چپتر 241: دیگه قویتر نشو!
چپتر 241: دیگه قویتر نشو!
بانوی عمارت گل آسمانی عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفته بود.
اهریمن خندان پلیددل نهتنها عصبانی نشده بود، بلکه دقیقاً همون حرفهایی رو زده بود که او سالها آرزوی شنیدنشون رو داشت.
«آره، خیلی دلم میخواد اتاقت رو ببینم، برادر.»
او با اشکهایی که در چشمانش حلقه زده بود، مبارزه کرد.
در تمام مدتی که بانوی عمارت گل آسمانی بود، با وجود تمام سختیها، هرگز گریه نکرده بود.
با این حال، همین یه جمله از دهان اهریمن خندان پلیددل، او رو تا مرز گریه پیش برد.
حس میکرد رابطهای که با اهریمن خندان پلیددل ساخته بود و علاقهای که بهش داشت، در اون لحظه به کمال رسیده.
اونها هرگز حرفی از عشق نزده بودن، اما این کلمات برای او شبیه به یه ابراز عشقِ تمامعیار بود.
حتی با وجود اینکه او فقط پیشنهاد داده بود که اتاقش رو بهش نشون بده.
بانوی عمارت گل آسمانی رو به گئوم موگوک کرد و گفت:
«ممنونم، ارباب جوان دوم.»
در حالی که منتظر بیدار شدن اهریمن خندان پلیددل بود، از سو دهریونگ شنیده بود که گئوم موگوک او رو راهی طولانی بر پشتش حمل کرده.
نهتنها این، بلکه او از جینسینگ برفی دههزارساله هم گذشته بود؛ گنجینهای که هر رزمیکاری آرزوی داشتنش رو داشت.
«من فقط کولش کردم. تشکرت رو باید از پزشک اهریمنی بکنی، نه از من.»
سپس بانوی عمارت گل آسمانی مراتب قدردانی خودش رو به پزشک اهریمنی هم ابراز کرد.
«ممنونم، پزشک الهی.»
«چیزی نیست بانو. فرمانروای اهریمنی اونقدر سرسخته که هیچ مشکلی پیش نیومد. نیازی به تشکر از من نیست. داروهایی که از این به بعد باید مصرف کنن رو به دره بدکاران میفرستم، پس هر وقت آماده بودید میتونید برید.»
با این حرف، اهریمن خندان پلیددل و بانوی عمارت گل آسمانی اولین کسانی بودن که درمانگاه رو ترک کردن.
پزشک اهریمنی با تماشای اون دو نفر، به یاد همسرش افتاد.
با خودش فکر کرد که اونها هم زمانی همینطور بودن.
و در کمال تعجب، حتی وقتی به همسرش فکر میکرد، برخلاف گذشته، حسی از آرامش داشت.
پزشک اهریمنی به گئوم موگوک گفت:
«یه زمانی فکر میکردم بعد از اینکه انتقامم کامل بشه، دچار پوچی میشم.»
«حس پوچی میکنی؟»
پزشک اهریمنی با قاطعیت سرش رو به نشانه مخالفت تکون داد.
«اصلاً. اونقدر احساس راحتی و خوشحالی دارم که با خودم میگم نکنه داشتن چنین حسی ایراد داشته باشه.»
«تو اجازه داری حتی بیشتر از این هم احساس پیروزی بکنی.»
«میتونی یه لحظه وقتت رو به من بدی؟ چیزی هست که میخوام بهت نشون بدم.»
پزشک اهریمنی گئوم موگوک رو به اقامتگاه خودش برد.
او از یه در مخفی گذشت و او رو به مکانی برد که قبلاً هم نشونش داده بود.
اون مکان که زمانی بازسازیِ دقیقِ خونه قدیمیاش بود، حالا تغییر کرده بود.
آنجا تبدیل به یه کتابخونه شده بود که دور تا دورش رو قفسههای کتاب پر کرده بودن؛ جایی که آدم میتونست با خیال راحت بشینه و مطالعه کنه.
او داشت تغییر میکرد و خودش رو برای یه زندگی جدید آماده میکرد.
«اوه، جوِ فوقالعادهای داره. ارشد اهریمن تیغه هم خیلی به کتاب علاقه داره.»
«میدونم. من و او اغلب درباره کتابها با هم حرف میزنیم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین تنها کسی بود که پزشک اهریمنی میتونست او رو دوست خودش بدونه.
در همون لحظه، چشم گئوم موگوک به مقداری چوب در گوشهای از اتاق افتاد.
«اونها چیه؟»
نهتنها چوب، بلکه ابزارهایی برای شکل دادن و تراشیدن اون هم در کنارش قرار داشت.
«پدرم نجار بود. وقتی بهش فکر میکنم، یادم میاد که توی حیاط چوب میتراشید. فکر کردم شاید بد نباشه خودم هم به عنوان یه سرگرمی امتحانش کنم.»
پزشک اهریمنی آه سبکی کشید و اضافه کرد:
«فرزندی ناخلفتر از من وجود نداره. تازه بعد از اینکه قلبم به آرامش رسیده، به یاد پدرم افتادم.»
«پدرت هم حتماً همین حس رو میداشت.»
هر دو مرد به هم نگاه کردن و لبخند دلنشینی زدن.
گئوم موگوک سپاسگزار بود.
او از اینکه این مرد سعی داشت تغییر کنه و بالاتر از همه، از اینکه حاضر بود این خودِ تغییریافتهاش رو به او نشون بده، بسیار ممنون بود.
«به خاطر توئه که من دارم اینقدر خوشحال میشم.»
این چیزی بود که پزشک اهریمنی در اون لحظه با رفتارش به او میگفت.
بله، آدم باید این حرفها رو به زبون بیاره.
فقط با شنیدنشونه که آدم واقعاً میتونه بفهمه.
اگه حرف نزنی، اونها نمیفهمن.
ممنونم پزشک اهریمنی.
به خاطر اینکه بهم ثابت کردی به خطر انداختن جونم ارزشش رو داشت.
و واقعاً برات آرزوی خوشبختی میکنم.
* * *
برای اولین بار در زندگیاش، بانوی عمارت گل آسمانی داشت در حیاط درونی فرقه اهریمنی قدم میزد.
پیروان اهریمنی که از کنارشون میگذشتن، با احترام در برابر اهریمن خندان پلیددل سر خم میکردن.
اونها انواع و اقسام پیروان اهریمنی با ظاهری وحشتناک بودن.
این چهرههای ترسناک که به نظر میرسید اگه فرقه رو ترک کنن میتونن دنیای رزمی رو زیر و رو کنن، با اهریمن خندان پلیددل مثل عروسهای نجیب رفتار میکردن.
او طوری زمزمه کرد که فقط اهریمن خندان پلیددل بشنوه:
«یادم رفته بود برادرم چه جور آدمیه. فکرش رو نمیکردم چنین مرد برجستهای باشه.»
اهریمن خندان پلیددل که یک مرد بود، از شنیدن این حرفها بدش نیومد.
«از این به بعد باید نقاب برادرم رو جلوی عمارت گل آسمانی آویزون کنم. اون وقت ببینم کدوم عوضی جرئت میکنه مستبازی دربیاره!»
اهریمن خندان پلیددل فقط با لبخندی بیصدا در چشمانش به شوخی او پاسخ داد.
او مرد کمحرفی بود، برای همین بانو از بیپاسخ موندن حرفش ناراحت نشد.
«خیلی استرس دارم»، «اون ساختمون چقدر عجیبه»، «نکنه اونجا رزمیکارهایی کمین کرده باشن؟»؛ بعد از کلی وراجی درباره چیزهای مختلف، او در نهایت یه جمله دیگه هم اضافه کرد.
«متأسفم. برای اینکه خودم سر خود اومدم اینجا.»
او فقط به بقیه حرفهای بانو گوش داده بود، اما به این یکی پاسخ داد.
«اشکالی نداره.»
و سپس جملهای رو اضافه کرد که در حالت عادی هرگز نمیگفت:
«قصد داشتم یه روز خودم بیارمت اینجا.»
از اونجایی که اهریمن خندان پلیددل معمولاً خیلی ساکت بود، بانو با شنیدن تکتک این کلمات عمیقاً تحت تأثیر قرار میگرفت.
در این میان، اون دو به دره بدکاران رسیدن.
بانوی عمارت گل آسمانی با دیدن صحنهای که در ورودی دره در جریان بود، جا خورد.
تعداد بیشماری از بیچهرگان در صفوف منظم ایستاده بودن.
اونها همگی با شنیدن خبر بازگشت اهریمن خندان پلیددل پس از بهبودی، جمع شده بودن.
همه نقابهای سفید به صورت داشتن و تمام نقابها در حال لبخند زدن بودن.
صحنهای ترسناک و در عین حال باشکوه بود.
این اولین باری بود که بانو متوجه میشد اهریمن خندان پلیددل اینهمه زیردست داره.
وقتی اون دو نفر از کنارشون رد میشدن، بیچهرگانِ نزدیکتر سر خم میکردن.
ادای احترام اونها مثل یه موج ادامه پیدا میکرد.
اونها با شور و حرارت به بازگشتِ سالمِ اهریمن خندان پلیددل خوشآمد میگفتن.
بانوی عمارت گل آسمانی حسی از ترس، اما در عین حال نوعی هیجان داشت.
نگاههایی که به او دوخته شده بود، ترکیبی از احترام و کنجکاوی برای زنِ رهبرشون بود.
این اولین باری بود که اهریمن خندان پلیددل که هرگز زنی رو به اینجا نیاورده بود، کسی رو به دره بدکاران میاورد.
او حس میکرد که از این لحظه، سرنوشتش و همچنین رابطهاش با اهریمن خندان پلیددل تغییر خواهد کرد.
بانوی عمارت گل آسمانی با صدایی آروم پرسید:
«اما شما چطور همدیگه رو تشخیص میدید؟ وقتی همهتون اینطوری نقاب میزنید.»
«تو نمیتونی تشخیص بدی، اما ما همهمون میتونیم.»
«شگفتانگیزه.»
حالا که او اشاره کرده بود، به نظر میرسید نقابها تفاوتهای جزئی در شکل دارن.
بعضیها الگوهای منحصربهفردی داشتن، در حالی که بقیه با رنگهای مختلف نقاشی شده بودن.
بعد از مدتی پیادهروی، اونها به اقامتگاه او رسیدن.
بانوی عمارت گل آسمانی با ورود به اتاق اهریمن خندان پلیددل شوکه شد.
او انتظار اتاقی رو نداشت که تمام دیوارهایش سفید باشن.
او دستش رو روی دیوار سفید کشید و گفت:
«چه اتاق تمیزیه.»
«اقامت در اینجا برات سخت میشه.»
او زنی بود که تا وقتی کنار اهریمن خندان پلیددل بود میتونست هر چیزی رو تحمل کنه، اما دیدن اتاقی که حتی یه تیکه وسیله هم توش نبود، به نوعی قلبش رو به درد آورد.
«تو اینجا میخوابی؟»
در کمال تعجبِ او، اهریمن خندان پلیددل سر تکون داد.
«تختخواب نداره؟»
«تنها زمانی که برای خوابیدن دراز میکشم، وقتیه که به عمارت گل آسمانی میام.»
«آه!»
اهریمن خندان پلیددل، کسی که عاشق این بود که سرش رو روی پاهای بانو بذاره و استراحت کنه.
فکرش رو هم نمیکرد وقتی توی فرقه اهریمنی بوده، توی چنین جایی زندگی میکرده.
تصور میکرد توی یه تخت بزرگ و مجلل میخوابه.
درست همون موقع، اهریمن خندان پلیددل موضوع غیرمنتظرهای رو پیش کشید.
«چرا از این فرصت برای دنبال کردن واقعیِ رویات استفاده نمیکنی؟»
بانوی عمارت گل آسمانی از حرفش جا خورد.
رویای اون این بود که ملکه شب بشه و عشرتکدههاش رو در سراسر دشت مرکزی برپا کنه.
«حالا که با مرگ یو بولگه خلاء قدرت ایجاد شده، بهترین فرصته.»
این یعنی اهریمن خندان پلیددل ازش حمایت میکرد.
قطعا یه فرصت بود. و بانوی عمارت گل آسمانی زنی نبود که بذاره چنین شانسی از دست بره.
«باشه، امتحانش میکنم.»
اون دو نفر به هم نگاه کردن و سر تکون دادن.
میدونست وقتی پای معامله وسط باشه، اهریمن خندان پلیددل دقیق و منطقیه.
رسیدن اون به رویاش، کمک بزرگی هم برای اهریمن خندان پلیددل بود. حکمرانی بر شب، به معنای حکمرانی بر اطلاعات هم بود.
بالاخره، رازها معمولا در برابر شراب و زنهای زیبارو قدرتشون رو از دست میدن.
این بار، بانوی عمارت گل آسمانی درباره خطی که روی دیوار کشیده شده بود پرسید.
«اون خط اونجا چیه؟»
اون خطی بود که با گئوم موگوک کشیده بود. تنها چیز قابلتوجه توی اون اتاق سفید بود و اون از همون اول جلوی خودش رو گرفته بود تا دربارهش نپرسه.
«اون خطِ زندگی منه.»
جوابی بود که هرگز نمیتونست درکش کنه، اما نگاهی که توی چشمهای اهریمن خندان پلیددل موقع تماشای اون خط بود، از همیشه دلنشینتر به نظر میرسید.
بانوی عمارت گل آسمانی کنار اهریمن خندان پلیددل ایستاد و سرش رو روی شونهش گذاشت.
«گمانم برای همینه که اینقدر باشکوه کشیده شده.»
* * *
وقتی به اقامتگاهم برگشتم، لی آن توی حیاط منتظر بود.
«اینجا چیکار میکنی؟»
«چی فکر میکنی؟ منتظر ارباب جوانِ خوابآلود بودم.»
«از کجا میدونستی کی برمیگردم؟»
«قصد داشتم اونقدر منتظر بمونم تا بیای.»
از پزشک اهریمنی شنیده بودم وقتی توی تالار پزشکی خوابم برده بود، اومده بود و کلی گریه کرده بود.
اینکه چقدر نگران بوده و چرا الان اومده، همهش روی صورتش نوشته شده بود.
«داشتی از گرسنگی میمردی؟ صورتت خیلی رنگپریدهست.»
علاوهبر این، چشمهاش پف کرده بود، انگار دوباره گریه کرده بود.
«درست وقتی فکر کردم داری یه ذره خوشگلتر میشی، دوباره زشت شدی.»
«میدونی که، اگه صد برابر زشتتر از این هم بودم، باز راحت زندگی میکردم.»
«بیا بریم، برات یه چیز خوشمزه میخرم. بیا دوتایی میخانه می روان رو خالی کنیم!»
«یه چیزی هست که باید بهت بگم.»
«توی راه بهم بگو. گشنمه.»
من جلو افتادم و لی آن هم پشتم اومد. در حالی که مثل سایه دنبالم میکرد، یهو حرف زد.
«از این به بعد، من رو هم با خودت ببر. میخوام دوباره محافظت باشم.»
به راه رفتن ادامه دادم و جواب دادم.
«باشه.»
«شوخی نمیکنم، جدی میگم.»
«میدونم.»
چون خیلی راحت قبول کردم، لی آن با عجله اومد جلو تا به صورتم زل بزنه.
«واقعا؟»
«آره.»
درست وقتی میخواست از خوشحالی بالا و پایین بپره، جا خورد و پرسید.
«یه شرطی داره، نه؟»
«البته.»
«چیه؟»
«وقتی توی تکنیک شمشیر آسمان پرنده به استادی بزرگ دوازده ستاره رسیدی، میتونی محافظ من بشی.»
قیافه لی آن با حالتی که میگفت «میدونستم» وا رفت.
«من هنوز حتی به استادی بزرگ هم نرسیدم، چطور قراره به استادی بزرگ دوازده ستاره برسم؟ شاید تا قبل از اینکه از پیری بمیرم هم بهش نرسم.»
«وگرنه، مجبور میشم تو رو هم کول کنم و برگردونم، مگه نه؟»
«!»
چون خوب میدونست منظورش چیه، نتونست به اصرار کردن ادامه بده.
توی موقعیتی که اهریمن خندان پلیددل در آستانه مرگ بود، حتی اگه اون به استادی بزرگ دوازده ستاره هم رسیده بود، شاید باز هم نمیتونست کمکی کنه.
«دیگه اینقدر قوی نشو!»
«جواب درست اینه که "من قویتر میشم!"، فرمانده شاخه سایه شبحِ عزیزم.»
و اینطوری شد که به میخانه می روان توی روستای خاندان اهریمنی رسیدیم.
«ارباب عمارت، خیلی وقت بود ندیده بودمتون!»
جو چون-به در حالی که مثل همیشه به نظر میرسید، بهم خوشآمد گفت.
«صاحبخانه، خوب بودی؟»
«من همیشه همینطورم. شنیدم این اواخر خیلی سرتون شلوغ بوده.»
«حتی وسط اون همه شلوغی، داشتم برای خوردن دستپختت میمردم. لطفا تمام غذاهای موردعلاقهم رو برام درست کن.»
جو چون-به رو که با قدمهایی پر از ذوق به سمت آشپزخونه میرفت تنها گذاشتم و به سمت میز همیشگیمون در طبقه دوم رفتم.
«میدونستی؟ صاحبخانه همیشه این میز رو خالی نگه میداره.»
«برای ما؟»
«آره. برای اینکه هر وقت اومدیم بتونیم اینجا بشینیم.»
«ما که فقط گاهی میایم، چرا اینقدر به خودش زحمت میده؟ حتما داره ضرر میکنه.»
«نه، شایعه شده که اینجا جاییه که رهبر فرقه و شهریاران اهریمنی میشستن، برای همین مشتریهای بیشتری فقط برای دیدنش میان و کاسبیش از همیشه بهتر شده.»
لی آن صداش رو پایین آورد و گفت.
«فکر میکنی صاحبخانه از قبل براش نقشه کشیده بود؟»
«اون یه پیرِ کهنهکاره، پس بعید نیست همینطور باشه.»
من و لی آن همزمان خندیدیم.
ظاهرش وقتی نگران بود با وقتی که درخشان لبخند میزد اونقدر فرق داشت که آدم فکر میکرد دو نفر متفاوتن.
به هر حال، دیدن چهره خندون لی آن باعث شد واقعا حس کنم به فرقه برگشتم.
«اوضاع شاخه سایه شبح چطوره؟»
«نقاب آبی داره با چند نفر ملاقات میکنه. گفت چند نفرِ قابلاعتماد پیدا کرده. همهچیز داره خیلی روان پیش میره، که همین خیلی نگرانم میکنه.»
«درباره چی؟»
«با اینکه من فرمانده شاخهم، اما تقریبا با هیچکس ملاقات نکردم، مگه نه؟ تنها کسی که میشناختم شما بودی، ارباب جوان. واقعا کسی مثل من میتونه وظیفه فرمانده شاخه رو درست انجام بده؟»
«اگه میتونی از پس من بربیای، از پس کی نمیتونی بربیای؟»
«آه، باز هم قضیه همونطوریه؟»
درست همون موقع، جو چون-به با شراب و پیشغذاها بالا اومد.
«صاحبخانه، یه پیک با من بزن، خیلی وقت شده.»
«نه، خواهش میکنم، شما دو نفر از صحبتتون لذت ببرید.»
مثل همیشه، جو چون-به رد کرد، اما من از آستینش کشیدمش پایین.
«فقط یه لیوان.»
«ای وای، واقعا نباید این کار رو بکنم. ممنونم، ارباب عمارت.»
جو چون-به نوشیدنی من رو قبول کرد.
«پس این میز تبدیل به یه جای مشهور شده؟»
«همینطوری پیش رفت. همهش به لطف شماست، ارباب عمارت.»
«دفعه بعد که پدرم یا شهریاران اهریمنی بیان، ازشون میخوام یه نشونی از هنرهای رزمیشون روی دیوار بذارن.»
«نشونی از هنرهای رزمیشون؟»
«اینطوری کسایی که برای دیدن اینجا میان، یه چیزی برای تماشا دارن، مگه نه؟ کنار نشونیای که پدرم میذاره، اهریمن خندان پلیددل میتونه با انگشت فاجعه خونینش یه سوراخ درست کنه. و از ارشد اهریمن تیغه هم میخوام یه شعر روی این میز بنویسه.»
جو چون-به در حالی که میگفت این یه ایده مضحکه، دستهاش رو تکون داد.
«چطور میتونم از چنین شخصیتهای والایی چنین درخواستی بکنم؟ و اگه این کار رو میکردم، اونقدر نگران میشدم که نکنه کسی دیوار رو بکنه یا به میز آسیب بزنه که دیگه خواب به چشمم نمیومد. خب دیگه، لطفا از غذاتون لذت ببرید.»
جو چون-به با عجله بلند شد و به طبقه پایین رفت. با اینکه اون رو یه ایده مضحک خونده بود، اما موقع پایین رفتن به طبقه اول، قیافهش خوشحال بود، انگار حتی فکر کردن بهش هم لذتبخش بود.
آروم به لی آن گفتم.
«اگه یه وقت مطمئن نبودی چطور با مردم برخورد کنی، پرسیدن از صاحبخانه اینجا میتونه مفید باشه.»
احتمالا هیچکس بیشتر از جو چون-به که عمرش رو با انواع و اقسام آدمها سر و کله زده بود، درباره روابط انسانی نمیدونست.
«حتما.»
با لی آن شراب خوردم و غذا خوردم. طعم دستپخت جو چون-به که مدتها بود نچشیده بودم، چیزی بود که خیلی دلتنگش شده بودم.
«با نقاب آبی از فرقه خارج شو. برو و با استراتژیست اعظم گو و رهبر فرقه باد آسمان ملاقات کن. و برای شاخه سایه شبح، رزمیکار استخدام کن.»
وقتش بود که اون رو از گلخونه بیرون بفرستم.
«و بهزودی، پدرم جانشینش رو انتخاب میکنه.»
لی آن از حرفم جا خورد. اون بهتر از هر کسی میدونست این اتفاق چقدر توی زندگی من مهمه و چقدر براش مایه گذاشتم.
«نقشهای داری؟»
«یه چیزهایی توی ذهنمه. اینکه طبق نقشه پیش بره یا نه رو نمیدونم.»
«چه جور نقشهایه؟»
«اگه بخوام اسمی روش بذارم...»
جام شرابم رو خالی کردم و گفتم.
«گمانم بشه بهش گفت... عملیات بزرگ زرین؟»