چپتر 25: به جای درستی اومدی.
چپتر 25: به جای درستی اومدی.
«قضیهی این یارو چیه؟»
گوون در حالی که به یانگ دانگ خیره شده بود، این را پرسید.
«یه ولگرده که هنوز ترتیبش رو ندادیم.»
«باید ترتیبش رو میدادی! قرارمون این بود که فقط زن و بچه رو تحویل بدی، مگه نه؟»
«خودم حسابش رو میرسم.»
«همین الان انجامش بده!»
یانگ دانگ شمشیرش را کشید و به من نزدیک شد.
اطمینان داشت که میتواند شکستم دهد.
با خودم فکر کردم که چهرهی جوانم در آینده قرار است باعث چقدر تکبر و سوءتفاهم شود و چند نفر دیگر مثل یانگ دانگ را به سمت خودش جذب کند.
«شبیه یه مشت اراذل و اوباشی هستید که به اربابشون خیانت کردن. واقعاً فکر میکنید بهتون پولی میده؟ احتمالاً برای اینکه دهنتون رو ببنده و پولی که قرار بود بهتون بده رو بالا بکشه، همهتون رو میکشه.»
با این حرف، چشمان گوون از خشم شعلهور شد.
«چی؟ یه مشت اراذل که به اربابشون خیانت کردن؟»
«فقط بهخاطر این بچه دارم مراعات میکنم.»
گوون از روی ناباوری خندید.
«این یارو یه جور عجیبی دیوونهست.»
«چون زدم به هدف دستپاچه شدی، نه؟ واقعاً نقشه داشتی بکشیش و پول رو برداری، مگه نه؟ نکن. اون برای اینکه تا اینجا برسه، تمام همراهاش رو کشته.»
گوون که نمیتوانست افکار درونیاش را پنهان کند، چهرهاش سرخ شد.
«این ولگرد بیارزش...!»
گوون رو به زیردستانش فریاد زد:
«اول اون مرتیکه رو بکشید!»
سه مرد نقابدار قدم به جلو گذاشتند.
«دیدی؟ گفت "اول اون مرتیکه". این یعنی بعد از من، نوبت توئه.»
یانگ دانگ با شنیدن این حرف نتوانست سردرگمیاش را پنهان کند.
«حتی اگه بخوام فرار کنم، اول باید پولم رو بگیرم.»
یانگ دانگ که یک قدم به عقب برداشته بود، از ترس از جا پرید.
«این چه اراجیفیه؟ من کی خواستم فرار کنم؟»
درست در همان لحظهای که با عصبانیت فریاد میزد...
شووو!
سلاح پنهانی که گوون در یک حملهی غافلگیرانه پرتاب کرده بود، هوا را شکافت.
یانگ دانگ که نتوانست از سلاحی که ناگهان به سمتش پرتاب شده بود جاخالی بدهد، روی زمین افتاد.
در حالی که به یانگ دانگِ مرده نگاه میکردم، گفتم:
«احمق خیلی ناشیانه عمل کرد.»
سپس رو به گوون ادامه دادم:
«وقتی اینطوری زندگی کنی، آخرش همین میشه. حالا نوبت توئه.»
این بار با گوون صحبت کردم.
«تو هم دقیقاً مثل اونی. حداقل باید یکیشون رو زنده نگه میداشتی تا جلوی من بایسته. چطور میتونی فقط چون عصبانی شدی بکشیش؟ اگه نتونید اعصابتون رو کنترل کنید، چطور میخواید زیاد زنده بمونید؟»
«تا کی میخواید به اراجیف این مرتیکه گوش بدید؟»
با فریاد گوون، سه مرد نقابدار شمشیرهایشان را کشیدند و نزدیک شدند.
در واقع، آنها آنقدر مهارت داشتند که نیازی نبود یانگ دانگ را به عنوان سپر زنده نگه دارند.
به زن نگاه کردم و با اشاره به او فهماندم که چشمان بچه را بپوشاند.
زن بچه را در آغوش گرفت و چشمها و گوشهایش را پوشاند.
این مبارزه را طولانی نکردم.
قبل از اینکه آنها بتوانند حمله کنند، من پیشدستی کردم.
از گام پادشاه دنیای زیرین، یکی از فنون چهار گام باد الهی، استفاده کردم.
من تازه به سطحی از تسلط رسیده بودم که شبیه به برداشتن اولین قدمهای یک کودک بود، اما همین هم حریفانم را به نوزاد تبدیل میکرد.
هیچ فرصتی برای دفاع به آنها داده نشد.
در یک چشمبهمزدن، درست مقابل حریفم بودم و لحظهای که متوجه حضورم شد، گلویش شکافته شد.
میتوانستم ببینم که چشمان مرد دوم از پشت نقابش گشاد شده است.
اگر میتوانستم افکارش را بخوانم، چیزی شبیه به «آخ! چی...» بود، قبل از اینکه گلوی او هم بریده شود.
مرد نقابدار سوم حتی با وجود اینکه دو همراهش کشته شده بودند، نتوانست واکنش مناسبی نشان دهد.
در واقعیت، زمانی کمتر از یک پلکزدن سپری شده بود.
با اضافه شدن چهار گام باد الهی به هنرهای رزمی اصلیام، این حملهای بود که آنها حتی با صد سال آمادگی هم نمیتوانستند مسدودش کنند.
درست مثل قبل، با گام پادشاه دنیای زیرین به مرد نقابدار سوم نزدیک شدم و با تکنیک شمشیر آسمان پرنده او را از پا درآوردم.
گوون با چهرهای سرشار از وحشت به من خیره شده بود.
از دید او، انگار سه ضربهی شمشیر همزمان ظاهر شده بودند و زیردستانش همگی با هم از پا درآمده بودند.
«تکنیک شمشیر سریع؟»
«من حتی از تکنیک شمشیر سریع هم استفاده نکردم، اما حدس میزنم الان از نظر تو اینطوری به نظر بیاد.»
«تـ... تو کی هستی؟»
صدای گوون از ترس میلرزید.
به جای جواب دادن، از زن پرسیدم:
«اون مرد کیه؟»
«اون گوون وون هستش، یکی از خادمهایی که از خانوادهی ما محافظت میکرد. من گئوم سا-یئون هستم، دخترِ ارباب عمارتِ عمارت زرین.»
«عمارت زرین!»
خودم را متعجب نشان دادم، اما در حقیقت، از قبل هویت او را میدانستم.
پدر این زن، گئوم آه-سو بود؛ بازرگان بزرگی که در میان ده نفر برتر سرزمینهای مرکزی قرار داشت، ثروتمندترین مرد فوجیان و ارباب عمارت زرین.
این همان دلیلی بود که اینهمه راه سفر کرده بودم.
شورش عمارت زرین.
این همان اتفاقی بود که ایم چو دربارهاش به من گفته بود.
واقعهای که در آن، ارباب عمارت زرین توسط مورد اعتمادترین خادمش مورد خیانت قرار گرفت و کشته شد.
دختر ارباب عمارت که به دلیل تغییر ناگهانی در برنامهاش از چنگال تبهکاران گریخته بود، سعی کرد با استخدام یک ولگرد فرار کند، اما در نهایت همهی آنها جانشان را از دست دادند.
«میخوام شما رو استخدام کنم، ارباب جوان. خواهش میکنم، به ما کمک کنید.»
«شرایط تغییر کرده، پس دستمزد من هم بالا رفته.»
«باعث خوشحالیه. ما از پس هر قیمتی برمیآیم، هر چقدر هم که بالا باشه. خواهش میکنم، اون مرد رو بکشید و پدرم رو نجات بدید.»
با این حرف، گوون وون شروع به التماس کرد:
«از جونم بگذر و به ما ملحق شو. من با ارشد صحبت میکنم تا بیشتر از اون زن بهت پول بده!»
«پول بیشتر از دخترِ ارباب عمارت؟ چطوری؟»
برای لحظهای، گوون وون زبانش بند آمد.
به سمتش قدم برداشتم و با سردی سرزنشش کردم:
«گفتی یه خادم بودی؟ پس جای تو باید جلوی اون زن و بچه باشه.»
گوون وون ناامیدانه سعی کرد از شمشیرم جاخالی بدهد، اما تفاوت مهارتهای ما چیزی نبود که با یک تلاش مذبوحانه برای بقا جبران شود.
شمشیرم گوشت و استخوان گوون وون را شکافت و حتی قلبش را سوراخ کرد.
او با یک فریاد فرو ریخت.
گئوم سا-یئون تنها پس از دیدن مرگ او بود که احساس آرامش کرد.
البته، او همچنان چشمها و گوشهای بچه را محکم پوشانده بود.
جسد گوون وون و مردان نقابدار را جستجو کردم و خنجرهایشان را برداشتم تا به عنوان سلاح پنهان از آنها استفاده کنم.
جایی که از این به بعد باید میرفتم، پر از دشمن بود.
«بیا بریم.»
«اول باید یانگِ من رو به یه جای امن ببریم.»
همانطور که روی صندلی سورچی مینشستم، گفتم:
«سوار شو. در حال حاضر امنترین جا، کنار منه.»
تردید گئوم سا-یئون طولانی نشد.
او مهارتهای مرا از نزدیک دیده بود و اگر من نبودم، در هر صورت کشته میشد.
وقتی با بچهاش سوار شد، کالسکه دور زد و با سرعت در همان مسیری که آمده بود، شروع به حرکت کرد.
***
یو سانگ.
ارباب عمارت خاندان یو، قبیلهی محافظ عمارت زرین و مغز متفکر خیانت امروز.
او ده سال تمام برای انجام نقشهی امروز آماده شده بود.
در طول این سالها، او رزمیکاران کلیدی عمارت زرین را با خود همراه کرده بود، برخی را با صحنهسازی حوادث از میان برداشته بود و کسانی را که نمیشد با آنها کنار آمد یا حذفشان کرد، به جاهای دور فرستاده بود.
او فکر میکرد که کاملاً موفق شده است.
البته، تا زمانی که من دوباره همراه با گئوم سا-یئون ظاهر شدم.
وقتی گئوم سا-یئون و بچه از کالسکه پیاده شدند، او لبخند درخشانی زد.
او به اشتباه فکر کرد که زیردستانش آن دو را دستگیر کردهاند.
«هاهاهاها!»
اگر اجازه میداد این مادر و فرزند فرار کنند، دیگر تا آخر عمرش خواب راحت نداشت.
«گوون وون کجاست؟»
او فکر میکرد من یکی از زیردستان گوون وون هستم.
«اون مرده. همه به جز من مردن.»
او شاید متوجه شده بود که لحن من کمی غیرعادی است، اما بیشتر کنجکاو بود که جواب سوال بعدی را بداند.
«به دست کی؟»
«یه استادِ جوان، خوشتیپ و مرموز.»
«چی گفتی؟»
یو سانگ با چهرهای درهمرفته از ناباوری فریاد زد:
«احمق بیچاره! با چه جراتی داری دشمن رو اینطوری تحسین میکنی؟»
«چون حقیقت داره.»
«خیلهخب. فرض کنیم که اینطوریه. اونوقت تو چطور زنده موندی...»
یو سانگ جا خورد و بعد موقعیت رو درک کرد.
«خودِ تو بودی!»
با لبخندی محو جوابش رو دادم.
یو سانگ در حالی که زیردستهاش رو جمع میکرد، فریاد کشید.
اونها به سمتم هجوم آوردن و من و کالسکه رو محاصره کردن.
«اگه اون زن و بچه رو نجات دادی، باید تا الان خیلی دور میشدی. چرا برگشتی به لونه ببر؟»
نگاهی به اطراف انداختم.
«کدوم ببر؟ من اینجا فقط یه گله سگ میبینم که اربابشون رو که بزرگشون کرده، گاز گرفتن.»
یو سانگ و همچنین مردهایی که محاصرهمون کرده بودن، از خودشون نیت کشتن ساطع میکردن.
اونها دست و پای یو سانگ و رزمیکارهای خیانتکار عمارت زرین بودن. با وجدانهایی گناهکار، شرم خودشون رو پشت خشمی حتی سردتر پنهان کرده بودن.
گئوم سا-یئون که کنار کالسکه ایستاده بود، پسرش رو محکم در آغوش گرفت.
موقعیت وحشتناکی بود، اما او هیچ نشونهای از ترس بروز نداد. خوب میدونست که خونسردی امتیاز قدرتمندهاست و مثل دختر واقعی یه بازرگان، تیزهوش بود.
برای اینکه اجازه بده بدون حواسپرتی بجنگم، پسرش رو برداشت و به داخل کالسکه رفت.
یو سانگ هم حس کرده بود که من یه آدم معمولی نیستم و به شدت محتاط بود.
«تو کی هستی، قهرمان جوان؟ اول بیا بریم داخل، یه چیزی بنوشیم و حرف بزنیم. با شراب ناب ازت پذیرایی میکنم.»
«نیازی به این تشریفات نیست. نه با خوشرفتاری ازت میگذرم، نه با التماس. پس هر چقدر میخوای فحش بده و عربده بکش.»
یو سانگ که فهمید تلاشش برای آرام کردن اوضاع شکست خورده، دستوری سرد صادر کرد.
«همگی با هم بهش حمله کنین و بکشینش!»
او روی کلمات «همگی با هم» تأکید کرد.
به محض صدور فرمان، مردها از هر طرف هجوم آوردن.
شووو! شووو! شووو! شووو! شووو!
با صدای نسیمی خنک، خنجرها از دستم پرواز کردن.
تا اونها بخوان به فکر جاخالی دادن یا دفع کردن بیفتن، خنجرها از قبل اون افکار رو شکافته و در نقاط حیاتیشون نشسته بودن.
رزمیکارهایی که حمله کرده بودن، یکی پس از دیگری سقوط کردن و روی زمین غلتیدن.
تکنیک پرتاب خنجری که تو زندگی قبلیم یاد گرفته بودم، تکنیک تیغه پنهان رباینده مرگ از استاد بزرگ خنجر پران، سو مون-چئول بود. قبل یا بعد از اون، هیچوقت تکنیک خنجر برتری پیدا نکرده بودم؛ این هنری رزمی بود که ارزش داشت یه عمر حفظش کنی.
وقتی خنجرهام تموم شد، میدیدم که بازماندهها خوشحال به نظر میرسن. این یه لحظه شادی زودگذر بود که از این سوءتفاهم ناشی میشد که من صرفاً استاد پرتاب خنجر هستم.
شمشیرم رو کشیدم و به سمتشون یورش بردم.
مهارتهای اونها از سطح استاد تا سطوح متوسط متغیر بود، اما در برابر تکنیک شمشیر آسمان پرنده من که به حد تسلط کامل رسیده بود، تفاوت چندانی نداشتن.
بعد از اینکه میدون نبرد رو درنوردیدم، تمام دشمنها از پا دراومده بودن و چهره یو سانگ رنگپریده شده بود.
«شما کی هستین، قهرمان بزرگ؟»
شمشیری که ازش خون میچکید، یه قهرمان جوان رو به یه قهرمان بزرگ تبدیل کرده بود.
«قهرمان بزرگ؟ چه اراجیفی! من فقط یه شمشیرزنم که گذری بوی پول به مشامش خورده.»
«چقدر میگیری که فقط بذاری و بری؟»
«خیلی پول داری؟»
«اونقدری که زندگی یه نفر رو عوض کنه.»
«چرا کسی که اینهمه پول داره باید همچین کاری بکنه؟ اگه میخواستی زندگیت رو عوض کنی، باید از پول خودت استفاده میکردی. چرا به مال بقیه دست زدی؟ اونم مال ارباب خودت.»
یو سانگ که جوابی نداشت، فقط تونست لبش رو بگزه. درست همونطور که داشت مغزش رو به کار مینداخت و فکر میکرد چه کار کنه.
«شمشیرت رو بنداز!»
از ساختمونی در پشت سر، یکی از زیردستهاش در حالی که شمشیری رو زیر گلوی گئوم آه-سو گذاشته بود، بیرون اومد.
به نظر میرسید اون زیردست سعی داره با گروگان گرفتن، من رو مجبور به تسلیم کنه، اما یو سانگ با دیدن این صحنه، با نگاهی ناامیدانه آه کشید. او قصد داشت گئوم آه-سو رو پنهان نگه داره و با من مذاکره کنه، اما زیردست احمقش او رو بیرون آورده بود.
در هر صورت، کاری بود که شده بود، پس یو سانگ فریاد زد و بهم فشار آورد.
«شمشیرت رو همین الان بنداز! وگرنه ارباب عمارت زرین میمیره!»
در یک لحظه، ردی از چی شمشیر هوا رو شکافت.
فرم چهارم از تکنیک شمشیر آسمان پرنده، فرم آسمان شعلهور.
این تکنیک از قبل هم یه روش خشن و مستبدانه برای ساطع کردن چی شمشیر بود، اما وقتی از طریق شمشیر اهریمن سیاه با نیروی درونی قدرتمندی هدایت میشد، قدرتش برای به لرزه درآوردن آسمانها و واژگون کردن زمین کافی بود.
غرررر!
چی شمشیر، که انگار جون داشت و میچرخید، از کنارش رد شد و به اون رزمیکار اصابت کرد.
او از گئوم آه-سو به عنوان سپر استفاده کرده بود و دو سوم بدنش رو پنهان کرده بود، اما اون یک سومِ در معرض دید، به سادگی ناپدید شد. در حالی که فقط گئوم آه-سو ایستاده باقی مونده بود، جسد بیجان روی زمین افتاد.
یو سانگ که فکر میکرد چون من برای آزاد کردن چی شمشیر نیروی درونی صرف کردم، این فرصت طلایی اوست، حملهای غافلگیرانه انجام داد و شمشیرش رو مثل صاعقه به جلو راند.
من آماده بودم، پس ضربه ناامیدانه او طبیعتاً خطا رفت.
در حملات مداومش، نقاط ضعف یو سانگ مدام به چشم میومد. حتی اگه تمام عمرش رو تمرین کرده بود، باز هم حریف من نمیشد. اما طمع جای تمرین رو گرفته بود، پس او اصلاً در حد من نبود.
میتونستم بلافاصله تسلیمش کنم، اما چند حرکت دیگه بهش فرصت دادم. اگه ارباب خاندان یو رو خیلی راحت شکست میدادم، کنجکاوی و هالهی رمزآلودی که دورم بود خیلی زیاد میشد.
شمشیر یو سانگ مدام پرواز میکرد و نقاط حیاتی من رو هدف میگرفت. چون زندگی خودش در میون بود، حملاتش از روی ناامیدی بود. برای یه تماشاچی، شاید شبیه یه نبرد نفسگیر و نزدیک به نظر میرسید، اما قلب من مثل یه آینه صاف، آرام بود.
وقتی حدود سی حرکت گذشت.
تپ.
با صدای شکافته شدن گوشت، مبارزه تموم شد.
شمشیرِ در حالِ پیشرویِ یو سانگ در میانه هوا خشک شد. روی تیغهاش، چهره شاد گئوم آه-سو منعکس شده بود.
شمشیر من که با زاویهای از ضربه او عبور کرده بود، در قلبش فرو رفته بود.
چشمهای یو سانگ پر از کینه نسبت به من بود، اما من با آرامش باهاش حرف زدم.
«تو رئیس یه خاندان محافظی، مگه نه؟ تو، از بین همه، نباید همچین کاری میکردی. تو زندگی بعدیت، اگه میخوای پول دربیاری، بازرگان شو. اگه میخوای آدم بکشی، آدمکش شو.»
یو سانگ که از قبل مرده بود، نتونست جواب بده. وقتی شمشیرم رو بیرون کشیدم، او فرو ریخت.
گئوم سا-یئون که با حبس کردن نفسش از پنجره کالسکه تماشا میکرد، هورا کشید و با پسرش بیرون اومد.
«پدر.»
«پدربزرگ!»
گئوم سا-یئون و بچه به سمت گئوم آه-سو دویدن و او رو در آغوش گرفتن.
«سا-یئون! یانگ!»
گئوم سا-یئون در حالی که به پدرش چسبیده بود، اشک ریخت و وقتی مادرش گریه کرد، بچه هم پا به پای او گریه کرد.
کمی بعد، رزمیکارهای زندانی شده عمارت زرین آزاد شدن.
وقتی منطقه پاکسازی شد، گئوم آه-سو بار دیگه مراتب قدردانی خودش رو به من ابراز کرد. او که داستان رو از گئوم سا-یئون شنیده بود، قدردانیاش برای نجات دختر و نوهاش خیلی بیشتر از نجات خودش بود.
«من هیچوقت این دین رو فراموش نمیکنم. قهرمان جوان، تو ولینعمتی هستی که خاندان ما رو از نابودی نجات دادی. میشه لطفاً نام محترمت رو بهم بگی؟»
میتونستم تصور کنم کنجکاوی او درباره من چقدر زیاده، چون من به تنهایی از پس یو سانگ و آدمهاش براومده بودم.
«من فقط یه آوارهی رهگذرم.»
«حتی اگه خودِ پادشاه آوارهها هم میومد، نمیتونست به این راحتی از پسشون بربیاد.»
«شما به من خیلی لطف دارین.»
وقتی از فاش کردن هویتم خودداری کردم، گئوم آه-سو دیگه بیشتر نپرسید.
گئوم سا-یئون درباره قولی که به من داده بود به گئوم آه-سو گفت.
«من به ولینعمتمون قول دادم. گفتم که با پول پاداشش رو میدیم.»
گئوم آه-سو با چهرهای راضی دخترش رو تحسین کرد.
«آفرین. مطمئنترین قول ممکن رو دادی.»
او که خونسردیاش رو به دست آورده بود، بالاخره وقار ثروتمندترین مرد فوجیان رو از خودش نشون داد.
«اگه چیزی که ولینعمت ما بهش نیاز داره پوله، پس امروز جای درستی اومدی.»