چپتر 237: ملاقات با یکی از پنج شرور
چپتر 237: ملاقات با یکی از پنج شرور
-یا، میخوای همینطوری باشی؟
-لازم نیست نگرانش باشی...
-لعنتی! گیر افتادم...
همانطور که مسیر تمام شمشیرها و صداهایشان را مسدود میکردم، ذهنم آرام و ساکت شد. اگر تعداد بیشتری از آنها دور و برم بودند، هیچ کار مهمی به سرانجام نمیرسید.
غلاف را بستم و به سیما یونگ نگاه کردم. تماشای پوست گلگون و نفسهای کوتاهش باعث شد قلبم به تپش بیفتد.
سیما یونگ لبهای گیلاسیاش را باز کرد.
«تموم شد؟»
دستهایم را تکان دادم و چیام را به جریان انداختم تا مانع خروج هرگونه صدایی از اتاق شوم.
استفاده از مهارتهایم برای چنین هدفی؟
«... آره.»
به محض اینکه این را گفتم، سیما یونگ به سمتم قدم برداشت. فقط یک قدم با هم فاصله داشتیم.
به آرامی صدای نفسهایش بلندتر شد.
«هااا.»
صدای نفسهایش در نزدیکی گوشم تپش قلبم را چنان تند کرد که صورتم داغ شد.
ما دو نفر به چشمهای هم خیره شدیم و چشمهای او تنها چیزی بود که میتونستم ببینم.
«ارباب جوان...»
در حالی که دستش را روی گونهام گذاشته بود، صدایم زد. در آن لحظه، مطمئن نبودم چه کسی اول حرکت کرد، اما همدیگر را در آغوش گرفتیم و لبهایمان به هم رسید.
همانطور که همدیگر را میبوسیدیم، زبانش به طبیعیترین شکل با زبان من رقصید و دهان یکدیگر را پر کردیم.
انگار که مدتها تشنهی هم بودیم، برای مدتی طولانی بوسیدیم و بعد با نفسهایی بریدهبریده از هم جدا شدیم.
«ها... ها... ارباب جوان.»
«ارباب...»
«حس عجیبی داشت. توی اون کتاب اصلاً همچین چیزی نبود.»
آخه چه کتابی داشتی میخوندی؟
سیما یونگ با صورتی سرخشده و حالتی دستپاچه به من نگاه کرد. هیچوقت زیباتر از این به نظر نرسیده بود.
«ارباب جوان، فقط یه لحظه صبر کن... آه!»
سیما یونگ نگاهی به پایین انداخت و با صورتی سرخ و حالتی تردیدآمیز سرش را بالا آورد.
با صدایی پایین، زیر لب زمزمه کرد:
«وحشی...»
آن لحظهای بود که کنترلم را از دست دادم.
انگار که واقعاً یه وحشی باشم، با خشونت او را به دیوار چسباندم و بوسیدمش، و با استیصال سعی کردم لباسهایش را در بیاورم.
«آههه.»
صدای عجیبی همراه با نفسهای داغش از لبهایش خارج شد و پاهایش را به طور طبیعی دور کمرم حلقه کرد.
حتی اگر کتابش به او یاد نداده بود، غریزهاش به عنوان یک زن راهنماییاش میکرد که چه کار کند. من با قدرت لباسهای مردانهای را که پوشیده بود پاره کردم.
تِق!
همانطور که زیباییهای پنهانش بالاخره نمایان میشد، مثل یک گاومیش وحشی نفسم را با قدرت بیرون دادم.
گویا فقط من نبودم که حس عجیبی داشتم.
او هم به تندی نفس میکشید، انگار که میخواست لباسهای من را هم پاره کند...
بنگ!
اما درِ اتاقم ناگهان با شدت باز شد.
«وقتی وو-هیون داشت در میزد، داشتی چه غلطی میکردی؟!»
سونگ جوا-بک دم درِ اتاق ایستاده بود.
در یک لحظه، همهچیز متوقف شد.
چشمهای او، که به انسان بودنش وفادار بود، به طور طبیعی به جای دیگری منحرف شد. سیما یونگ که از این وضعیت خجالتزده شده بود، خودش را پوشاند و جیغ زد:
«کیااااک!»
آن مرد که گیج شده بود، بلافاصله بیرون رفت و در را بست، در حالی که صدایش از پشت در شنیده میشد:
«لـ... لعنتی...»
اون دیگه چرا فحش میداد؟
من باید فحش بدم، نه تو!
اون خلوت ما رو به هم زد!
همانطور که به سیما یونگ نگاه میکردم، حس کردم صورتم سرخ شده؛ آهی کشیدم و به او گفتم:
«اگه وو-هیون برگشته، یعنی اونا رسیدن.»
من وو-هیون را به محل ملاقاتی که با یانگ جونگ توافق کرده بودم، فرستاده بودم.
او قرار بود وقتی طرف مقابل ظاهر شد، به من خبر دهد.
«زود بیا بیرون. باید اونجا باشی.»
سونگ جوا-بک این را از پشت در گفت. همانطور بود که انتظار میرفت.
حتی اگر رها کردن کار در اینجا مایه تأسف بود، کاری از دستم برنمیآمد چون این کاری بود که باید انجام میدادم.
آه...
بیدلیل آهی کشیدم.
سیما یونگ را پایین گذاشتم و سعی کردم لباسش را مرتب کنم که ناگهان مچ دستم را گرفت.
با تعجب به او نگاه کردم، اما حالت چهرهاش عجیب بود و با لحنی خاص شروع به صحبت کرد.
«... حیف نیست که همینطوری تموم بشه؟»
«باید برم به...»
«با پرواز کردن، توی یه چشمبههمزدن میرسی اونجا.»
با این حرف، بدنش را به من چسباند و زمزمه کرد:
«مگه نه؟»
با این کلمات، دوباره نفسهایم به تندی گرایید.
... اگر الان اجازه میدادم برود، نمیشد اسمم را مرد گذاشت.
انگار فراموش کرده بودم که سونگ جوا-بک بیرون منتظر است؛ او را بلند کردم و به سمت تخت رفتم.
اتاق لبریز از گرما شد.
«ارباب جوان! هه هه.»
سیما یونگ با ظاهری راضی، دستهایش را از هم باز کرد.
او به پوشیدن لباسهای مردانه کاملاً عادت داشت، اما جذابیت زنی که زیر آن لباسها بود، افسونگر بود.
هر بار که لحظات قبل را به یاد میآوردم، گونههایم شروع به سوختن میکرد.
-خوب بود؟ خوش گذشت، نه؟ نباید من رو میذاشتی توی غلاف!
میتونستم صدای غرغر شمشیر کوتاه را بشنوم. وقتی آنها را از غلاف بیرون آوردم، همهشان داشتند شکایت میکردند.
-من که خوشحالم. این یه حس متفاوته که با صاحب قبلیم تجربه نکرده بودم.
این یکی دیگه چی میگفت؟
صاحب قبلیات اگر این را میشنید چه فکری میکرد؟
-هه. مگه چیه؟ فقط با شنیدن صداها، میدونیم که کاملاً راضی هستی، و این ما رو خوشحال میکنه.
«...؟!»
آه... سرم شروع به درد گرفتن کرد.
باید حدس میزدم که آنها بعد از مدتی شروع به گوش دادن میکنند. همهشان داشتند صداهای عجیبی در میآوردند.
خجالتآور بود.
سپس شمشیر اهریمن خونین گفت:
«... انسان. در آینده وقتی همچین اتفاقی میافته، من رو توی غلاف نذار. فکر میکنی دیگه چه فرصتی گیرم میاد که گره خوردن انسانها به همدیگه رو ببینم؟»
دیگه چی؟
او کسی بود که بیشترین سر و صدا را راه میانداخت. همهشان فقط یک مشت منحرفِ شمشیرنما بودند.
در آینده اگر چنین اتفاقی بیفتد، باید آنها را خیلی دورتر نگه دارم.
وقتی در را باز کردیم و بیرون رفتیم، سونگ جوا-بک را دیدم که در راهروی طبقه دوم با دستهای ضربدری ایستاده است.
او با نگاهی ناراضی به من خیره شد.
«اهم. وو-هیون کجاست؟»
سپس نفس عمیقی کشید و بعد از فروکش کردن خشمش صحبت کرد:
«هر دوی شما عجیبید! عجیب! حتماً باید الان میبود؟! انجام دادن اون کار...»
سیما یونگ از پشت سرم آمد و همانطور که او میخواست ادامه دهد، به او نگاه کرد.
چشمهایش کاملاً وحشی بودند.
«مشکلی هست؟»
سونگ جوا-بک که از شدتِ عجیبِ نگاه او ترسیده بود، آب دهانش را قورت داد و گفت:
«اون... اون... یه نفر منتظره... به اون فکر کنید... و رفتار کنید...»
«فکر کردم.»
«ها؟»
سیما یونگ گونههایش را لمس کرد و با خجالت گفت:
«... ما که زود اومدیم بیرون.»
سونگ جوا-بک با دیدن این رفتار او، با ترکیبی پیچیده از حسادت، غبطه و ناامیدی به من نگاه کرد.
شمشیر کوتاه زبانش را به نشانهی تاسف تکان داد و گفت:
-فقط یه نفر رو بهش معرفی کن.
واقعاً باید این کار را میکردم.
نقاب اهریمن را به صورت زدم و در هوا پرواز کردم تا به محل ملاقات برسم.
درست همانطور که سیما یونگ گفته بود، سریع رسیدیم.
همانطور که چی ذاتیام را در چشمهایم متمرکز میکردم، در دوردست یک کالسکه و دهها پیکره را در اطرافش دیدم.
باید پایین میرفتم و قبل از اینکه متوجه من شوند، پیاده میرفتم. نیازی نبود هویت دیگرم را به آنها نشان دهم.
تک!
به زمین فرود آمدم، از فن گامزنیام استفاده کردم و به سمت کالسکه رفتم.
آنجا تاریک بود چون حتی یک مشعل هم روشن نشده بود، اما نور ملایم ماه دید کافی را فراهم میکرد. در اطراف کالسکه دوازده محافظ نقابدار ایستاده بودند. در مقابل آنها یانگ جونگ، زیردستِ مادر طغیانگر، ایستاده بود.
-اون زن توی کالسکهست؟
راستش را بخواهید، نمیدانستم.
میتونستم انرژی عجیبی را از داخل کالسکه حس کنم، اما مطمئن نبودم چه نوع انرژیای است یا اینکه اصلاً کسی داخلش نشسته یا نه.
آن انرژی مانع نفوذ چی میشد.
-مراقب باش. میگن بین شرورها هیچ آدم نرمالی پیدا نمیشه.
درسته.
جانگ مون-ریانگ هم به من هشدار داده بود.
[حتی ارباب هم به ما هشدار داد که به اون زن نزدیک نشیم. اگه همچین هیولایی به ما هشدار داده، پس این یه تهدید توخالی نیست.]
مادر طغیانگر، چئول سو-ریون.
او یکی از پنج شرور بود که در زمرهی قویترینِ قویترینِ انسانها به شمار میرفت.
او برای من حریفی خطرناک و دشوار برای مبارزه بود. من کسی را با خودم نیاورده بودم، چون اگر اوضاع بد میشد، باید فرار میکردم.
اول از همه، باید او را ملاقات میکردم و تنها در آن صورت میفهمیدم که او مستقیماً به اینجا آمده است یا نه. شانههایم را صاف کردم و با دستهایی که پشت کمرم گره کرده بودم، به جلو قدم برداشتم.
شووو!
همانطور که نزدیکتر میشدم، یانگ جونگ با تعظیم به من خوشآمد گفت.
«رسیدید؟»
با تکان دادنِ آرامِ سرم به استقبالش پاسخ دادم. در اولین ملاقاتمان، او لباس اتحاد رزمی را به تن داشت. اما حالا با موهای باز و رداهای سیاه، شبیه به فردی از جناح شرور به نظر میرسید.
به او اشاره کردم و گفتم:
«اون شخص اومده؟»
او در پاسخ به سادگی سر تکان داد.
این بدان معنا بود که او واقعاً داخل آن کالسکه است. این حقیقت که او این همه راه را تا اینجا آمده بود، به این معنی بود که احتمال زیادی برای شکلگیری این اتحاد وجود داشت.
کمی در برابر کالسکه تعظیم کردم و گفتم:
«من رهبر فرقه خون هستم، به ارشد چئولِ گرانقدر که نامشون در همهجا زبونزده، ادای احترام میکنم.»
همینقدر تشریفات کافی بود.
نیازی نبود بیشتر از این خودم رو کوچیک کنم، چون هر دومون رهبر بودیم.
اما اون حتی بعد از حرف من هم جوابی نداد.
«این دیگه چیه؟»
با خودم فکر کردم نکنه کسی مثل یه آدمکش داخل کالسکه باشه. تا حدی حس میکردم که اون تنها کسی نیست که اون توئه.
تشخیص چی از داخل کالسکه سخت بود.
تکونی خوردم!
اون چی بود؟
در یه لحظه، حس کردم تمام بدنم مورمور شد.
انرژیای از خشم فضا رو پر کرد. چیز عجیبی بود، اما این انرژی و حس خشم و کینه انگار به درون کالسکه مکیده میشد.
«... این دیگه چیه...»
همون موقع بود.
صدایی از کالسکه طنینانداز شد.
[پس تو اهریمن خونینِ این دورانی.]
صدای زنی که کمی گرفته به نظر میرسید، از کالسکه بلند شد.
برای زنی که باید پیر باشه، صداش آروم بود. اون حتماً باید بیش از ۱۰۰ سال سن داشته باشه، نه؟
دلیلش هر چی که بود، شک نداشتم که اون خودِ مادر طغیانگره. فقط هاله ارعابی که از اون کالسکه ساطع میشد، برای اثباتش کافی بود.
نباید الان عقب میکشیدم.
«بله. مایل هستم باهاتون ملاقات و گفتگو کنم. لطفاً خودتون رو نشون بدید.»
این رو مستقیم گفتم و صدایی از داخل کالسکه شنیدم.
[کاکاکا.]
یه خنده عجیب و غریب.
اون خنده به یه پیرزن میخورد، اما باز هم عجیب بود. خنده قطع شد و صدا دوباره بلند شد:
[این بچه رو ببین که داره تظاهر به شجاعت میکنه.]
«بچه؟»
آیا این پیرزن واقعاً برای بستن اتحاد اینجا بود؟
با اینکه اون یکی از شرورهایی بود که بیشترین عمر رو کرده بود، اما متکبرتر از چیزی که انتظار داشتم رفتار میکرد. یعنی اصلاً فرقه خون براش اهمیتی نداشت؟
نباید بیش از حد برانگیخته میشدم. اگه توی جریان بازی اون میافتادم، فقط طبق خواسته اون پیش میرفتم.
«اگه براتون سخته که چهرهتون رو نشون بدید، درک میکنم.»
با شنیدن این حرف، دوباره صدای خنده فضا رو پر کرد.
[کاکاکاکاکا!]
این خندهای بود که هیچوقت بهش عادت نمیکردم. صداش طوری بود که انگار چیزی داره خرد میشه.
[خیلی جرئت داری. خب، با این اوصاف، حتماً میتونی از چیزهایی مثل اتحاد حرف بزنی.]
حداقل از روی بدخلقی نمیخندید.
باید مراقب میبودم چون مطمئن نبودم به کدوم سمت متمایل میشه. اون قطعاً با آدمهای معمولی فرق داشت.
دلیلی نداشت فکر کنم دارم پام رو از گلیمم درازتر میکنم، پس مستقیم رفتم سر اصل مطلب.
«ببینید، هیچ مشکلی برای بستن اتحاد وجود نداره. ارشد هم به این موضوع علاقه دارن، پس اینکه شخصاً برای دیدن ما اومدید یعنی...»
[هر ماه پنج دختر باکره برام بیار. اونوقت درباره اتحاد فکر میکنم.]
«...!؟»
چی گفت؟
هر ماه پنج دختر باکره؟
فهمیدم چقدر این حرف پوچ و مضحکه.
میدونستم اون پشت ماجرای مرد پلیدچهرهست، اما خواستنِ دخترهای باکره از گروهی که به دنبال اتحاده، انگار مسخره کردن ما بود.
«شما... دختر باکره میخواید؟»
[درسته. هر چی جوونتر و زیباتر باشن، بهتره. اگه رزمیکار باشن که چه بهتر.]
حداقل بیدلیل بهش نمیگفتن شرور.
اغراق نبود اگه میگفتم حتی شمشیر ماه پلید هم با اون قابل مقایسه نیست.
نمیتونستم همینطوری هر چیزی بگم، پس ازش پرسیدم.
— یعنی اصلاً گوش میده؟
پس من باید به حرفش گوش بدم؟
هر چقدر هم که باید نقش اهریمن خونین رو بازی میکردم، وظیفه و قطبنمای اخلاقیای داشتم که به عنوان یه انسان باید بهش پایبند میبودم.
آخه تحویل دادن زنها به اون اصلاً با عقل جور در میاومد؟
در اون لحظه، دوباره صدای خنده رو از کالسکه شنیدم.
[کاکاکا... تو آدم جالبی هستی. تا الان واکنش خاصی ازت حس نمیکردم، اما به محض اینکه درخواست دختر کردم، صدای قلبت بلندتر شد...]
«این هیولای پیر.»
[حتماً هیجانزده شدی. نکنه خشمه؟]
یعنی اون از داخل کالسکه داشت صدای ضربان قلبم رو میشنید؟
اصلاً منطقی نبود.
هر چقدر هم که حواسش پیشرفته میبود، شنیدن ضربان قلب بقیه از اون فاصله غیرممکن بود.
[انگار شک داری. فکر میکنی نمیتونم صدای قلبت رو بشنوم؟]
«...!؟»
این زن خیلی خطرناکتر از چیزی بود که فکر میکردم. طوری رفتار میکرد که انگار از اون تو کاملاً صدام رو میشنوه.
شوکه شده بودم، اما اون دوباره صحبت کرد.
[گفتی میخوای راز اون مرد رو بدونی؟]
«....»
به نظر میرسید داره درباره مرد چشمطلایی حرف میزنه.
داشت روی چیزی تأکید میکرد که من واقعاً از این ملاقات میخواستم. شاید اون رو خیلی دستکم گرفته بودم.
اما باید یه جوری با این شرایط کنار میاومدم.
«زیردستتون به طور اتفاقی فاش کرد که شما از نقطه ضعف شخصی که بهش میگن "ارباب" خبر دارید.»
[انگار یه چیزی رو اشتباه متوجه شدی.]
«اشتباه؟»
[فکر میکنی اون مرد چون ترسیده بود به درخواستت تن داد؟]
منظورش چی بود؟
یعنی میخواست بگه اون ارباب چشمطلایی اهمیتی به اون نمیده؟
[من فقط به خاطر اینکه بچهم رو نجات دادی، این فرصت کوچیک رو بهت میدم.]
این دیگه از تکبر هم فراتر رفته بود.
این زن جنونی داشت که با هیچکس قابل مقایسه نبود.
اغراق نبود اگه میگفتم هر شانسی برای اتحاد حالا دیگه از بین رفته. حتی اگه دست به یکی هم میکردیم، نمیشد بهشون اعتماد کرد.
«به نظر میرسه من و ارشد سر خیلی چیزها با هم توافق نداریم.»
همونطور که این رو میگفتم، چی خودم رو بالا بردم. بهتر بود همین الان از اینجا بزنم بیرون.
در اون لحظه، اون گفت:
[داری سعی میکنی فرار کنی. اما، شاید اومدنت به انتخاب خودت بوده باشه، ولی برای رفتن اجازه من رو نداری.]
دینگ!
صدای زنگی از داخل کالسکه بلند شد و اتفاق عجیبی افتاد.
حس کردم بدنم سنگین شده، انگار کسی داشت فشارش میداد.
کوکوکوک!
حتی پاهام هم کمکم داشت توی زمین فرو میرفت. باورم نمیشد.
شنیده بودم که اون توی جادوگری مهارت داره، اما این فراتر از تصوراتم بود.
دینگ!
وقتی زنگ یه بار دیگه به صدا دراومد، فشار خردکننده قویتر شد و پاهام بیشتر فرو رفت.
[برید و بگیریدش.]
با صادر شدن دستور، محافظهایی که کلاههای خیزرانی به سر داشتن، حرکت کردن و ناله سر دادن.
«هووووو.»
«هوووووو.»
صداشون شبیه هیولایی بود که توی مسافرخونه دیده بودم. چی عجیبی داشتن و این قابل پیشبینی بود.
بنگ!
بلافاصله از تکنیک چشم توهم استفاده کردم، اما روی این آدمها اثری نداشت. فقط یانگ جونگ تحت تأثیر قرار گرفت.
— کار نمیکنه.
— دارم میبینم.
نمیدونم دلیلش چی بود، اما مردهایی که کلاه خیزرانی داشتن اصلاً تحت تأثیر قرار نگرفتن. حالا که فکر میکنم، اون هیولای توی مسافرخونه هم تحت تأثیر قرار نگرفته بود.
[بیدلیل انرژیت رو هدر نده.]
لعنتی!
«شمشیر اهریمن خونین!»
با فراخوانی من، شمشیر اهریمن خونین توی غلافش تکون خورد.
شرررینگ!
همزمان، توی هوا به سمت آدمهایی که بهم نزدیک میشدن پرواز کرد.
برخلاف من، شمشیر میتونست آزادانه حرکت کنه چون تحت تأثیر جادو نبود. خیلی خوششانسی بود.
اگه اونا مثل اون هیولای توی مسافرخونه بودن، یه سوراخ کردن ساده نمیکشتشون.
«سرشون رو بزن!»
— فهمیدم.
شمشیر اهریمن خونین برای اجرای دستورم حرکت کرد.
چاک!
کسایی که بهش نزدیک میشدن، همگی سرشون قطع میشد.
وقتی یه سر روی زمین غلت خورد، کلاه خیزرانی افتاد و چهره مرد دیگهای رو نشون داد که چشمها و دهنش دوخته شده بود.
درست همونطوری که فکر میکردم.
زنگ یه بار دیگه به صدا دراومد.
دینگ!
بقیه هیولاهای کلاه خیزرانی خودشون رو روی من انداختن.
از اونجایی که شمشیر اهریمن خونین داشت سریع حرکت میکرد، به نظر میرسید میخوان قبل از اینکه همهشون تار و مار بشن، کاری بکنن.
یعنی اینقدر بیدقت به نظر میرسیدم؟
سوویش!
در حالی که هر دو تکنیک پیکر الماسین خون حقیقی و اراده اهریمن خونین رو فعال میکردم، بخار از بدنم بلند شد.
وزن خردکنندهای که روی من بود، ناگهان سبکتر شد.
«شمشیر کوتاه!»
— بله!
شمشیر کوتاه از غلافش بیرون پرید و اون هم به سمت آدمهای کلاه خیزرانی حرکت کرد. در این بین، پریدم، به سینه یکیشون لگد زدم و رو به جلو حرکت کردم.
پواک!
وقتی کلاه خیزرانیش پرت شد، در حالی که بدنم رو میچرخوندم، شمشیرم رو تاب دادم.
چاک!
حسی تیز در چهار نفر از کلاه خیزرانیها پخش شد.
اونا دستهاشون رو ضربدری کردن تا جلوی برخورد چی شمشیر به بدنشون رو بگیرن و موفق شدن فقط با نصف شدن مچ دستهاشون جون سالم به در ببرن.
چاااک!
در اون لحظه، یه مرد سلاح بزرگی رو مستقیم به سمت سرم تاب داد. با کمی خم کردن سرم، ازش جاخالی دادم. از گردنش گرفتمش و کوبیدمش به زمین.
بنگ!
در اون حالت، به دستهام فشار آوردم تا گردنش رو از هم بپاشونم...
«....!»
با این حال، در اون لحظه نمیتونستم چیزی رو که چشمهام میدیدن باور کنم. کلاه خیزرانی افتاده بود و چهرهای زیر من نمایان شده بود.
چشمها و دهنش به هم دوخته شده بود، اما چطور میتونستم اون چهره رو فراموش کنم؟
«آه... سونگ؟»
اون آه سونگ بود، خدمتکار گمشدهم.