چپتر 240: تعقیب در تاریکی
چپتر 240: تعقیب در تاریکی
...اون رفته بود داخل اتاقی که من توش اقامت داشتم؟
قلبم مثل یه سنگ سقوط کرد.
درسته. فکر میکردم عجیبه که یهو اینجا ظاهر شده. حتماً به درخواست ساما میونگ اومده بود. اما اگه توی اتاقم توقف کرده باشه، پس...
آه، فکر میکردم دیگه زیر ذرهبینش نیستم، اما خیلی بیاحتیاطی کردم.
«این دیوانهکنندهست.»
صدها فکر از سرم گذشت. اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که باید زانو بزنم.
با این حال، به نظر میرسید که انجام این کار احتمالاً اون رو بیشتر عصبانی میکنه. همچنین عذرخواهی برای انجام اون کار قبل از عروسی، خیلی خجالتآور بود.
ـ کواکاکا، چرا بهش نمیگی که داری بهش یه نوه میدی؟
شمشیر اهریمن خونین این رو گفت، اما وقتی اونطوری بهم نگاه میکرد، اصلاً چی میتونستم بگم؟ چشماش خیلی سرد بود!
انگار قلبم رو محکم توی مشتش گرفته بود.
«... چاره دیگهای نیست.»
بذار فقط زانو بزنم.
بذار عذرخواهی کنم و بعد حرف بزنم.
«پدر...»
اما قبل از اینکه بتونم چیزی بگم، ساما چاک که با سردی بهم نگاه میکرد، گفت:
«بهعنوان یه داماد، حتی با وجود استعدادت، اغلب ناامیدم میکنی...»
تکان ناگهانی!
قبل از اینکه حرفش تموم بشه، هر دوی ما به سمت جسد مادر طغیانگر که از وسط دو نیم شده بود، چرخیدیم. از جسدش مقدار عظیمی کینه و نفرت ساطع میشد.
نمیتونستم با چشمام ببینمش، اما تمام حواسم به شدت تحریک شده بود.
«این... دیگه چیه...»
اون مشخصاً مرده بود، اما نمیفهمیدم چرا بدنش داره چنین انرژیای آزاد میکنه.
داشتم فکر میکردم، اما در همون لحظه، هاله لرزآوری که از بدنش جاری بود، طوری ناپدید شد که انگار تبخیر شده.
نمیتونستم این وضعیت عجیب رو درک کنم. در اون لحظه، ساما چاک زیر لب زمزمه کرد:
«آه... اون بچه!»
«بچه؟»
به محض اینکه این رو گفت، با عجله به سمتی حرکت کرد. برای لحظهای تعجب کردم که چرا، اما بعد یادم اومد که اون زن قبل از مرگش، جسد یه بچه رو پرتاب کرده بود.
میخواست اون رو چک کنه؟
پات!
دنبالش رفتم و طولی نکشید که بهش رسیدم؛ اونجا با اخم ایستاده بود.
داشت به جایی نگاه میکرد که چند شاخه درخت شکسته بود و یه گودال روی زمین ایجاد شده بود.
«ناپدید شده.»
«دارید درباره جسد اون بچهای حرف میزنید که همراهش بود؟»
«آره.»
درک موقعیت سخت بود. اون جسد یه بچه رو پرتاب کرده بود.
وقتی میجنگیدن، اون چیز رو با خودش حمل میکرد، اما من هیچ نشونی از حیات در اون حس نمیکردم. اون یه جسد واقعی بود.
«واقعاً یه جسد حرکت کرده؟»
یه جسد مرده که خودش حرکت کنه... اونجا بود که فکری از ذهنم گذشت.
«گانگشی؟»
در گذشته، جادوگرها و مردم کوهستان مو از جادو استفاده میکردند تا جسدها رو به زادگاهشون برگردونند. به این مردهها گانگشی یا در برخی موارد جیانگشی میگفتند.
یه بدن مرده که خودش حرکت میکرد.
«... یه گانگشی بود؟»
«نمیدونم. اما یه انرژی بود که حرکت کرد.»
«اوه؟»
به نظر میرسید اون انرژی طوری ناپدید شده که انگار هرگز اونجا نبوده. من گیج شده بودم، تا اینکه ساما چاک گفت:
«حس ششم.»
حس ششم؟
داشت درباره شهودی فراتر از حواس پنجگانه حرف میزد؟ حسی که برای بدن ذاتیتر بود؟
آیا حس کردن چیِ یه چیزی فقط با شهود، منطقی بود؟
«کسانی که از دیوار عبور کردند، به سطح فراانسانها میرسند و حواس پنجگانه بدنشون تقویت میشه. اما این پایان کار نیست. اونجا یه دیوار دیگه هم هست.»
«آه!»
داشت درباره قلمروی بالاتری بهم میگفت؟
اینکه چنین لطفی در حقم میکرد.
با تعجب بهش نگاه کردم؛ ساما چاک در حالی که خاکی رو که از زمین کنده شده بود لمس میکرد، با من حرف زد:
«حس ششم قلمروی شناخت برتر و فوقحسیه. اگه کسی بهش برسه، توانایی این رو پیدا میکنه که فضای اطرافش رو کاملاً درک کنه. فکر میکردم چون میتونی شمشیر رو آزادانه کنترل کنی، قدم به قلمروی حس ششم گذاشتی، اما انگار نه.»
«...»
من این کار رو از طریق ستاره ششم روی دستم انجام میدادم، اما نمیتونستم این رو فاش کنم. ساما چاک سرش رو تکون داد و با لحنی غیرعادی صحبت کرد:
«اگه اون بچهست، پس باید خودش باشه...»
«منم فکر کردم عجیبه.»
«منظورت چیه؟»
«اون پیرزنی که حس ششمش رو باز کرده بود، تحت تأثیر چنین غرشهایی قرار گرفت؟»
اوه؟
درسته.
همونطور که ساما چاک گفت، اگه اون حواسش رو باز کرده بود، پس میتونست از حس دیگهای برای جایگزینی استفاده کنه. این یعنی آسیب نمیدید.
«یه بدن پیر... یه بچه مرده که ناپدید شده...»
یه ارتباط ظریف.
فکر میکردم ادامه دادن مبارزه با یه بچه روی پشتش عجیبه، اما اینکه چی از بدنش خارج شد و به اینجا رسید...
«نه!»
«اون چی باید یه روح یا جان باشه.»
«اون حتماً به داخل بدن اون بچه مرده نقل مکان کرده.»
«درسته.»
ساما چاک خاک رو دوباره روی زمین ریخت، سرش رو تکون داد و بلند شد.
«اون نمرد و موفق شد فرار کنه. یه دشمن خطرناک از دستمون در رفت.»
آه...
واقعاً همینطور بود. این اتفاق به این معنی بود که اون حالا به جای یه متحد، یه دشمن بود.
علاوه بر این، اون حتی درباره ارتباط من با اون مرد چشمطلایی دچار سوءتفاهم شده بود که اوضاع رو بدتر میکرد. ساما چاک دستهاش رو پشتش برد و砸砸 کرد (صدای砸砸 با زبان).
«استعدادت توی دشمنتراشی شگفتانگیزه.»
«...»
این دیگه خیلی بیانصافی بود، اما چیزی نداشتم که در رد حرفش بگم.
ساما چاک آهی کشید.
«اومده بودم یه درخواستی بکنم، اما در عوض یه بار سنگین بهم چسبید. من میرم دنبال اون بچه مرده بگردم. تو هم با اون چیز از اینجا برو بیرون.»
«پدرزن...»
«همین الان عجله کن. اگه اون هیولای پیر کینه به دل بگیره...»
قبل از اینکه حرفش تموم بشه، دستم رو دراز کردم تا متوقفش کنم. این کار باعث شد اخم کنه، چون به نظر میرسید به حرفش گوش نمیدم.
حس بدی داشتم، اما الان چیز مهمتری وجود داشت.
صدای شمشیر کوتاه توی سرم پیچید.
ـ تو هم میبینیش؟ اون چیه؟
تصویر دید شمشیر کوتاه توی ذهنم ظاهر شد. یه شیء کوچک بود که با سرعتی تکاندهنده داشت از رودخونه عبور میکرد.
خیلی دور نبود و شمشیر کوتاه که هنوز اون اطراف پرواز میکرد، تصادفاً پیداش کرده بود.
حواسم رو متمرکز کردم و میدان دید شمشیر کوتاه گسترش پیدا کرد. یه بچه کوچک داشت روی رودخونه میدوید.
«آه!»
فقط میتونستم از پشت ببینمش، اما کاملاً شبیه جسد اون بچه بود. در واقع، همونطور که پیشبینی کرده بودیم، اون بچه مرده داشت حرکت میکرد.
«اون پیرزن.»
شک نداشتم که این همون مادر طغیانگره. اون واقعاً فراتر از یه فراانسان بود که میتونست چنین کاری انجام بده.
عبور از رودخونه با پا، کار کوچکی نبود.
نباید اینطوری غافلگیر میشدم.
«پدرزن! جسد اون بچه داره از رودخونه عبور میکنه.»
«چی؟»
وقتی این رو گفتم، بدون اینکه بتونه درک کنه بهم نگاه کرد. نمیتونستم بهش بگم که میتونم دیدم رو با شمشیرم به اشتراک بذارم.
حتی اگه درکش نمیکرد، نمیتونستیم بذاریم این زن قسر در بره.
«توی وضعیت اضطراری هستیم، پس فعلاً بهم اعتماد کنید.»
«....»
ساما چاک قبل از اینکه سرش رو تکون بده بهم نگاه کرد و بلافاصله به سمت رودخونه هجوم برد.
«شمشیر اهریمن خونین!»
ـ هه! سوار شو.
شمشیر اهریمن خونین از غلافش خارج شد و اجازه داد روی تیغهش بایستم. به هوا بلند شدم و به سمت جلو حرکت کردم.
سووویش!
فرم ساما چاک رو دیدم که از تکنیک گامزنیش استفاده میکرد. سرعتش شگفتانگیز بود.
آن سبکبالی و چابکی چنان خیرهکننده بود که احتمالا هیچکس جز پدرم نمیتونست به گرد پاش برسه. ساما چاک نگاهی به بالا انداخت و اخم کرد.
«...؟!»
بهنظر میرسید از دیدن من که بالای شمشیرم ایستاده بودم، حسابی جا خورده. این قطعا تکنیک دشواری بود، حتی برای کسی در سطح اون؛ اما بعدش صحنهی شوکهکنندهتری رو دیدم.
ساما چاک که داشت روی زمین میدوید، شروع کرد به قدم برداشتن توی هوا؟
«گامهای خلأ؟»
گامهای خلأ یه تکنیک سبکبالی افسانهای بود.
اصلا فکرش رو نمیکردم که رسیدن به چنین سطحی ممکن باشه.
از شدت تعجب دهنم باز مونده بود.
اما بهنظر نمیرسید تکنیکی باشه که بشه مدام ازش استفاده کرد.
اون هر از گاهی روی یه درخت یا شاخه میپرید و بعد دوباره توی هوا قدم میگذاشت.
«...؟!»
ساما چاک که خودش رو به من رسونده بود، لبهی ردای من رو گرفت و یه پاش رو روی شمشیرم گذاشت.
ـ این دیگه چیه!
شمشیر اهریمن خونین از افزایش ناگهانی وزن کمی تلوتلو خورد.
تصورش رو بکنید، یهو بدون هیچ هشداری بپره بالا.
با وجود شوکهی شدن ما، ساما چاک بیشتر روی اون موجود کوچیکی که داشت از رودخونه رد میشد تمرکز کرده بود. وقتی دید اون چیه، چشماش از تعجب گرد شد؛ چون حرفهای من درست از آب دراومده بود.
ساما چاک ازم پرسید: «میتونی بهش برسی؟»
میخواست همینطوری حرکت کنه؟
دیگه مطمئن نبودم شدنی باشه. از وقتی ساما چاک اومده بود بالا، سرعتمون خیلی کم شده بود.
«آخه چطوری داری این کار رو میکنی؟»
«اون...»
ـ لعنت بهش. چقدر سنگینه!
میخواستم جواب بدم، اما شمشیر اهریمن خونین داشت تقلا میکرد چون تعادلش دیگه کامل نبود.
نمیتونستم ازش بخوام پیاده بشه، اما خودش گفت: «اینطوری نمیشه. دستات رو ضربدری بگیر.»
میخواست چیکار کنه؟
همونطور که خواست انجام دادم و بعد اون از روی دستهای ضربدریم پرید و با لگد زدن به من، خودش رو مثل یه گلوله پرتاب کرد.
پاک!
«هوه!»
توی اون لحظه، پیکرش مثل یه تیر سریع به پرواز دراومد. یه جور حرکت توپمانند بود.
ووووش!
توی یه چشمبههمزدن، یکسوم عرض رودخونه رو توی هوا طی کرد.
بعد از چند جهش دیگه، به اون موجود کوچیک که داشت به انتهای رودخونه میرسید، نزدیک شد.
ـ اون آدمیزاد ملعون!
شمشیر اهریمن خونین داشت به ساما چاک فحش میداد چون از ما مثل یه سکوی پرتاب استفاده کرده بود.
به هر حال، اون مرد یه غول واقعی بود.
به خاطر اختلاف فاصله، رسیدن به اون پیرزن عجوزه غیرممکن بهنظر میرسید، اما ساما چاک از پسش براومد.
«برو بالا!»
شمشیر اهریمن خونین از حرفم اطاعت کرد و بالاتر رفت.
غلافش رو گرفتم، سر اون بچه رو هدف گرفتم و گفتم: «پدرزن بهزودی میرسه اونجا. شانس اون بدن برای...»
توی اون لحظه...
قبل از اینکه بتونم حرفم رو تموم کنم، بدن اون بچه از جلوی چشمم محو شد. داشت از تکنیک توهم تغییر شکل استفاده میکرد.
میخواست از جنگیدن با ما فرار کنه؟
نمیتونستیم بذاریم بره.
از گامهای سایه باد استفاده کردم چون با سبکبالی معمولی سخت بود که با سرعت اون هماهنگ بشم.
به محض اینکه این کار رو کردم، تونستم حرکتش رو ببینم.
شووو! شووو! شووو!
اما جهت حرکتش عجیب بود. از اونجایی که داشت از ساما چاک دوری میکرد، فکر کردم جنگیدن توی اون بدن جسدمانند باید براش سخت باشه. با این حال، حالا داشت مستقیم به سمت من میدوید.
کوانگ!
با قدرت توی هوا متوقف شدم و شمشیرم رو به سمتش چرخوندم.
بعد از تکنیک شمشیر تعقیب تا انتها استفاده کردم.
نیروی تیزی که از نوک شمشیرم بیرون میاومد، مثل یه گردباد به اون که داشت بهم هجوم میآورد، ضربه زد.
چاچاکاکاکا!
«اوه؟»
در حالت عادی، دشمن باید تار و مار میشد، اما اون موفق شد به وسط طوفان نفوذ کنه، انگار که یه پروانه باشه که به سمت شعله پرواز میکنه.
با اون بدن کوچیکش، در حالی که از مرکز طوفان رد میشد، دستش رو به سمتم دراز کرد. با اون چشم نامرئیش، جریان تکنیک من رو با دقت درک کرده بود.
اون واقعا یه هیولا بود.
این اولین بار بود که کسی اینطوری به تکنیک من واکنش نشون میداد. اساس این تکنیک از طریق دو تغییر بود.
مسیر بهآرامی توی گردباد میپیچید تا اون رو به بالا هل بده. توی اون لحظه، اون تسلیم جریان نشد و با بدن برهنهش به برخورد با چی ادامه داد.
چاچاکاک!
سطح قدرتمندی از چی توی بدنش جریان پیدا کرد. یعنی قصد داشت همینطوری بمیره؟
نمیدونستم چه نقشهای داره، برای همین نمیتونستم گارد پس بدم. اگه میدونست چطوری از اون بدن عجیب استفاده کنه، شاید بهتر بود به هر قیمتی که شده اون رو کشت.
«گلوش رو ببر.»
مسیر شمشیرم رو به سمت گردنش تغییر دادم.
به لطف این کار، گردنش بریده شد.
اگه دیگه بدنی برای حرکت کردن وجود نداشت، محال بود زنده بمونه، هر چقدر هم که جادوگریش خوب باشه...
پاک!
توی اون لحظه، چئول سو-ریون شمشیرم رو گرفت. سعی کردم تیغه رو بیرون بکشم و بچرخونم، اما نتونستم شوکه شدنم رو از قدرت عظیمی که به کار میبرد پنهان کنم.
نمیتونستم بفهمم چنین قدرتی از کجای اون بدن سرچشمه میگیره.
توی اون لحظه، خندید و گفت: «اگه شمشیر ماه شرور بود، شاید مطمئن نبودم، اما واقعا فکر کردی میتونی جلوی من کاری از پیش ببری؟»
تمام بدنم مورمور شد.
در حالی که تیغه رو نگه داشته بود، با لگد به سرش زدم.
توی اون لحظه، با حرکاتی سریع از پام بالا رفت و بهم چسبید.
«برو اونور!»
با عجله سعی کردم با شمشیرم بهش ضربه بزنم، اما اونقدر چابک بود که توی یه لحظه از بدنم بالا اومد.
خیلی سریع بود.
«لعنتی!»
سعی کردم با زور اون رو از خودم جدا کنم، اما توی اون لحظه با هر دو دستش به سرم ضربه زد.
پاک!
«کواک!»
انگار گوشهام داشت منفجر میشد.
میتونستم حس کنم خون از بینی و دهنم بیرون میزنه. گوشهام سوت کشید و بر اثر ضربه، سرم گیج رفت.
بعد صدای اون رو شنیدم: «بذار بدنت رو مال خودم کنم.»
«...؟!»
دوباره تمام بدنم لرزید.
«اینجا کجاست؟ روح؟»
چئول سو-ریون که موفق شده بود به گئوم موگوک شبیخون بزنه، روحش رو پیدا کرد.
این اولین بار بود که موفق میشد وارد چنین بدن قدرتمندی بشه، اما تا زمانی که روح اون رو بیرون میانداخت، کار سختی نبود. حیف که این بدن زنانه نبود، اما کیفیت این بدن با هیچچیز دیگهای قابل مقایسه نبود.
علاوه بر این، مگه اون قدرت بازسازی رو نداشت؟ شاید این ایدهآلترین بدن برای اون بود.
«اوه. اینجا دیگه کجاست؟»
اون با اطمینان از اینکه هر جا روحش پنهان شده باشه پیداش میکنه، به اعماق نفوذ کرد.
هر چی نباشه، اون برترین جادوگری بود که بیش از ۲۰۰ سال زندگی کرده بود.
وونگ!
اون روح رو در اعماق بدن حس کرد و بهسرعت پایینتر رفت.
«پیداش کردم. کاکاکاکا. فکر کردی میتونی فرار کنی؟ بذار از این بدن آزادت کنم...»
همین که خواست روح رو بیرون بکشه، چیزی اون رو گرفت.
وقتی حس کرد چیزی محکم قوزک پاش رو گرفته، نتونست شوکه شدنش رو پنهان کنه.
«نمیتونم مقاومت کنم...»
کراک!
توی یه لحظه بلعیده شد و برای مدتی از شدت ترس خشکش زد.
غیرممکن بود که یه آدم زنده بتونه روحش رو کنترل کنه. با این حال، این موجود داشت اون رو از بین میبرد؟
«تو... تو دیگه چی هستی؟»
صدایی در درون طنینانداز شد.
ـ اگه تازهواردی، فقط خفه شو و آروم بگیر، زنیکهی پرسرصدا.
«چی؟»
نمیتونست بفهمه چه اتفاقی داره میافته.
کراک!
بعد، چیزی با قدرت از میان روحش گذشت. حسی متفاوت از تمام پلیدیهایی داشت که اون تا اون زمان تجربه کرده بود.
خشم، قتل و نابودی در درون اون موج میزد.
«ایـ... این پسر... آخه چطور؟ چطور چنین موجود مزخرف و وحشتناکی اصلا میتونه توی بدنش بمونه...»