چپتر 236: پیوستن به فرقه خون
چپتر 236: پیوستن به فرقه خون
«بیا به فرقه من.»
«...؟!»
با پیشنهادم، چشمهاش از شدت شوک گرد شدن.
گذشته از نجات جونش، انگار اصلاً انتظار نداشت بهش پیشنهاد بدم عضو فرقه خون بشه.
سونگ جوآ-بک هم کمی جا خورد و با تعجب گفت:
«بـ... بیا به فرقه ما؟ چطور میتونی به کسی اعتماد کنی که...»
«مسئله اعتماد نیست.»
جانگ مون-ریانگ یکی از پنج شرور بزرگ بود.
حتی اگه کسی تا حالا باهاشون روبرو نشده بود، فقط شنیدن اسمشون کافی بود تا لرزه به تن خیلیا بندازه.
اگه چنین شخصی وارد فرقه ما میشد، تأثیرش روی دنیا فقط به یکی دو مورد ختم نمیشد.
جانگ مون-ریانگ با چشمهایی گرد شده بهم خیره شد و گفت:
«... حتی اگه دیوونه هم شده بودم، باز هم قصد جونت رو کرده بودم. و تو حالا ازم میخوای بیام به فرقهت؟»
«اگه حرفات راست باشه، پس این کار رو از روی اراده خودت انجام ندادی، درسته؟»
«درسته، ولی...»
«پس بیا به فرقه ما. حتی اگه جونت نجات پیدا کرده باشه، فکر میکنی اون شخص، یعنی ارباب، بعد از اینکه ضعیف شدی ولت میکنه؟»
«....»
با حرفم ساکت شد و آهی کشید.
احتمالاً خودش هم به این موضوع واقف بود.
علاوه بر این، حتی اگه لزوماً آدم محترمی نبود، باز هم یکی از پنج شرور بزرگ به حساب میومد. تا الان کارمای زیادی برای خودش جمع کرده بود. وقتی خبر ضعیف شدنش پخش میشد، مگه چند نفر از دشمناش برای شکارش صف نمیکشیدن؟
«فکر نمیکنم از این کار چیزی رو از دست بدی. اگه به فرقه ملحق بشی، یه دیوار حفاظتی دورت قرار میگیره. این خیلی بهتر از اینه که تنهایی دنبال نوادگان اون ارباب بگردی.»
جانگ مون-ریانگ با شنیدن حرفهام، زبونش رو دور لبش چرخوند.
«... نمیتونم تشخیص بدم که آدم بزرگمنشی هستی یا فقط خیلی زیرکی.»
«بگو هر دو.»
پیشنهاد دادنم برای پیوستن اون به ما، کاملاً به نفع خودم بود. هرچند خودش هم شاید میدونست، ولی سرعت بازیابی نیروی درونیش فراتر از حد نرمال بود.
نمیدونستم این اثر هنر رزمیشه یا نه.
اگه با اکسیرها حمایتش میکردیم و بهش زمان کافی میدادیم تا بدنش رو صیقل بده، این احتمال وجود داشت که حتی از قبل هم قویتر بشه. اگه این اتفاق میوفتاد، قدرت فرقه ما نسبت به وضعیت فعلیش، به شکل بیسابقهای رشد میکرد.
فکر کردن بهش کافی بود تا نزدیک بود از ته دل بخندم.
ـ خب، آدمی مثل تو...
شمشیر کوتاه شروع کرد به حرف زدن.
خب، من قصدی ندارم تجارتی راه بندازم که فقط برام ضرر داشته باشه. با این حال، نتیجه نهایی به انتخاب اون بستگی داشت.
جانگ مون-ریانگ با نگاهی نگران سکوت کرد و بهم خیره شد، تا اینکه بالاخره لب باز کرد:
«اینطور نیست که گزینه بهتری داشته باشم که بخوام این پیشنهاد رو رد کنم.»
چاک!
طنابی که دورش بسته شده بود رو بریدم و با لبخند گفتم:
«عضویتت تو فرقه رو تبریک میگم.»
سه روز از اون موقع گذشته بود.
برنامه اصلی ما این بود که مستقیم به مقبره پادشاه پیونگ بریم.
اما به خاطر مسائل مختلف، مجبور شدیم مدتی تو این روستا بمونیم.
دقیقترش این بود که منتظر جواب چئول سو-ریون بودم.
شخصی به اسم یانگ جونگ گفته بود که تا پنج روز دیگه برمیگرده تا تصمیم اون رو بهمون بگه. امروز، روز پنجم بود.
«قدرت درکت چی شد پس؟»
«نه! وقتی از این مرحله به مرحله بعد میرم، حتی اگه نیرو رو تخلیه کنم باز هم درد دارم. آخه ازم چه انتظاری داری؟!»
«این مرتیکه چطور جرئت میکنه با استادش اینطوری حرف بزنه!»
تَق!
«آخخخ! چرا همش میزنی تو سرم؟»
«میزنم چون کلهت کار نمیکنه. فکر میکردم یه ذره باهوشی، ولی تو بیشتر از اونی که فکر میکردم کودنی.»
«کودن؟ کودن؟ کی کودنه! اونی که بهم یاد داده، خودش عجیبغریب درس داده و حالا این حرفا رو میزنه...»
تَق!
«منو نزن!»
فریادهای اون دو نفر تو اتاق بغلی داشت گوشم رو کر میکرد. این چرخه بین جانگ مون-ریانگ و سونگ جوآ-بک سه روز بود که مدام تکرار میشد.
حتی به خاطر این نبود که واقعاً به یه زوج استاد و شاگردی تبدیل شده باشن؛ اونا فقط هر روز داشتن همین کار رو میکردن.
با این حال، وضعشون خیلی بهتر از روز اول بود.
روز اولی که ازش خواستم به جوآ-بک آموزش بده، قیافهش طوری بود که انگار ترجیح میداد بمیره. ولی با این وجود، اوضاع داشت خوب پیش میرفت.
ـ درسته، اون داره به آخرین ریسمان نجاتش چنگ میزنه.
همونطور که شمشیر کوتاه گفت، سونگ جوآ-بک برای به ارث بردن هنر سایه مرده به کمک جانگ مون-ریانگ نیاز داشت. چه خوشش میومد و چه نه، مجبور بود اون مرد رو به عنوان استادش بپذیره.
ـ واقعاً میخوای امتحانش کنی؟
باید امتحانش میکردیم.
اگه حرفهای جانگ مون-ریانگ درست بود، پس این اطلاعات حیاتی بود.
آبی که آماده کرده بودم رو داخل یه لگن برنجی ریختم. تو این چند روزی که اینجا اقامت داشتیم، جانگ مون-ریانگ چیزهای زیادی بهمون گفته بود و این هم یکی از اونا بود.
اگه این حقیقت داشت، پس بین تمام چیزهایی که از جانگ مون-ریانگ شنیده بودم، این بهترین اطلاعات بود.
ـ هیس!
بعد از بیرون کشیدن شمشیر کوتاه، اون رو روی مچ دست چپم گذاشتم. بدون تردید، برشی سطحی بالای ظرف آب ایجاد کردم تا خون جاری بشه و با دقت بهش خیره شدم.
«...؟!»
این دیگه چیه؟
زخم خوب نمیشد؟
ـ جدی؟
سرعت بازیابی باید شتاب میگرفت، اما زخم اصلاً خوب نمیشد. در حالت عادی، بریدگی باید به سرعت و بدون هیچ اثری ناپدید میشد، اما خون همینطور به ریختن ادامه میداد.
این بار شمشیر کوتاه رو روی مچ دست راستم گذاشتم و بریدمش.
شووو!
طولی نکشید که زخم ناپدید شد. این واکنش عادی بدنم بود، ولی هنوزم برام عجیب به نظر میرسید.
باورم نمیشد که اگه زخم خیس بشه، روند بهبودش متوقف میشه.
شووو!
زخمی که هنوز باز بود رو با یه حوله خشک پاک کردم و به تماشا کردنش ادامه دادم.
خیلی زود، زخم که حالا خشک شده بود، شروع به ترمیم کرد و کمکم خوب شد.
«... آه!»
پس جانگ مون-ریانگ داشت راست میگفت. اون بهم گفت که بعد از به دست آوردن قدرت شفابخشی، اولین چیزی که بهش گفتن این بود که از خیس شدن دوری کنه.
«دلیلش این بود.»
حالا دیگه همه سوالها جواب داده شدن.
وقتی اولین بار جانگ مون-ریانگ رو بعد از اینکه تو انفجار سوخته بود پیدا کردیم، با وجود اینکه زنده بود، نمیتونست خودش رو بازیابی کنه.
اما به محض اینکه بدن خیسش خشک شد، قدرت بازیابیش دوباره فعال شد.
با این حساب، آب دشمن این قدرت شفابخشی بود.
ـ وونهوی. ولی این در مورد تو هم صدق میکنه.
... درسته.
همونطور که شمشیر کوتاه گفت، این فقط نقطه ضعف اونا نبود.
این نقطه ضعف شامل حال من هم میشد. اگه زیر بارون میجنگیدم و زخمی میشدم، یه بریدگی گلو میتونست به همون سرعت من رو بکشه.
ـ با این حال، خوب شد. اگه هر دوتون یه نقطه ضعف داشته باشین، نمیشه ازش به عنوان یه مزیت استفاده کرد.
حق با اون بود.
اگه چنین شرایطی پیش میومد، باید خودم رو مخفی میکردم، چون دیگه قدرتم کار نمیکرد. در عوض، اون موقعیت تبدیل به یه نقطه ضعف قابل سوءاستفاده میشد.
ـ خوبه.
آره.
این قطعاً اطلاعات خوبی بود. اما اگه بقیه از این موضوع بو میبردن، در واقع داشتم نقطه ضعفم رو دو دستی بهشون تقدیم میکردم.
بهتر بود به افراد برگزیدهای تو فرقه اطلاع بدم تا بتونن در مقابلش واکنش نشون بدن. با این حال، هنوز هم تکاندهنده بود.
ـ وونهوی. حالا که فکرشو میکنم، به نظرت نمیاد که مادر شورشی از این نقطه ضعف خبر داره؟
درسته.
زیردستش، یانگ جونگ، اون حرف رو زده بود.
گفته بود شخصی که بهش میگن ارباب، نمیتونه بر چیزی غلبه کنه و به همین خاطر دنبال پنج شمشیر یوکای میگرده.
پس چه کوفتی داخل مقبره پادشاه پیونگ هست؟
اگه واقعاً آب یه نقطه ضعف بود، پس چیزی اون تو وجود داشت که بشه باهاش بر این ضعف غلبه کرد؟
—پس باید قبل از بقیه بهش برسی!
حرفهای شمشیر کوتاه تا حدی منطقی بود.
اگه چیزی اونجا بود که میتونست کمک کنه، در صورت رویارویی با ارباب، دست بالا رو داشتم.
اما هنوز مطمئن نبودم.
—چرا؟
یعنی کسی مثل ارباب ممکنه اینقدر ناشی باشه؟
—درباره چی؟
بهش فکر کن.
این نقطه ضعف به آب میتونه مرگبار باشه.
اما اگه واقعاً بهش فکر کنیم، این فقط مانعی برای بهبودیه، نه یه بازدارنده برای هنرهای رزمی.
ما هم درست مثل بقیه میشیم.
—درسته. چیز دیگهای هم هست؟
ممکنه باشه.
چیزی غیر از آب ممکنه نقطه ضعف مرگبار این مرد و سازمانش باشه. چیزی وجود داشت که اونا شدیداً با کمبودش مواجه بودن و باعث میشد اون مرد با احتیاط حول این نقطه ضعف به آب حرکت کنه.
فکر کنم باید با مادر طغیانگر صحبت کنم.
—لازمه این ریسک رو بپذیری؟
نباید ریسک خیلی بزرگی باشه.
—هیچ راه حل آسونی وجود نداره. اه. با این حال، چطور ممکنه از این موضوع خبر نداشته باشیم؟ وونهوی، باید توی روزهای بارونی مراقب باشی.
روزهای بارونی؟ آه!
صبر کن.
—چی شده؟
بهش فکر کن. یاد حرفهای چئون مو-سئونگ واقعی قبل از مرگش افتادم. برای حادثهای که منجر به نابودی کونلون شد، یه شاهد عینی وجود داشت.
وقتی این رو از زبون اون شنیدم، حسابی شوکه شدم.
اون مرد با چشم طلایی متوجه جریان انرژی میشد، پس اگه یه شاهد رو از قلم مینداخت عجیب بود.
—پس علاوه بر تأثیرش روی بهبودی، ممکنه روی مهارتهات هم اثر بذاره.
میتونه همین باشه.
شاید به خاطر بارون شدید نباشه. باید موقع بارون از چشم طلایی استفاده کنم تا مطمئن بشم، اما الان راهی برای فهمیدنش ندارم.
—وونهوی، چطوره فقط سرت رو بکنی توی یه تشت آب بزرگ و امتحان کنی؟
آه! پیشنهاد شمشیر آهنین خوب بود.
گویا باید امتحانش میکردم.
باید با صاحب مسافرخونه صحبت میکردم و یه وان حمام میخواستم.
کییک!
همون لحظه، کسی در رو باز کرد و وارد شد. ساما میونگ بود.
به محض ورود، پارچهی خونی رو دید و به سمتم دوید.
«ارباب جوان، حالتون خوبه؟ جاییتون زخم شده؟»
«خوبم.»
«واقعاً خوبید؟ بذارید ببینم!»
مچم رو نگاه کرد، اما هیچ زخمی باقی نمونده بود.
«پس این خون چیه؟»
«این...»
چطور باید توضیح میدادم؟
از اونجایی که اون از مهارتهای بهبودی من و تستی که انجام داده بودم بیخبر بود، این صحنه باید براش عجیب به نظر میرسید. فقط به یه راه برای پیچوندن قضیه نیاز داشتم.
«کمی قبل دچار آسیب درونی شدم. موقع درمان این خون بیرون اومد.»
«چی؟ برای اون...»
درسته، خون شفاف بود.
اگه خون رو بالا آورده بودم، رنگش باید کمی سیاه میشد. ممکن بود بیش از حد توی فکر بره، برای همین بحث رو عوض کردم.
پارچهی خونی رو کنار گذاشتم و از ساما میونگ پرسیدم.
«بررسی کردی؟»
«بله. بانوی جوان پیامی فرستادن و گفتن که به سلامت وارد ووهان شدن.»
«... خداروشکر.»
یونگ-یونگ سه روز پیش به مقصد اتحاد رزمی حرکت کرده بود. برای احتیاط، چند نفر از انجمن گدایان رو اونجا مستقر کرده بودم.
—خواهرت یه کم لجبازه.
درسته.
در اعماق وجودم امیدوار بودم بعد از فهمیدن رازهای من، به حرفم گوش بده.
ازش خواسته بودم به نیروهای رزمی دوگانه بره یا با من بیاد، اما اون گفته بود که باید مأموریتش رو تموم کنه و جلوتر رفته بود.
من همیشه اون رو مثل یه بچهی کوچک میدیدم، اما اون دیگه برای خودش خانمی شده بود.
[خیلی بهش فکر کردم، اما فکر نمیکنم گذشته اهمیتی داشته باشه. مهم نیست چطور زندگی میکنیم. حالا همه چیز رو درباره برادرم درک میکنم.]
یونگ-یونگ گفته بود کاری رو که خودش میخواد انجام میده.
همچنین با زیرکی گفته بود اگه زمانی به خطر افتاد، برادرش باید نجاتش بده. هیچ حرفی در مقابلش نداشتم. به عنوان برادرش، برام سخت بود که جلوی کاری رو که میخواد انجام بده بگیرم.
تنها کاری که میتونستم بکنم این بود که مطمئن بشم اون بچه آسیب نمیبینه، حتی اگه کسی تمام تلاشش رو برای این کار میکرد.
«بانوی جوان خیلی هم باهوشه. از پسش برمیاد.»
ساما میونگ برای دلداری دادن به پشتم زد.
با قدردانی بهش لبخند زدم. اما دستی که داشت من رو نوازش میکرد، قبل از اینکه بفهمم، به زیر پیرهنم خزید.
«...؟!»
«ارباب جوان.»
«اوه؟»
«به جز اون، نگرانیهای دیگهای هم دارم.»
«... چی هست؟»
«چرا حس میکنم کلی زن جوان دارن شیفتهی ارباب جوان میشن؟ اینم یکیش.»
ساما میونگ دستش رو داخل پیرهنم برد و چیزی رو بیرون کشید. اونا نشانهای خاندان نامگونگ و خاندان اون بودن که قبل از رفتنِ اون بانوان به من داده شده بود.
گفته بودن که اینها متبرک هستن و فرصتی بهم میدن تا بعداً پیداشون کنم. با این حال، نامگونگ گا-هوی قبل از رفتنش حرفی بهم زده بود.
[فکر کنم این اولین باریه که میخوام مالِ کسی دیگه رو تصاحب کنم.]
ساما میونگ هم اون رو شنیده بود.
به خاطر همین، الان سه روز بود که لبولوچهاش آویزون بود. حتی اگه کارمون به درگیری با اتحاد رزمی میکشید، اون احتمالاً اول برای سرکوب خاندان نامگونگ میرفت. با این حال، حرفهاش توخالی نبودن.
تیر!
ساما میونگ ناگهان نقاب پوست انسانیش رو پاره کرد و موهاش رو باز کرد.
«از این به بعد دیگه لباس مردونه نمیپوشم.»
«اوم... باشه، مشکلی نیست.»
تمایلش برای جلوگیری از اینکه زنها بخوان من رو از راه به در کنن، جدی به نظر میرسید. از اونجایی که چهرهاش برای خیلیها شناخته شده نبود، مشکلی هم پیش نمیومد.
همون لحظه، دست ساما میونگ دوباره به زیر لباسهام رفت. این بار دنبال جیبهام نمیگشت، بلکه داشت پوستم رو لمس میکرد.
«داری چیکار...»
«هیس.»
ساما میونگ انگشت اشارهاش رو روی لبهام گذاشت و با صدای پچپچ گفت.
«فکر نمیکنم حواس ارباب جوان خیلی پرت باشه، اما یه احتمال کوچیک وجود داره.»
«احتمال؟»
«توی یه کتاب خوندم که مردا وقتی کلافه میشن، عقلشون رو از دست میدن.»
... این دیگه چه کتابی بود؟
یعنی توی این سه روز گذشته داشت همچین کتابی میخوند و تصمیم گرفته بود اینطوری رفتار کنه؟ چشمهای ساما میونگ وقتی بهم نگاه میکرد، عجیب بودن.
«ارباب جوان، نباید زودتر این مانع رو از سر راه برداریم؟»
یعنی میخواست کاری رو انجام بدیم که در حالت عادی انجام نمیدادیم؟
بعد مثل بک هیه-هیانگ لبهاش رو لیس زد.
این حرکتش خیلی وسوسهانگیز بود و باعث شد آب دهنم رو قورت بدم.
هیچ مردی نبود که شیفتهی زنی با زیبایی ساما میونگ نشه. این موضوع وقتی که اون خودش میخواست کسی رو جذب کنه، دوچندان میشد.
فقط یهویی بودنش شوکهکننده بود.
«یونگ... توی اتاق بغلی...»
«ساکت باش. تنها کاری که باید بکنی اینه که صدات درنیاد.»
ساما میونگ با این حرف لبخندی زد و شروع کرد به درآوردن لباسهاش. شمشیر آهنین هم پرید وسط حرفمون.
—انگار اون کتاب، کتاب خوبی بوده.
تو نه.
—انگار اینجا داره اوضاع داغ میشه. یه کم جا باز کنید.
—هههه. بذار ببینیم چقدر کارت درسته.
—چه خبره؟ همین الان منو از غلاف بکش بیرون! همین الان!
شمشیرها داشتن غوغا به پا میکردن.
مچ دست ساما میونگ رو در حالی که سعی داشت لباسش رو دربیاره گرفتم، که باعث شد اخم کنه.
«... نمیخوای؟»
نفس عمیقی کشیدم، بازدمم رو بیرون دادم و بعد گفتم.
«بیا اول شمشیرها رو بذاریم توی غلاف.»