چپتر 257: همه مردان باید بمیرند
چپتر 257: همه مردان باید بمیرند
«بازرس سو، خیلی خفن بودی.»
در حالی که با هم به سمت اقامتگاه من برمیگشتیم، لی آن این حرف رو زد.
داشتم او رو به اونجا میبردم تا خانهای رو که بعد از رسیدن به مقام رهبر جوان فرقه بهش نقلمکان کرده بودم، نشونش بدم.
«نسبت به اولین باری که دیدمت، انگار یه آدم دیگه شدی.»
«چون از اون موقع تا حالا خیلی تلاش کردم.»
از اونجایی که لی آن وقتی پای تلاش وسط میاومد، از هیچکس کم نمیآورد، حرفی به حرفش اضافه کردم:
«اما فکر نکن که چون من اینطوریم، تو هم باید بیشتر تلاش کنی. همین الانشم بیش از حد توان داری زحمت میکشی.»
«قبول نمیکنم. من فقط به یه تلاش لبریزکننده بسنده نمیکنم، میخوام مثل سیل جاریش کنم.»
میتونستم حدس بزنم لی آن به چی فکر میکنه.
بقیه داشتن با سرعت برق و باد پیشرفت میکردن و او احتمالاً احساس میکرد که داره عقب میمونه.
«متأسفم.»
«برای چی؟»
«تازه الان دارم اقامتگاه جدیدت رو میبینم. قدیما، همون روز اولی که نقلمکان میکردی، میومدم پیشت.»
به نظر میرسید از اینکه اینقدر دیر به دیدنم اومده، عذاب وجدان داره.
شونههای افتادهاش، حالا بیشتر از قبل پایین اومده بودن.
«اگه اینطوری بگی، منم به همون اندازه مقصرم. بعد از اینکه اومدم به خونه جدیدم، هیچوقت دعوتت نکردم، مگه نه؟»
«ارباب جوان، شما سرتون شلوغ بود.»
«سر تو شلوغتر بود. دیدن یه اتاق مهمتره یا کارمون؟ جوابش معلومه. پس اصلاً دلیلی نداره که احساس پشیمونی کنی.»
او رو به داخل خونه راهنمایی کردم.
از اینکه چقدر نسبت به قبل بزرگتر شده بود، جا خورد.
«آه! چقدر بزرگه.»
«این تن و بدن متعلق به رهبر جوان فرقه اصلیه!»
خدمتکارهایی که از کنارمون رد میشدن، بیرون اومدن و با احترام به لی آن سلام کردن.
لی آن هم با لبخند جواب سلامشون رو داد.
وقتی وارد اتاق من شد، حتی بیشتر از قبل تعجب کرد.
«این خیلی با اون اتاقی که تصور میکردم فرق داره.»
قفسههای کتاب دیوارها رو پوشونده بودن، یه تخت بزرگ با روتختی سفید و تمیز، و یه میز و صندلی که کنار پنجرهای آفتابگیر قرار داشت.
به نظر میرسید با چیزی که انتظار داشت متفاوت باشه.
«این سبک شما نیست، مگه نه ارباب جوان؟»
«این دقیقاً سبک منه.»
«اصلاً روحمم خبر نداشت. باید بهم میگفتید.»
قبل از بازگشتم، سلیقه خاصی نداشتم.
برام فرقی نمیکرد تخت بزرگ باشه یا کوچیک، یا اینکه قفسه کتاب و کمدی وجود داشته باشه یا نه.
تنها هدفم این بود که جانشین بشم.
به همین خاطر هم بود که از جایگاه جانشینی فاصله گرفتم.
چون هیچچیز رو نمیدیدم.
آدمها رو درست نمیدیدم و حتی به چیزهایی که توی اتاق خودم بود هم اهمیتی نمیدادم.
اون زمان فکر میکردم پرشور و حرارتم، اما حالا که بهش فکر میکنم، شاید اون شور و حرارت فقط راهی برای فرار بود.
«چقدر کتاب اینجاست.»
توجهش اول از همه به قفسههای کتاب جلب شد.
«حالا که رهبر جوان فرقه شدم، باید دانشمند به نظر برسم.»
«این کتاب خیلی ضخیمه.»
«بذارش سر جاش! این فقط برای تزیینه. دوباره چیدنش مکافاته.»
«حتی اگه میخواستم هم نمیتونستم بیرونش بکشم. کتابی که برای بیرون کشیدنش نیروی درونی لازمه!»
او قفسه دیگهای رو بررسی کرد.
«اینجا کلی کتاب هست که اهریمن تیغه آسمان خونین هم داره، مگه نه؟»
او کسی بود که قبلاً از اهریمن تیغه آسمان خونین کتاب امانت میگرفت و میخوند.
«آره. اسم تمام کتابهایی که داشت رو نوشتم و این قفسه رو با همونها پر کردم. اون پیرمرد کتابشناس خوبیه.»
از یه قفسه دیگه، کتابی رو بیرون آورد و با دقت بهش نگاه کرد.
«شما همچین کتابی هم دارید.»
کتابی که توی دستش بود، عنوانش این بود: «فرار از آرایش تور آسمانی».
«خوندیش؟»
سرم رو تکون دادم و جواب دادم: «آره، خوندم.»
«فکر میکنی کسی بتونه با دنبال کردن دستورالعملهاش فرار کنه؟»
«نخوندمش که فرار کنم. خوندمش تا جلوی فرار بقیه رو بگیرم.»
او به حرفم خندید.
«شما کسی هستید که میتونه دستور بده: "آرایش تور آسمانی رو بگسترید!"، ارباب جوان، اما ممکنه من توی آرایش تور آسمانی اتحاد رزمی گیر بیفتم، پس لطفاً این کتاب رو بهم قرض بدید.»
«بفرما، مال خودت.»
«لطفاً این یکی و این یکی رو هم بهم قرض بدید.»
او چند تا کتاب انتخاب کرد.
او قبلاً بیشتر مجموعههای شعر میخوند، اما کتابهایی که الان انتخاب کرده بود، همگی درباره روشهای مخفی برای بقا در دنیای رزمی بودن.
«هنوزم این روزا کتاب میخونی؟»
«سعی میکنم قبل از خواب حداقل یه ربع ساعت مطالعه کنم. این برام یه راهه تا تجربههای غیرمستقیم به دست بیارم.»
به نظر میرسید هنوز نگران اینه که مثل یه قورباغه ته چاه باشه.
«لی آن.»
«بله.»
او به سمت من برگشت.
«فکر میکنی بهتره که آدم تجربه دنیوی زیادی داشته باشه، مگه نه؟»
«البته. غیر از اینه؟»
چشمهای لی آن گرد شد.
«درسته. کسی که تجربه دنیوی زیادی داره، یه جورایی باابهت و قابلاعتماد به نظر میرسه. بینش داره و میتونه درسها و تجربههای جدیدی به اطرافیانش بده. اما این یعنی برای رسیدن به اونجا، از میون کلی کثافت رد شده.»
«اونها چیزهای پست و ارزون رو تجربه کردن، بدترین جنبههای بشریت رو دیدن. حتی به جایی رسیدن که نسبت به مردم دچار بیاعتمادی و انزجار شدن. فکر میکنی همچین تجربههایی فقط میتونه نکته مثبتی توی زندگی یه نفر باشه؟»
قبل از بازگشتم، چیزهای زیادی رو تجربه کردم.
آره، به لطف اونها قویتر شدم و زنده موندم.
خب که چی؟ آیا میتونستم بگم زندگی من بهتر از زندگی لی آنه که بیصدا مسیر یه رزمیکار کاروان رو طی کرده؟ اگه من رو جایی پرت میکردن، شاید شانس بیشتری برای بقا داشتم، اما این لزوماً به معنای زندگی بهتر نبود.
«منظورم اینه که لازم نیست بابت زندگیای که داشتی، بابت اینکه بیصدا یه مسیر واحد رو رفتی، خیلی افسوس بخوری. نیازی نیست تمام زخمها و دردهای متفرقه رو تحت نام تجربه با خودت یدک بکشی. میتونی بدون اونها هم بجنگی و میتونی بدون اونها هم پیروز بشی. من باور دارم لحظهای میرسه که زندگیای که با تلاش سخت پشت سر گذاشتی، قدرتمندتر از هر تجربه دیگهای ازت محافظت میکنه.»
همینطور که دستم رو دراز کردم، یه مجموعه شعر از قفسه جدا شد.
کتاب توی هوا شناور شد و به دست او رسید.
«پس، چیزهایی رو هم که دلت میخواد بخون.»
دیده بودم که دو بار به اون کتاب چشم دوخته بود.
لی آن خودش رو به من نزدیک کرد، با دقت بهم خیره شد و گفت: «انگار واقعاً یه چیزی توی خون و اصالت هست.»
من هم با حالتی جدی که متناسب با حرفش بود، بهش خیره شدم.
بعد، لی آن که انگار بیدلیل خجالتزده شده بود، نگاهش رو از من دزدید و سعی کرد موضوع رو عوض کنه.
«تخت خیلی پهن و خوبیه. نرمه، نه؟»
«اگه کنجکاوی، روش دراز بکش.»
«چطور جرئت کنم روی تخت رهبر جوان فرقه دراز بکشم! فکر کردی این رو میگم، نه؟»
او خودش رو روی تخت انداخت.
اما بدنش درست بالای تخت توی هوا معلق موند.
«نه با اون لباسهایی که بیرون پوشیدی! حالا میفهمم چرا ارشد اهریمن تیغه نمیذاشت دراز بکشم.»
او رو به جای قبلیش برگردوندم.
در حالی که لبه تخت نشسته بود، با چهرهای جدی گفت:
«اخیراً پنج نفر رو برای شاخه سایه شبح استخدام کردم. به شخصیت و مهارتهاشون نگاه کردم. درست همونطور که گفتی، من به جای تعداد، دنبال یه سازمان نخبه هستم.»
«داری خوب پیش میری.»
«اوه، و فردا قراره با نقاب آبی و زیردستهاش از فرقه خارج بشم. میخوام دنبال آدمهایی بگردم که به شاخه سایه شبح ملحق بشن. باید زودتر میرفتم، اما سفرم رو عقب انداختم تا مراسم انتصاب ارباب عمارت دنیای زیرین رو ببینم. وقتی بیرون هستم، به استراتژیست اعظم گو و رهبر فرقه باد آسمان هم سر میزنم.»
او بالاخره داشت اولین قدمهای واقعی خودش رو توی دنیای رزمی برمیداشت.
شاید با حس کردن نگرانی توی نگاهم، لبخندی زد و گفت: «نگران نباش، من نه تا دم دارم، مگه نه؟»
«قویتر برگرد!»
او از جاش بلند شد، با دستهای گرهکرده تعظیم رسمی کرد و گفت: «بله، رهبر جوان فرقه!»
***
خودم رو وقف تمرین هنرهای رزمی کردم.
در تمام مدت زندگیام، چه قبل و چه بعد از بازگشت، این دورهای بود که با بیشترین جدیت تمرین میکردم.
پدرم که انگار میدونست غرق در تمریناتم هستم، تمام رویدادهای داخل فرقه رو به تعویق انداخت.
هنر اهریمنی نه مصیبت و هنر مخفی زمان آسمانی.
اینها هنرهای رزمیای بودن که نمیتونستم ازشون غافل بشم.
اول از همه، در مورد هنر مخفی زمان آسمانی، هرچه بیشتر تمرین میکردم، تفاوت زمانی بین بیرون و داخل هنر جابهجایی فضا-زمان بیشتر به نظر میرسید.
با این حال، تفاوت هنوز اونقدر ناچیز بود که نمیشد از هنر مخفی زمان آسمانی برای تمرین واقعی استفاده کرد.
استفاده از هنر جابهجایی فضا-زمان، بعد هنر مخفی زمان آسمانی و بعد تمرین هنرهای رزمی در اونجا...
این کار باعث میشد نیروی درونیم سه برابر سریعتر تخلیه بشه.
در مقایسه با اون، تفاوت زمانی بین داخل و خارج هنوز اونقدر زیاد نبود، برای همین بازیابی نیروی درونیم زمان بیشتری میبرد.
قلبم بیتاب بود، اما عجله نکردم.
این هنری رزمی نبود که بشه یه شبه استادش شد و تداوم، مایه حیات تمرینه.
تکرار و باز هم تکرار.
اگه این کار رو میکردم، قبل از اینکه بفهمم، خودم رو در سطح بعدی میدیدم.
بعدی، هنر اهریمنی نه مصیبت بود.
وقتی به تکنیک قلبی هنر اهریمنی نه مصیبت عادت کردم، تمرینات جدی رو از فرم اول شروع کردم.
هنر رزمی دشوار و عمیقی بود، اما من با آرامش فرمول رو تحلیل کردم و ذرهذره پیش رفتم.
امروز قصد داشتم برای اولین بار فرم اول رو اجرا کنم.
فرم اول هنر اهریمنی نه مصیبت: فرم نابودی.
از همون فرم اول، فقط نابودی محض بود.
معنیش این بود که هر انسانی قطعاً با اون میمیره.
به آدمک چوبی که روبروم قرار داشت خیره شدم و ذهنم رو آروم کردم.
وقتی حس کردم جسم و روحم آمادهست، شمشیر اهریمن سیاه رو از غلاف بیرون کشیدم.
شووووه.
سر آدمک در یک لحظه قطع شد.
این فرم شمشیرزنی حتی از فرم آسمان لاجوردی، یعنی سریعترین فرم شمشیرزنیِ تکنیک شمشیر آسمان پرنده هم سریعتر بود.
خب، آیا فرم اول موفقیتآمیز بود؟ یه شکست بود.
آروم به آدمک چوبیِ بدون سر نزدیک شدم و بررسیش کردم.
رد ضعیفی از ضربه تیغه پشتش دیده میشد.
اما هیچ اثری در سمت چپ یا راست نبود.
فرم نابودی تکنیکی بود که در لحظه اجرا، چهار رشته چی شمشیر همزمان از جلو، عقب، چپ و راستِ حریف به پرواز درمیومد.
فقط تصورش رو بکنید.
در یک چشمبههمزدن، چی شمشیر نه از یک جا، بلکه از چهار جا همزمان پرتاب بشه؟ و اینطور نبود که چی شمشیرها یه نقطه رو هدف بگیرن.
اونها از چهار جهت به سمت نقاط مختلف شلیک میشدن.
چی شمشیرِ جلو گردن رو هدف میگرفت، از پشت کمر رو، از چپ پهلو رو و از راست پاها رو.
اما فعلاً فقط چی شمشیرِ جلو به درستی پرتاب میشد؛ چی شمشیرهای سه جهت دیگه نتونسته بودن به درستی ظاهر بشن.
لحظهای چشمهام رو بستم و فرمول رو به یاد آوردم.
بعد از سازماندهی فرمول در ذهنم، چی شمشیرم رو به سمت یه آدمک چوبی جدید رها کردم.
دوباره آدمک رو بررسی کردم.
این بار پشتش شکافته شده بود، اما گردنش سالم مونده بود.
بارها و بارها امتحان کردم، اما فرم اول اونطور که میخواستم اجرا نمیشد.
یه چیزی رو از قلم انداخته بودم.
پدرم گفته بود که میخواد تفسیر من رو از هنر اهریمنی نه مصیبت ببینه.
با این وضعیت، چطور هنر اهریمنی نه مصیبت من میتونست از مال پدرم پیشی بگیره؟ تنها امیدم پیکر رزمی آسمانی بود، اما حتی خودم هم نمیتونستم مطمئن باشم که میتونم هنر اهریمنی نه مصیبتی رو به کار بگیرم که از مال اون برتر باشه.
همونطور که داشتم مغزم رو به کار مینداختم، ناگهان متوجه چیزی شدم.
اشتیاق برای تسلط بر هنر اهریمنی نه مصیبتی قویتر از پدرم، در واقع داشت مانع پیشرفتم میشد.
اون میل، همراه با تمنا برای تاییدِ اون، مثل یه زنجیر سنگین من رو پایین میکشید.
این راه من نبود.
بلافاصله زمین تمرین رو ترک کردم.
***
وقتی وارد تالار اهریمن آسمانی شدم، پدرم با دستهایی که پشت کمرش گره کرده بود، ایستاده بود و به بیرون پنجره نگاه میکرد.
«بیا بالا.»
«بله.»
مسیر خون رو طی کردم، از پلهها بالا رفتم و کنارش ایستادم.
همیشه از ایستادن در اینجا کنار پدرم و تماشای منظره فرقه حس خوبی داشتم و حالا به عنوان رهبر جوان فرقه کنارش ایستاده بودم.
«تصمیم گرفتم تولید سم رو در جنگل هزار سم دو برابر کنم.»
«برای چی؟»
وقتی خودم رو به کوچه علیچپ زدم، پدرم بهم نگاه کرد.
اون میدونست که من این اواخر با پادشاه سم در تماس بودم، برای همین حتماً حدس زده بود که من روی این تصمیم تاثیر گذاشتم.
نگاه پدرم دوباره به سمت پنجره برگشت.
بعد از لحظهای سکوت، با صدای آرومی گفت:
«پادشاه سم رو تحریک نکن. اون مردیه که میتونه آغاز و پایان همهچیز باشه.»
منظورش رو فهمیدم.
اون میتونست یه جنگ رو شروع کنه و میتونست بهش پایان بده.
رزمیکارها نمیتونستن نسبت به سم حساس نباشن.
یه عمر تمرین میتونست با یه بار مسموم شدن به باد بره.
«به خاطر میسپارم.»
پدرم به سمتم چرخید و پرسید: «چرا امروز اومدی اینجا؟»
«اومدم تا یه درخواستی ازتون بکنم، پدر.»
«چه درخواستی؟»
«لطفاً فرم نابودی رو روی من اجرا کنید.»
پدرم از شنیدن کلمات غیرمنتظرهم جا خورد.
«بالاخره جانشین شدی و حالا میخوای بمیری؟»
«البته که نه.»
رداهام رو باز کردم تا سینهم رو نشون بدم.
«من نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی و ردای محافظ شبح رو پوشیدم. ازتون میخوام فقط با قدرتی اجراش کنید که من رو نکشه.»
«دلیلش؟»
«میخوام مستقیماً تجربهش کنم تا حسش دستم بیاد.»
در حالت عادی، باید چیزهای بیشتری از پدرم یاد میگرفتم.
اما از اونجایی که اون فقط یه تفسیر حداقلی بهم داده بود و میخواست نسخه خودم رو از هنر اهریمنی نه مصیبت ببینه، این درخواست معقولی بود که میتونست باهاش موافقت کنه.
«بسیار خب.»
با گرفتن اجازه از پدرم، چند قدم عقب رفتم تا فاصله ایجاد کنم.
خبری از کلماتی مثل «آمادهای؟» یا «دارم میام» نبود.
شمشیر اهریمن آسمانی در یک آن در دست پدرم ظاهر شد.
شووووک.
صدای باد، واقعاً کوتاه و سبک بود.
در اون لحظه، خشکم زد.
چهار روح پلید همزمان از تمام جهات حمله کردن.
فرم نابودی پدرم فقط چهار رشته چی شمشیر نبود.
اون چی شمشیری بود که توهمات وحشتناکی از چهار روح پلید رو از شرق، غرب، جنوب و شمال ظاهر میکرد که همزمان شمشیرهاشون رو فرود میاوردن؛ منظرهای که برای منجمد کردن بدن کافی بود.
کانگ! کانگ!
دوتاشون رو دفاع کردم، یکیشون خراش کوچیکی بهم داد و اون یکی مستقیماً به بدنم برخورد کرد.
پاک! پاک!
وقتی چی شمشیر با انرژی محافظتیم برخورد کرد، به عقب پرتاب شدم و روی زمین غلت زدم.
«آخ!»
واقعاً درد داشت.
با اینکه با نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی، ردای محافظ شبح و انرژی محافظتیم جلوش رو گرفته بودم، حس میکردم کمرم داره میشکنه.
خوب شد که پدرم نیروی درونیش رو کنترل کرده بود.
اگه از تمام قدرتش استفاده کرده بود، ممکنه بود با همون یه حرکت بمیرم.
حتی اگه نمیمردم، زخم مهلکی برمیداشتم.
این اولین بار بود که وحشتِ هنر اهریمنی نه مصیبت رو با تمام وجود حس میکردم.
و در اون لحظه، این چیزی بود که در موردش کنجکاو بودم.
«ممکنه اگه تسلط من بر هنر اهریمنی نه مصیبت بیشتر بشه، این ارواح پلید در فرم نابودی من هم ظاهر بشن؟»
پدرم سر تکون داد.
«ارواح پلیدِ مشابه، اما متفاوت ظاهر میشن.»
مشابه، اما متفاوت.
منظورش این بود که چون من هنر اهریمنی نه مصیبت رو به شکل متفاوتی تفسیر میکنم و این هنر رو به روش خودم کامل میکنم، ارواح پلید متفاوتی ظاهر میشن.
قلبم شروع کرد به تپیدن.
دیدن روح اهریمن آسمانی هنوز یه هدف دور و درازه، برای همین میخواستم ارواح پلید کوچیک خودم رو ببینم، حتی اگه فقط در فرم نابودی باشه.
«کافی بود؟»
«بیشتر از کافی.»
کمرم رو مالش دادم، تعظیم کردم و وقتی میخواستم برگردم، از پدرم پرسیدم: «راستی، برای اون ارواح پلید اسمی هم گذاشتید؟»
اون پوزخند آشنا روی لبهاش ظاهر شد.
«پادشاه سم از اسم گذاشتن روی چیزها لذت میبره. از اونجایی که این اواخر وقت زیادی رو باهاش میگذرونم، حدس میزنم تحت تاثیرش قرار گرفتم.»
یه بار دیگه مودبانه به پدرم تعظیم کردم و برگشتم.
دستاوردهای رزمی من فقط متعلق به من نیستن.
اگه من فرم نابودیای متفاوت از مال پدرم خلق کنم، اون هم از هنر اهریمنی نه مصیبت من الهام میگیره.
با تاثیر گذاشتن روی همدیگه، هر دومون قویتر میشیم.
در انتهای مسیر خون، به پدرم گفتم: «وقتی دوباره ببینمتون، چهارتا دوست با خودم میارم.»