چپتر 242: اگر نه در چنین فرصتی، پس چه زمانی؟
چپتر 242: اگر نه در چنین فرصتی، پس چه زمانی؟
ارباب جوان اول، گئوم مویانگ، تنها بر لبهی پرتگاهی در کوه آسمان بزرگ ایستاده بود.
در دوردست، ساختمانهای فرقه الهی اهریمن آسمانی کوچک به نظر میرسیدند.
گئوم مویانگ دستش را دراز کرد.
اگر اینطور چنگ میزد، کل فرقه الهی اهریمن آسمانی در یک مشت جا میگرفت.
او مشت خالیاش را که در هوا گره کرده بود باز کرد و حرفهایی را که گئوم موگوک زمانی گفته بود، به یاد آورد.
— میگی توی نبرد قدرت، برادرها نمیتونن کنار هم باشن؟ که آخرش همدیگه رو میکشیم؟ کی این رو تعیین کرده؟ چرا باید تحتتأثیر پیشینهها و سوءظنهای اون احمقهای بیچارهای قرار بگیریم که حتی نمیتونن هوسهای خودشون رو کنترل کنن؟ پس حتی فکرش رو هم نکن که تحتتأثیر قرار بگیری.
اگه یه وقت ترسیدی که ممکنه بکشمت، بیا سراغم.
اگر اینطور بود، او باید حداقل ده بار به دیدنش میرفت.
اخیراً مدام کابوس میدید.
در تمام خوابهایش، گئوم موگوک با لبخندی او را میکشت.
— خیلی سادهلوحی، برادر.
واقعاً هر چی گفتم رو باور کردی؟ خب، لابد واسه همینه که به این روز افتادی.
فکر کردی قدرت رو میشه تقسیم کرد؟ اونم بزرگترین قدرت دنیای رزمی رو؟ ممنونم که اینقدر سادهلوحی، ولی واقعاً رقتانگیزه، خیلی رقتانگیز.
بعد از آن بیدار میشد و به آن مرد ناسزا میگفت.
انواع و اقسام توهینها را نثارش میکرد، اما او کسی بود که هر بار میباخت.
و گئوم مویانگ میدانست.
حرفهایی که گئوم موگوک میزد، در نهایت افکار خودش بودند.
اخیراً گئوم مویانگ هم زندگی پرمشغلهای داشت.
به امور داخلی فرقه رسیدگی میکرد، با پیروان اهریمنی در ردههای مختلف ملاقات میکرد و برای رسیدگی به مسائل خارجی بیرون میرفت.
او روی چیزهای زیادی کار میکرد و حتی از خوابش هم میزد.
اما نمیتوانست به پای سرعت بیامان گئوم موگوک برسد.
چشم باز میکرد و میدید موگوک شاگرد اهریمن مشت شده است.
چشم باز میکرد و میدید او در جستجوی حشرات سمی در جنگل هزار سم پرسه میزند.
چشم باز میکرد و میدید او همراه با اهریمن خندان پلیددل فرقه را ترک کرده است.
و دوباره چشم باز میکرد...
چون او از آن دست آدمهایی نبود که بتواند در میدان تمرین پارس کند، و نه میتوانست اهریمن خندان پلیددل را به پشت بگیرد و تا دم مرگ بدود.
واااااااه!
انگار صدای فریادهای پرشور مردم برای گئوم موگوک در گوشش زنگ میزد.
نمیخواست آدم پست و کوتهفکری باشد، اما تحمل این حسادت دیوانهکننده دشوار بود.
درست زمانی که احساس میکرد میخواهد با تمام وجود فریاد بزند، بودای اهریمنی از راه رسید.
قد کوتاه و درخشش طلاییاش مثل همیشه بود.
«صدام کردی؟»
«خوش اومدی.»
بودای اهریمنی کنار او بر لبهی پرتگاه ایستاد.
«اهریمن خندان پلیددل بیدار شده.»
«شنیدم.»
صدای گئوم مویانگ خشک بود.
بودای اهریمنی میتوانست تشخیص دهد.
حالش خوب نبود.
طبیعی هم بود، چون شهریاران اهریمنی یکی پس از دیگری به سمت گئوم موگوک متمایل میشدند.
بودای اهریمنی بهتر از هر کسی احساسات گئوم مویانگ را درک میکرد.
«اهریمن مشت هنوز ازت حمایت میکنه، ارباب جوان اول.»
گوشهی لب گئوم مویانگ کمی بالا رفت.
«ولی شاگردش موگوکه.»
او قضاوت میکرد که حمایت اهریمن مشت هم زیاد طول نخواهد کشید.
«اهریمن مشت کسیه که مسائل عمومی و خصوصی رو از هم جدا میکنه. اون بیدلیل حرفش رو پس نمیگیره.»
بودای اهریمنی بهسرعت اضافه کرد:
«پادشاه سم هم ازت حمایت میکنه، ارباب جوان.»
«اونم در حالی که توی میدان تمرین با موگوک پارس میکنه؟»
«واسه همینه که ارباب جوان دوم از جانشین شدن دورتر شده. کسی که قراره اهریمن آسمانی بشه، نباید اونطوری رفتار میکرد.»
«خبر داری که محبوبیت موگوک توی فرقه از اون روز به بعد حتی بیشتر هم شده؟»
«چیزی که از محبوبیت مهمتره، ارادهی رهبر فرقهست. شما، ارباب جوان اول، پسر ارشد رهبر فرقه هستید و از بچگی این باور رو در اون ایجاد کردید که جانشینش میشید.»
بودای اهریمنی سعی کرد او را تشویق کند، اما گئوم مویانگ با صدایی خسته پرسید:
«این روزها که به من و تو نگاه میکنم، یه فکری به ذهنم میرسه. یه آدم شکستخورده و یه خوشبین بیاساس. اینطور فکر نمیکنی؟»
«شکستخورده کیه؟»
با سوال بودای اهریمنی، چهرهی گئوم مویانگ کمی درهم رفت.
او با خودش فکر کرد که آیا گئوم مویانگ میداند؟
بودای اهریمنی در رابطهاش با او بارها ناامید و دلسرد شده بود، طوری که تقریباً واقعاً در دام شکستخوردگی افتاده بود.
او بارها خودش را جمعوجور کرده بود تا به اینجا برسد.
بودای اهریمنی با آرامش پرسید:
«من هیچوقت خوشبین نبودم، اما حتی اگه بودم، چرا فکر میکنی بیاساسه؟»
«پس باور داری که من میتونم جانشین بشم؟»
بودای اهریمنی به چشمان گئوم مویانگ خیره شد و با قاطعیت جواب داد:
«باور دارم.»
«و مشکل همینه. قضاوتت از شرایط خیلی ضعیفه. در حالی که ما داشتیم درجا میزدیم و میپوسیدیم، موگوک مثل یه آبشار فوران کرد و به دریا زد.»
«هر چقدر هم که ارباب جوان دوم لایق باشه، ما فقط باید یه کار رو به بهترین شکل انجام بدیم.»
«اون چیه؟»
بودای اهریمنی طوری فریاد زد که انگار از بالای قلهی کوه داد میزند:
«ارباب جوان اول برای جایگاه رهبر فرقه مناسبتره!»
فریادش چندین بار طنینانداز شد.
وقتی پژواک صدا محو شد، بودای اهریمنی گفت:
«این تمام چیزیه که باید بقیه رو بهش متقاعد کنیم. نیازی نیست احساس کنی غرورت جریحهدار شده یا از اینکه ارباب جوان دوم دل شهریاران اهریمنی رو به دست آورده عصبانی باشی. شما، ارباب جوان اول، فقط باید همون یه کار رو به سرانجام برسونی.»
گئوم مویانگ با لحنی تند و از سر استیصال فریاد زد:
«تو واقعاً رو مخی! واقعاً فکر میکنی من برای صندلی رهبر فرقه مناسبترم، بودای اهریمنی؟»
بودای اهریمنی با اطمینان گفت:
«بله، شما مناسبترید.»
«واسه همینه که بهش میگم اعتمادبهنفس بیاساس. مگه تو فقط از روی ناچاری پیش من نموندی، چون موگوک انتخابت نکرد؟»
گئوم مویانگ حرفهایی را به زبان آورد که هرگز نباید میگفت؛ حرفهایی که بودای اهریمنی را عمیقاً میرنجاند.
برخلاف انتظار، به نظر نمیرسید بودای اهریمنی چندان ناراحت شده باشد.
چون آن حرفها بیشتر شبیه به یک فریاد بودند.
تا به حال، گئوم مویانگ موقع برخورد با او احساسات واقعیاش را پنهان میکرد و باعث میشد او مدام فکر کند که در سرش چه میگذرد.
اما حالا، او داشت فریاد میزد که تحت فشار است.
«این حرفهای شماست که بیاساسه.»
همانطور که بودای اهریمنی با آرامش پاسخ میداد، گئوم مویانگ بطری کوچک دارویی را از ردایش بیرون آورد.
«میدونی داخل این چیه؟»
«چیه؟»
«سمهای مرگبار بیشکل.»
با شنیدن نام سمهای مرگبار بیشکل، بودای اهریمنی جا خورد.
«داری میگی میخوای ارباب جوان دوم رو با اون بکشی؟»
گئوم مویانگ بدون تردید جواب داد:
«دلیلی نداره که نتونم.»
بودای اهریمنی به او خیره شد و پرسید:
«پس چرا اینجا درش آوردی؟ از ارباب جوان دوم بخواه با هم نوشیدنی بخورید و بریزش توی جامش! بکشش!»
بعد از اینکه اینطور او را تحت فشار گذاشت، بودای اهریمنی با تمام وجود سعی کرد آرامش کند.
«خودت میدونی که نمیتونی این کار رو بکنی، مگه نه؟ ارباب جوان دوم اعلام کرد که بدون خونریزی برای جانشینی میجنگه. اگه مسمومش کنی، هیچکس دنبالت نمیاد. نه شهریاران اهریمنی و نه پیروان اهریمنی زیردستشون.»
گئوم مویانگ به بطری دارو نگاه کرد و گفت:
«واسه همین... دارم فکر میکنم که روی خودم امتحانش کنم.»
شترق!
سر گئوم مویانگ به یک طرف چرخید.
بودای اهریمنی بالا پریده بود و بدون هیچ رحمی سیلی محکمی به گونهی او زده بود.
گئوم مویانگِ شوکهشده به او خیره شد.
او هرگز در خواب هم نمیدید که بودای اهریمنی دستش را روی او بلند کند، برای همین بیش از حد غافلگیر شده بود.
بودای اهریمنی دستش را دراز کرد.
«بدش به من.»
انرژی سردی همراه با درخشش طلایی از بدن بودای اهریمنی ساطع میشد.
این اولین بار بود که گئوم مویانگ چنین چیزی را میدید.
بودای اهریمنی، در مقابلش اینقدر خشمگین بود.
«بدش به من!»
گئوم مویانگ که تحتتأثیر ابهت او قرار گرفته بود، بطری دارو را به او داد.
بودای اهریمنی درپوش را باز کرد و محتویاتش را از بالای پرتگاه به پایین ریخت.
بعد بطری را هم به دوردست پرتاب کرد.
آن دو برای مدتی طولانی در سکوت ماندند.
«این... اولین باری بود که کتک میخوردم.»
«اینم اولین باری بود که یکی از بستگان خونی رهبر فرقه رو میزدم.»
او انتظار داشت گئوم مویانگِ مغرور از کوره در برود، اما در کمال تعجب، او آرام بود.
شاید اگر زمانی که گفته بود گئوم موگوک را میکشد کتک میخورد، منفجر میشد.
«پول زیادی بابت اون سم داده بودم. حیفه.»
«چیزی که هدر رفته، زمانیه که پای چنین افکار بیهودهای گذاشتی.»
گوشه لب گئوم مویانگ که تمام این مدت کج شده بود، به جای خودش برگشت.
گئوم مویانگ نشست.
او تا الان در حالی که صحبت میکرد از بالا به بودای اهریمنی نگاه میکرد، اما حالا بالاخره چشمانشان در یک سطح قرار گرفت.
«ارباب جوان اول، به آسمون نگاه کنید.»
بودای اهریمنی به آسمان چشم دوخت.
نگاه گئوم مویانگ هم که تا پیش از این روی فرقه الهی اهریمن آسمانی در دوردست ثابت مانده بود، به سمت آسمان چرخید.
بودای اهریمنی در اصل اینطور نبود.
گئوم مویانگ این را حس میکرد.
هم او و هم بودای اهریمنی خیلی تغییر کرده بودند.
همه با درگیر شدن با گئوم موگوک، در حال تغییر بودند.
«برای جانشین شدن، باید بر اضطرابتون غلبه کنید. اگه ارباب جوان دوم مثل یه طوفان ضربه زده، شما، ارباب جوان اول، باید تبدیل به یه صخره بشید. صخرهای بشید که حتی توی طوفان هم استوار میایسته.»
چشمان گئوم مویانگ لرزید.
این شخص، یعنی بودای اهریمنی، جدی بود.
آخرین فرمانروای اهریمنی که در کنارش باقی مانده بود.
اگر خوب فکر میکرد، بودای اهریمنی از همان ابتدا آنجا بود.
او فرمانروای اهریمنیای بود که از همان اولین لحظه تا آخرین ثانیه در کنارش مانده بود.
«من صخره نیستم، فقط یه ریگ کوچیکم که توی طوفان میغلته. ارشد، شما باید برید پیش موگوک! موگوک قلب شما رو بهتر درک میکنه. اون توی حرف زدن از من بهتره و ملاحظه بیشتری هم داره.»
«به همین دلیله که از این کار خوشم نمیاد. این نقش منه، پس چرا ارباب جوان دوم باید انجامش بده؟ من بزرگترم، پس من باید کسی باشم که ملاحظه میکنه و درک به خرج میده. درست همونطور که الان دارم سعی میکنم شما رو درک کنم، ارباب جوان اول.»
گئوم مویانگ بغضی را در گلویش حس کرد.
آخرین باری که با هم ملاقات کرده بودند، او این حرف را به گئوم موگوک زده بود:
—فقط چون شهریاران اهریمنی جلوی روت لبخند میزنن، این یه اشتباه بزرگه که فکر کنی اونا آدمای تو هستن.
در نهایت، آنها گزینهای را انتخاب میکردند که بیشترین سود را برایشان داشته باشد.
او تا به حال با این ذهنیت زندگی کرده بود.
«چرا من رو انتخاب کردید؟»
باد وزید و لبههای لباسشان را به لرزه درآورد.
«گمان میکنم فقط شما رو بیشتر از ارباب جوان دوم دوست دارم، ارباب جوان اول.»
بودای اهریمنی با خندهای طوری حرف زد که انگار شوخی میکند، اما گئوم مویانگ نخندید.
وقتی زندگیاش به لبه پرتگاه رانده شده بود، کسی آنجا ایستاده بود و از او محافظت میکرد.
بودای اهریمنی که قدش به سختی به نصف قد یک مرد بالغ میرسید، مثل یک غول جلوی او ایستاده بود و راهش را سد میکرد.
«پس من دیگه مرخص میشم.»
بودای اهریمنی خداحافظی کرد و رویش را برگرداند.
«بودای اهریمنی.»
«بله؟»
«در واقع، اون داروی قبلی سم مرگبار بیشکل نبود. یه داروی درمان جراحت درونی بود که پزشک اهریمنی ساخته بود. و من هم قصدی برای خوردنش نداشتم.»
«میدونم.»
گئوم مویانگ جا خورد.
«میدونستید؟»
بودای اهریمنی بطری داروی مشابهی را از ردایش بیرون آورد.
«چون منم یکی دارم.»
«پس با اینکه میدونستید، من رو زدید؟»
بودای اهریمنی لبخند معذبی زد.
«اگه یه چنین فرصتی نباشه، دیگه کی میتونم ارباب جوان اول رو بزنم؟»
بودای اهریمنی بدون اینکه منتظر جواب بماند، به سرعت چرخید و از کوه پایین رفت.
گئوم مویانگ در حالی که به قامت در حال دور شدن او نگاه میکرد، در نهایت خندهای از سر ناباوری سر داد.
گئوم مویانگ هم از جایش بلند شد.
او به جای فرقه الهی اهریمن آسمانی در دوردست، به آسمان نگاه کرد.
«... اگه همینطوری ادامه بدم، در نهایت میبازم.»
شاید هم تا الان باخته بود.
با این حال، نمیتوانست همینطوری تسلیم شود.
فکر میکرد که باید تا آخرین لحظه تمام تلاشش را بکند.
به دلیلی، احساس میکرد که امشب دیگر کابوس نخواهد دید.
***
«میخوای همینطور روی اعصابم راه بری؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین که در حال خواندن کتاب بود، سرش را بلند کرد و به من نگاه کرد.
من در اتاق اهریمن تیغه آسمان خونین مدام عقب و جلو میرفتم.
«من وسط یه تامل و بررسی مهم هستم.»
«حرف منم همینه، چرا داری اون بررسی مهمت رو اینجا انجام میدی؟»
«اینجا کتابای زیادی هست، واسه همین حس میکنم دارم باهوشتر میشم.»
«پس برو توی عمارت کتب اهریمن آسمانی تامل کن. اونوقت باهوشترین آدم دنیا میشی.»
«اما شما اونجا نیستید، ارشد.»
من مخفیانه به اهریمن تیغه آسمان خونین نزدیک شدم.
«چیکار میتونم بکنم وقتی شما تنها کسی هستید که موقع بحران به فکرم میرسید، ارشد؟»
«مگه اون مرد نقابدار رو نداری که اینقدر دوسش داری؟ شما دوتا اونقدر با هم صمیمی هستید که جینسینگ برفی دههزارساله رو با هم تقسیم میکنید. برو از اون بپرس.»
به زور جلوی خندهام را گرفتم.
این پیرمرد لجباز هر از گاهی طوری حسادت میکند که اصلا به شخصیتش نمیخورد.
اهریمن تیغه آسمان خونین مخصوصا به اهریمن خندان حسادت میکرد.
«آخه کی رو میتونم با شما مقایسه کنم، ارشد؟ به اهریمن خندان بگید بره توی دره بدکاران به دیوار زل بزنه.»
«موضوع این نیست، مگه نه؟ مزاحمش نمیشی تا بتونه با اون زنی که همراهش اومده خوش بگذرونه.»
«پس میدونید که بانوی عمارت گل آسمانی اومده.»
«حتی اگه نخوام هم بدونم، کل روز انواع و اقسام گزارشها به دستم میرسه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین کتابش را خواند.
«خب، این عملیات بزرگ زرین یا هر کوفت دیگهای که هست رو برو با اون مرد نقابدار یا اون دائمالخمر در میون بذار.»
من روی زمین، کنار پنجرهای که اهریمن تیغه آسمان خونین مشغول مطالعه بود، نشستم.
«من یه اسم دهنپرکن واسه عملیات انتخاب کردم، اما هنوز نتونستم نقشههای دقیقش رو بکشم. از اونجایی که شما کتابای زیادی خوندید، نباید توی یکی از اونا یه روشی وجود داشته باشه؟»
«بچه جون، اینجا جاییه که من میام تا استراحت کنم، تا از دست اون عملیاتهای مسخره فرار کنم. جواب رو همون بیرون پیدا کن.»
«بسیار خب. من همینجا میمونم تا جواب رو پیدا کنم!»
«با اجازه کی!»
لحظهای که خودم را روی تخت انداختم، نیرویی نامرئی من را به عقب راند.
«با لباسایی که بیرون پوشیدی روی تخت دراز نکش!»
اهریمن تیغه آسمان خونین با استفاده از نیرویی نادیدنی، من را تا جلوی در جابهجا کرد.
من به پنجره کنار در تکیه دادم و به فکر فرو رفتم.
«آخه مشکلت چیه؟»
«این عملیات سخته چون موضوع فقط این نیست که بودای اهریمنی رو بدون قید و شرط آدم خودم کنم.»
«چرا نمیتونی اون رو آدم خودت کنی؟»
امکان نداشت اهریمن تیغه آسمان خونین دلیلش را نداند.
«چون اگه بودای اهریمنی رو هم با خودم همراه کنم، برادرم بیش از حد توی تنگنا قرار میگیره.»
بنابراین نگران بودم که برادرم دست به حرکتی بزند که نباید.
با این حال، اهریمن تیغه آسمان خونین از زاویهای متفاوت به این موقعیت نگاه میکرد.
«واقعا اینطوره؟»
«نیست؟»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن تیغه آسمان خونین لب به سخن گشود.
«اگه حتی بودای اهریمنی هم ازش رو برگردونه، مگه ارباب جوان اول با متانت تسلیم نمیشه؟ من فکر میکردم ارباب جوان اول حداقل یه چنین شخصی باشه.»
«!»
به نظر میرسید من نسبت به اهریمن تیغه آسمان خونین، اعتماد کمتری به برادرم داشتم.
احتمالا به خاطر رفتارهایی بود که در کودکی با من داشت و اذیتم میکرد.
من این پیشفرض را داشتم که اگر او در تنگنا قرار بگیرد، به نقشههای پلید و پست متوسل میشود.
اما جدا از من، برادرم هم روابط خاص خودش را با شهریاران اهریمنی داشت.
برای شهریاران اهریمنی، برادرم شخصی بود که میدانست چه زمانی باید عقبنشینی کند.
«تو باید به ارباب جوان اول فرصت بدی تا به درستی شکست رو بپذیره. چیزایی که الان نگرانشون هستی زمانی اتفاق میفتن که اون هنوز وابستگی و تردید داشته باشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین که موقع حرف زدن به کتابش نگاه میکرد، سرش را بلند کرد و به من چشم دوخت.
«وقتی له میکنی، قاطعانه له کن. بهخاطر خودِ ارباب جوان اول هم که شده.»
بدون هیچ حرفی به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کردم.
«چرا اینطوری نگام میکنی؟»
«همیشه این رو میگم، اما داشتم فکر میکردم که بدون شما چطوری باید زندگی کنم، ارشد.»
«منم همیشه این رو میگم، خیلی راحت با تقسیم کردن جینسینگ برفی دههزارساله با اون مرد نقابدار زندگی میکنی.»
«خیلی پیگیرید.»
«درسته، نگران این کینه و دشمنی اینجا باش. چرا نگران رابطه اونا هستی؟ چه متکبرانه.»
من با احترام در برابر اهریمن تیغه آسمان خونین سر خم کردم.
«ممنونم. به لطف شما جوابم رو پیدا کردم.»
حق با اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
فقط زمانی که با تمام توانم با او روبرو شوم، برادرم در نهایت با تسلیم لبخند میزند و شکست را میپذیرد.
ملاحظه ناشیانه فقط به غرور او لطمه میزند.
من قاطعانه بودای اهریمنی را با خود همراه خواهم کرد.
آن زمان است که رابطه بین برادرم و بودای اهریمنی هم به نقطه جدیدی میرسد.
بعد از ترک اقامتگاه اهریمن تیغه، بلافاصله به سمت اقامتگاه بودای اهریمنی که پر از راهبهای دیوانه بود، به راه افتادم.