چپتر 245: با باد خونین بازی میکنم
چپتر 245: با باد خونین بازی میکنم
پادشاه سم برای لحظهای زبونش بند اومد.
چشماش رو باز و بسته کرد و پرسید: «داری ازم میخوای همین الان باهات بازی کنم؟ اونم با بودای اهریمنی؟»
«درسته.»
پادشاه سم کف دستش رو روی پیشونی گئوم موگوک گذاشت تا ببینه تب داره یا نه.
«این حتماً از عوارض جانبی قرص چی آسمانیه.»
بعد مچ دستش رو گرفت تا نبضش رو چک کنه.
«یه روز استراحت کردن مگه چقدر سخته؟»
گئوم موگوک جلوی پادشاه سم رو که میخواست از درِ پشتی فرار کنه، گرفت.
«لازم نیست اینقدر احساس سنگینی کنی. بالاخره منم پیشتم.»
«میتونستی ازم بخوای برم به میدان تمرین و دوباره واقواق کنم. آخه چرا داری این کار رو میکنی؟»
«میخوام یه روز استراحت کنم. در ضمن میخوام با شما هم بازی کنم، پادشاه سم. محض خاطر هردومون، بیاین امروز رو با هم بگذرونیم.»
درست وقتی پادشاه سم آهی کشید، سانگسئون از بیرون اعلام کرد که بودای اهریمنی از راه رسیده.
پادشاه سم نگاهی پر از فحش و ناسزا به گئوم موگوک انداخت و بیرون رفت.
«یه مهمان عالیرتبه اومده.»
«حالتون خوب بوده؟»
هر دو مرد با ادب و احترام با هم سلام و احوالپرسی کردن.
برخلاف قبل که پادشاه سم سعی داشت فرار کنه و میگفت با بودای اهریمنی راحت نیست، الان طوری رفتار میکرد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده و با وقارِ یه فرمانروای اهریمنی از مهمانش پذیرایی میکرد.
«این اولین بارتونه که به جنگل هزار سم میاین؟»
«بله. مناظری که توی راه دیدم واقعاً خیرهکننده بود.»
«جاهای بهتری هم هست.»
در حقیقت، پادشاه سم هیچوقت از معبد بودای زرین، محل اقامت بودای اهریمنی، دیدن نکرده بود.
اون که ترجیح میداد توی جنگل هزار سم در انزوا زندگی کنه، دلیلی نداشت به محل زندگی بقیه شهریاران اهریمنی سر بزنه.
بعد از تعارفات معمول، بودای اهریمنی به گئوم موگوک نگاه کرد.
«ارباب جوان دوم، پس شما اینجا بودین.»
طوری حرف میزد که انگار بدون اطلاع از حضور گئوم موگوک به اونجا اومده.
بازیگریش واقعاً خوب بود.
گئوم موگوک که بهخوبی میدونست بودای اهریمنی بهخاطر اون اومده، باهاش همراهی کرد.
«واقعاً! انگار سرنوشت ما اینه که همدیگه رو ببینیم، بودای اهریمنی. فکرش رو بکن، توی یه همچین جایی به هم برخوردیم.»
«انگار همینطوره.»
«دیدنتون واقعاً مایه خوشحالیه. بهنظر میرسه وقتهایی که اخیراً با هم گذروندیم بیهوده نبوده.»
گئوم موگوک حتی با وجود پادشاه سم در کنارشون، بدون تردید احساساتش رو بیان کرد.
پادشاه سم پرید وسط حرفشون و گفت: «پادشاه سم این وسط احساس تنهایی نمیکنه؟»
«چرا باید احساس تنهایی کنم؟»
«مگه کسی توی فرقه اصلی هست که از دوستی خاص شما خبر نداشته باشه؟»
منظورش همون واقواق کردنِ دوتاییشون توی میدان تمرین بود.
پادشاه سم به گئوم موگوک نگاه کرد و سرش رو تکون داد.
«از وقتی با ارباب جوان دوم آشنا شدم، انواع و اقسام اتفاقات عجیب رو تجربه کردم.»
بلافاصله بعد از اون، یه پیام تلهپاتیک از طرف پادشاه سم برای گئوم موگوک فرستاده شد.
—این یکی از همهشون عجیبتره!
گئوم موگوک سرش رو چرخوند و وانمود کرد که چیزی نشنیده.
بعد از خوشآمدگویی، پادشاه سم بودای اهریمنی رو به تالار مهمانِ جنگل هزار سم راهنمایی کرد.
«بفرمایین، از این طرف.»
اونجا شبیه یه کوشک ساده بود و فضای فوقالعادهای داشت که بهزیبایی با مناظر طبیعی اطراف ترکیب شده بود.
چون رفتوآمد اونجا کم بود، بهندرت ازش استفاده میشد، اما سانگسئون همیشه اونجا رو تمیز نگه میداشت.
یکیشون بهطرز غیرعادی جوون بهنظر میرسید و اون یکی بهطرز غیرعادی ریزجثه بود.
با حضور گئوم موگوک، این جمع واقعاً خاص بهنظر میرسید.
«کارهای بیرون از فرقهتون رو بهخوبی انجام دادین؟»
«به لطف نگرانی شما، بهخوبی انجام شد.»
گفتوگو از رونق افتاد و سکوت کوتاهی برقرار شد.
با اینکه بودای اهریمنی به ملاقات با آدمهای زیادی عادت داشت، اما حتی اون هم توی این موقعیت احساس معذب بودن میکرد.
اون تعامل چندانی با پادشاه سم نداشت و عادت کردن به اون چهره جوون واقعاً سخت بود.
البته میدونست که طرف مقابل هم ممکنه با دیدن اون همین حس رو داشته باشه.
پیام تلهپاتیک پادشاه سم به گئوم موگوک رسید.
—همین الانشم دارم خفه میشم، اونوقت تو میخوای بازی کنی؟ ترجیح میدم یه مبارزه مرگ و زندگی داشته باشم.
اونطوری بیشتر خوش میگذشت.
خوشبختانه سانگسئون با آوردن چای، اون فضای سنگین رو شکست.
«این چای طعم فوقالعادهای داره!»
گئوم موگوک با خیال راحت چایش رو مینوشید، اما بودای اهریمنی فقط با فنجونش ور میرفت و اون رو به لبش نزدیک نمیکرد.
اگه یکی از زیردستهای خودش مثل گئوم موگوک اینقدر بیخیال اینجا چای میخورد، سرش فریاد میکشید.
داری چایی رو که پادشاه سم تعارف کرده میخوری؟ احمق! ترجیح میدم با دستای خودم بمیری! پادشاه سم بین همه همینقدر ترسناک بود.
«راستش رو بخواین، من امروز بهخاطر ارباب جوان دوم اومدم اینجا.»
بودای اهریمنی نگاهی به گئوم موگوک انداخت و ادامه داد: «شنیدم که ارباب جوان دوم اینجاست، برای همین اومدم ببینمشون. این اواخر، از معاشرت با ایشون واقعاً لذت میبرم.»
گئوم موگوک بهوضوح حس میکرد که این بودای اهریمنی دیگه اون آدم سابق نیست.
اون داشت جنبه جدیدی از خودش رو نشون میداد، مثل کسی که تمام داروندارش رو روی معاملههای اخیرش با اون شرط بسته بود.
چنین صراحتی اصلاً با شخصیت بودای اهریمنی جور در نمیاومد.
«کنجکاوم بدونم. شما معمولاً وقتی با ارباب جوان دوم ملاقات میکنین، درباره چی حرف میزنین، پادشاه سم؟»
پادشاه سم جواب داد: «امروز صداش کردم و ازش خواستم یه کم نظافت کنه.»
بودای اهریمنی با شنیدن این حرف از تعجب جا خورد.
فکر کرد پادشاه سم داره نارضایتیش رو از سوال اون نشون میده.
«انگار حرف بیجایی زدم.»
درست همون موقع، گئوم موگوک وارد بحث شد.
«واقعاً نظافت کردم.»
گئوم موگوک طوری که انگار داشت شکایت میکرد، به بودای اهریمنیِ غافلگیرشده گفت: «فکر کردین من فقط با زبون ریختن با شهریاران اهریمنی صمیمی شدم؟ منم کلی تلاش کردم.»
اگه واقعاً تا حد نظافت کردن پیش رفته بود، یعنی شکایت گئوم موگوک از خستگی فقط یه نقشه نبوده.
«با این حال، باید توی انتخاب کارهاتون دقت بیشتری بکنین.»
این جمله رو اضافه نکرد که: «شما کسی هستین که میتونین اهریمن آسمانی بشین.»
هرچی نباشه، هدفش این بود که جلوی اهریمن آسمانی شدنِ اون رو بگیره.
دوباره سکوت معذبکنندهای برقرار شد.
بهعبارت دیگه، این حرف کنایهای بود به اینکه پادشاه سم بدون ملاحظه به اون کار سپرده.
با این حال، پادشاه سم ناراحتیش رو به بودای اهریمنی نشون نداد.
در عوض میتونست تلافیش رو سر گئوم موگوک دربیاره.
—شنیدی چی گفت؟ از اون حرفایی که آدم رو معذب میکنه. چطوری قراره با این آدم بازی کنم؟
—قصد بدی نداشت. خودتون که میدونین، نه؟
—من حتی بلد نیستم تنهایی بازی کنم، اونوقت چطوری با بقیه بازی کنم؟
و فقط اون نبود.
گئوم موگوک و بودای اهریمنی هم مردهایی بودن که توی تمام عمرشون حتی یک بار هم بازی نکرده بودن.
برای همین بود که گئوم موگوک میخواست اوقات خوشی رو با اونها داشته باشه.
این فرصتی نبود که همیشه پیش بیاد.
—اول، چطوره یه گشتی توی جنگل هزار سم بزنیم؟
هنوز پیام تلهپاتیک گئوم موگوک تموم نشده بود که پادشاه سم رو به بودای اهریمنی کرد و گفت:
«حالا که اینهمه راه رو اومدین، گشتی توی جنگل هزار سم میزنیم.»
بودای اهریمنی میخواست بگه دفعه بعد میبینه، اما گئوم موگوک زودتر از جاش پرید.
«بیاین بریم. خوش میگذره.»
و به این ترتیب، پادشاه سم اونها رو به داخل جنگل هزار سم برد.
جنگل هزار سم وسیع و انبوه بود.
بعد از حدود پانزده دقیقه پیادهروی، به یه جنگل بامبوی باشکوه رسیدن که یه مسیر پیادهروی داشت.
«اوه، نمیدونستم یه همچین جایی هم وجود داره.»
این سمتی بود که گئوم موگوک تا حالا نرفته بود.
بعد از جنگل بامبو، یه درخت کهنسال ایستاده بود که حتماً هزار سال قدمت داشت و فراتر از اون، دشتی از گلهای بینامونشان بود که کاملاً شکوفا شده بودن.
هر سه نفر که محو تماشای مناظر زیبا شده بودن، آروم قدم میزدن.
حتی بودای اهریمنی که اولش تمایلی نداشت، کمکم غرق در مناظر جنگل هزار سم شد.
مدام جملاتی مثل «چقدر عالیه» از دهنش خارج میشد.
«مراقب باشین.»
یه مار رنگارنگ روی یه درخت داشت زبون میزد.
«اون یه مار صد خاله. زهر مهلکی داره که حتی یه استاد هم بدون پادزهر نمیتونه یه روز دووم بیاره.»
گئوم موگوک با خودش فکر کرد که حتماً پادشاه سم روی اون مار هم اسم گذاشته.
توی راه، گئوم موگوک درباره گیاهان دارویی سمی، حشرات و مارهایی که میدید سوال میپرسید و پادشاه سم با اشتیاق زیاد دربارهشون توضیح میداد.
بودای اهریمنی فکر میکرد کارهای گئوم موگوک تلاشی برای خوشخدمتی به پادشاه سم هست.
«باید اعتراف کنم، آدم کوشاییه.»
اما گئوم موگوک درباره هر چیزی که فکرش رو بکنین سوال میپرسید.
پادشاه سم هم به نوبه خود هر چه میدانست به او گفت و گئوم موگوک با نهایت جدیت به حرفهایش گوش داد.
در همان لحظه، بودای اهریمنی نظری داد.
«ارباب جوان دوم خیلی کنجکاون.»
«آدم مگه توی زندگیش چند بار فرصت پیدا میکنه که توضیحات درباره سموم رو مستقیماً از زبون خودِ پادشاه سم بشنوه؟»
گئوم موگوک در واقع تمام تلاشش را میکرد تا هر چه پادشاه سم میگوید را حفظ کند.
برای خودش که مصون از تمام سموم بود فرقی نمیکرد، اما کسی چه میدانست که چه زمانی ممکن است شخص دیگری مسموم شود؟
بودای اهریمنی هم در کنار آنها به توضیحات گوش میداد.
او که همیشه خودش در حال آموزش دادن بود، بعد از مدتها چیزهای زیادی را برای اولین بار یاد گرفت.
لذت خاصی در یادگیری نهفته بود.
بعد از مدتی پیادهروی، به درهای رسیدند که آبشاری از آن سرازیر بود.
سووووووووو.
تصمیم گرفتند لحظهای آنجا استراحت کنند.
«گرمه، پس میرم یه آبی به تنم بزنم.»
گئوم موگوک با بیخیالی لباس بالاتنهاش را درآورد و به داخل آب پرید.
«بودن با ارباب جوان دوم خوبه. هیچوقت خستهکننده نیست.»
پادشاه سم در تایید حرف بودای اهریمنی سر تکان داد.
اگر در این لحظه بدون گئوم موگوک فقط حوصلهاش سر میرفت، باز هم جای شکرش باقی بود، اما برای پادشاه سم، این یک عذاب بود.
درست زمانی که پادشاه سم داشت فکر میکرد که آیا خودش هم به داخل آب بپرد یا نه، بودای اهریمنی بحث جانشین را پیش کشید.
«اعتراف میکنم که جریان اوضاع داره به نفع ارباب جوان دوم تغییر میکنه. برای همینه که ارباب جوان اول به شدت به حمایت شما نیاز دارن، پادشاه سم.»
بودای اهریمنی قصد داشت از این فرصت برای گرفتن یک تایید رسمی از پادشاه سم برای ارباب جوان اول استفاده کند.
«اینکه ارباب جوان اول رهبر فرقه بهتری میشن یا ارباب جوان دوم، چیزیه که هیچکس نمیتونه بدونه، مگه نه؟»
با دیدن سر تکان دادن پادشاه سم، بودای اهریمنی به صحبت ادامه داد.
«وقتهایی هست که وقتی به ارباب جوان دوم نگاه میکنم، میترسم. نگرانم که شور و اشتیاق عجیبش کل دنیای رزمی رو به مسائل ما بکشونه.»
در این هنگام، پادشاه سم که تا آن لحظه ساکت گوش میداد، ناگهان لب به سخن گشود.
«و مگه این اتفاق بدیه؟»
«نه اینکه بد باشه، اما...»
«من معتقدم نباید نگران این شور و اشتیاق باشیم، بلکه باید نگرانِ نبودنش باشیم.»
هرچند پادشاه سم در معاشرت ناشی بود، اما منظورش را واضح بیان کرد.
در مقابل، بودای اهریمنی ضربهای را درست در جایی که درد میکرد، حس کرد.
او همیشه آرزو داشت که ارباب جوان اول حتی ذرهای از شور و اشتیاق گئوم موگوک را داشت.
پادشاه سم به گئوم موگوک نگاه کرد.
گئوم موگوک که در حال شنا کردن بود، حالا در حالی که زیر آبشار میرفت، فریاد میزد.
اصلاً معلوم نبود که از روی لذت فریاد میزند یا از درد.
«من فکر میکنم ارباب جوان دوم برای اهریمن آسمانی شدن مناسبترن.»
بودای اهریمنی از حرف پادشاه سم جا خورد.
پادشاه سم، گئوم موگوک را انتخاب کرده بود.
«فقط چون هنرهای رزمیش قویه و زبونبازتره که دلیل نمیشه اهریمن آسمانی بهتری بشه، میشه؟»
«دلیلش این نیست. من یه چیزی توی ارباب جوان دوم میبینم.»
«چی میبینین؟»
پادشاه سم به گئوم موگوک که زیر آبشار نشسته بود و سر و صدا راه انداخته بود نگاه کرد و گفت: «من سرنوشتمون رو میبینم.»
پادشاه سم اعتراف کرد که چون دنیای خودش را ترجیح میدهد، در درک احساسات دیگران خوب نیست.
اما او این را حس میکرد.
هر چه بیشتر به گئوم موگوک نگاه میکرد، بیشتر حس میکرد که سرنوشت بزرگی به آنها نزدیک میشود.
او معتقد بود دقیقاً به این دلیل میتواند آن را حس کند که زمان زیادی را در دنیای خودش سپری کرده است.
این چیزی بود که بودای اهریمنی، که درگیر روابط بیشمار بود، هرگز نمیتوانست ببیند.
«شما فریب نیتهای ارباب جوان دوم رو خوردین. گرفتار نقشهها و کلکهای اون شدین.»
«اگه ارباب جوان دوم اونجور آدمی بود، درخواست امروزش از من این میبود که شما رو متقاعد کنم، بودای اهریمنی.»
«پس از شما چی خواست؟»
«اون خواست که ما سه نفر امروز با هم خوش بگذرونیم و بازی کنیم.»
«!»
برای لحظهای، فکری از ذهن بودای اهریمنی گذشت.
آه، شکست دادن ارباب جوان دوم کار راحتی نخواهد بود.
چطور میتوانم در برابر دیوانهای مثل او پیروز شوم؟ اعتمادبهنفسی که در ابتدا داشت، در لحظه فروکش کرد.
«اگه ارباب جوان دوم اهریمن آسمانی بشه، ممکنه باد خونینی وزیدن بگیره.»
«ارباب جوان دوم هم با اون باد خونین بازی خواهد کرد.»
بودای اهریمنی دیگر چیزی نگفت.
او حس کرد که تصمیم پادشاه سم قطعی است.
«این کار آسون نخواهد بود.»
اگر نمیتوانست نظر پادشاه سم را تغییر دهد، تنها شهریاران اهریمنی که از ارباب جوان اول حمایت میکردند، خودش و اهریمن مشت بودند.
و حتی حمایت اهریمن مشت هم فقط جزئی بود.
در همین لحظه، گئوم موگوک که زیر آبشار تظاهر به تزکیه میکرد، به سمت آنها شنا کرد.
«تمرین آبشار من رو دیدین؟ حس یه رزمیکار رو داشتم که با تمرینات سخت رویای انتقام رو توی سرش میپرونه...»
پادشاه سم بدون اینکه تا آخر به حرفهای او گوش دهد، بلند شد و گفت: «هنوز چیزهای بیشتری برای دیدن هست. بیاین بریم.»
بودای اهریمنی هم از جا پرید و به دنبال او رفت.
گئوم موگوک در حالی که از آب بیرون میآمد فریاد زد:
«چرا؟ مگه کار اشتباهی کردم؟ بیاین با هم بریم! هی، بذارین اول لباسام خشک بشه!»
به آنها گفته بودم که استراحت کنند.
به نظر میرسید در آن زمان کوتاه گفتگوی مهمی داشتهاند.
خب، چطور افرادی که در تمام عمرشان بازی نکرده بودند، میتوانستند به این راحتی بازی کنند؟ همین که با هم نمیجنگیدند خودش جای شکر داشت.
هواااااااا!
گئوم موگوک در حین راه رفتن، انرژی یانگ غایی خود را آزاد کرد.
بخار از بدنش بلند شد و لباسهایش در یک لحظه شروع به خشک شدن کردند.
* * *
از پادشاه سم سپاسگزار بودم.
او تمام تلاشش را میکرد تا خواسته مرا برآورده کند.
در غیر این صورت، چنین پیشنهادی نمیداد.
«بیاین یه شرطبندی کنیم.»
با شنیدن کلمه «شرطبندی»، بودای اهریمنی از خود علاقه نشان داد.
او کنجکاو بود که چه نوع شرطبندیای است؛ او روحیه رقابتطلبی قویای داشت و از خودِ شرطبندی لذت میبرد.
«چه جور شرطبندیای؟»
«توی این جنگل، یه گیاه سمی به اسم گیاه دارویی هفت زندگی وجود داره که برگهای هفتپر و میوههای بنفش داره. بیاین شرط ببندیم کی زودتر پیداش میکنه.»
«این برای ما خیلی ناعادلانه نیست؟ پادشاه سم باید به جغرافیای اینجا کاملاً مسلط باشن.»
«منم نمیدونم گیاه دارویی هفت زندگی کجاست. با اطمینان میدونم که وجود داره، اما تا حالا نتونستم پیداش کنم، انگار تقدیرم نبوده که مال من باشه.»
از آنجایی که او به نظر نمیرسید آدمی باشد که درباره چنین چیزی دروغ بگوید، بودای اهریمنی دوباره پرسید: «اگه شرطبندیه، باید یه جایزهای هم داشته باشه.»
در حالی که آن دو در فکر بودند، من گفتم: «دفعه بعد که فرصتی پیش اومد، بازندهها برنده رو به یه ضیافت نوشیدنی مفصل توی میخانه می روان مهمون میکنن.»
پادشاه سم و بودای اهریمنی سر تکان دادند.
آتش رقابت در چشمان بودای اهریمنی شعلهور شد.
برای او، حداقل، این چیزی فراتر از یک شرطبندی ساده سرِ نوشیدنی بود.
«خیلی خب. انجامش میدیم.»
و به این ترتیب، ما در جستجوی گیاه دارویی هفت زندگی به این طرف و آن طرف رفتیم.
مدت زیادی جستجو کردیم، اما پیدا کردنش آسان نبود.
من حتی از تکنیک چشم الهی خودم هم استفاده کردم اما نتوانستم آن را پیدا کنم.
«پیداش کردم!»
کسی که گیاه دارویی هفت زندگی را پیدا کرد، بودای اهریمنی بود که با جثه کوچکش در جنگل این سو و آن سو دویده بود.
من و پادشاه سم با استفاده از هنرهای سبکخیزی به سمت او شتافتیم.
«همینه؟»
«اوه! خودشه! این گیاه دارویی هفت زندگیه.»
پادشاه سم واقعاً متاثر به نظر میرسید.
«فکرشو بکن که همچین چیز باارزشی رو پیدا کردی. تو واقعاً توی جمعآوری گیاهان روحی استعداد داری. دفعه بعد، بیا به اون جنگل اونطرفی هم بریم.»
پادشاه سم در حالی که صحبت میکرد، با دقت گیاه دارویی هفت زندگی را از خاک بیرون آورد.
او آنقدر جدی به نظر میرسید که محض احتیاط از او پرسیدم: «شما که این شرطبندی رو به خاطر این راه ننداختین که به گیاه دارویی هفت زندگی نیاز داشتین، داشتین؟»
برای لحظهای، پشتِ پادشاه سم که در حال کندن گیاه بود، لرزید.
او با دقت گیاه دارویی هفت زندگی را در ردای خود قرار داد و به بودای اهریمنی گفت: «دفعه بعد که اومدین، بیاین دوباره بریم بیرون و بازی کنیم. شما هر وقت بخواین قدمتون روی چشم، بودای اهریمنی!»
پادشاه سم بعد از خداحافظی، با جهشی از آنجا دور شد.
به همین راحتی رفت.
همانطور که قامت پادشاه سم در دوردست ناپدید میشد، بودای اهریمنی با حالتی که میگفت «این دیگه چی بود؟» به من نگاه کرد.
«سرمون کلاه رفت! اون از ما به عنوان گیاهجمعکن استفاده کرد!»
بودای اهریمنی حرف مرا، که میتوانست حقیقت داشته باشد، به شوخی گرفت.
«اون حتماً اینجا خیلی معذب بوده.»
از دور، پادشاه سم نگاهی به من انداخت.
نگاهش میگفت: «بهم خیلی خوش گذشت.»
و...
«تلاشهای من همینجا تموم میشه. حالا نوبت توئه.»