چپتر 254: دیروز مثل امروزه
چپتر 254: دیروز مثل امروزه
تصمیم گرفتم توصیهی اهریمن خندان پلیددل رو با کمال میل قبول کنم.
اینکه یه قدم از هنر مخفی زمان آسمانی عقب بکشم.
البته، اونقدری که اون میگفت هم راحت نبود.
ما رزمیکاریم، آدمهایی که همیشه رو به جلو تاختیم.
اول، تصمیم گرفتم زمان تمرینم برای هنر مخفی زمان آسمانی رو کم کنم و اون زمان رو به پرورش هنر اهریمنی نه مصیبت اختصاص بدم.
آره، الان وقتش نیست که نگران هنرهای رزمی دیگه باشم.
با این ذهنیت، روی هنر اهریمنی نه مصیبت تمرکز کردم.
راستش رو بخواید، اگه به خاطر هنر مخفی زمان آسمانی نبود، دلم میخواست تمام روز رو فقط هنر اهریمنی نه مصیبت رو تمرین کنم.
هنر اهریمنی نه مصیبت واقعاً یه هنر رزمی پیچیده و سطحبالا بود و دشواریش جذابیت جادویی خاصی داشت که آدم رو به سمت خودش میکشید.
حتی تکنیک قلبی اون به تنهایی با هیچ هنر رزمی دیگهای قابل مقایسه نبود.
نیروی درونیای که از طریق تمرین تکنیک قلبی اون جمع میشد، خیلی بیشتر از تکنیکهای قبلیم بود.
اگه پدرم اینجا بود، قطعاً اینطوری باهاش کلکل میکردم:
«یعنی میخوای بگی تمام این مدت داشتی این هنر رزمی عالی رو تنهایی تمرین میکردی!»
کاملاً غرق در تمرین هنر اهریمنی نه مصیبت شدم.
فعلاً، به جای تمرین فرمهاش، روی این تمرکز کردم که بدنم رو کاملاً با روش تنفس هنر اهریمنی نه مصیبت عادت بدم و همین به تنهایی لذتبخش بود.
البته، این به اون معنی نبود که کاملاً علاقهم رو به هنر مخفی زمان آسمانی از دست دادم.
هر چی بیشتر هنر اهریمنی نه مصیبت رو تمرین میکردم، بیشتر میفهمیدم که به هنر مخفی زمان آسمانی نیاز دارم.
و یه چیز دیگه رو هم فهمیدم.
کم کردن زمان تمرین، راهِ عقب کشیدن نبود.
این روش اشتباه بود.
* * *
وقتی به اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین در فرقه مسیر جنوبی رسیدم، داشت کتاب میخوند.
با فاصله ایستادم و تماشاش کردم.
عجیبه، هر وقت اهریمن تیغه آسمان خونین رو میبینم که کنار پنجره نشسته و کتاب میخونه، قلبم آروم میگیره.
به خاطر اینه که خودم میخوام کتاب بخونم ولی زیاد نمیتونم، و با دیدن اون یه جورایی عقدهگشایی میکنم؟
در همین لحظه، پیام تلهپاتیک اهریمن تیغه آسمان خونین بهم رسید.
«انقدر سرک نکش و بیا اینجا.»
«از این فاصله میتونی پیام تلهپاتیک بفرستی. حتماً تکنیک انتقال صدای هزار فرسنگی رو بلدی، نه؟»
«ببین کی داره این حرف رو میزنه!»
به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین قدم برداشتم.
«سرِت شلوغ نیست؟ تا حالا رهبر جوان فرقه به این بیکاری ندیده بودم.»
«سرم شلوغه.»
«خب پس؟»
«هر چقدر هم که سرم شلوغ باشه، مگه جای من همینجا نیست؟ درست کنار ارشدِ خودمون!»
به لبهی پنجره تکیه دادم و بازوم رو روش گذاشتم.
«راستش، این اواخر خیلی وقتم آزاد بوده.»
«به عنوان رهبر جوان فرقه، باید دنبال کار بگردی که انجام بدی.»
«نمیخوام. با این وضعی که پیش میره، یهو کلی کار روی سرم ریخته میشه. تا وقتی میتونم، فقط استراحت میکنم.»
«پس چرا به جای استراحت کردن اومدی اینجا؟»
«چون بودن با شما، ارشد، از همه چیز آرامشبخشتره. اومدم اینجا تا استراحت کنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد، اما معلوم بود که از دیدنم خوشحاله.
وارد اتاق شدم و کمی شوخی و خنده کردم.
«آه، فوقالعادهست! چطوری حتی تو این سن هنوز انقدر خوشبو هستی؟»
«نیازی به این چاپلوسیها نیست.»
«چاپلوسی نیست، واقعاً دارم میگم.»
نگاهی به کتابهای توی قفسهش انداختم.
اسم اونهایی که جالب به نظر میرسید رو حفظ کردم.
قصد داشتم بعداً بخرمشون و توی قفسهی کتابهای خودم بذارم.
اگه بخرمشون، احتمالاً یه روزی میخونمشون.
«همهی این کتابها رو خوندی؟»
«من برخلاف بعضیها، کتابها رو فقط برای دکور نمیخرم.»
«یه نفر یه بار گفته بود که عملِ خوندن، با خریدن کتاب شروع میشه.»
«تو نگاه کردن به کتابهای توی قفسه رو بیشتر از خوندنشون دوست داری، مگه نه؟»
«یه روزی همهشون رو میخونم! حتی بیشتر از شما میخونم، ارشد.»
«فکر میکنی اینها تمام کتابهایی هستن که تا حالا خوندم؟»
با تعجب به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کردم.
«امکان نداره، شما یه فرمانروای اهریمنی هستی. نکنه اگه یه خزانهی مخفی رو باز کنی، به جای سلاح یا اکسیر، فقط پر از کتاب باشه؟»
«اگه یه شمشیر به سمتم پرتاب بشه، سعی میکنم با یه کتاب جلوش رو بگیرم.»
اوایل اصلاً بهش نمیومد، اما حالا، دیدن اون در حالی که کتاب به دست داره، طبیعیتر از دیدنش با تیغه بهشتکش به نظر میرسه.
«اونجا یه مقدار چای هست که تازه دم کردم. اگه میخوای بخور.»
«از قضا، دقیقاً هوس یه فنجون چای کرده بودم.»
پشت میز چای نشستم و چایم رو خوردم.
«چای همون چایه، پس چرا چایی که شما دم میکنی خوشمزهتره، ارشد؟»
«چون تو از کار کشیدن از یه پیرمرد لذت میبری.»
خودم رو به نشنیدن زدم و دستم رو روی میز چای کشیدم.
«باید یه میز دقیقاً مثل همین برای اتاقم بگیرم.»
درست همون موقع، اهریمن تیغه آسمان خونین ناگهانی پرسید:
«چیزی فکرت رو درگیر کرده؟»
همونطور که انتظار میرفت، اون من رو بهتر از هر کسی میشناخت.
با فنجون چایم ور رفتم و ازش پرسیدم:
«تا حالا شده یه قدم عقب بکشی؟»
با سؤالم، نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین از کتابش به سمت من چرخید.
«از چی؟»
«از چیزی که بیشتر از همه بهش میل داری، ارشد.»
به نظر میرسید برای لحظهای به نیت سؤالم فکر کرد و بعد قاطعانه جواب داد:
«هرگز.»
حالت چهرهش جوری بود که انگار میگفت: «زندگی من فقط در مورد مستقیم رو به جلو رفتن بوده.»
البته، برای یه غریبه، اهریمن تیغه آسمان خونین شبیه همچین آدمی به نظر میرسید.
اون پیرمرد لجباز شبیه کسی نیست که هیچوقت بخواد عقبنشینی کنه.
اما اون همین الانش هم چندین قدم عقب کشیده بود.
با پذیرفتنِ من.
اگه قرار بود کسی رو به جلو بتازه، اون من بودم.
برای باز کردن درِ قلبش، من مستقیم به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین حرکت کردم و اون با عقب کشیدن، من رو پذیرفت.
اگه اون هم فقط مستقیم به سمت من میتاخت، رابطهمون جور دیگهای میشد.
«چرا یهو این رو پرسیدی؟»
«داشتم فکر میکردم چطوری فقط یه قدم عقب بکشم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین که تمام سختیهای زندگی رو تجربه کرده بود، احتمالاً حدس میزد منظورم چیه.
«بین کتابهایی که خوندی، کتابی به اسم "چطور فقط یک قدم عقب بکشیم" هست؟»
«چطور ممکنه همچین چیزی وجود داشته باشه؟»
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین داشت به سمت کتابش برمیگشت، اما دوباره به سمت من چرخید.
هر چی نباشه، کنجکاو شده بود.
«دیدن اینکه پسر باهوشی مثل تو انقدر درگیر شده، یعنی موضوع باید چیز فوقالعادهای باشه.»
«یه هنر رزمیه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین احتمالاً فکر میکرد اون هنر رزمی، هنر اهریمنی نه مصیبت باشه.
این مشکلی بود که بعد از رهبر جوان فرقه شدنم پیش اومده بود.
«اما چرا سعی میکنی عقب بکشی؟»
«انقدر پیچیده و سخته که به بنبست خوردم، برای همین میخوام از دور به این هنر رزمی نگاه کنم. همچنین از خودم میپرسم که نکنه میلِ شدیدم در واقع همون چیزیه که جلوی پیشرفتم رو گرفته.»
«نه اینکه اشتیاقت کمتر شده باشه؟»
«فکر نمیکنم اینطور باشه. حداقل به تلاشهای خودم اطمینان دارم.»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن تیغه آسمان خونین پرسید:
«اما اینکه سعی میکنی از هنر رزمی عقب بکشی تا راه حلی مثل این پیدا کنی... مگه این در واقع راهی برای نزدیکتر شدن بهش نیست؟»
«!»
در اون لحظه، جرقهای از درک در ذهنم درخشید.
در حالی که نمیتونستم خودم رو کنترل کنم، از جام پریدم.
«درسته! من عقب نمیکشیدم؛ داشتم حتی با شدت بیشتری در آغوشش میگرفتم.»
به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین دویدم.
«اگه قرار باشه کسی رو در آغوش بگیرم، اون باید شما باشی، ارشد! ارشد!»
«بهم نزدیک نشو، حالم رو به هم میزنی!»
اهریمن تیغه آسمان خونین از قدرتش استفاده کرد تا من رو عقب برونه و دوباره روی میز چای بنشونه.
بعد، عمداً صداش رو پایین آورد و گفت:
«رهبر جوان فرقه، لطفاً وقار خودتون رو حفظ کنید.»
باقیموندهی چای رو هورت کشیدم و جواب دادم:
«نه، میخوام حتی بیشتر از اینها رهاش کنم. جواب رو پیدا کردم.»
* * *
«پسر ناخلف برگشته! دوباره بهتون ملحق شدم!»
سه عضوِ جلسه تمرین شبانه با بهت به من خیره شده بودن.
مدتی بود که انقدر سرم شلوغ بود که نمیتونستم شرکت کنم، اما امروز، ناگهانی پیدام شده بود.
لی آن بهم گفت:
«تو رهبر جوان فرقه شدی، اما هنوزم میخوای توی جلسات شبانه شرکت کنی؟»
«آره. حتی وقتی رهبر فرقه هم بشم، باز انجامش میدم.»
«ما که همچین چیزی رو نمیخوایم.»
به لطف اهریمن تیغه آسمان خونین، به یه درکی رسیده بودم.
برای اینکه از هنر مخفی زمان آسمانی عقب بکشم، زمان تمرینم رو کم کرده بودم و سعی کرده بودم روشهای دیگهای پیدا کنم.
و حالا، نتیجهای که بهش رسیده بودم این بود که فقط کارها رو همونطوری انجام بدم که قبلاً میکردم.
مثل قبل از اینکه یادگیری هنر اهریمنی نه مصیبت یا هنر مخفی زمان آسمانی رو شروع کنم.
اون موقع هم با جدیت هنرهای رزمی رو تمرین میکردم.
تفاوتش با الان این بود که هیچ فشاری توی تمریناتم نبود.
با فرمانروایان اهریمنی مخلصانه مبارزه میکردم و در لحظات بیکاری تمرین میکردم.
این فقط کاری بود که به طور طبیعی انجام میدادم، بدون فشارِ اینکه باید تا یه زمان مشخص به چیزی برسم.
و در اون فرآیند، من مدام قویتر شده بودم و پیشرفت کرده بودم.
باید یه قدم عقب بکشم.
نه از هنر رزمی، بلکه از فشار و بیصبری.
اگه مثل قبل فقط با تمام وجود زندگی کنم، بالاخره یه زمانی بهش میرسم.
«لطفاً بعد از این مدت طولانی، من رو از تعالیمتون بهرهمند کنید.»
اهریمن مشت انگار که آماده باشه تا جدی بشه، پیراهنش رو درآورد.
چهرهای ترسناک روی بدنی کاملاً عضلانی؛ منظرهای بود که مدتها ندیده بودم.
من هم پیراهنم رو درآوردم.
در مقایسه با اون، دستهای من مثل دستهای یه نوزاد و بدنم مثل بدن یه بچه بود.
به خاطر اینکه تمرینات تکنیک مشتم رو نادیده گرفته بودم، نسبت به اهریمن مشت احساس شرمندگی میکردم.
مخصوصاً بعد از اونهمه اصراری که کرده بودم تا شاگردش بشم.
در کنار اهریمن مشت، مشت آسورای تندر رو اجرا کردم.
در حالت عادی، به خاطر درگیری ذهنی با هنر مخفی زمان آسمانی، حتی فکر تمرین کردن هنر اهریمن مشت هم به سرم نمیزد.
لی آن و چئون سو-هی هم در کنار ما غرق در تمریناتشون بودن.
در این مدت، مهارتهای لی آن دوباره پیشرفت کرده بود.
فقط با دیدنش در همین لحظه کوتاه، میتونستم بفهمم چقدر وقف تمریناتش شده.
وقتی در حین اجرای یه فرم، چشمهامون برای لحظهای با هم تلاقی کرد، لبخندی به لی آن زدم.
اون هم با لبخندی محو جوابم رو داد.
چئون سو-هی با حالتی که انگار میگفت: «اهریمن مشت، دیدی چطوری دارن یه دختر مجرد رو اذیت میکنن!» به اهریمن مشت نگاه کرد و بعد خودش از این کارش جا خورد.
از اینکه ناخودآگاه چنین فکری رو جلوی اهریمن مشتِ هولناک ابراز کرده بود، غافلگیر شد.
اهریمن مشت وانمود کرد که متوجه نشده و به تمرینش ادامه داد.
درست همون موقع که مشغول تمرین بودیم...
غررررر!
صدای تندر از مشت کشیده من بلند شد.
نه فقط من، بلکه لی آن و چئون سو-هی هم که کنارم تمرین میکردن، وحشت کردن.
«اون صدا از من بود؟»
«آره، از مشت تو بود.»
همه تعجب کرده بودن، اما من از همه بیشتر.
«چه اتفاقی افتاد؟ راستش رو بخواید، این اواخر تکنیکهای مشتم رو نادیده گرفته بودم. امروز اولین بار بعد از مدتها بود که تمرینشون میکردم. آخه چرا صدای تندر بلند شد؟»
اهریمن مشت نگاهی به من انداخت که یعنی «من از کجا بدونم» و بعد در سکوت تمرینش رو از سر گرفت.
آیا در این مدت قویتر شده بودم؟ یا به خاطر این بود که ناخودآگاه یه قدم از تکنیک مشت عقب کشیده بودم؟
یه چیز قطعی بود.
بعد از یادگیری هنر اهریمنی نه مصیبت، هنرهای رزمی من شروع به نوسانات شدیدی کرده بودن.
غرررررررر!
این بار، صدای تندر از مشت اهریمن مشت بلند شد.
صدای رعدی بود که از صدای مشت من هم بلندتر بود.
«هی، چرا الان که من این صدا رو درآوردم شما هم درمیارید؟ قبلاً که با هم تمرین میکردیم این کار رو نمیکردید، مگه نه؟»
اهریمن مشت اعتراض من رو نادیده گرفت و به تمرین ادامه داد.
«میگم، آخه چرا دقیقاً همون روزی که من برای اولین بار صدای تندر درمیارم! نکنه حسودیتون شده...»
غررررر!
حرفم در صدای تندر اهریمن مشت گم شد.
«این دیگه خیلی بیانصافیه...»
غررررررررررر!
* * *
در حالی که بدن خستهام رو به سمت اقامتگاهم میکشوندم، ناگهان به یاد کسی افتادم و مسیرم رو کج کردم.
کسی که احتمالاً حتی در این ساعت دیر وقت هم بیدار بود.
و واقعاً هم بیدار بود.
«ستارهها چی بهت میگن، برادر؟»
اهریمن مست که روی قایقی در دریاچه بود و به آسمان شب نگاه میکرد، جواب داد:
«ستارهها این رو میگن: "در دنیای رزمی، سرنوشت تو از همه بهتره!"»
اهریمن مست به سمتم چرخید و گرم لبخند زد.
«اومدی؟»
روی ساحل ایستادم و با استفاده از گامهای روی آب، با یه جهش از روی آب گذشتم و روی قایق فرود اومدم.
«حالا دیگه میتونی هر چقدر دلت میخواد مهارتهات رو به رخ بکشی.»
روزی که به عنوان جانشین انتخاب شدم، هالهام رو جلوی تمام پیروان اهریمنی به نمایش گذاشته بودم.
حالا که رهبر جوان فرقه بودم، دیگه دلیلی برای پنهان کردن تواناییهام وجود نداشت.
«من از اون آدمهایی نیستم که چیزی رو قایم کنن. من کسیام که از جلو رفتن و توی چشم بودن لذت میبره.»
«راستش، منم همینطور.»
«مگه دلیل دیگهای هم داشت که با هم برادر قسمخورده شدیم؟ دفعه بعد بیا بریم به سرزمینهای مرکزی تا حسابی جلب توجه کنیم!»
«من کلی جای خوب اونجا میشناسم. بیا بریم!»
یعنی ممکنه اون به اندازه من جای خوب بشناسه؟
باید یه جایی که شراب خوب و منظره عالی داره، با هم بنوشیم.
جامهای همدیگه رو تا لبه پر کردیم.
«تبریک میگم که رهبر جوان فرقه شدی.»
«کمکهای تو بخش بزرگی از این موفقیت بود، برادر. ممنونم.»
«شاید حدوداً پنجمین بخش بزرگش؟»
«مست کردی برادر. باز داری خودت رو دستکم میگیری.»
جامها رو به هم زدیم و سر کشیدیم.
«آخ، که چقدر چسبید!»
«همونطور که انتظار میرفت! شراب رو باید با برادر نوشید.»
نوشیدن با اون بعد از اینهمه مدت، واقعاً لذتبخش بود.
همینطور که مینوشیدیم، از هر دری حرف زدیم.
من با خیال راحت درباره مشکلاتی که در سد هنرهای رزمیام داشتم، بهش گفتم.
راه حل اون، دقیقاً به سبک اهریمن مست بود.
«بنووش! جواب توی شرابه. وقتی مست باشی، همه چیز خودش درست میشه.»
«تو واقعاً خوشاقبالترین آدم دنیایی، برادر.»
«بنووش. در شراب، زندگی هست، دنیای رزمی هست، همه چیز هست.»
دوباره نوشیدیم.
نوشیدن با اهریمن مست بعد از این مدت طولانی، باعث میشد شراب مثل آب پایین بره.
اهریمن مست کلی داستان تعریف کرد.
پشت سر شهریاران اهریمنی غیبت کرد.
از زنهایی که در جوونی دیده بود حرف زد.
از هنرهای رزمی گفت.
به نظر میرسید چون مسته داره بیپروا حرف میزنه، اما هیچوقت از حدش فراتر نمیرفت.
واسه همینه که همیشه این فکر رو میکنم:
تنها زمانی که اهریمن مست اشتباه میکنه، وقتیه که هوشیاره.
شالاپ!
بالاخره اهریمن مست پرید توی آب و من هم باهاش پریدم.
بعد از اینکه کمی توی دریاچه شنا کردیم، به پشت روی آب غوطهور شدیم و به آسمون شب خیره شدیم.
«اینجا هنوزم جای خوبیه.»
«وقتی اینجا مثل یه نامیرا با فراغت زندگی میکنی، انگار زمان متوقف شده. یه ساعت پیش مثل الانه، الان مثل یه ساعت بعده. دیروز مثل امروزه و امروز مثل فرداست.»
برادر.
اون زمان رو، من کسی هستم که باید متوقفش کنه.
شاید چون داشتیم درباره زمان حرف میزدیم، هنر مخفی زمان آسمانی به ذهنم خطور کرد.
گذرگاههای درونی بدنم بالا اومدن و با آسمون شب همپوشانی پیدا کردن.
تا الان روشهای مختلفی رو امتحان کرده بودم.
انرژیام رو از این گذرگاه به اون یکی میفرستادم، بعد از اینجا به اونجا.
هنوز کلی ترکیب باقی مونده بود که امتحان نکرده بودم.
«بسه دیگه، چرا توی یه لحظه عالی مثل الان داری به اون فکر میکنی؟»
من دارم اینطوری با اهریمن مست بازی میکنم تا یه قدم از هنر مخفی زمان آسمانی عقب بکشم.
شالاپ!
دوباره زیر آب غوطهور شدم.
اما لحظه بعد، دوباره سرم رو از آب بیرون آوردم.
یک بار دیگه، گذرگاههای درونیام رو تصور کردم که با ستارهها همپوشانی دارن.
نه اینجا، نه اونجا هم نه.
یه لحظه پیش کجا بود؟
بعد، مکانی رو به یاد آوردم که در اون گذرگاهها و ستارهها کاملاً با هم تراز شده بودن.
«پیداش کردم!»
لرزهای از هیجان کل بدنم رو فرا گرفت.
آیا یه تصادف ساده بود؟ یا...؟
چی میشه اگه انرژیام رو طبق ترتیب اون صورتهای فلکی به گردش دربیارم؟
حس میکردم ممکنه یه اتفاقی بیفته.
نکنه هنر مخفی زمان آسمانی، هنر مخفیای بوده که با مشاهده صورتهای فلکی در آسمون خلق شده؟
«برادر!»
«چی شده؟»
«فکر کنم اون مشکلی که قبلاً گفتم رو حل کردم.»
اهریمن مست جا خورد.
بعد از روی خوشحالی زد زیر خنده.
«مگه بهت نگفتم؟ شراب بنووش، همه چیز حل میشه!»
«من دیگه میرم! برادر، ممنونم. بعداً باز با هم حرف میزنیم.»
مثل تیر از توی آب به سمت هوا پرتاب شدم.
در میانه آسمون مسیرم رو عوض کردم و به سمت ساحل دریاچه پرواز کردم.
از پشت سرم، صدای اهریمن مست رو شنیدم:
«این برادرت همیشه همینجاست.»
نور ستارهها روی اهریمن مست که روی آب غوطهور بود، میبارید.
* * *
با بازگشت به میدان تمرین، دو چوب عود آماده کردم.
بعد از روشن کردن هر دو عود به طور همزمان، یکی رو در عودسوز گذاشتم و هنر جابهجایی فضا-زمان رو اجرا کردم.
فضایی که خلق کردم کاملاً خالی بود تا تمرکزم رو بالا ببرم و استفاده از نیروی درونی رو به حداقل برسونم.
و اونجا، ورد هنر مخفی زمان آسمانی رو زمزمه کردم.
انرژیام رو با ترتیبی متفاوت از قبل حرکت دادم، ترتیبی که از مشاهده صورتهای فلکی درک کرده بودم.
آیا جواب داد؟
هنوز نمیتونستم بگم که کار کرده یا نه.
در سطح فعلی مهارتم، فقط با ترک کردن این فضا و مقایسه زمان میتونستم بفهمم.
حتی یه اختلاف کوچیک هم کافی بود.
فقط تا زمانی که هنر مخفی زمان آسمانی شروع بشه!
خواهش میکنم!
این آرزوی قلبی من بود که هر طور شده به کمال دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت برسم.
وقتی عود به مقدار مشخصی سوخت، هنر جابهجایی فضا-زمان رو رها کردم.
سسسسسس
دنیای هنر جابهجایی فضا-زمان ناپدید شد و با بیرون اومدن از اون، به آرامی به سمت عود در حال سوختن قدم برداشتم.
جلوی عودسوز چمباتمه زدم و عود دوم رو به همون اندازه در خاکستر فرو کردم.
قلبم به اندازه نگاهم که خیره به اونها بود، میلرزید.
دو چوب عود، با طولهای متفاوتی سوخته بودن.