چپتر 258: کسی که بشه باهاش درباره هنر شمشیرزنی بحث کرد
چپتر 258: کسی که بشه باهاش درباره هنر شمشیرزنی بحث کرد
بعد از ترک تالار اهریمن آسمانی، به سمت خاندان شمشیر آسمان شمالی راه افتادم.
وقتی کسی هست که بتونم باهاش درباره هنر شمشیرزنی بحث کنم، چرا باید به تنهایی به خودم سختی بدم؟
بله، این روش منه.
اگه چیزی رو ندونم، میپرسم.
در حالی که دارم درباره چیزهای دیگه حرف میزنم، به اشراق و بینش میرسم.
و اگه واقعاً چیزی رو نفهمم، بیخیالش میشم و میرم دنبال تفریح.
به خاطر بقیه شهریاران اهریمنی و اتفاقات مختلف، بیش از حد سرم شلوغ بوده و از فرمانروای شمشیر شکوفه آلو غافل شده بودم.
قصد دارم این بار جبرانش کنم.
حریف تمرینیای که رفته بود، حالا برگشته.
همونطور که من تو این مدت تغییر کرده بودم، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم تغییر کرده بود.
وقتی به کلبه کاهی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در خاندان شمشیر آسمان شمالی رسیدم، غافلگیر شدم.
کلبهاش تغییر کرده بود.
اون کلبه قدیمی و ساده حالا جاش رو به یه عمارت بزرگ داده بود.
حیاط وسیعتر شده بود و باغچه گلی که بهش رسیدگی میکرد هم بزرگتر بود.
تنها چیزی که تغییر نکرده بود، ظاهر زیبای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود که انگار با گذشت زمان مقابله میکرد.
او با گرمی از من استقبال کرد.
«رهبر جوان فرقه، خوش اومدید.»
«حالتون خوب بوده؟»
«من؟ من همیشه همینطورم که میبینید.»
«خونهتون تغییر کرده.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاه من رو دنبال کرد، اطراف رو از نظر گذروند و با آرامش لبخند زد.
«تصمیم گرفتم فضا رو عوض کنم.»
اون کلبه کاهی قدیمی، خونهای بود که بقیه باید میدیدن.
بیانیهای بود بر این که او فردی نجیبزادهست که از امیال دنیوی دست کشیده تا فقط در مسیر هنرهای رزمی قدم برداره.
و حالا، او تظاهر رو کنار گذاشته بود و امیال صادقانهاش رو آشکار میکرد.
چی باعث شده بود قلبش تغییر کنه؟
«این روزها باید سرتون شلوغ باشه. چی باعث شده بیاید اینجا؟»
«اومدم چون دلم میخواست شما رو ببینم، فرمانروای شمشیر.»
«به موقع اومدید. بفرمایید، بیاید داخل.»
دنبال فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به داخل خونه رفتم.
دکوراسیون داخلی به شکلی مجلل تزئین شده بود.
«میتونم یه نگاهی به اطراف بندازم؟ اخیراً خودم هم به تزئین اتاقها علاقهمند شدم.»
«هر چقدر دلتون میخواد نگاه کنید.»
آروم اتاق رو از نظر گذروندم.
اثاثیه و تزئینات پر زرقوبرق و لوکس بودن.
او هیچ تلاشی نمیکرد تا این حقیقت رو که ثروت زیادی رو صرف طراحی داخلی کرده، پنهان کنه.
«واقعاً باشکوهه.»
در همین حین، چیزی نظرم رو جلب کرد.
«این دیگه چیه؟»
روی میز یه کتاب بود.
این همون مجموعه شعر و نقاشیای بود که در کتابخونه اهریمن تیغه آسمان خونین دیده بودم.
البته، ممکنه نسخهای از همون کتاب باشه.
اما دلیلی که یه کتاب ساده اینطور توجهم رو جلب کرد، این بود که پای اهریمن تیغه و فرمانروای شمشیر در میون بود.
«اون کمد تزئینی اونجا، حتماً باید یکی مثلش رو برای اتاق خودم بگیرم. خیلی ازش خوشم اومد.»
«نمیدونستم رهبر جوان فرقه چنین سرگرمیهایی دارن.»
بعد از نگاه کردن به اتاق، روبروی هم پشت یه میز چای نشستیم.
وقتی چای رو نوشیدم، طعمش برام آشنا بود.
این همون چایی بود که در خونه اهریمن تیغه آسمان خونین نوشیده بودم.
«فکر کنم ارشد اهریمن تیغه هم از همین چای مینوشن.»
«اینطوره؟»
لحظهای که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو برای ثانیهای جا خورد رو از دست ندادم.
اول کتاب، و حالا چای.
«این دوتا...!»
لبخندی زدم.
اگه کتاب و چای تصادفی نبودن، پس حتماً تغییری در رابطهشون ایجاد شده بود.
«کنجکاو نیستید چرا خونه رو تغییر دادم؟»
«تغییری در قلبتون ایجاد شده؟»
«احساس کردم دلم میخواد یه جور دیگه زندگی کنم.»
یک بار دیگه به اطراف نگاه کردم و گفتم:
«راستش رو بخواید، این اتاق بیشتر از اون قبلی به شما میاد، ارشد. مجلل و زیباست.»
«اینطور فکر میکنید؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با خوشحالی لبخند زد.
ما داشتیم اینطور لبخند میزدیم و حرف میزدیم، اما او و من فاصله مشخصی رو حفظ کرده بودیم.
فاصلهای که نه خیلی نزدیک بود و نه خیلی دور.
قطعاً بیشتر از یه قدم بود.
اما نه اونقدر دور که آزاردهنده باشه.
حدود پنج قدم.
این فاصلهای بود که بین خودم و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حس میکردم.
«دلیلی که امروز اومدم ببینمتون، به عنوان حریف تمرینیتونه.»
ازش درخواست مبارزه کردم.
خوشبختانه، او با کمال میل پذیرفت.
«باعث افتخارمه. فقط مطمئن نیستم مبارزه با من کمکی به شما بکنه یا نه.»
«من فقط با دیدن شمشیر کشیدن شما چیزهای زیادی یاد میگیرم، ارشد. اگه فکر میکردم مفید نیست، پیشنهاد مبارزه نمیدادم، مگه نه؟»
«نمیتونی اون زبونت رو یه جا جا بذاری؟»
«جاهای زیادی به زبون من نیاز دارن، برای همین کار سختیه.»
به میدان تمرین رفتیم.
روبروی هم ایستادیم، با حدود ده قدم فاصله.
هالهاش تغییر کرد، انگار که تا همین چند لحظه پیش با هم شوخی نمیکردیم.
فقط خونه نبود که تغییر کرده بود.
میتونستم حس کنم که هالهاش با قبل فرق داره.
«حتماً خودش رو وقف تمرین کرده!»
او مثل یه شمشیر گرانبها، تیز و صیقلی شده بود.
من زمانی تلاشهای شهریاران اهریمنی رو به پاهای یه قو تشبیه کرده بودم که زیر آب دستوپا میزنن، و کسی که بیشترین شباهت رو به این تمثیل داشت، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.
پشت اون ظاهر ظریف و قومانند، تلاشی نادیده نهفته بود.
چی میتونست او رو اینقدر تغییر داده باشه؟
من هم هالهام رو بدون هیچ خویشتنداریای آشکار کردم.
حسی از تنش چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو پر کرد و نگاهش سرد و یخی شد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اول حمله کرد.
وووش!
شمشیر به سمت من پرواز کرد.
نمیتونستم فرم بدنش رو ببینم.
او با پنهان کردن کامل بدنش پشت شمشیر، با تیغهاش یکی شده بود.
شمشیر شکوفه آلو و شمشیر اهریمن سیاه در میان هوا با هم برخورد کردن و جرقههایی به وجود آوردن.
دهها ضربه تیغه که توسط دو شمشیر ایجاد شده بود، برای لحظهای فضا رو نقشونگار زد و بعد ناپدید شد.
هرچند او در مبارزه قبلیمون به من باخته بود، اما فرمانروای شمشیر به هر حال فرمانروای شمشیر بود.
علاوه بر این، تمرینات اختصاصی اخیرش به خوبی خودش رو نشون میداد و این مبارزه رو به سطح بالاتری از استادی رسونده بود.
با درخشش نورهای شمشیر، با هم به آسمان برخاستیم.
رزمیکاران اهریمنی خاندان شمشیر آسمان شمالی ایستادن تا درخشش نورهای شمشیر رو در هوا تماشا کنن.
نورهای شمشیر که زیر نور آفتاب میدرخشیدن، واقعاً منظره باشکوهی بودن.
دانگ!
با آخرین طنین بلند فلز، به زمین فرود اومدیم.
حتی بدون این که شمشیر از دستش بیفته، یا شمشیر من روی گلوش باشه.
فرمانروای شمشیر خودش میدونست.
میدونست که شکست خورده.
«تو بدون توقف رشد میکنی.»
او نمیتونست چهره تلخش رو پنهان کنه.
تمریناتش برای رسیدن به سرعت رشد من کافی نبودن.
من بهش کمک کردم تا غرورش حفظ بشه.
«فقط به خاطر اینه که شما مراعات من رو کردید، ارشد. من تمام ورقهام رو رو کردم، اما شما هنوز یه حرکت آخر براتون باقی نمونده؟»
همه شهریاران اهریمنی یه حرکت نهایی رو برای مواقع اضطراری پنهان میکنن.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم مستثنی نبود.
«این حرکتیه که امیدوارم هیچوقت در طول زندگیم مجبور به استفادهاش نشم.»
به عبارت دیگه، این یه برگ برنده مخفی بود که استفاده ازش مستلزم به خطر انداختن جون خودش بود.
«بیا بریم داخل.»
وقتی برگشتیم داخل، با چای سرد گلویی تازه کردیم و بعد درباره هنر شمشیرزنی حرف زدیم.
درباره مبارزهای که همین الان داشتیم بحث کردیم.
من یه قدم فراتر رفتم.
چیزی رو که موقع رسیدن به استادی بزرگ دوازده ستاره در تکنیک شمشیر آسمان پرنده حس کرده بودم، با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به اشتراک گذاشتم.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با دقت گوش میداد و هر جا سوالی داشت میپرسید.
با سطح مهارتی که داشت، فرمانروای شمشیر طبیعتاً متوجه میشد.
او میفهمید که من چقدر صادقانه حرف میزنم و دارم جوهره هنرهای رزمی رو باهاش در میون میذارم؛ چیزی که آدم هیچوقت برای کسی که براش عزیز نیست، فاش نمیکنه.
چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لحظه به لحظه برافروختهتر میشد.
وقتی حرفم تموم شد، او با عجله به سمت میدان تمرین رفت.
«صبر کن! فقط یه لحظه صبر کن.»
او وسط میدان تمرین ایستاد و به تنهایی شمشیرش رو چرخوند.
بعد ناگهان شمشیرش رو متوقف میکرد و به فکر فرو میرفت.
دوباره شمشیر میزد و باز متوقف میشد.
او به اشراق رسیده بود.
او راهی برای عبور از دیواری پیدا کرده بود که با تمرینات انفرادی نمیتونست اون رو بشکنه، و همه اینها از گفتگوی ما حاصل شده بود.
بعد از تبدیل شدن به یه فرمانروای اهریمنی، او حتماً برای مدت خیلی طولانی به تنهایی تمرین کرده بود.
و در انتهای اون مسیر تنهایی و بنبست، با من ملاقات کرده بود.
بعد از این که برای مدتی طولانی در میدان تمرین شمشیر زد، در حالی که چهرهاش هنوز برافروخته بود، برگشت.
«مگه برای این نیومدی که از من درباره هنر شمشیرزنی به بصیرت برسی؟»
«درسته. راستش رو بخواید، شمشیرزنی من تازگیها به بنبست خورده.»
«پس چرا داری دانش رزمی خودت رو به من منتقل میکنی؟»
هالهام رو آروم کردم و با وقار حرف زدم.
«چون تو کسی هستی که قراره فرمانروای اهریمنی من بشی.»
در حالی که بدون هیچ حرفی به من خیره شده بود، با آرامش ادامه دادم.
«بهجز اون، دوتا دلیل دیگه هم هست.»
«دوتا دیگه؟»
«اول، چون باور دارم اگه تو از محدودیتهات عبور کنی، اون بصیرت به منم برمیگرده. مگه ما حریف تمرینی هم نیستیم؟»
او سرش رو تکون داد و پرسید: «دلیل دوم؟»
«ارشد، بین تمام شهریاران اهریمنی، شما تنها کسی هستید که از شمشیر استفاده میکنید، مگه نه؟ شما تنها کسی هستید که میتونم باهاش درباره شمشیرزنی بحث کنم. شما اخلاق پدرم رو خوب میشناسید. دیگه از کی میتونم شمشیرزنی یاد بگیرم؟ روی کی دیگه میتونم تأثیر بذارم؟ برای من، فقط شما هستید، فرمانروای شمشیر.»
از بین این سه دلیل، به نظر میرسید این یکی بیشتر از همه روی او تأثیر گذاشته.
برقی از احساسات شدید در چهرهاش نمایان شد.
«برای همینه که باید اول از همه، و بیشتر از همه به دیدن شما میومدم...»
با صداقت حرف زدم.
«همیشه فکر میکردم شما همینطوری که هستید میمونید، فرمانروای شمشیر. این یه طرز فکر خودخواهانه و بد بود. باید اول به فکر آدمهای خوب میبودم.»
با این حرف، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با لحنی که کمی بوی سرزنشِ خود میداد، گفت: «من اونقدرها هم آدم خوبی نیستم. شاید در نهایت، به ترتیب درستی به آدمها رسیدگی کردی...»
ردی از پشیمانی در چشمانش درخشید.
برای لحظهای هیچکدوم حرفی نزدیم و هر کدوم غرق در افکار خودمون بودیم.
من هم حرفهای کلیشهای و واضحی مثل «نه، شما آدم خوبی هستید، فرمانروای شمشیر» رو به زبون نیاوردم.
کلماتی که الان لازم بود، اینها بودن: «میتونم فردا هم بیام؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با حالتی که میگفت نه فقط فردا، بلکه برای بقیه عمرم هم از من استقبال میکنه، سرش رو تکون داد.
* * *
«از کی تا حالا از گل خوشت میاد؟»
بهرغم حرفهای اهریمن تیغه آسمان خونین، من همچنان به گلدون لب پنجره خیره شده بودم.
«چون شبیه یه جور گلِ حیلّهگره.»
توی راه برگشت به اقامتگاهم، سری به محل زندگی اهریمن تیغه آسمان خونین زدم و چیز جدیدی لب پنجره دیدم.
یه گلدون گل بود.
اگه اول به اینجا میومدم، فقط فرض میکردم که خود اهریمن تیغه آسمان خونین اون رو خریده.
«توی سر کسی که به یه گل میگه حیلّهگر، واقعاً چی میگذره؟»
«گل رو از کجا آوردی؟»
«یکی بهم دادش.»
او حتماً اون کتاب و چای رو به عنوان هدیه به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داده بود و او هم در عوض این گلدون رو بهش هدیه داده بود.
یا شاید هم برعکس.
«برادر اهریمن مست، کارت حرف نداره!»
به نظر میرسید تلاشهای اهریمن مست برای آشتی دادن این دو نفر بالاخره به ثمر نشسته.
«کی؟»
«یه آشنا بهم دادش.»
«خب، کی؟»
«داری وقتی میخوام مطالعه کنم سر و صدا میکنی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین از گفتن اینکه فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اون رو بهش داده، طفره میرفت.
من هم بیشتر بهش فشار نیاوردم.
همینطور جلوی خودم رو گرفتم تا مسخرهاش نکنم.
الان حتماً چقدر خوشحاله؟ اون هم از طرف کی، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو.
حل کردن سوءتفاهمها و درگیریهای گذشته، و حتی رد و بدل کردن هدیه.
تحمل میکنم.
اگه قراره دستش بندازم، میذارم برای بعد.
«دیگه زل نزن! اگه اتفاقی انرژیت رو آزاد کنی، گل میمیره.»
اگه این اتفاق میافتاد، شاید یه حرکت مرگبار روم پیاده میکرد.
دهریونگ، این گلدون از اونی که توی دفتر کاره هم باارزشتره.
اگه موقع تمرین اتفاقی بندازیش، حداقل یه سال تمرین جهنمی در انتظارت خواهد بود.
«من دیگه میرم.»
«چرا به این زودی میری؟»
«این روزها وسط یه برنامه تمرینی جهنمی هستم. احتمالاً من کسی هستم که توی فرقه اصلی از همه سختتر تمرین میکنه.»
«تو که دیگه رهبر جوان فرقه شدی. با اینهمه تمرینِ سخت، دنبال کدوم ثروت و افتخارِ بیشتری هستی؟»
چون روابط ما نسبت به قبل از بازگشتم کاملاً عوض شده، اگه من الان بمیرم، تمام شهریاران اهریمنی هم میمیرن.
اگه من در حال مرگ بودم، آیا اهریمن تیغه آسمان خونین فقط کناری میایستاد و تماشا میکرد؟
برای همینه.
برای نجات همه.
«اگه قراره کسی به اعماق جهنم بپره، دارم این کار رو میکنم تا اون آدم من باشم.»
شما میتونی از اون ثروت و افتخار لذت ببری، ارشد.
توی سالهای پیریت با فرمانروای شمشیر خوش بگذرون و با هم به سرزمینهای مرکزی سفر کنید.
* * *
روز بعد، یه مبارزه دیگه با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داشتم.
چشمانش کمی خونگرفته بود، انگار تمام شب رو نخوابیده بود.
«دیشب چون داشتم تمرین میکردم، خوب نخوابیدم.»
به نظر میرسید تمام شب رو صرف این کرده بود که بصیرتِ دیروز رو به مهارت واقعی تبدیل کنه.
یه مسابقه دیگه باهاش دادم.
با شناختن حرکات همدیگه، شروع کردیم به استفاده از تکنیکهای قدرتمندتر و دمِ آخر، تبادل ضربات تقریباً شبیه یه نبرد واقعی شده بود.
بعد از مسابقه، درباره مبارزه امروز بحث کردیم.
ماهیت مبارزه مشابه بود، برای همین بیشترش با بحث دیروز همپوشانی داشت، اما طوری حرف میزدیم که انگار اولین باره.
همونطور که حرف میزدیم، بحث گاهی به موضوعات جدیدی کشیده میشد.
درباره تمرینات شمشیرزنی در دوران جوانیمون حرف زدیم و من حتی یاد گرفتم چطوری گل پرورش بدم.
فرداش هم رفتم، و روز بعدش هم همینطور.
با این نیت میرفتم که تمام اون زمانهایی که نتونسته بودم ببینمش رو جبران کنم.
با این تصمیم میرفتم که اونقدر برم تا از دستم خسته بشه و بهم بگه دیگه نیام.
الگوی مسابقات ما مشابه بود، اما میتونستیم تغییر رو حس کنیم.
حتی با وجود فرمهای یکسان، سرعت و نیروی درونیِ نهفته در اونها متفاوت بود.
بعضی روزها سریع بود و بعضی روزها کند.
فرصتی برای امتحان کردن آزادانه تکنیکهای شمشیرِ خودت، چیزی نبود که به این راحتیها به دست بیاد.
و بعد، امروز صبح.
فرم اول هنر اهریمنی نه مصیبت، یعنی فرم نابودی رو به کار بردم.
سسسساک!
صداش فرق کرده بود.
برش! برش! برش! برش!
با تعجب به اون سمت دویدم و دیدم که آدمک چوبی دقیقاً به چهار قسمت تقسیم شده.
«موفق شدم!»
بالاخره موفق شده بودم کاری کنم که چی شمشیر همزمان از چهار جهت حمله کنه.
به نظر میرسید مسابقات و گفتگوهای من با فرمانروای شمشیر به نوعی بهم کمک کرده بود.
از اون روز به بعد، خودم رو حتی بیشتر وقف تمریناتم کردم.
یه اشتیاق سوزان داشتم.
اشتیاقی برای دیدن شکل اون روح پلید کوچک در فرم نابودی.
اون اشتیاق من رو وادار میکرد تا با تمام توانم تلاش کنم.
روزی یک بار، بدون استثنا، برای مسابقه و بحث درباره هنرهای رزمی پیش فرمانروای شمشیر میرفتم.
اگه کسی ما رو تماشا میکرد، فکر میکرد داریم مدام یه کار تکراری رو انجام میدیم، اما اینطور نبود.
ما در دلِ قدرتی که تکرار به ارمغان میآورد، رشد میکردیم.
همونطور که فرمانروای شمشیر رشد میکرد، من هم رشد میکردم.
او تحت تأثیر من رشد میکرد و من هم به نوبه خودم، تحت تأثیر رشد او قرار میگرفتم.
ما با شوری میسوختیم که فقط برای کسانی که شمشیر به دست میگیرن، آشناست.
و رابطه ما هم تغییر کرده بود.
«دلیل اینکه خونه رو عوض کردم، به خاطر ارشد اهریمن تیغه بود.»
او احساسات صادقانهاش رو فاش کرد.
«این روزها دارم سعی میکنم کینههای گذشتهام با ارشد اهریمن تیغه رو فراموش کنم و باهاش کنار بیام. توی این مسیر، خودم رو در حال فکر کردن به گذشتهها دیدم. اون زمان، چیزهای پرزرقوبرق و زیبا رو دوست داشتم. من اونطوری بودم. در حالی که داشتم به اون فکر میکردم، یهو از روی انگیزه آنی تغییرش دادم. خجالتآوره، اما تغییری نبود که بعد از فکر کردن عمیق انجامش داده باشم.»
حتماً یه جور دلتنگی برای دوران جوانیش بوده.
روزهایی که خیلی آرزو داشت بهشون برگرده.
«کار خوبی کردید. اگه بعداً دلتون برای اون کلبه کاهی تنگ شد، میتونید دوباره تغییرش بدید.»
«اینطوری خیلی دمدمیمزاج به نظر نمیام؟»
«فکر کنم شبیه یه آدم با روحیه آزاد به نظر بیاید.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با لبخندی رضایتبخش گفت: «آره، دیگه توی سنی نیستم که لازم باشه نگران فکر بقیه باشم.»
توی همون لحظه بود که فهمیدم فاصله بین ما از پنج قدم به سه قدم کاهش پیدا کرده.
حتی در میان تمام اینها، تمرینات من ادامه داشت.
شب و روز تمرین میکردم.
یه روز، بعد از تکرار بیشمارِ فرم نابودی.
سسساک!
صدای فرم نابودی دوباره تغییر کرد.
در همون لحظه!
دیدمش.
یه موجود کاملاً سیاه که گردن آدمک چوبی رو قطع کرد.
«بالاخره!»
یکی از چهار روح پلید ظاهر شده بود.