چپتر 244: چون هیچ کاری نکردم.
چپتر 244: چون هیچ کاری نکردم.
بودای اهریمنی تالار بزرگ دارما را ترک کرد.
وقت غذا بود، پس گئوم موگوک باید دمِ ورودی منتظر میبود.
امروز پنجمین روزی بود که با گئوم موگوک غذا میخورد.
آنها دربارهی چیز مهمی صحبت نکرده بودند.
فقط چند جملهی تعارفی بیمعنی رد و بدل میکردند، غذا میخوردند و بعد از هم جدا میشدند.
این کار شبیه به تبادل ضربات نمایشی برای محک زدن حریف در یک مبارزهی تمرینی بود.
گئوم موگوک احتمالاً فکر میکرد که با این روش دارد کمکم به او نزدیک میشود، اما سخت در اشتباه بود.
عملیات بزرگ زرین؟ چرا یک نفر دیگر داشت با طلاهای او عملیات انجام میداد؟
«متأسفم، اما اون عملیات مالِ منه.»
بله، آنها با هم صمیمی میشدند.
و او از این صمیمیت استفاده میکرد تا گئوم موگوک را متقاعد کند که از ادعایش برای تخت اهریمن آسمانی دست بکشد.
این نقشهی بودای اهریمنی بود.
اگه میتوانست به این هدف برسد، دیگر نیازی نبود بقیه شهریاران اهریمنی را با خودش همراه کند.
این سریعترین و مطمئنترین روش بود.
البته، گئوم موگوک به این راحتیها تسلیم نمیشد، اما بودای اهریمنی به خاطر شخصیت گئوم موگوک، احتمالی برای موفقیت میدید.
«ارباب جوان دوم آدمِ تابعِ حسوحالشه.»
او از هر کسی که تا به حال دیده بود، احساساتیتر بود.
حتماً به همین خاطر بود که بقیه شهریاران اهریمنی تحت تأثیر قرار گرفته بودند.
و یک چیز دیگر.
«اون آدمیه که همیشه پای حرفش میایسته.»
و نکتهی حیاتی این بود که او میخواست این نبرد جانشینی را مسالمتآمیز تمام کند.
«قطعاً یه فرصتی هست.»
زندگی او صرفاً با زمزمه کردن متون مقدس در تالار دارما نگذشته بود.
این حقیقت که مردم میگفتند او تشنهی قدرت است، به این معنی بود که او با جدیت با افراد مختلف دیدار میکرده است.
او از آن تجربه برای مقابله با گئوم موگوک استفاده میکرد.
«من با بقیه شهریاران اهریمنی فرقم دارم!»
درست همانطور که داشت ارادهاش را جزم میکرد و از معبد بودای زرین خارج میشد!
هووووش.
ورودی خالی بود.
گئوم موگوک که هر روز آنجا منتظرش میماند، هیچ کجا دیده نمیشد.
«چرا امروز نیومد؟»
از چیزی که تا به حال دیده بود، گئوم موگوک کسی نبود که به این راحتی تسلیم شود.
بودای اهریمنی مدتی در آنجا منتظر گئوم موگوک ماند.
آیا تا به حال اینطور بیرون ایستاده و منتظر کسی شده بود؟
گئوم موگوک نیامد، حتی بعد از اینکه بودای اهریمنی تمام صبر و تحمل باارزشش را خرج کرد.
گئوم موگوک فردا هم نیامد، و پسفردا هم همینطور.
روز سوم، بودای اهریمنی که دیگر نمیتوانست تحمل کند، به اقامتگاه گئوم موگوک رفت.
«چه خبر شده؟»
آنجا، بودای اهریمنی با صحنهی غیرمنتظرهای روبرو شد.
گئوم موگوک مثل یک جسد روی یک سنگ تخت در حیاط پهن شده بود.
بودای اهریمنی که جا خورده بود، با عجله به سمتش رفت و به او نگاه کرد.
تازه آن موقع بود که گئوم موگوک چشمهایش را باز کرد.
نگاههایشان، یکی از پایین به بالا و دیگری از بالا به پایین، در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.
«اومدی؟»
«فکر کردم مردی.»
«حتماً حتی برای یه لحظه هم که شده، خوشحال شدی.»
بودای اهریمنی لبهی سنگ نشست.
«اینجا راحته. پشتم خنک میشه. میخوای تو هم دراز بکشی؟»
«خوبم.»
گئوم موگوک واضحاً مثل همیشه نبود.
«تو هر روز میاومدی، برای همین اومدم ببینم اتفاقی افتاده یا نه.»
گئوم موگوک لحظهای به آسمان نگاه کرد و به آرامی گفت:
«سه روز پیش، داشتم میاومدم ببینمت، بودای اهریمنی، که اتفاقی چشمم به آسمون افتاد.»
نگاه بودای اهریمنی هم ناخودآگاه به سمت آسمان چرخید.
«یه پرنده تنها توی آسمونِ بدون ابر داشت پرواز میکرد. با تماشای اون پرنده، یهو یه فکری به سرم زد. بهش حسودیم شد.»
بودای اهریمنی نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
«چرا حسودیم شد؟ من تکنیکهای سبکی دارم، میتونم مثل اون پرواز کنم. حتی میتونم بلندتر و سریعتر بپرم. اونجا بود که فهمیدم. آه، دارم دستوپا میزنم.»
این یک نقشه بود، اما نقشهای که احساسات واقعی گئوم موگوک را در خود داشت.
«من فقط داشتم به سمت جلو میدویدم، فقط به روبرو نگاه میکردم.»
بدون در نظر گرفتن زندگیاش قبل از بازگشت، او حتی بعد از بازگشت هم بیوقفه در حال دویدن بود.
پس چیزی که الان میگفت، حرف دلش بود.
بودای اهریمنی نمیتوانست بفهمد نیت گئوم موگوک از گفتن این حرفها چیست.
اما یک چیز قطعی بود.
خودِ او کسی بود که زندگیاش را فقط با نگاه کردن به روبرو گذرانده بود.
او که با قد و قامتی کوتاه به دنیا آمده بود، نمیخواست در حالی بمیرد که مورد تمسخر قرار میگیرد.
او از ترحم و کمک، حتی بیشتر از تمسخر متنفر بود.
او از جهنم گذشته بود تا به جایی که امروز هست برسد.
«ارباب جوان دوم، تو اصلاً نمیدونی فقط به روبرو نگاه کردن یعنی چی.»
در این لحظه، آن سنگ حامل دو مردی بود که در تمام عمرشان فقط رو به جلو دویده بودند.
«این سه چهار روز اخیر رو فقط داشتم تنبلی میکردم. معذرت میخوام که بهت خبر ندادم.»
به چشم بودای اهریمنی، به نظر نمیرسید که گئوم موگوک مشغول نقشهی دیگری باشد.
هر نقشهای به نتیجهای نیاز دارد، و او با مثل یک آدم آسوپاس اینجا دراز کشیدن، چه سودی میتوانست ببرد؟
«خب، اون توی چنین سنِ کمی به موفقیتهای زیادی رسیده، حتماً خسته شده.»
ایدهای به ذهنش خطور کرد که اگر از این خستگی استفاده کند، شاید بتواند راحتتر از چیزی که انتظار داشت، او را مجبور کند از جانشین شدن منصرف شود.
بودای اهریمنی با ظرافت پیشنهاد داد:
«نظرت چیه یه مدت استراحت کنی؟ فشارِ جانشین شدن رو از روی دوشت بردار.»
بودای اهریمنی در دلش دعا میکرد و امیدوار بود پاسخی مثل این بشنود:
—آره، فکر کنم کلاً بیخیال این قضیه جانشینی بشم.
اما گئوم موگوک به جای جواب، ناگهان از بودای اهریمنی پرسید:
«تو خسته نیستی، بودای اهریمنی؟»
با وجود سؤال ناگهانی، بودای اهریمنی هیچکدام از احساساتش را بروز نداد.
«من به خاطر تو خستهم. اگه فقط از رقابت جانشینی کنار بکشی، سرشار از انرژی میشم.»
گئوم موگوک لبخند کمرنگی زد و بعد ناگهان فریاد کشید:
«آه! خودِ اون پرندهست. همون پرندهای که ناهارِ من با تو رو خراب کرد، بودای اهریمنی!»
پرندهی کوچکی در حال پر زدن بود.
«از کجا میدونی همون پرندهست؟»
«از طرز پروازش معلومه، قطعاً خودشه. نگاه کن، انگار داره میگه: "من آزاد نیستم؟ حسودیت نمیشه؟"»
«به چشم من... فقط انگار داره میگه: "بالهام از بس فقط رو به جلو پرواز کردم خیلی درد میکنه، بدجوری فرسوده شدم."»
گئوم موگوک به بودای اهریمنی نگاه کرد.
بودای اهریمنی هنوز داشت به پرنده نگاه میکرد.
او این حرف را شبیه به شوخی زده بود، اما جدی بود.
او اصلاً به آن پرنده حسادت نمیکرد.
تماشای آن که بیوقفه بال میزد و پرواز میکرد، مثل تماشای خودش بود.
او همیشه سرش شلوغ بود.
همراهی با ارباب جوان اول، ملاقات با مردم، مدیریت راهبان دیوانه، تمرین هنرهای رزمی.
تو خستهای چون ضعیفی.
آدمهای از نظر ذهنی فاسد هستند که میگویند خستهاند.
او زندگیاش را با این کلمات بر لب گذرانده بود.
و در تمام این مدت، زمان به سرعت میگذشت.
و او را مضطربتر میکرد.
و به همین خاطر زندگیاش حتی شلوغتر شده بود.
«و چیزی که برام باقی مونده...»
بودای اهریمنی بعد از اینکه مدت طولانی در چنین افکاری غرق بود، به گئوم موگوک نگاه کرد.
او در مقطعی کنارش به خواب رفته بود.
بودای اهریمنی در دلش از اینکه میدید او اینقدر با اطمینان کنارش خوابیده، تعجب کرد.
«یعنی اینقدر به من اعتماد داره؟»
فکر کرد که این یک نمایش است.
ارباب جوان دوم مثل یک روباه مکار بود، پس این حتماً یک بازی بود تا او را فریب دهد که فکر کند تا این حد مورد اعتماد است.
«روی من جواب نمیده، ارباب جوان دوم.»
بودای اهریمنی بدون هیچ صدایی از روی سنگ بلند شد.
«روی من جواب نمیده...»
همانطور که بودای اهریمنی دور میشد و از خانه بیرون میرفت، گئوم موگوک در حالی که چشمهایش هنوز بسته بود، به آرامی گفت:
«بودای اهریمنی، بیا کلاً بیخیال این قضیه جانشینی بشیم. بیا یه کم استراحت کنیم.»
من آرام میکشمت، پس تو هم آرام بیا.
* * *
گئوم موگوک فردا هم به دیدنش نیامد.
بودای اهریمنی ناخودآگاه راهش را به سمت اقامتگاه گئوم موگوک کج کرد.
گئوم موگوک خانه نبود، اما درست همان موقع یک دختر خدمتکار از ساختمان بیرون آمد.
«ارباب جوان دوم کجا رفته؟»
«یه پیام از جنگل هزار سم دریافت کرد و رفت اونجا.»
«جنگل هزار سم؟»
بودای اهریمنی که قصد داشت به اقامتگاه خودش برگردد، قدمهایش را به سمت جنگل هزار سم چرخاند.
اگرچه او جزو جناح ارباب جوان اول محسوب میشد، اما پادشاه سم هنوز به طور رسمی حمایتش را از ارباب جوان اول اعلام نکرده بود.
او میخواست برود و ببیند چرا چنین پادشاه سمی، گئوم موگوک را احضار کرده است.
تا ببیند دربارهی چه چیزی حرف میزنند و چطور با هم تعامل میکنند.
قدمهایش به سمت جنگل هزار سم تندتر شد.
خیلی وقت بود که به جنگل هزار سم نیومده بودم.
توی راه با چندتا از استادهای سم روبرو شدم.
بعد از اون ماجرایی که توی میدون تمرین با پادشاه سم داشتم، نگاههایی که بهم میانداختن متفاوت بود.
از «ما کاملاً از ارباب جوان دوم حمایت میکنیم» گرفته تا «چطور جرئت کردی پادشاه سم ما رو مثل یه سگ خوار کنی!».
وقتی به اقامتگاهش رسیدم، پادشاه سم مشغول درست کردن چیزی بود.
همینطور که نزدیک میشدم، دیدم سمی نیست که قبلاً ساخته باشه.
«این سم خیلی غیرعادی به نظر میرسه.»
پادشاه سم اونقدر غرق در ساختن سم بود که حتی جوابم رو هم نداد.
دیدن اینکه بعد از مدتها اینطور کاملاً توی دنیای خودش غرق شده، لذتبخش بود.
لحظهای ایستادم و به اطراف نگاه کردم.
اینجا دقیقاً مثل قبل بود.
نه فقط وسایل، بلکه حتی بطریهای دارو و ابزارهایی که روی اونها چیده شده بود.
واقعاً همهچیز دقیقاً سر جای خودش بود.
همون موقع، چیزی نظرم رو جلب کرد.
«اوه! این دیگه چیه!»
واکنش شوکهشدهی من باعث شد پادشاه سم سرش رو بلند کنه.
«چیزیه که چند وقت پیش بعد از غذا خوردن جا گذاشتم.»
هنوز همونجا افتاده بود.
ای بابا، لطفاً بعد از خودت تمیزکاری کن! بهجای اینکه بهش غر بزنم، تنبلیش رو با یه جملهی قشنگ توجیه کردم.
«هرچی چیزهایی که باهاشون سر و کار داری خطرناکتر باشن، همهچیز باید بیشتر توی جای همیشگیش باشه. درسته؟»
نگاه پادشاه سم دوباره به سمی که میساخت برگشت و جواب داد:
«نه. از وقتی برگشتم چون مشغول ساختن این بودم، فرصت نکردم تمیزکاری کنم. دفعهی بعد اگه کسی گفت اینجا کثیفه، باید از همین بهونه استفاده کنم.»
از قدیم، حتی سانگسئون هم نمیتونست بیاجازه وارد این فضا بشه.
پادشاه سم حتی تمیزکاری رو هم خودش انجام میداد.
وقتی بهش فکر میکردم، میدیدم که اون من رو به خصوصیترین فضای خودش راه داده.
در حالی که من کمی اونجا رو مرتب میکردم، پادشاه سم ساخت قرص رو تموم کرد.
«تموم شد!»
با دیدن برقی که از خوشحالی توی صورتش درخشید، معلوم بود که ساختن این سم اصلاً کار راحتی نبوده.
ظاهر رنگارنگ و درخشانی داشت، درست مثل یه گل.
«قدرتمند به نظر میرسه. آخه قصد داری کی رو با این بکشی؟ رهبر اتحاد رزمی؟ یا رهبر اتحاد نامتعارف؟»
پادشاه سم ناگهان اون رو به سمت من گرفت.
«بخورش.»
«قصد داری ارباب جوان دوم فرقه الهی اهریمن آسمانی رو به همین راحتی مسموم کنی؟»
«نمیتونم؟»
«پس حتماً برادرم پشت اون پرده قایم شده.»
با اینکه این حرف رو زدم، اما قرص رو گرفتم.
«این اصلاً چی هست؟»
«این یه قرص چی آسمانییه.»
با شنیدن اسم «قرص چی آسمانی» جا خوردم.
بین کسایی که از سم استفاده میکردن، قرص چی آسمانی یکی از سه سم برتر تاریخ و در عین حال، یه اکسیر به حساب میاومد.
یه اکسیر بود، اما نه از اونهایی که نیروی درونی رو زیاد میکنه.
«توی یه گوشه از مخفیگاه، یه گیاه روح اسرارآمیز پیدا کردم. هیچکس متوجه نشده بود که چنین چیز باارزشی اونجاست.»
«آه! بازرس سو بهم گفت. گفت که تو کل مخفیگاه رو زیر و رو کردی، پادشاه سم.»
«این کار رو کردم تا مار گلی رو که حتماً همون نزدیکیها بود پیدا کنم. هر جا که گیاه روح اسرارآمیز باشه، همیشه یه مار گل هم هست. قرص چی آسمانی از ترکیب میوهی گیاه روح اسرارآمیز و هستهی درونی مار گل ساخته میشه.»
«چرا داری این چیز ترسناک رو به من میدی؟»
«باید بپرسی چرا دارم چنین چیز باارزشی رو بهت میدم.»
پادشاه سم طوری حرف میزد که انگار داشت به تاثیرات قرص چی آسمانی افتخار میکرد.
«اگه قرص چی آسمانی رو بخوری، بدنت میتونه در برابر هر گرما یا سرمایی مقاومت کنه. حتی بدون نیروی درونی، بدنی خواهی داشت که اگه برهنه توی کویر رها بشی یا لخت وسط یه کوهستان برفی پرتت کنن، زنده میمونی.»
این همهی ماجرا نبود.
این یعنی موقع روبرو شدن با هنرهای رزمی یانگ مطلق یا یین مطلق، برتری خیلی بیشتری داشتی.
«اما مشکل اینجاست که سمش اونقدر قویه که اگه بخوریش میمیری، مگه نه؟»
«درسته. خیلیا که طمعِ تاثیرات قرص چی آسمانی رو داشتن، موقع تلاش برای تحمل کردنش ذوب شدن و از بین رفتن.»
پادشاه سم خیره به چشمهام نگاه کرد و سوالی پرسید.
«اما تو میتونی زنده بمونی، مگه نه؟»
«!»
برای لحظهای سکوت برقرار شد.
از حالت چهره و نگاهش میتونستم بفهمم.
«میدونستی.»
«آره. از قبل میدونستم که تو یه پیکر مصون از تمام سموم داری. ما اینهمه مدت با هم بودیم، فکر کردی نمیفهمم؟»
پادشاه سم واقعاً پادشاه سم بود.
«حیف شد. قصد داشتم یه روزی توی یه موقعیت دراماتیک این موضوع رو فاش کنم.»
«منم قصد داشتم خیلی دراماتیک فاش کنم که میدونم تو میدونی.»
«موفق شدی. واقعاً غافلگیر شدم.»
با وجود اینکه میدونست من در برابر همهی سموم مصونم، پادشاه سم اونقدرها که انتظار داشتم ناراحت به نظر نمیرسید.
«فکر میکردم از فهمیدن این موضوع خیلی ناراحت بشی.»
«چرا باید ناراحت بشم؟ اون همون کسیه که مدتها منتظرش بودم.»
«کسی که در برابر همهی سموم مصونه؟»
چشمهای پادشاه سم برقی زد.
«میتونم سمهای مختلف رو روت امتحان کنم، مگه نه؟ حالا اول این رو بخور و همهچیز رو بهم بگو. اینکه چه طعمی داره، چقدر قویه و دیگه چی باید بهش اضافه کنم.»
شوخیشوخی یه قدم به عقب برداشتم.
«من ارباب جوان دومم. کسی که قراره اهریمن آسمانی بشه. من یکی از اون سگهای جهنمیام که با تو توی میدون تمرین پرسه میزدن. من موش آزمایشگاهی نیستم.»
پادشاه سم به شوخی من خندید.
من فرض کرده بودم که پادشاه سم قطعاً از کسی که در برابر سموم مصونه متنفر میشه، اما تازه الان، توی این زندگی دوم، فهمیدم که اون فقط یه پیشداوری و کلیشه بوده.
«پس میخورمش.»
چهارزانو نشستم و قرص چی آسمانی رو خوردم.
واقعاً سم شدیدی بود.
اگه پیکر مصون از تمام سموم رو نداشتم، نمیتونستم این انرژی قدرتمند رو کاملاً حل کنم.
طعمش هم از هر اکسیری که تا حالا خورده بودم، تلختر و تندتر بود.
یه رکورد جدید توی تلخی و قدرت.
«عمداً اینقدر تلخش کردی تا اذیتم کنی، مگه نه؟»
این شکایتی بود که واقعاً نمیتونستم جلوی خودم رو بگیرم و نگمش.
انرژی قرص چی آسمانی رو کاملاً حل کردم.
برخلاف اکسیرهای دیگه، انرژیش توی مرکز انرژیم جمع نشد، بلکه به تمام گذرگاههای درونی بدنم نفوذ کرد.
حالا حتی اگه توی آب یخ هم میافتادم، از سرما نمیمردم.
میتونستم طوری از گرمای شعلهها لذت ببرم که انگار کنار یه آتیش کوچیک نشستم.
در برابر پادشاه سم تعظیم عمیقی کردم.
«لطفِ بخشیدنِ چنین اکسیر باارزشی رو هیچوقت فراموش نمیکنم.»
«لطف رو فراموش کن. میتونی به یه سوالم جواب بدی؟»
«صدتا هم باشه مشکلی نیست.»
«اون کیه که سعی داری باهاش روبرو بشی؟»
پادشاه سم متوجه شده بود.
اینکه تلاش بیوقفهی من برای پیشرفت، یه هدف بزرگ و قدرتمند رو نشونه گرفته.
«بهمحض اینکه یه گیاه روح اسرارآمیز دیگه پیدا کنم، بهت میگم.»
ناتوانیم در گفتن حقیقت رو اینطوری بیان کردم.
همین جمله خودش نصفِ جواب بود.
نگفتم که «چنین کسی وجود نداره».
نگاه پادشاه سم به من عمیقتر شد.
درست وقتی که میخواست چیزی بگه، سانگسئون اومد و گزارش داد.
«بودای اهریمنی تشریف آوردن.»
«بودای اهریمنی اینجا چیکار میکنه؟»
پادشاه سم که جا خورده بود، با عصبانیت به من نگاه کرد.
«اول اون ماجرا و حالا این، حتی باعث شدی بودای اهریمنی هم به جنگل هزار سم بیاد. از چه کلکی استفاده کردی؟»
به نظر میرسید بودای اهریمنی تا حالا حتی یک بار هم به جنگل هزار سم نیومده بود.
«اگه از کلکی استفاده کرده بودم، هیچوقت پاش رو اینجا نمیذاشت. اون اینجاست چون من هیچ کاری نکردم.»
«نمیفهمم چی میگی.»
پادشاه سم سریع خواست از درِ پشتی بره بیرون.
«بهش بگو اینجا نیستم. اون بودای اهریمنی بهم حس ناخوشایندی میده.»
سریع راهش رو سد کردم.
«یه درخواستی ازت دارم.»
«بعداً.»
«اگه درخواستم رو قبول کنی، هر وقت که بخوای سمهات رو آزمایش کنی، با کله میام.»
پادشاه سم آهی کشید و به سانگسئون دستور داد بودای اهریمنی رو بیاره داخل.
«اگه قبول نکنم، اون روز حتماً خودت رو به کوچه علیچپ میزنی و میگی سرم شلوغه، مگه نه؟ یا از درِ پشتی فرار میکنی.»
«میدونی که این کار رو نمیکنم.»
«واسه همین دارم قبول میکنم. خب، درخواستت چیه؟ میخوای بودای اهریمنی رو راضی کنم که ارباب جوان اول رو ول کنه و بیاد سمت تو؟ یا مخفیانه مسمومش کنم و توی جنگل هزار سم خاکش کنم؟»
«شاید از این هم سختتر باشه.»
درخواست من چیزی بود که پادشاه سم اصلاً انتظارش رو نداشت.
«لطفاً، فقط برای امروز، با ما بازی کن.»