چپتر 261: دنیای رزمی من چندان دور نیست
چپتر 261: دنیای رزمی من چندان دور نیست
کالسکه با اون چیزی که معمولاً سوار میشدم فرق داشت.
این کالسکه اختصاصی محافظان تالار اهریمن آسمانی بود که از مادهای سبک و در عین حال مستحکم ساخته شده بود.
در برابر بیشتر ضربات خارجی درز برنمیداشت و توسط اسبهای قدرتمندی کشیده میشد.
در مواقع اضطراری، حتی به زره اسب هم مجهز بود.
در حالی که محافظان روز سوار بر اسب کالسکه را همراهی میکردند، جوک-یئون داخل کالسکه کنار من نشست و درباره ماموریت حفاظتی توضیح داد.
«محافظان شب توی کالسکهای که پشت سرمونه هستن. اونا به نوبت استراحت میکنن و عصر شیفتشون رو با ما عوض میکنن.»
همونطور که به محافظ روز نیازی نداشتم، به محافظ شب هم محتاج نبودم.
اگه موقع خواب کسی بهم نزدیک میشد، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بیدارم میکرد.
با این حال، گذاشتم به کارشون برسن.
چیزی که هوی میخواست این بود که اونا به رزمیکاران حفاظتی ممتازی تبدیل بشن و برای این کار، تجربه از هر چیزی ضروریتر بود.
البته برای سرعت بخشیدن به این روند، کاری بود که باید انجام میدادم.
«کالسکه رو یه لحظه نگه دار.»
جوک-یئون از زیردستش که روی صندلی سورچی بود خواست کالسکه را متوقف کند.
بعد از اینکه کالسکه محافظان شب هم به ما ملحق شد، همه را مقابل خودم جمع کردم.
سپس به سمت کالسکه رفتم.
در اصل، نماد تالار اهریمن آسمانی روی بدنه بیرونی کالسکه حک شده بود، اما آن بخش در حال حاضر پوشانده شده بود.
شووووواک.
پوشش را با صدای رضایتبخشی پاره کردم.
تصویر یک روح پلید ترسناک نمایان شد.
«از این به بعد، با پنهان کردن هویتمون سفر نمیکنیم. همهتون لباسهای رسمی محافظان تالار اهریمن آسمانی رو بپوشین.»
محافظان رداهای رزمی معمولی به تن داشتند.
جوک-یئون با تعجب گفت: «طبق مقررات نمیتونیم این کار رو بکنیم.»
«مقررات رو خودمون وضع میکنیم. همونطور که دستور دادم عمل کن.»
در حالی که جوک-یئون به من نگاه میکرد، تردید در چشمانش موج میزد، اما این دودلی زیاد طول نکشید.
آنها در حین محافظت از من، تا جای ممکن از چارچوبهای موجود فاصله گرفته بودند.
او به زیردستانش دستور داد تا لباسهایشان را عوض کنند.
جوک-یئون و تمام محافظان لباسهایشان را عوض کردند.
لباس رسمی محافظان تالار اهریمن آسمانی ساده و در عین حال باابهت بود.
روی سینه سمت چپ رداهای رزمی سیاهرنگشان، یک سپر گلدوزی شده بود و درون آن، روح پلیدی که نماد تالار اهریمن آسمانی بود، نقش بسته بود.
همچنین، روی نقابهای سیاهی که به صورت داشتند، تکواژه «اهریمن» با خطی قدرتمند گلدوزی شده بود.
همین کافی بود.
به محض اینکه لباسهای رسمیشان را پوشیدند، حال و هوایشان کاملاً عوض شد.
یکییکی به آنها نگاه کردم و گفتم: «برازنده شدین. بین تمام یونیفرمهای فرقه اصلی، فکر میکنم مال شما از همه خوشتیپتره.»
با این حرف، لبخند محوی زدند و به یکدیگر نگاه کردند.
«میدونم اینطوری حرکت کردن براتون خیلی سختتر میشه. خطرناکتره و متغیرهای غیرمنتظرهای پیش میاد. اگه محافظهای معمولی بودین، این کار رو نمیکردم. اما شما کسایی هستین که در آینده از اهریمن آسمانی محافظت میکنین.»
با شنیدن واژه «اهریمن آسمانی»، قدرت در چشمانشان جان گرفت.
«وقتی پدرم به صورت رسمی حرکت میکنه، تا حالا شده هویتش رو مخفی کنه؟ به همین خاطر، شما هم از این به بعد تجربه و تمرین میکنین. شما دارین آشکارا از رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی محافظت میکنین.»
«بله! با جونمون ازتون محافظت میکنیم!»
«لطفاً بدون فدا کردن جونتون ازم محافظت کنین. مفهومه؟»
شوخی من کمی فضا را تلطیف کرد.
جوک-یئون که شاید فکر میکرد حالا که همه جمع شدهاند فرصت مناسبی است، مرا از شمارههای اختصاصیافته به هر یک از آنها مطلع کرد.
«در طول عملیاتهای حفاظتی، همدیگه رو با شماره صدا میکنیم، از شماره یک تا شماره دوازده. لطفاً شما هم ما رو همینطور صدا کنین، رهبر جوان فرقه.»
جوک-یئون شماره یک بود و شمارهها بر اساس تجربه آنها در واحد محافظان تعیین شده بود.
جوانترینشان شماره دوازده بود.
جوانترین عضو که چهرهاش آشکارا کمسنوسال به نظر میرسید، میگفتند هجده سال دارد.
رفتم و مقابل شماره دوازده ایستادم.
او برای اینکه در راه محافظت از کسی جانش را از دست بدهد، خیلی جوان بود.
«ارشدها چون کوچکترین عضوی اذیتت میکنن؟»
«باعث دردسره چون چون کوچکترینم، خیلی باهام خوب رفتار میکنن!»
روی شانه جوانترین عضو که پاسخ درستی داده بود زدم و دوباره سوار کالسکه شدم.
«بزن بریم!»
کالسکه دوباره به حرکت درآمد.
جوک-یئون میتوانست کنار من بنشیند، اما همراه دیگر محافظان سوار بر اسب شد.
به نظر میرسید پیشتر فقط برای توضیح دادن ماموریت حفاظتی داخل کالسکه آمده بود.
او فرمانده بود، اما پابهپای زیردستانش کار میکرد.
در واقع، او پیشقدم میشد و حتی بیشتر از بقیه زحمت میکشید.
شاید هوی به این دلیل شخصاً نزد من آمده بود که برای این جنبه از شخصیت جوک-یئون ارزش زیادی قائل بود و پتانسیل او را برای تبدیل شدن به یک رزمیکار حفاظتی بزرگ دیده بود.
اولین مقصد ما، بخش هونانِ فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
از آنجایی که رسیدن به آنجا با کالسکه زمان زیادی میبرد، با خیالی آسوده مستقر شدم.
فرصت خوبی بود تا هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانیام را تمرین کنم.
کالسکه آنقدر خوب بود که تقریباً هیچ تکانی حس نمیشد.
میتوانستم به راحتی روی هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی تمرکز کنم.
حالا دو مرحله از هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی باقی مانده است.
هدف من در طول این سفر به بیرون از فرقه، ارتقای آن به اندازه یک مرحله است.
چه مدت بود که همینطور در حرکت بودیم؟
جوک-یئون از بیرون فریاد زد: «یه استراحت کوتاه میکنیم.»
کالسکه متوقف شد.
در حالی که اسبها استراحت میکردند، من هم از کالسکه پیاده شدم و روی تختهسنگی نشستم تا استراحت کنم.
محافظان در تمام جهات، با محوریت من، به نگهبانی ایستادند.
آنها واقعاً تمام حواسشان را روی زیر نظر گرفتن محیط اطراف متمرکز کرده بودند.
نظر صادقانهام؟
اگه همهتون اینطوری پخش بشین، من چطوری باید ازتون محافظت کنم؟
«جوک-یئون.»
«بله، رهبر جوان فرقه.»
جوک-یئون که در جلو مشغول نگهبانی بود، به من نزدیک شد.
«هنرهای رزمیای که یاد گرفتی رو بهم نشون بده.»
جوک-یئون از حرف من جا خورد.
او متوجه شد که قصد دارم هنرهای رزمیاش را مشاهده کنم.
«این فرصتی نیست که همیشه پیش بیاد، پس عجله کن!»
«بله! رهبر جوان فرقه!»
ماموریت جای خود، اما او آنقدر احمق نبود که چنین فرصتی را از دست بدهد.
«هنر رزمیای که یاد گرفتم، تکنیک شمشیر سایه مخفی هستش.»
بعد از فاش کردن تکنیک شمشیری که آموخته بود، شروع به اجرای فرمها کرد.
رسم بر این بود که به هنر رزمی شاخص شخص دیگری نگاه نکنند، بنابراین محافظان پشتشان را کردند.
جوک-یئون تمام فرمهای تکنیک شمشیر سایه مخفی را اجرا کرد.
«تکنیک شمشیر خوبیه.»
عادتهای بد و وضعیت بدنیاش را اصلاح کردم و به او گفتم که در آینده چطور باید تمرین کند.
چیزهای زیادی نگفتم.
فقط مهمترینشان را! فقط به یک نکته اشاره کردم.
«ممنونم!»
جوک-یئون با چهرهای متاثر مراتب قدردانیاش را به جا آورد، در حالی که بقیه محافظان نمیتوانستند حسادتشان را پنهان کنند.
«نیازی نیست اینقدر حسودی کنین. شماره دو، بیا جلو!»
وقتی قصد کردم هنر رزمی همه را بررسی کنم، شماره دو دستپاچه شد و گفت: «شما سرتون شلوغه، میتونین بعداً ما رو بررسی کنین.»
«شما هستین که سرتون شلوغه.»
«بله؟»
«ارباب لشکر میتونه منتظر بمونه. این فقط یه بازدید تشریفاتیه، مگه نه؟ اما هنرهای رزمی شما باید هر چه سریعتر پیشرفت کنه. اگه همین الان یه چی شمشیر به پشتتون پرتاب بشه، میتونین بلاکش کنین؟ پس زود باش، هنر رزمیت رو نشون بده!»
بدون هدر دادن وقت بیشتر، شماره دو هنر رزمیاش را اجرا کرد و من هم درست مثل کاری که برای جوک-یئون انجام دادم، به او گفتم چه چیزهایی را باید اصلاح کند و در آینده چطور تمرین کند.
به همین ترتیب سراغ بقیه محافظان رفتم.
زمان زیادی نبرد.
یک نگاه کافی بود تا پاسخ را ببینم.
میتوانستم هیجانشان را حس کنم.
این سطحی از آموزش بود که تا به حال نشنیده بودند.
از آنجایی که هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری داشتند، اغراق نبود اگر بگویم با هر کلمه من قویتر میشدند.
«ممنونیم. در آینده برای پیشرفت بیشتر تلاش میکنیم.»
این بار، داشتم به آنها آموزش میدادم تا نمیرند.
شبهنگام، نکاتی را که محافظان شب هم نیاز به اصلاح داشتند، به آنها گوشزد کردم.
***
روز سوم پس از خروج از فرقه.
غرش!
تندر غرید و باران شروع به باریدن کرد.
باران آنقدر شدید بود که راندن کالسکه غیرممکن میشد.
«باید استراحت کنیم.»
جوک-یئون کالسکه را زیر درخت بزرگی متوقف کرد.
محافظان در باران ایستادند و کالسکه را محاصره کردند.
«اونجا زیر باران مظلومانه واینستین. همهتون بیاین داخل کالسکه.»
«ما خوبیم.»
«این یه دستوره.»
جوک-یئون اصرار داشت که مشکلی نیست، اما در نهایت نتونست جلوی ارادهم بایسته و اومد داخل.
شش نفر وارد شدن، اما چون کالسکه بزرگ بود، همهشون میتونستن روبروی هم بشینن.
چیزی بهشون دادم تا خودشون رو خشک کنن و گفتم: «نیازی نیست معذب باشید. به من توجه نکنید، فقط بارونِ بیرون رو تماشا کنید.»
با آتش راستین سامادهی آب کتری رو داغ کردم و براشون چای گرم درست کردم.
با دیدن این صحنه، چشمهای همه گرد شد.
«با لذت مینوشیم!»
هنوز خشکشون زده بود و براشون سخت بود که با من راحت باشن. حتی وقتی به بیرون پنجره نگاه میکردن، همهشون به پنجرهای که سمت مخالف من بود خیره شده بودن.
در سکوت به تماشای بارش بارون نشستیم.
شوووووووووووو!
اینطور دور هم جمع شدن، چای نوشیدن و تماشای بارون، جذابیت خاص خودش رو داشت.
بعد از سر و کله زدن با شهریاران اهریمنی پیر، بودن با این جوونها حس طراوت میداد.
جوک-یئون با احتیاط گفت: «ما قرار بود از شما محافظت کنیم، رهبر جوان فرقه، اما یه جورایی حس میشه این ماییم که داریم محافظت میشیم.»
لبخند کمرنگی زدم و از جوک-یئون پرسیدم: «اگه مهارت ورود به محافظان تالار اهریمن آسمانی رو داشتی، میتونستی وارد سازمانهای دیگه هم بشی. چرا برای رزمیکار کاروان حفاظتی شدن درخواست دادی؟»
بدون تردید جواب داد: «از بچگی میخواستم رزمیکار کاروان حفاظتی بشم. فکر میکردم محافظها باحال به نظر میان. باور داشتم محافظت از کسی افتخارآمیزه.»
«هنوزم همینطور فکر میکنی؟»
جواب جوک-یئون مثل دفعه اول سریع نبود.
«همینطور فکر میکنم.»
به ذهنم رسید که شاید به خاطر دردی که توی چشمهاشه، داره پشیمون میشه. همین حالا هم شغل سختی بود و چشمهاش حتماً تا سرحد مرگ درد میکردن.
درست همون لحظه، چشمم به شماره سه افتاد. او بین محافظهای روز، مهربونترین چهره رو داشت.
«تو چی؟»
«فکر میکردم برای محافظت استعداد بیشتری دارم تا کشتن.»
«استعداد برای محافظت یعنی چی؟»
«محافظت از کسی برام خستهکننده نیست. فکر میکنم به خاطر شخصیت درونگراییم هم باشه.»
در اون لحظه، شماره نه بدون اینکه ازش پرسیده بشه، پرید وسط حرف و گفت: «من تشخیص دادم که ماموریتهای اسکورت نسبتاً امن هستن. میخوام عمر طولانی داشته باشم.»
همرزمهاش که انگار قبلاً هم این رو شنیده بودن، همهشون خندیدن. به نظر میرسید از اون آدمهایی باشه که از خندوندن بقیه و شوخی کردن لذت میبره.
در هر صورت، این چیزی بود که هرگز از زبون هوی نمیشنیدم. او در دورانی از فداکاری زندگی کرده بود و هنوز هم همونطور زندگی میکرد.
اما این رزمیکارهای جوونِ فعلی، قطعاً با پیشینیان خودشون متفاوت بودن. البته، این به اون معنا نبود که فکر کنم اونها نسبت به هوی حس وظیفهشناسی کمتری دارن.
همینطور فکر نمیکردم که هوی در مقایسه با نگرشهای منطقی و فردگرایانه اونها، قدیمی یا اُمُل باشه. فقط حس میکردم که زمانه داره تغییر میکنه.
همونطور که با این افکار نشسته بودم، شدت بارون کم شد.
جوک-یئون انگار که منتظر همین لحظه بود، گفت: «دیگه حرکت میکنیم.»
قبل از اینکه پیاده بشن، پرسیدم: «کسی هست که زادگاهش توی استان هونان باشه؟»
از این سوال ناگهانی گیج شده بودن.
«هیچکس؟»
بعد شماره سه، همونی که قبلاً جواب داده بود محافظت بهش میسازه، قدم جلو گذاشت.
«زادگاه من همینجاست، توی هونان.»
«پدر و مادرت توی زادگاهت زندگی میکنن؟»
«بله، مادرم اونجا تنها زندگی میکنه.»
«آخرین بار کی دیدیش؟»
«حدود سه سال پیش بود.»
«قبل از اینکه بریم، یه سری بهش بزنیم.»
شماره سه جا خورد.
«نه، مشکلی نیست. نمیتونم وسط ماموریت این کار رو بکنم.»
«چند روز تاخیر ایرادی نداره. مگه ارباب لشکر هونان چقدر مشتاقه من رو ببینه؟ اما مادرت حتماً چقدر دلتنگته. مودبانه نیست که این همه راه رو بیایم و فقط از کنارش رد بشیم. این یه درخواست نیست، یه دستوره، پس بزن بریم!»
و به این ترتیب، کالسکه به سمت زادگاه شماره سه به راه افتاد.
خوب میدونم که در هر گوشه از این سرزمینهای مرکزی، انواع و اقسام آدمها زندگی میکنن و اتفاقات مختلفی میافته.
از انواع توطئهها و نقشهها گرفته تا اینکه انسانها تا کجا میتونن سقوط کنن و چقدر میتونن بیرحم باشن، همه رو میدونم.
و اینکه چطور خیلی از رزمیکارها راهشون رو گم میکنن و در اون جنگلِ شمشیرها و کوهِ تیغها سرگردان میشن.
دنیای رزمیِ من دور نیست.
جو چون-به از میخانه می روان دنیای رزمی منه، و زادگاه شماره سه که از من محافظت میکنه، دنیای رزمی منه.
اینطوریه که من راهم رو در دنیای رزمی گم نمیکنم.
کالسکه انگار که میخواست منکر اون بارونِ شدید بشه، در حالی که آسمون صاف رو میشکافت، به راهش ادامه داد.
***
در نزدیکی زادگاهش، سرعت کالسکه کم شد.
پرده رو کنار زدم و به بیرون نگاه کردم تا کالسکهای درهمشکسته رو ببینم که کنار جاده واژگون شده بود.
اینجا و اونجا لکههای خون روی زمین دیده میشد و آثار یه نبرد شدید باقی مونده بود.
صدای جوک-یئون رو شنیدم: «میرم بفهمم چه اتفاقی افتاده.»
شماره دو پیش یکی از ساکنین محلی رفت تا بفهمه اینجا چه خبر شده.
«میگن چند روز پیش، به محموله کاروان حفاظتی شماره یک هونان حمله شده و اون رو دزدیدن. در این بین، چندین سرپرست کاروان حفاظتی، جنگجوی محافظ و باربر کشته شدن.»
«مگه کاروان حفاظتی شماره یک هونان بزرگترین کاروان این منطقه نیست؟»
«درسته.»
معمولاً کسی جرئت نمیکرد به ماموریتهای بزرگترین آژانس منطقه دستدرازی کنه. جایی مثل کاروان حفاظتی شماره یک هونان حتماً روابط عمیقی با فرقههای مختلف در دنیای رزمی داشت، بنابراین درافتادن با اونها منجر به انتقامجویی میشد.
اتفاق غیرمعمولی افتاده بود که در حالت عادی رخ نمیداد.
البته، دخالت در این موضوع کار ما نبود، پس بلافاصله به جوک-یئون گفتم: «خیلی خب، سرعت رو بیشتر کنید.»
«بله!»
کالسکه با سرعت بیشتری شروع به حرکت کرد.
***
کالسکه به روستای زادگاه شماره سه رسید.
«اونجاست.»
جایی که شماره سه با انگشت نشون میداد، یه مسافرخانه کوچیک بود.
اونجا مسافرخانه دوهیون بود که به نام خودش نامگذاری شده بود.
توی راه شنیده بودم که این مسافرخانهایه که او با پولی که بعد از پیوستن به فرقه اصلی به دست آورده، برای مادرش راه انداخته.
«رویای مادرم بود که یه مسافرخانه رو اداره کنه.»
مگه چون کسی پیرو طریقت اهریمنیه، یعنی نمیتونه پسر فداکاری باشه؟
کالسکه رو جلوی مسافرخانه متوقف کردیم.
وقتی وارد شدیم، نه مشتریای بود و نه صاحبی، هیچکس اونجا نبود.
شماره سه غافلگیر شد و با صدای بلند مادرش رو صدا زد.
«مادر!»
اما کسی اونجا نبود.
از اونجایی که یه مسافرخانه بهندرت تعطیل میشه، نگرانی در چهره شماره سه موج میزد.
رفتم توی آشپزخونه و آثار آتش رو توی اجاق بررسی کردم.
«این آشپزخونه تا دیروز برای کاسبی استفاده میشده. پس نگران نباش.»
درست همون لحظه، بچهای با ظاهری شاد وارد مسافرخانه شد.
«امروز باز نیستن. خانمِ صاحبخونه و آشپز توی ویلای کوهستانی باد و آب هستن.»
بچه خودش رو معرفی کرد و گفت وقتی سرشون شلوغه، به عنوان پیشخدمت برای کار میاد.
با لحنی دوستانه از بچه پرسیدم: «میدونی چرا رفتن اونجا؟»
«امروز صبح، رزمیکارهای ویلای کوهستانی باد و آب اومدن و اونها رو با خودشون بردن و گفتن برای آشپزی بهشون نیاز دارن.»
اگه دلیل بسته بودنش این بود، جای آرامش داشت. وقتی فرقههای رزمی به یه آشپز نیاز داشتن، گاهی اوقات مردم رو از مسافرخانههایی مثل اینجا بسیج میکردن.
«ویلای کوهستانی باد و آب کجاست؟»
«انتهای جاده غربی، همونجاست.»
«ممنون.»
سکه ای به بچه دادم و او با خوشحالی تعظیم کرد و رفت.
این بار از شماره سه پرسیدم: «درباره ویلای کوهستانی باد و آب چیزی میدونی؟»
«چیز زیادی دربارش نمیدونم. من در سن کم برای تمرینات رزمی زادگاهم رو ترک کردم و فقط هر دو یا سه سال یه بار مادرم رو میدیدم.»
سرش رو پایین انداخت، اما هیچکس فکر نمیکرد که او کار اشتباهی انجام داده باشه. حتی با وجود مشغلههای زیادش، او با هر دو یا سه سال یه بار اومدن برای دیدن مادرش بدون هیچ کوتاهیای، فداکارترین پسر بود.
«لطفاً یه لحظه صبر کنید، رهبر جوان فرقه. من اول یه اتاق مهمان رو براتون تمیز میکنم.»
شماره سه طوری با آرامش رفتار میکرد که انگار اتفاقی نیفتاده، اما چطور میتونستم از افکار درونیش بیخبر باشم؟ او حتماً میخواست همین الان بدوئه و مادرش رو ببینه.
همچنین حتماً به دلایل مختلف نگران بود، چون یه فرقه رزمی او رو برده بود.
از سر جام بلند شدم و گفتم: «در حالی که مادرت داره کار میکنه، ما جوونها که نمیتونیم فقط مشغول بازی و استراحت باشیم، مگه نه؟ بیا بریم کمکش کنیم و زودتر برگردونیمش.»
با حرفهای غیرمنتظره من، شماره سه دستهاش رو تکون داد و گفت که مشکلی نیست، اما من سوار کالسکه شدم.
همه محافظها سوار اسبهاشون شدن و شماره سه هم سوار اسبش شد.
اگرچه میگفت نیازی نیست، اما شادی غیرقابلانکاری در چهرهاش نمایان شد.
«بزن بریم، به سمت ویلای کوهستانی باد و آب!»
کالسکه به سمت ویلای کوهستانی باد و آب شروع به حرکت کرد.