب بود.
بعد از اینکه ایستادم، گفتم:
«میخوای زنده بمونی؟»
«دهنم قرصه.»
«پس داری اطلاعات سازمان قبلیت رو در ازای جونت میفروشی؟»
«... مگه بهت نگفتم که طبق اراده خودم حرکت نمیکردم؟»
خب.
«خوبه، پس من یه پیشنهاد دارم.»
«چه پیشنهادی؟»
ابروهام رو براش بالا انداختم و گفتم:
«بیا به فرقه من.»