چپتر 243: همان‌قدر که برای من سخت است، برای بودای اهریمنی هم هست
چپتر 243: همان‌قدر که برای من سخت است، برای بودای اهریمنی هم هست
جایی که بودای اهریمنی در آن اقامت داشت، معبد بزرگی به نام معبد بودای زرین بود.
این معبد از دهها ساختمان بزرگ و کوچک تشکیل شده بود که بیشترشان به رنگ طلایی بودند.
پاگوداهایی که در سرتاسر محوطه برپا شده بودند نیز با نوری طلایی میدرخشیدند.
چهار نگهبان آسمانی که در ورودی برای دفع ارواح پلید نصب شده بودند، با نگهبانان یک معبد معمولی فرق داشتند.
آنها چنان ترسناک بودند که خودشان شبیه به اهریمن به نظر میرسیدند.
یک بودای زرین بزرگ در مرکز معبد ایستاده بود.
این مجسمه بودا به اندازه مجسمههای سنگی عظیمی بود که در سرتاسر فرقه الهی اهریمن آسمانی برافراشته شده بودند؛ میگفتند وقتی هنر اهریمنی آرهات زرین بزرگ که او در آن استاد بود به اوج خود برسد، فرد میتواند هنگام استفاده از این هنر، تصویر بودای زرین بزرگ را ببیند که ظاهر و ناپدید میشود.
بهطور معمول، راهبانی که به فرقه اهریمنی تعلق داشتند، راهبان اهریمنی نامیده میشدند، اما راهبان معبد بودای زرین را با استفاده از واژهی «دیوانه»، راهبان دیوانه خطاب میکردند.
وقتی ورودم را اعلام کردم، راهب دیوانهای با جثهای عظیم برای استقبال از من بیرون آمد.
«من راهنماییتون میکنم.»
میدانستم این راهب دیوانه کیست.
او راهب دیوانه بزرگ، دست راستِ بودای اهریمنی بود.
بزرگ در جثه، و بزرگ در دیوانگی.
او از آن دست آدمهایی بود که اگر ناگهان به من حمله میکرد و با دانههای تسبیحش خفهام میکرد، اصلاً عجیب نبود.
وقتی او با آن هیکل درشتش کنار بودای اهریمنی میایستاد، بودای اهریمنی حتی کوچکتر به نظر میرسید.
با این حال، بودای اهریمنی این مرد غولپیکر را دست راست خود کرده بود.
به ذهنم خطور کرد که شاید او راهب دیوانه بزرگ را انتخاب کرده تا نشان دهد هیچ عقدهای نسبت به قد کوتاهش ندارد.
راهبان دیوانهای که از کنارم میگذشتند، با دستهای قلابشده به من ادای احترام میکردند.
شنیده بودم که محبوبیتم در این مکانِ پر از راهبان دیوانه، بعد از آن واقواق کردنم در میدان تمرین، کلی بالا رفته است.
البته، از آنجایی که بودای اهریمنی حامی سرسخت برادرم بود، آنها هم رسماً از برادرم حمایت میکردند.
بودای اهریمنی در تالار بزرگ دارما مشغول ذکر گفتن بود.
دیدن او در حالی که ردای راهبی و شال مخصوص به تن داشت و متون مقدس را تلاوت میکرد، برایم بسیار ناآشنا بود؛ چون همیشه او را فقط در حال همراهی برادرم دیده بودم.
تنها چیزی که باعث میشد فکر کنم او همان بودای اهریمنی است، مجسمه بودای طلایی بود که بسیار ترسناکتر از یک مجسمه معمولی به نظر میرسید.
بعد از ادای احترام به مجسمه بودا، بیصدا پشت سر بودای اهریمنی نشستم.
از آنجایی که هیچ نشانهای از تمام شدن ذکرهایش دیده نمیشد، آرام چشمهایم را بستم و هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی را تمرین کردم.
این روزها، تمرینات رزمی من روی دو چیز متمرکز بود.
اگر مجبور بودم حواسم به محیط اطرافم باشد، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی را تمرین میکردم.
اگر کسی اطرافم نبود، روی هنر مخفی زمان آسمانی تمرکز میکردم.
تمام هنرهای رزمی که یاد گرفته بودم مهم بودند، اما این دو نیز حیاتی بودند.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی تکنیکی شبیه به زندگی دوم بود، و هنر مخفی زمان آسمانی شاید از این به بعد، مهمترین هنر بعد از هنر اهریمنی نه مصیبت بود تا بتوانم در زمان مناسب به تسلط کامل در آن برسم.
اما متأسفانه، هنوز در حال تحقیق روی فرمول هنر مخفی زمان آسمانی بودم.
فرمولش چنان پیچیده بود که اجرای این هنر اصلاً کار آسانی نبود.
چقدر زمان گذشت؟
صدای ذکرهای بودای اهریمنی شروع به بلندتر شدن کرد و انرژی اهریمنی در اطرافم به چرخش درآمد.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بهطور طبیعی فعال شد و از بدنم محافظت کرد.
درست همان لحظه که فکر کردم صدای ذکرها را در سرم میشنوم، توهمی ظاهر شد.
درون تاریکیِ مطلق.
درخششی طلایی از دور تابید و شروع کرد به قدم زدن به سمت من.
او بودای اهریمنی بود.
در این توهم، بودای اهریمنی قدبلند بود.
او درست تا نزدیکی من آمد و ایستاد.
میتوانستم چهرهی مبهوتش را ببینم.
بودای اهریمنی دستش را دراز کرد.
دستش به عقب پرتاب شد و نتوانست عبور کند.
بین من و او مانعی نامرئی و شفاف وجود داشت که او نمیتوانست از آن بگذرد.
و به نظر میرسید بودای اهریمنی نمیتواند مرا در آن سوی مانع ببیند.
میتوانستم تشخیص دهم.
بودای اهریمنی سعی کرده بود با هنر اهریمنی آرهات زرین بزرگ خود به ذهنم نفوذ کند تا آن را بخواند، اما مسدود شده بود.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی فعال شده و جلوی نفوذ را گرفته بود.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی که من یاد گرفته بودم، در کنار هنر اهریمنی نه مصیبت، یک هنر اهریمنی مطلق بود که بر هر هنر دیگری برتری داشت.
بودای اهریمنی چهرهای آشفته به خود گرفت و سپس به درون تاریکی بازگشت.
نور طلایی در تاریکی ناپدید شد.
چرا او با چنین قد بلندی خودش را به من نشان داد؟
به ذهنم رسید که شاید در آن لحظهی کوتاه، این من بودم که به قلب او نگاه کرده بودم.
صدای ذکری که در سرم پیچیده بود، کمکم محو و سپس ناپدید شد.
وقتی چشمهایم را باز کردم، بودای اهریمنی چرخیده بود و رو به من بود.
از اینکه هنر اهریمنیاش کار نکرده بود، دستپاچه به نظر میرسید.
اما خیلی زود، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشد، بودای اهریمنی دستهایش را به هم چسباند و گفت:
«ارباب جوان دوم. خوشحالم که این بار به سلامت برگشتید.»
«به لطف توجه شماست.»
من هم دستهایم را به هم چسباندم و احترامم را نشان دادم.
«اما اگه به سلامت برنمیگشتم، بهتر نبود؟»
بودای اهریمنی بهآرامی دانههای تسبیحش را چرخاند و گفت:
«بودا فرموده که تمام زندگیها ارزشمند هستن.»
شنیدن جملهای دربارهی ارزش زندگی از دهان مردی که باعث میشد نگران باشم مبادا آن دانههای تسبیح مثل سلاحهای پنهان به سمتم پرتاب شوند، عجیب بود.
نگاهم بهطور طبیعی به مجسمه بودای زرین پشت سرش افتاد.
با نگاه به نقاشی بودایی پشت مجسمه، گفتم:
«اونجا که راهبان اهریمنی دارن آدمها رو تیکهپاره میکنن، نه؟»
با حرف غیرمنتظرهی من، گوشههای لب بودای اهریمنی کمی بالا رفت.
او بهزور جلوی خندهی پوچی را که داشت از دهانش خارج میشد، میگرفت.
«برای چی اومدید دیدن من؟ اگه میخواید به بودیسم پناه ببرید، من شخصاً سرتون رو میتراشم. اینطوری خوب میشه. درست همونطور که میخواید، دیگه نیازی نیست برادرها خون همدیگه رو بریزن.»
«من از بازیگوشی خوشم میاد، واسه همین خیلی زود اخراج میشم. برادرم صبورتر و کمحرفتره، پس اون گزینه مناسبتریه. شکل سرش هم قشنگتره.»
اگرچه کلمات مثل شوخی رد و بدل میشدند، اما ما درگیر یک نبرد ارادهی پرتنش بودیم.
«دلیلی که امروز اومدم ببینمتون اینه که...»
بعد از مکثی کوتاه، به او گفتم.
«به خاطر عملیات بزرگ زرین.»
با گفتن نام عملیات، نقشهام را شروع کردم.
بودای اهریمنی با نگاهی مشکوک پرسید:
«عملیات بزرگ زرین؟ اون دیگه چیه؟»
«عملیاتی برای اینکه شما رو مالِ خودم کنم. امروز روزیه که شروع میشه.»
در نهایت، بودای اهریمنی نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد.
«باید اعتراف کنم، شما واقعاً آدم عجیبی هستید. اعتراف میکنم، واقعاً هستید.»
«قبلاً بهم میگفتید دیوانه، پس یعنی پیشرفت کردم.»
بودای اهریمنی ناگهان خندهاش را قطع کرد و گفت:
«ارباب جوان اول رو دستکم نگیرید. جانشین، ارباب جوان اول خواهد بود.»
«وقتی رفتم سراغ شهریاران اهریمنی، باید اول میاومدم پیش شما، ارشد. اونوقت شما، شهریار اهریمنی، یه جایی میگفتید: "ارباب جوان دوم رو دستکم نگیرید. جانشین، ارباب جوان دوم خواهد بود."»
بودای اهریمنی پوزخندی زد.
«فکر میکنید من با این حرفها جذب میشدم؟»
«فکر میکنید چی میشد؟»
«اصلاً امکان نداشت.»
با دیدن این وفاداری تزلزلناپذیر به برادرم، اولین برداشتم از او به عنوان یک راهب سیاسی طماع که به دنبال قدرت است، چنان مایه تأسف به نظر میرسید که حتی ممکن بود او احساس کند در حقش ظلم شده است.
«چرا اینقدر برادرم رو دوست دارید؟»
«برادرتون...»
به نظر میرسید دلیلی دارد، اما آن را به من نگفت.
حسی به من میگفت که تنها زمانی آن دلیل را خواهم شنید که او به آدمِ من تبدیل شود.
«من معتقدم ارباب جوان اول برای اهریمن آسمانی شدن مناسبتره.»
بیصدا سر تکان دادم.
«این یعنی شما هم همینطور فکر میکنید؟»
«اعتراف میکنم که قطعاً بخشهایی هست که برادرم دقیقتر و بهتر از پسشون برمیاد.»
«پس کنار بکش.»
به جای جواب دادن، از او پرسیدم:
«سر و کله زدن با برادرم سخت نیست؟»
«میخوای بین من و ارباب جوان اول تفرقه بندازی؟ فایدهای نداره.»
«همونطور که قبلاً گفتم، تو یه غول کوچکی، بودای اهریمنی. به دست آوردن تو بزرگترین شانس برادرم بود. من ممنونم.»
«چرا ممنونی؟»
بودای اهریمنی نگاه مشکوکی به من انداخت.
با دانستن اینکه او به این راحتیها سفره دلش را باز نمیکند، با آرامش افکارم را بیان کردم.
«یه بار بهت گفتم که قصد دارم سنت برادرکشی توی نبرد جانشینی رو در این نسل تموم کنم. برادرم مغرورتر از اونیه که بتونه خودش رو کنترل کنه، برای همین ازت خواستم از کنار بهش کمک کنی. یادت هست؟»
«یادمه.»
«معتقدم همهش به لطف توئه، بودای اهریمنی، که برادرم تا الان کنترلش رو از دست نداده.»
«من گفتم اگه ارباب جوان اول دچار جنون بشه، بنزین روی آتیشش میریزم. گفتم تحریکش میکنم تا همه چیز رو بسوزونه. پس چرا فکر میکنی دارم جلوی ارباب جوان اول رو میگیرم؟»
به او خیره شدم و با آرامش گفتم:
«چون تو برادرم رو بهتر از هر کسی میشناسی. بدون تو در کنارش، اون نمیتونست اینطوری دووم بیاره.»
این حس قلبی من بود.
صرفنظر از اینکه میتوانستم او را به سمت خودم بکشانم یا نه، واقعاً از او سپاسگزار بودم.
برای اینکه تا زمانی که من بتوانم اینگونه سراغش بیایم، استوار در کنار برادرم مانده بود.
«برای امروز دیگه مرخص میشم.»
با احترام دستهایم را به هم گره کردم و با او وداع کردم.
بودای اهریمنی در سکوت پشت کرد و دوباره شروع به ذکر گفتن کرد.
در حین صحبت با او، این را به وضوح درک کردم.
او شاید از نظر جثه کوچکترین باشد، اما سختترین فرد برای به دست آوردن است.
تازه شروع شده است.
* * *
روز بعد، وقتی بودای اهریمنی داشت از معبد بودای زرین خارج میشد، به سراغش رفتم و به او سلام کردم.
«غذا خوردی؟»
«نه.»
«مایلی با من همغذا بشی؟»
فکر میکردم طبق معمول رد کند، اما او به راحتی پذیرفت.
«بریم.»
وقتی چهره متعجبم را دید، بودای اهریمنی پرسید:
«چرا اینقدر تعجب کردی؟»
«فکر نمیکردم به این راحتی قبول کنی.»
«تو یه سوءتفاهم درباره من داری. من آدم خیلی میانهرو و بخشندهای هستم.»
میانهرو و بخشنده؟ او چنین حرفهای بیشرمانهای را با خونسردی تمام میزد.
«باعث خوشحالیه. داشتم نقشه میکشیدم که هر روز دنبالت راه بیفتم.»
بودای اهریمنی اول شروع به حرکت کرد و من هم دنبالش رفتم.
«چی دوست داری؟ فقط لب تر کن!»
رزمیکاران اهریمنی که از کنارمان رد میشدند، به ما خیره شده بودند.
آیا نگاهشان پر از این فکر بود که: «یعنی بودای اهریمنی هم الان داره با ارباب جوان دوم قاطی میشه؟»
اما بودای اهریمنی به آنها اهمیتی نمیداد.
در گذشته، او از اینکه داستانهای مختلف به گوش برادرش برسد و باعث سوءتفاهم شود، احساس ناراحتی میکرد.
بودای اهریمنی که با چهرهای مصمم به جلو قدم میزد... قطعاً تغییر کرده بود.
* * *
آن شب، دوباره به دیدن اهریمن تیغه آسمان خونین رفتم.
سو دهریونگ که وظایفش را تمام کرده بود، در حال دریافت آموزشهای هنرهای رزمی بود.
بین کارهایش در عمارت دنیای زیرین و تمرینات رزمیاش، سو دهریونگ همیشه پرمشغلهترین فرد بود.
«توی اتاقم منتظر میمونم.»
«چرا باز اومدی اینجا؟»
«مگه نگفتم تا وقتی جوابی پیدا نکنم، همینجا میمونم؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین فریاد زد:
«بدون شستن خودت روی تخت دراز نکش!»
«اینطوری نیست که یه زن بخواد بیاد روی این تخت. زیادی وسواسی نیستی؟»
با این حرف، سو دهریونگ به خاطر استادش جلو آمد و صدایش را بالا برد:
«کی این حرف رو زده؟ کی گفته هیچ زنی اینجا نمیاد؟»
هم من و هم اهریمن تیغه آسمان خونین به سو دهریونگ خیره شدیم.
کسی که بیشتر از همه از این حرف جا خورد، خودِ اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
«جرئت نکن به استادم بیاحترامی کنی!»
سکوت سنگینی حاکم شد.
من با چشمهایم با او حرف زدم.
«دهریونگ، فکر نکنم الان وقت این حرفها باشه!»
سو دهریونگ با چشمهایش جواب داد:
«ارباب عمارت، چیکار باید بکنم؟»
«اون مردی بود که توی جوونیش زنها براش صف میکشیدن. هنوزم سرحال و پرانرژی هست.»
با چشمهایم آهی کشیدم و در نهایت صدای سو دهریونگ تحلیل رفت.
«... پس بهش بیاحترامی نکن.»
سرانجام سو دهریونگ سرش را پایین انداخت و گفت:
«از فردا خودم رو برای تمرینات جهنمی آماده میکنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به آرامی گفت:
«فردا؟ از همین الان شروع میشه!»
* * *
تمرینات سو دهریونگ تا دیر وقت شب طول کشید.
اهریمن تیغه آسمان خونین بعد از فرستادن شاگردش، وارد اتاق شد.
من تا آن موقع مشغول خواندن کتاب بودم.
یادم نمیآمد آخرین باری که کتابی غیر از کتابچههای هنرهای رزمی خوانده بودم، کی بود.
«تا این وقت شب آموزش میدی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با سر تایید کرد.
«پسر باهوشیه، برای همین آموزش دادنش لذتبخشه.»
«با وجود ظاهرش، مگه اون نفر اول ورودیهای عمارت دنیای زیرین نیست؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین روی صندلی کنار پنجره نشست و پرسید:
«اما کسی که باید یه عملیات بزرگ رو پیش ببره، چرا اینجاست؟»
«بهت گفتم، نه؟ هر وقت توی زندگیم احساس بحران میکنم، فقط به تو فکر میکنم، ارشد.»
«آسون نیست، مگه نه؟»
«اون یه دژ تسخیرناپذیره. با وفاداری به برادرم زنجیر شده. میشه گفت رابطهشون مثل رابطه من و توئه، ارشد.»
«پس یه ریشه جینسینگ برفی دههزارساله باید مشکل رو حل کنه، درسته؟»
خودم را به نشنیدن زدم و آهی کشیدم.
«آسون نیست.»
آن وقت اهریمن تیغه آسمان خونین لبخندی زد و ماجرایی از گذشته را تعریف کرد.
«یه بار با بودای اهریمنی توی میخانه می روان نوشیدنی میخوردم. اون موقع همین رو از بودای اهریمنی پرسیدم: "آسون نیست، مگه نه؟"»
«بعدش چی شد؟»
«بودای اهریمنی هم دقیقاً مثل تو جواب داد که آسون نیست. خندهداره که شما دوتا جلوی من نشستین و میگین آسون نیست.»
آن دو نفر را در حال نوشیدن با هم تصور کردم.
حتماً زمان بسیار کلافهکنندهای برای بودای اهریمنی بوده است.
همین که با اهریمن تیغه آسمان خونین نوشیدنی خورده بود، خودش مدرک کافی بود.
پشت آن ظاهر مصممی که به من نشان میداد، رنج و عذاب بودای اهریمنی نهفته بود که پیش اهریمن تیغه آسمان خونین اعتراف کرده بود که کارش آسان نیست.
در حالی که به پنجره تکیه داده بودم، به ماه نگاه کردم و یک بار دیگر تکرار کردم:
«واقعاً آسون نیست.»
دوباره حس میکنم که هیچ چیز سختتر از به دست آوردن دل یک آدم نیست.
حتی با وجود تجربیاتم با شهریاران اهریمنی مختلف، الان باید راحتتر میبود، اما روابط انسانی همیشه مثل بار اول سخت هستند.
اهریمن تیغه آسمان خونین همراه من به ماه خیره شد و گفت:
«بحثِ جانشینِ اهریمن آسمانی شدنه. چطور میتونه آسون باشه؟»
حرفهای اهریمن تیغه آسمان خونین مایه تسلی بود.
در همان لحظه، اهریمن تیغه آسمان خونین ناگهان گفت:
«موگوک.»
برای لحظهای جا خوردم.
این اولین باری بود که من را با اسمم صدا میکرد.
با قلبی لرزان به او نگاه کردم.
اهریمن تیغه آسمان خونین که هنوز به ماه خیره بود، با آرامش گفت:
«میدونم تا الان برای به دست آوردن دل ما پیرمردها خیلی تلاش کردی. اگه خستهای، اشکالی نداره استراحت کنی.»
با تأثر عمیقی به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کردم.
مردی که قبلاً با نگاهی ناراضی به پهلویم سقلمه میزد، حالا تبدیل به پناهگاه من شده بود.
«بدون تو چیکار میکردم، ارشد؟» میخواستم شوخی کنم، اما اهریمن تیغه آسمان خونین پیشدستی کرد.
«تو بدون من نمیتونی زندگی کنی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین لبخندی زد و به من نگاه کرد.
من هم لبخند درخشانی زدم.
«ممنون بابت حرفهات. منم یه کم استراحت میکنم و...»
دقیقاً در همان لحظه بود.
فکری از ذهنم گذشت.
اگه برای من آسون نیست، و برای بودای اهریمنی هم آسون نیست، پس چی؟
«آه! همونقدر که برای من سخته، حتماً برای بودای اهریمنی هم سخته، مگه نه؟ شاید در ظاهر نشون نده، اما قلبش باید مثل من بیقرار باشه، درسته؟»
در وضعیت فعلی، بهترین کاری که بودای اهریمنی میتوانست انجام دهد، متقاعد کردن من بود.
موافقت مشتاقانه او برای غذا خوردن با من در امروز، حتماً به خاطر همین حس بوده است.
«خیلی عجله کردم. الان وقت فشار آوردن نیست، بلکه وقتِ اینه که آرومآروم اون رو به سمت خودم بکشم.»
این لحظهای بود که اولین نقشه دقیقِ عملیات بزرگ زرین بالاخره شکل گرفت.