چپتر 260: نامهای شما چیست؟
چپتر 260: نامهای شما چیست؟
بعد از مدتها، با پدرم غذا خوردم.
عاشق این وقتهام؛ چه وقتی که داریم «گو» بازی میکنیم و چه وقتی که مشغول غذا خوردنیم. این لحظاتِ گفتگوی آرام و بیکلام با پدرم برام ارزشمنده.
من معمولاً زیاد شوخی میکنم، اما در حقیقت، این لحظات احتمالاً بیشترین شباهت رو به ذات واقعی من دارن. هر چی نباشه، من تقریباً تمام عمرم رو در سکوت زندگی کردم.
«تمرینات سخت نبود؟»
«جسمم خسته نشد، اما تحمل ملالِ تکرار برام دشوار بود.»
«چطور تحملش کردی؟»
«در نهایت، ذهنم رو خالی کردم. این تکرار وظیفهی تمام عمرم خواهد بود و اگه از این ملال فرار میکردم، قطعاً ملال دیگهای در انتظارم میبود. پس فقط انجامش دادم. همونطور که ادامه میدادم، حس میکردم تکرار و ملال با من یکی شدن.»
پدرم لبخند زد. پوزخند نبود؛ لبخندی از سر تبریک واقعی برای پیدا کردن مسیر درست بود.
با جزئیات برای پدرم توضیح دادم که چطور فرم اول رو تفسیر کردم، با چه آزمون و خطاهایی روبرو شدم و چطور مکرراً تمرین کردم.
جوری حرف میزدم که انگار با هیجان دارم پز میدم، اما در واقع، داشتم به پدرم اطلاعات میدادم.
برای اینکه ازشون استفاده کنه.
پدرم با مقایسهی تفسیر من و خودش، تلاش میکرد تا فرم بهتری خلق کنه. صمیمانه امیدوارم که موفق بشه.
من برای این بازگشت نکردم که از پدرم قویتر بشم یا شکستش بدم. من به اینجا اومدم تا در کنار اون زنده بمونم.
«اگه غذات تموم شده، بیا بریم کمی قدم بزنیم تا هضم بشه.»
دنبال پدرم به بیرون رفتم. اون به قلهی دوردست کوه آسمان بزرگ نگاه کرد و گفت:
«بیا مسابقه بدیم تا ببینیم کی زودتر به اونجا میرسه.»
به دلیلی، پدرم پیشنهاد رقابت در هنرهای سبکی رو داد.
«فراموش نکردی که گفتم وقتی به مرتبهی استادی بزرگ در گام تندرو رسیدی، باید با هم یه مسابقه داشته باشیم.»
«چطوره؟ اعتمادبهنفسش رو داری؟»
«البته که دارم. جهت اطلاعتون، حتی شهریاران اهریمنی هم همگی گرد و خاک من رو خوردن.»
«تو میتونی اول شروع کنی!»
«اونوقت مجبور میشید فقط به پشت سر من نگاه کنید و بدوید، مگه نه؟»
به محض اینکه حرفم تموم شد، مثل تیر از جا جستم. اینطوری، حتی اگه اتفاقی برنده میشدم، پدرم یه بهانهای داشت.
با گام تندرو و سرعتی وحشتناک به جلو تاختم.
آیا حتی پدرم میتونست با این سرعتِ گام تندرو در سطح استادی بزرگ، پا به پای من بیاد؟ سرعتش اونقدر زیاد بود که خودم هم به شک افتادم.
درست در همون لحظه، حس کردم صدای باد شدیدی از پشت سر میاد.
وقتی سرم رو برگردوندم، پدرم رو کنار خودم دیدم.
پدرم در حالی که رداش در باد میرقصید، ایستاده و عمود در میان هوا پرواز میکرد. مسئله اصلاً سرعت نبود.
«باشکوهه!»
اگه من داشتم برای زندگیم میدویدم، پدرم با وقاری بینظیر پرواز میکرد. تکنیک پرواز اهریمن آسمانی در سطح استادی بزرگ چنان بهش میومد که انگار این هنر سبکی فقط برای اون ساخته شده بود.
درسته، اگه استایل نداشته باشی، کند بودن هم اصلاً صورت خوشی نداره.
با تمام توانم دویدم. فکر میکردم دارم با سرعت نور میدوم، اما این پدرم بود که اول به قله رسید.
«من باختم. هم در استایل باختم و هم در سرعت. به نظر میرسه حتی خدای باد هم حریف اهریمن آسمانی نمیشه.»
وقتی عمیقاً سر خم کردم، پدرم لب به سخن گشود.
«گام تندرو واقعاً سریع است.»
با اینکه اون هرگز هنرهای رزمی دیگه رو تایید نمیکنه، اما چهار گام باد الهی رو به رسمیت شناخت.
و بعد، کلمات غیرمنتظرهای از زبون پدرم جاری شد.
«وقتی به استادی بزرگ در تکنیک پرواز اهریمن آسمانی برسی، به همین نتیجه خواهی رسید.»
اینها کلماتی در جهت تایید من بودن، اما دلیلی داشت که پدرم پیشنهاد مسابقهی هنرهای سبکی رو داده بود و اون حرفها رو زد.
«تکنیک پرواز اهریمن آسمانی رو به تو منتقل میکنم.»
میتونستم بفهمم. به خاطر حرفهایی بود که قبلاً دربارهی فرم اول بهش گفته بودم. چون من یه چیز بهش یاد داده بودم، اون هم حس میکرد باید در مقابلش چیزی به من یاد بده. این روش اونه. پدرم هرگز چیزی رو همینطوری قبول نمیکنه.
«ممنونم، پدر.»
همونجا روی زمین سجده کردم.
«در سطح فعلیت، با درکی که از غایتِ هنرهای سبکی داری، بدون دشواری یادش میگیری و زمان زیادی طول نمیکشه تا به استادی بزرگ برسی. حالا، از این لحظه به بعد با دقت گوش کن.»
پدرم همونجا فرمول تکنیک پرواز اهریمن آسمانی رو به من منتقل کرد. تنها بعد از چندین بار تایید گرفتن از اینکه فرمول رو به خوبی حفظ کردم، انتقال فرمول به پایان رسید.
تعظیم عمیقی به پدرم کردم.
«خیلی خوشحالم، پدر.»
دلیل خوشحالی من فقط این نبود که تکنیک پرواز اهریمن آسمانی برترین هنر سبکی در دنیای رزمی بود. یا به خاطر احتمال خلق یه هنر سبکی سریعتر با ترکیب تکنیک پرواز اهریمن آسمانی و چهار گام باد الهی.
خوشحال بودم چون این لحظهای بود که تمام هنرهای رزمی شاخص پدرم رو به ارث بردم؛ هنر اهریمنی نه مصیبت، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی و حالا تکنیک پرواز اهریمن آسمانی. این لحظهای بود که تمام هنرهای رزمی اصلی رو که پدرم در اونها استاد بود، یاد گرفتم. قلبم از شدت احساسات لبریز شده بود.
«میتونی بلند بشی.»
«بله.»
در کنار پدرم بر لبهی صخرهای در قلهی کوه آسمان بزرگ ایستادم.
در دوردست، تمام چشمانداز فرقه الهی اهریمن آسمانی پیدا بود.
«وقتی رهبر جوان فرقه شدم، با پدرم به اینجا اومدم.»
به پدرم که کنارم ایستاده بود نگاه کردم. پدرم رو در جوانیش تصور کردم و پدربزرگم رو که کنارش ایستاده بود، در ذهنم مجسم کردم.
«رویای پدرم اتحاد جهان رزمی بود.»
این حقیقتی بود که نمیدونستم.
بعد از مکثی کوتاه، از پدرم پرسیدم:
«شما چی، پدر؟»
پدرم جوابی نداد. میدونم. میدونم که پدرم رویای متحد کردن دنیای رزمی رو در سر داره. پدرم هم میدونه. میدونه که من از این موضوع باخبرم.
موضوع دشواری رو پیش کشیدم. چیزی بود که باید حداقل یک بار میگفتم.
«حتی اگه کار بزرگِ متحد کردن دنیای رزمی رو به سرانجام برسونید و ستایش و احترام همهی مردم دنیا رو دریافت کنید… باز هم احترام من رو به دست نمیارید.»
اینها حرفهایی بود که میتونست باعث بشه اون از خشم منفجر بشه، اما پدرم چیزی نگفت. چون حالا دیگه به خوبی میدونست که پسرش چه قلبی داره.
در سکوت ایستادیم و به فرقه الهی اهریمن آسمانی در دوردست، و فراتر از اون، به افق گسترده و آسمان خیره شدیم.
برای تلطیف کردن اون فضای سنگین، با لحنی شاد گفتم:
«پدر، لطفاً برای دوستهای من چندتا اسم انتخاب کنید. من هم به چندتا اسم باحال فکر کردم. داشتم فکر میکردم از تمِ ارواح استفاده کنم، مثل شبح شب، شبح خون، شبح سپید، شبح آسمان، اما بعد فکر کردم شاید خیلی غمانگیز باشه. پس به چیزهای ظریفتری فکر کردم، با تمِ ماه، مثل ماه تابان، ماه رو به زوال، ماه پنهان، یا ماه لرزان، یا اگه اینها نه، شاید استفاده از رنگها به عنوان تم…»
درست در همون لحظه، پدرم ناگهان گفت:
«شرق، غرب، جنوب، شمال.»
برای لحظهای جا خوردم.
«دارید شوخی میکنید، مگه نه؟»
پدرم با چهرهای کاملاً جدی به من نگاه کرد.
«حتی چهار نجیبزاده، یا باد ملایم و ماه تابان هم نه، بلکه شرق، غرب، جنوب، شمال؟»
نمیتونستم بفهمم منظورش اینه که نباید خودم رو برای اسم گذاشتن روی ارواح پلید به زحمت بندازم، یا به خاطر حرفی بود که دربارهی اتحاد جهان رزمی زدم، یا واقعاً فکر میکرد شرق، غرب، جنوب، شمال ایدهی خوبیه.
«شرق، غرب، جنوب، شمال!»
دوباره با قاطعیت تکرار کرد، انگار که داشت تاییدش میکرد.
وقتی پدرم اینطوری رفتار میکرد، چه کاری از دستم برمیومد؟
آه، متاسفم ارواح پلید عزیزم!
«اوه، حالا که میشنوم، میبینم خوب به نظر میرسه. اهریمن شرق، اهریمن غرب، اهریمن جنوب، اهریمن شمال. به خاطر سپردنش راحته. عالیه. اگه کسی پرسید، میتونم پز بدم و بگم پدرم این اسمها رو روشون گذاشته!»
به همه میگم که تو اونی بودی که نامگذاریشون کردی! با این حال، پدرم حتی ذرهای هم از جاش تکون نخورد.
در نهایت، نامهای اون چهار روح پلید به عنوان شرق، غرب، جنوب و شمال تایید شد!
از کوه آسمان بزرگ پایین اومدم و مستقیماً به سمت عمارت فلکسای رفتم.
میخواستم از استراتژیست اعظم ساما میونگ بشنوم که از این به بعد باید چه کار کنم.
وقتی وارد عمارت فلکسای شدم، سربازهایی که باهاشون روبرو میشدم با احترام به من سلام میکردن.
نگاههایشان مساعد بود. از آنجایی که آنها به دلیل ماهیت کارشان کسانی بودند که من را بهتر از هر کسی میشناختند، لازم بود به تغییر نگاهشان توجه کنم.
پس از عبور از چندین لایه امنیتی شدید، وارد اتاق عملیات عمارت فلکسای شدم؛ جایی که ساما میونگ در اتاق کنفرانس در حال برگزاری جلسهای با سربازانش بود.
سربازی که به استقبالم آمد پیشنهاد داد که به ساما میونگ اطلاع دهد، اما به او گفتم لازم نیست و در اتاق عملیات منتظر ماندم تا جلسه تمام شود.
آن مکان واقعاً با سرعتی سرسامآور در حال فعالیت بود.
گزارشها بهطور مداوم از طریق حدود ده حفره در یک دیوار که بر اساس منطقه تقسیم شده بودند، میرسیدند و سربازان آنها را با توجه به موضوع مورد نظر دستهبندی میکردند.
یک سرباز با اسناد در دست اینطرف و آنطرف میدوید، دیگری با جدیت چیزی مینوشت. سرباز دیگری پرچمهایی با دهها رنگ مختلف را که روی نقشهی سرزمینهای مرکزی نصب شده بود، به مکانهای دیگر منتقل میکرد. حتی یک نفر هم نبود که مشغول نباشد.
دنیای رزمی در آرامش بود، اما اینجا یک میدان جنگ بود. نه، دقیقاً به این دلیل که اینجا یک میدان جنگ بود، دنیای رزمی در آرامش به سر میبرد.
مدتی بعد، ساما میونگ پس از اتمام جلسهاش بیرون آمد و با دیدن من جا خورد.
«رهبر جوان فرقه، کی رسیدین؟»
«کمی قبل رسیدم. بهشون گفتم مزاحمتون نشن چون میخواستم تا تموم شدن جلسه منتظر بمونم.»
«بیاین بریم به دفترم.»
«بیاین همینجا صحبت کنیم. دیدن سربازها حین کار بهم حس خیلی خوبی میده. باعث میشه فکر کنم باید با جدیت بیشتری زندگی کنم.»
«این حرفی نیست که کسی که تازه از تمرین در انزوا بیرون اومده، باید بزنه. لطفاً فعلاً کمی استراحت کنین.»
«این هم حرفی نیست که شما بزنین، اونم وقتی یه کوه وظیفه برام کنار گذاشتین.»
من و ساما میونگ رو به روی هم خندیدیم.
«تمریناتتون چطور بود؟»
«به محض اینکه اومدم بیرون، حتی بدون اینکه ریشم رو بتراشم، دویدم پیش پدرم تا براش افتخار کنم.»
کلمهی «افتخار» تمام نتایج را در خود داشت.
«تبریک میگم.»
«این به خاطر شماست استراتژیست اعظم، که برنامههای خارجی من رو هماهنگ کردین. وظایفم حتماً خیلی زیاد شده. باید از چی شروع کنم؟»
«اول باید از بخش هونان و بخش جیانگشی بازدید کنین. بخش هونان اولین جاییه که در صورت بروز جنگ با اتحاد رزمی، درگیری در اونجا رخ میده و جیانگشی یه نقطه استراتژیک برای مقابله با اتحاد نامتعارفه. بنابراین، بازدید از اون دو بخش و ملاقات با اربابان لشکرشون، اولین کاریه که رهبر جوان فرقه باید انجام بده.»
«متوجهم.»
«فردا صبح فرمان ماموریت رسمی رو میفرستم.»
«بسیار خب، بعد از برگشتم میبینمتون.»
وقتی برگشتم که بروم، ساما میونگ لب به سخن گشود.
«از این به بعد، رهبر جوان فرقه تاثیر بزرگی روی سرنوشت فرقه اصلی خواهد داشت.»
لبخندی زدم و به او گفتم:
«برای همینه که قصد دارم زود به زود بهتون سر بزنم، استراتژیست اعظم.»
عمارت فلکسای را ترک کرده بودم و به سمت اقامتگاهم برمیگشتم.
در مسیری خلوت، مردی که نقاب به صورت داشت در برابرم ظاهر شد. کسی که استتارش را رها کرد و خودش را نشان داد، هوی، فرمانده محافظان تالار اهریمن آسمانی بود.
«عمو!»
«رهبر جوان فرقه.»
«لطفاً مثل قدیما که بچه بودم، همون گئوک-آ صدام کنین.»
«نمیتونم این کار رو بکنم.»
از دیدنش بعد از این همه مدت به وجد آمده بودم.
«خیلی وقت گذشته، نه؟ موهای سفیدتون بیشتر شده، عمو.»
«منم دارم پیر میشم.»
«به خاطر اینه که خدمت به پدرم براتون سخته. اون خیلی پرتوقعه، مگه نه؟ اذیتتون میکنه، نه؟»
«این بزرگترین شادی زندگی منه.»
هوی که من میشناختم واقعاً چنین شخصی بود. مردی که برایش فقط وظیفهی محافظت اهمیت داشت. مردی که پدرم برایش همه چیز بود.
«یادمه روزای برفی من رو کول میکردین.»
وقتی هوی لبخند زد، دو چشمش از زیر نقاب مثل هلال ماه خم شدند.
«اون رو یادتونه؟»
«البته. اون موقع عاشق این کار بودم.»
پس از رد و بدل کردن چنین احوالپرسیهایی، هوی دلیلی را که به دنبالم آمده بود فاش کرد.
«لطفاً این بار که فرقه رو ترک میکنین، محافظها رو هم با خودتون ببرین.»
نتوانستم بلافاصله جواب بدهم. در اصل قصد داشتم تنها بروم. او این را پیشبینی کرده بود و نزد من آمده بود.
«راستش رو بخواین، این کار برای خاطر رهبر جوان فرقه نیست. من به خوبی میدونم که مهارت شما در حدی هست که محافظها بیشتر براتون بار اضافی باشن.»
هوی حاشیه نرفت.
«این کار برای زیردستای منه. اگه اون بچهها با شما باشن، رهبر جوان فرقه، اونا به محافظهای لایقی تبدیل میشن. من کارهای اخیر شما رو زیر نظر داشتم. رهبر جوان فرقهای که من دیدم، یه اقیانوس بود. اقیانوسی اونقدر وسیع که بتونه تمام زیردستای من رو در آغوش بگیره.»
با توجه به شخصیتی که داشت، حتماً آمدن و گفتن چنین حرفهایی به من برایش آسان نبوده است. این نشان میداد که او چقدر برای محافظان اهریمن آسمانی و زیردستانش ارزش قائل است.
در آن روز، همهی آنها همراه ما کشته شدند.
اگر این درخواستی از طرف هوی است، کسی که تمام زندگیاش را وقف پدرم کرد، پس بله، من نه دوازده نفر، بلکه هزار و دویست نفر از آنها را با خود خواهم برد.
«با اونا میرم.»
هوی با احترام سرش را خم کرد.
«ممنونم.»
«اصلاً حرفش رو هم نزنین، عمو.»
من هم با احترام در برابر هوی سر خم کردم.
وقتی دوباره سرم را بلند کردم، هوی از قبل ناپدید شده بود. او کسی نبود که لطف را با کلمات جبران کند، بنابراین مطمئناً روزی سعی میکرد لطف امروز را جبران کند.
عمو هوی، نیازی به این کار نیست. شما و زیردستاتون قبلاً با جونتون این رو جبران کردین.
محافظان من در زمین تمرین مشغول تمرین بودند.
پس از اینکه لحظهای تمرین کردنشان را تماشا کردم، قدم به داخل گذاشتم.
آنها تمرین را متوقف کردند و همزمان با گره کردن مشتهایشان به من ادای احترام کردند.
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستیم!»
سلام رعدآسای آنها لبریز از روحیه بود.
«تو این صد روز گذشته مدام در حال تمرین بودین؟»
جوک-یئون قدمی به جلو گذاشت و پاسخ داد:
«بله، ما حتی یک روز از تمرین رو هم از دست ندادیم.»
«اما چرا فقط شش نفر اینجایین؟»
«ما نمیدونیم کی برای ماموریت محافظت اعزام میشیم، برای همین به صورت نگهبانان روز و شب زندگی میکنیم. و ماهی یه بار جای نگهبانای روز و شب رو عوض میکنیم.»
به عبارت دیگر، نگهبانان شب از عصر تا صبح تمرین میکردند. فکر کردم که این واقعاً تحسینبرانگیز است.
از آنجایی که مدتی گذشته بود، ابتدا چشمهای جوک-یئون را بررسی کردم.
جوک-یئون که میدانست مخالفت بیفایده است، با اطاعت چشمبندش را برداشت.
به مردمکهای سرخ درخشانش نگاه کردم و گفتم:
«تکنیک چشم شبح تو یه مرحله پیشرفت کرده.»
با این حرف، جوک-یئون جا خورد.
«درسته. واقعاً فقط با نگاه کردن به رنگ چشمام متوجه این موضوع شدین؟»
«رنگش نسبت به قبل تغییر کرده.»
«من هر روز توی آینه برنزی نگاه میکنم و حتی نمیتونستم تشخیص بدم.»
من این تفاوت را با تکنیک چشم الهی خودم تشخیص داده بودم.
دلیلی که قلبم مدام به سمت چشمان او کشیده میشد، تا حدودی به خاطر تکنیک چشم الهی بود. من تکنیک چشم الهی را برای خاطر خودم یاد گرفته بودم، اما او تکنیک چشم شبح را برای کس دیگری آموخته بود. و آن کس دیگر، در نهایت من بودم.
هرچند او میگوید که این تماماً انتخاب و سرنوشت خودش بوده، اما فدا کردن چشمهای خود برای دیگری به هیچ وجه کار آسانی نیست.
انرژیام را به چشمانش هدایت کردم تا آنها را تسکین دهم.
«حس متفاوتی داره.»
«چطور؟»
«دردش خیلی کمتر شده.»
اگر اینطور بود، احتمالاً به خاطر تغییر در نیروی درونی من بود. نیروی من بسیار عمیقتر و خالصتر شده بود.
«فردا با من فرقه رو ترک میکنین. یه فرمان ماموریت رسمی صبح زود از عمارت فلکسای میرسه.»
چهرهی جوک-یئون و رزمیکاران محافظ روشن شد. آنها بالاخره اولین ماموریت خود را دریافت میکردند.
هیجان و شادی وصفناپذیری به من منتقل شد. آنها اینقدر خوشحال بودند؛ اگر آنها را پشت سر میگذاشتم اشتباه بزرگی میشد.
«ممنون که به ما اعتماد کردین.»
«از فردا به خوبی ازم محافظت کنین. من فقط روی شما حساب میکنم.»
با پاسخی طنینانداز، جوک-یئون و رزمیکاران محافظ سرهایشان را به نشانه احترام خم کردند. بله، حالا که داریم بیرون میریم، بیاین وقتی برمیگردیم حتی از این هم قویتر شده باشیم.
صبح روز بعد، دو کالسکه فرقه را ترک کردند.
این اولین خروج رسمی من به عنوان رهبر جوان فرقه بود، همراه با محافظان شخصی خودم.