چپتر 248: کی قراره منو بکشی؟
چپتر 248: کی قراره منو بکشی؟
گئوم مویانگ بعد از ترک اقامتگاه بودای اهریمنی، آروم توی حیاط داخلی فرقه الهی اهریمن آسمانی قدم زد.
اون در حالی که راه میرفت، با دقت به تکتک ساختمونهای حیاط داخلی نگاه میکرد.
قبلاً هیچوقت به این ساختمونها با این جزئیات نگاه نکرده بود.
رزمیکارهایی که مشغول نگهبانی بودن، با احترام بهش سلام کردن.
وقتی گئوم مویانگ جواب سلامشون رو داد، رزمیکارها با تعجب به همدیگه نگاه کردن و نگاههای پرسشگرانهای بینشون رد و بدل شد.
گئوم مویانگ همیشه با عجله از کنارشون رد میشد، برای همین هیچوقت قبلاً درستوحسابی جواب سلامشون رو نداده بود.
گئوم مویانگ با عبور از حیاط داخلی، به تالار مشت شرقی رسید.
با اینکه دیر وقت بود، اهریمن مشت بیدار بود.
گئوم مویانگ به دنبال رزمیکارِ همراه، به جلوی صخره رسید.
اهریمن مشت که جلوی صخره ایستاده بود، بدون اینکه برگرده، صحبت کرد.
«قصد دارم این صخره رو با یه ضربه خرد کنم. این رویای منه.»
گئوم مویانگ به صخره نگاه کرد.
اون صخره عظیم و بیانتها انگار داشت اعلام میکرد که این یه کار غیرممکنه.
گئوم مویانگ فکر کرد که حتی برای اهریمن مشت هم این کار سخت باشه.
«اگه شما باشین، اهریمن مشت، حتماً به اون رویا میرسین.»
تازه اون موقع بود که اهریمن مشت به سمتش برگشت.
«سلام عرض میکنم، اهریمن مشت.»
«ارباب جوان اول، خوش اومدین.»
هر بار که گئوم مویانگ چهره ترسناک اهریمن مشت رو میدید، چهرهای که حتی مجسمههای اهریمنیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی رو هم در مقایسه با خودش مهربون نشون میداد، ناخودآگاه لرزه به تنش میافتاد.
«عذر میخوام که این وقت شب مزاحم شدم.»
«اصلاً حرفش رو هم نزن. برای جلسه تمرین اواخر شب بیدار بودم.»
در کمال تعجب، اهریمن مشت هنوز توی جلسات تمرین اواخر شب شرکت میکرد.
گئوم موگوک از وقتی که فرقه رو ترک کرده و برگشته بود، نتونسته بود شرکت کنه، اما لی آن و چئون سو-هی مرتباً حضور داشتن.
اهریمن مشت نمیخواست جوری به نظر برسه که انگار فقط چون گئوم موگوک اونجا نیست، دیگه نمیخواد شرکت کنه.
به همین خاطر میرفت، اما این روزها به خاطر چئون سو-هی هیچوقت اون رو از دست نمیداد.
اولش که گئوم موگوک بهش اشاره کرده بود متوجه نشد، اما با گذشت زمان، فهمید که استعداد و شخصیت اون دختر شایسته اهریمن مشتِ بعدی بودنه.
برای همین، وسط تمرین، بهش درسهای جداگانهای میداد.
اهریمن مشت این جلسات تمرین اواخر شب رو لذتبخش میدید.
راستش رو بخواین، شاید به خاطر این بود که با دو زن جوان و زیبا همراه بود.
شاید به خاطر چئون سو-هی بود که احترام مطلقی برای اهریمن مشت قائل بود، یا شاید هم لی آن که گاهی با یه شوخی غیرمنتظره اون رو به خنده میانداخت.
برای اون که زندگیش رو وقف آموزش کرده بود، این جلسات تمرین اواخر شب به زمانی بسیار ارزشمند و لذتبخش تبدیل شده بود.
«خب، چی باعث شده بیای اینجا؟»
فقط از همین ملاقاتش در دل شب، اهریمن مشت میتونست حسش کنه.
اینکه گئوم مویانگ در آستانه یه تصمیم بزرگ قرار داره.
«شما تنها کسی هستین که رسماً حمایتتون رو از من اعلام کردین، اهریمن مشت.»
«من مردی نیستم که زیر قولم بزنم.»
«اگه این قول رو بعد از ملاقات با موگوک میدادین، باز هم سرش میموندین؟»
اهریمن مشت با دقت به گئوم مویانگ خیره شد.
از اونجایی که گئوم مویانگ هنوز به چهره اهریمن مشت عادت نکرده بود، سرش رو کمی پایین آورد تا با نگاهش روبهرو نشه.
«اگه اونطوری بود، حمایتم رو از ارباب جوان دوم اعلام میکردم.»
گئوم مویانگ در واقع خوشحال بود که اهریمن مشت انقدر صادقانه جواب داد.
چون میدونست اهریمن مشت چنین مردیه، امروز به دیدنش اومده بود.
«موگوک چه جور آدمیه؟»
«مگه تو که برادر بزرگترشی، بهتر نمیدونی؟»
«نه، من خوب نمیشناسمش.»
نگاه اهریمن مشت دوباره به سمت صخره برگشت.
«من همون حرفی رو به ارباب جوان دوم زدم که الان به تو گفتم. اینکه رویای من خرد کردن این صخرهست.»
گئوم مویانگ کنجکاو بود.
گئوم موگوک چه جوابی داده بود؟
«اون گفت که اون هم میخواد خردش کنه.»
گئوم مویانگ در اون لحظه حسش کرد.
اینکه حداقل برای اهریمن مشت، اون کلمات جواب درست بودن.
«یه روزی، کسی که این صخره رو خرد میکنه ممکنه همون ارباب جوان دوم باشه. برادر کوچیکترت چنین آدمیه.»
حتماً به خاطر همین تفاوتهای کوچیک بود.
این تفاوتهای کوچیک روی هم جمع شده بودن و شکافی رو ایجاد کرده بودن که الان بین گئوم موگوک و خودش وجود داشت.
«اون حرفها نمیتونستن دروغ باشن؟ نمیتونست اون حرفها رو فقط برای اینکه خودش رو توی دل شما جا کنه زده باشه، اهریمن مشت؟»
حرف رقتانگیزی بود، چیزی که معمولاً نمیگفت، اما گئوم مویانگ در حالی که احساسات صادقانهش رو فاش میکرد، مصمم به نظر میرسید.
«البته که ممکنه.»
«پس چرا باورش کردین؟»
اهریمن مشت میفهمید گئوم مویانگ چه حسی داره.
گئوم موگوک حتی میتونست اونها رو هم دور انگشتش بچرخونه، پس برای گئوم مویانگِ جوان غیرممکن بود که بتونه باهاش مقابله کنه.
«چون ارباب جوان دوم با کارهای خودش بهم ثابت کرد. اون به تالار مشت شرقی اومد و راهش رو از مشتهای سفید تا مشتهای سیاه باز کرد.»
«با مهارتهای هنرهای رزمیِ موگوک، این کار سختی نبود!»
اهریمن مشت با آرامش از گئوم مویانگِ مضطرب پرسید: «اگه انقدر کار راحتی بود، پس چرا تو انجامش ندادی؟»
«!»
گئوم مویانگ نمیتونست جواب بده.
خودش هم میدونست.
اینکه چیزی که اهریمن مشت دربارهش حرف میزد، فقط بحث مهارت هنرهای رزمی نبود.
اینکه وقتی عمل به دنبال حرف بیاد، باور قدرت میگیره.
نگاه اهریمن مشت دوباره به سمت صخره برگشت.
بعد از لحظهای، گئوم مویانگ پرسید: «میتونم یه سوال آخر بپرسم؟»
«بپرس.»
«فکر میکنین اگه موگوک اهریمن آسمانی بشه، برای فرقه بهتره؟»
«چرا این رو از من میپرسی؟»
«چون بین تمام شهریاران اهریمنی، حس کردم شما صادقانهترین جواب رو میدین.»
اهریمن مشت برای لحظهای غرق در فکر شد.
پیشحسی داشت که جوابش تاثیر بزرگی روی گئوم مویانگ میذاره.
با این وجود، اهریمن مشت صادقانه صحبت کرد.
«قبل از اینکه جواب بدم، این یه چیز رو میگم. صرفنظر از جوابم، موضع رسمی من در حمایت از تو تغییر نمیکنه.»
«ممنونم.»
اهریمن مشت به گئوم مویانگ خیره شد و بدون هیچ اثری از عذرخواهی گفت: «من انتظارات بیشتری از فرقه الهی اهریمن آسمانیِ ارباب جوان دوم دارم.»
جواب بیرحمانهای برای گئوم مویانگ بود، اما اون صادقانه جواب داد.
اون کلمات پرواز کردن و به سنگینی در سینه گئوم مویانگ نشستن.
«ممنون که صادقانه صحبت کردین.»
گئوم مویانگ با صدایی لرزون با احترام تعظیم کرد و رو برگردوند.
قبل از رفتن، برای آخرین بار به صخره نگاه کرد.
با نگاه دوباره بهش، حتی جرئت فکر کردن به خرد کردنش رو هم نداشت.
اهریمن مشت رفتنِ اون رو تماشا کرد، بعد قدمهاش رو به سمت مخالف کج کرد تا به تمرین اواخر شب بره.
هیچ کلمه تسلیبخش یا تشویقکنندهای به زبون نیاورد.
چون صخرهای که به هر کس داده شده بود، باید توسط خودِ اون شخص پشت سر گذاشته میشد.
* * *
برادرم اومد به دیدنم.
برادرم که زیر نور ماه ایستاده بود و لباسهای رزمیِ آراستهای به تن داشت و شمشیرش کنارش بود، حس متفاوتی نسبت به همیشه داشت.
برادرم بیمقدمه باهام صحبت کرد.
«بیا با هم یه مبارزه داشته باشیم.»
میتونستم بفهمم.
اینکه قصد داره با نتیجه این مبارزه، جانشین رو تعیین کنه.
اینکه با علم به شکست خوردنش اومده بود.
«خوبه. خیلی وقت بود که دلم میخواست حسابی کتکت بزنم.»
«شوخی نمیکنم.»
«منم شوخی نمیکنم. برادر پلیدی که سعی کرد ترس از دنیای رزمی رو توی دل برادر کوچیکترش که قرار بود یه رزمیکار بشه بندازه، لایق کتک خوردنه، مگه نه؟»
«اگه انقدر باعث کینهت شده، پس حتماً همینطوره.»
«جوری حرف نزن که انگار چیز مهمی نیست.»
«با این حال، نمیگم که متاسفم.»
انگار که با هم توافق کرده باشیم، حرفی از مبارزه بر سر جایگاه جانشینی نزدیم.
فقط طوری رفتار کردیم که انگار داریم یه کینه قدیمی رو صاف میکنیم.
برادرم شمشیرش رو کشید و منم شمشیرم رو بیرون آوردم.
به جز زمان بچگی که با هم تمرین میکردیم، این اولین باری بود که شمشیرهامون رو اینطور به سمت هم نشونه میگرفتیم.
تکنیک شمشیر آسمان پرنده در برابر تکنیک شمشیر آسمان پرنده.
برادرم به استادی بزرگ ده ستاره رسیده بود و من به استادی بزرگ دوازده ستاره.
حتی بدون در نظر گرفتن این تفاوت، شکاف در تجربه، مهارت و نیروی درونی اونقدر عمیق بود که هیچ راهی نداشت برادرم بتونه منو شکست بده.
قصد نداشتم مراعاتش رو بکنم.
با این حال، بلافاصله سرکوبش نکردم و اجازه دادم برادرم از هر فرمی که بلده استفاده کنه.
«مراقب باش، دارم واقعاً بهت حمله میکنم.»
برادرم بعد از یه هشدار جدی، فرم اول یعنی تعادل آسمانی رو اجرا کرد.
وووش!
یه تکرشته از نور شمشیر پرواز کرد تا منو دو نیم کنه، اما تعادل آسمانی من سریعتر و قدرتمندتر بود.
کلنگ!
برادرم با دیدن اینکه فرم اولش بیهوده در هوا متلاشی شد، شوکه شد.
او با چهرهای غافلگیرشده، فرم دوم رو اجرا کرد، اما این بار هم یه فرم دوم قدرتمندتر اون رو خنثی کرد.
فرم سوم، فرم چهارم...
هر چی تبادل ضربات ادامه پیدا میکرد، ناامیدی برادرم عمیقتر میشد.
اون حتماً میدونست که من قویترم، اما احتمالاً فکرش رو هم نمیکرد که اینقدر قویتر باشم.
اهریمن تیغه آسمان خونین گفته بود که درهمشکستن کامل او وقتی فرصتش رو دارم، به صلاح خود برادرمه.
من با این حرف موافق بودم.
تمام مهارتهام رو تا حدی نشون دادم که برادرم احساس ناامیدی کنه.
این راهی بود که به نفع برادرم تموم میشد.
برای اینکه دیگه هیچوقت فکر دیگهای به سرش نزنه.
برای اینکه بپذیره جانشین نشدنش یه اتفاق تأسفبار نیست، بلکه یه امر طبیعیه.
برادرم حتماً داشت به یه دیوار نگاه میکرد.
دیواری بلندتر و بزرگتر از پرتگاهی که اهریمن مشت بهش خیره شده بود.
وقتی تکنیک شمشیر آسمان پرنده جواب نداد، برادرم با فریاد و چرخوندن شمشیرش حمله کرد.
اون حتماً با علم به اینکه شکست میخوره اومده بود.
اما وقتی شکست به یه واقعیت تبدیل شد، اون مستأصل شد.
«میخوام جانشین بشم!»
اما اون استیصال نمیتونست شکاف بین مهارتهای ما رو پر کنه.
طنینِ برخورد فلز بلند شد.
شمشیری که از دست برادرم پرتاب شده بود، روی زمین افتاد.
برادرم بعد از اینکه لحظهای با نگاهی مبهوت به شمشیر خیره شد، به من زل زد و گفت: «در واقع، نقشه داشتم با همین مشتها بزنمت.»
«البته! یه مرد با مشتهاش میجنگه!»
من شمشیر اهریمن سیاه رو توی غلافش برگردوندم و به برادرم گفتم: «اما چیکار میشه کرد؟ میدونی که، من شاگرد اهریمن مشت هستم.»
«... از هیچ فرمی استفاده نکن.»
با حرف برادرم، بلند خندیدم.
اینکه توی چنین موقعیتی چنین حرفی بزنه، نشونه خوبی بود.
خیلهخب، برادر.
حسابی ازت پذیرایی میکنم.
ما دو نفر با مشتهامون به هم کوبیدیم.
چه شمشیرزنی باشه، چه تکنیکهای مشت، یا حتی یه دعوای خیابونی ساده، چطور برادرم میتونست منو شکست بده؟
بوم! تپ!
مشتهای من به صورت و بدن برادرم میخورد.
این مجازاتی بود برای اینکه به خاطر خواستههای خودخواهانهاش، توی دل برادر کوچیکترش ترس انداخته بود.
باید این کینه رو صاف میکردیم.
بوم! تپ!
اینها مشتهایی بودن که برای بخشیدن برادرم زده میشدن.
برادرم حتی بعد از اینکه حسابی کتک خورد، هرگز از نیروی درونیش استفاده نکرد.
اون میتونست وقتی فرصتش رو داشت برای کشتن من تلاش کنه، اما نکرد.
حتی امتحانش هم نکرد.
دلیلش همینه.
دلیلی که قصد داشتم برادرم رو زنده برگردونم.
پدر احتمالاً زودتر از همه دیده بود. اینکه برادرم چه جور آدمیه.
و درست قبل از اینکه برادر از نفس افتادهام از حال بره!
تپ!
مشت برادرم درست وسط صورت من نشست.
یه ضربه محکم خوردم.
انگار توی قلبم منم یه جورایی نسبت به برادرم احساس پشیمانی و عذرخواهی داشتم.
اگه من بازگشت نکرده بودم، اون جانشین میشد.
اما برادر، جانشین شدن من به نفع تو هم هست.
بیا سعی کنیم توی این زندگی زنده بمونیم.
چه با هم خوب باشیم، چه با هم بجنگیم و جروبحث کنیم، بیا زنده بمونیم.
و به این ترتیب، مبارزهای که واقعاً مبارزه نبود، به پایان رسید.
برادرم که موفق شده بود ضربه آخر رو بزنه، با رضایت لبخند زد و طاقباز روی زمین افتاد.
هوو، هوو، هوو.
نفسنفس زدنهای برادرم، اون نفسها حاوی همه چیز بود.
تنفسش کمکم آروم شد.
تا اون موقع، منم کنار برادرم دراز کشیدم و به آسمون شب نگاه کردم.
برادرم در حالی که دراز کشیده بود، پرسید: «میتونی از پسش بربیای؟ میتونی خوب انجامش بدی؟»
شاید منتظر بود بگم نه، و به یه احتمال خیلی ضعیف امید داشت که بگم: «برادر، تو انجامش بده»، اما...
«میتونم بهتر از هر اهریمن آسمانی دیگهای در تاریخ انجامش بدم.»
«لعنتی!»
برادرم همونطور که دراز کشیده بود فریاد زد.
«آااااااااااااااااااااخ!»
طوری فریاد میزد که انگار دچار جنون شده.
خیلی از آدمها توی فرقه اصلی حتماً دارن این فریاد رو میشنون.
فریادی که داشت سرنوشت من و برادرم رو رقم میزد.
برادرم فریاد زدن رو متوقف کرد و آه بلندی کشید.
او تمام حسرتهای باقیموندهاش رو با اون نفس بیرون داد.
«واقعاً باید خوب انجامش بدی.»
«انجامش میدم.»
«جانشین فرقه الهی اهریمن آسمانی نباید وقتش رو با مسخرهبازی و شوخی بگذرونه. نباید اون کار رو بکنی!»
«اون به خاطر اینه که منو وقتی جدی هستم ندیدی. اون موقع التماسم میکنی که یه شوخی بکنم.»
«از این کارها نکن!»
«باشه.»
برادرم کاملاً از جانشین شدن دست کشیده بود.
برای همین این سوالش هم از ته دل بود.
«کی قراره منو بکشی؟ حداقل قبل از اینکه منو بکشی، بهم وقت بده تا به کارهام سروسامون بدم.»
«چرا سرت پر از این فکرهای منفیه؟ گیرم که تو تاریکی رو توی وجود من کاشتی، اما کی اون رو توی وجود تو کاشته؟»
«تو آدم عجیبی هستی.»
برادرم از همه چیز دست شسته بود، اما نیازی به این کار نبود.
چون من به برادرم نیاز داشتم.
«از این به بعد، باید بهم کمک کنی.»
«این حرفهای مزخرف رو نزن.»
«جدی میگم. من یه برادر که مثل عروسک خیمهشببازی باشه نمیخوام. یه برادر زخمی و افسرده نمیخوام. من برادر واقعی خودم رو میخوام.»
من اول بلند شدم و دستم رو به سمت برادرم که هنوز دراز کشیده بود دراز کردم.
بعد از اینکه از شر هوا موگی خلاص شدم، شاید حتی اون جایگاه رو به تو دادم.
نمیدونیم اون موقع چطور خواهیم بود.
پس برادر، دستم رو بگیر.
برادرم دستم رو نگرفت و خودش نشست.
همونطور که نشسته بود خون دماغش رو پاک کرد و گفت: «این خجالتآوره.»
«افتخار کن. یه برادر کوچیکتر فوقالعاده داری، مگه نه؟»
«میخوام بکشمش. جدی میگم.»
و لحظهای بعد.
برادرم دستش رو به سمت من دراز کرد.
دستی بود که دراز شده بود تا من بکشمش بالا.
لحظهای که اون دست دراز شده رو دیدم، قلبم از احساسات لبریز شد.
اونقدر حرف برای گفتن داشتم که اصلاً نتونستم چیزی بگم.
اون دست رو محکم گرفتم.
حس میکردم برادرم هم دستم رو به همون محکمی فشار میده.
با قدرت برادرم رو روی پاهاش کشیدم.
برادرم که لحظهای به من خیره شده بود، مشتش رو جلوی من بالا آورد و گفت: «اگه از این به بعد مثل یه جانشین درستوحسابی رفتار نکنی، یه کتک دیگه از من میخوری!»
به برادرم لبخند زدم.
این اولین باری بود که چون ازش خوشم میاومد، بهش لبخند میزدم.
«اگه کسی اذیتم کرد، میتونم صدات کنم، برادر؟»
«مرتیکهی دیوونه.»
برادرم اول از همه شروع کرد به راه رفتن به سمت تالار اهریمن آسمانی.
من به پدر گفته بودم که برادرم رو میارم، اما حالا برادرم داشت منو میبرد.
رزمیکارهای اهریمنی که نگهبانی میدادن، جا خوردن.
اینکه میدیدن دو برادر در دل شب، با صورتهای کبود و ورمکرده شونهبهشونهی هم راه میرن.
«نباید قبل از اینکه پدر رو ببینیم، یه کم دستوصورتمون رو بشوریم؟»
«باید همینطوری بریم تا بهش نشون بدیم چه برادر کوچیکتر شروری هستی که برادر بزرگترت رو کتک زدی.»
و بعد برادرم گفت: «وقتی خواستی منو بکشی، حتماً از قبل بهم بگو... و اگه کسی اذیتت کرد، حتماً بهم بگو.»
تندبادی وزید و رداهای ما رو به لرزه درآورد.
بادی بود که نوید یه شروع تازه رو میداد.