چپتر 263: غذایی که مادر پخته است
چپتر 263: غذایی که مادر پخته است
«ارباب لشکر فرقه اهریمنی پشت سر سرقت محموله کاروانه؟»
با شنیده شدن نامی که نباید به زبون میومد، هاله گئوم موگوک سرد شد.
«ارباب لشکر یو موافقت کرده که قضیه رو جمعوجور کنه تا موضوع بیخ پیدا نکنه.»
اون به عنوان ارباب لشکر هونانِ فرقه الهی اهریمن آسمانی، مرد قدرتمندی در این منطقه بود؛ اونقدر که بتونه چنین قولی بده.
«مدرکی هم هست که نشون بده اون دست داشته؟»
«مدرکی... نیست. اون مردی نیست که تو اینجور مسائل از خودش ردپایی بهجا بذاره. من شاهدم.»
لی اوم با به زبون آوردن نام یو سو-گوانگ، از پلی عبور کرده بود که دیگه راه برگشتی نداشت. اون مجبور بود یو سو-گوانگ رو رها کنه و راهی برای زنده موندن پیدا کنه.
«اگه داشته باشی برای ارباب لشکر پاپوش درست میکنی چی؟»
«اونوقت میتونی من رو بکشی.»
با قضاوت از روی رفتارش تا به اینجا و نگاه ناامیدانهای که در چشمانش بود، مشخص بود که داره حقیقت رو میگه.
در واقع، این موضوع اونقدرها هم شوکهکننده یا غافلگیرکننده نبود. با فکر کردن به فرمانده سپاه اهریمنی در اوایل بازگشتش، درک این مسئله براش آسون شد. اون هم به طور مخفیانه از سپاه اهریمنی برای جمع کردن ثروت شخصی استفاده کرده بود.
اگه گئوم موگوک تا الان مشغول پاکسازی اوضاع داخلی بود، حالا وقتش رسیده بود که نظارت بر امور خارجی رو هم شروع کنه.
«از کجا در مورد ماموریت کاروان حفاظتی شماره یک هونان باخبر شدی؟»
«یکی از سرپرستهای کاروانشون آدم منه.»
«کیه؟»
«یانگ دهنام.»
دهان لی اوم که یکبار باز شده بود، حالا بدون تردید حرف میزد.
«اول بریم ببینیم تو این ماموریت چی دزدیدی.»
«خواهش میکنم دنبال من بیاید.»
لی اوم از جایش بلند شد. بدنش سنگین بود. اون متوجه شد که نیروی درونی در مرکز انرژیاش در مقطعی سرکوب شده.
«حتی بدون اینکه بفهمم مهار شدم.»
لی اوم تشخیص داد که هنرهای رزمی حریفش بسیار فراتر از سطح استادیِ یک استاد معمولی بود. کشته شدن شمشیر دست خونین با یک ضربه دست که با چوب غذاخوری انجام شد، به هیچ وجه به خاطر بیدقتی شمشیر دست خونین نبود. اون مرد احتمالاً میتونست شمشیر دست خونین رو با یک خلالدندان چوبی کوچیک هم بکشه.
«اون استادیه که حتی از ارباب لشکر یو هم خیلی قویتره.»
جدا از مهارتش، اون هیچ نشونهای از ترس نسبت به یو سو-گوانگ از خودش نشون نمیداد. ارباب لشکرِ فرقه اهریمنی شخص بسیار قدرتمندی بود، پس این مرد دیگه کی بود؟
لی اوم مکانیزم مخفیای رو روی قفسه کتاب فعال کرد و دیوار چرخید تا فضای مخفیای نمایان بشه. داخلش سه صندوق نسبتاً بزرگ بود که تا لبه از زیورآلات طلا پر شده بود.
گئوم موگوک با دیدن ثروتی که غارت کرده بودن، از دست لی اوم و یو سو-گوانگ عصبانی شد. این مورد بدتر از زمانی بود که مردان بیپول به امید رسیدن به نوایی دست به چنین کاری میزدن.
هر دوی اونها احتمالاً از قبل ثروت زیادی داشتن و راههای زیادی برای پول درآوردن بدون متوسل شدن به چنین کارهایی وجود داشت. به خصوص کسی مثل یو سو-گوانگ که خراجهای قابلتوجهی از جاهای مختلف دریافت میکرد.
و با این حال دست به چنین کاری میزدن؟
گئوم موگوک خشم فزایندهاش رو پنهان کرد و با آرامش پرسید: «شمشیر دست خونین این کار رو به تنهایی انجام داد؟»
«کار آسونی بود چون سرپرست کاروان، یانگ، مسیر حرکت رو از قبل لو داده بود. ما تونستیم از قبل تله بذاریم و یک حمله غافلگیرانه انجام بدیم.»
«حتی روشهاتون هم پست بوده.»
لی اوم که با اشتیاق مشغول لو دادن بقیه بود، دهانش رو بست و به حالت چهره گئوم موگوک خیره شد.
«تو که کلی پول داری، پس چرا این کار رو کردی؟»
«...»
«نمیخوای جواب بدی؟»
«پول... مگه بهتر نیست آدم بیشتر داشته باشه؟»
«اگه پولی باشه که خودت درآورده باشی، درسته.»
لی اوم نتونست چیزی بگه و سرش رو عمیقاً پایین انداخت. اون میخواست صادق باشه. دلش میخواست فریاد بزنه: «توی دنیای رزمی که یا باید بخوری یا خورده بشی، اونی که ازش دزدی میشه احمق نیست؟ تو هم همینطور فکر میکنی، مگه نه؟ ای منافق!»
گئوم موگوک بیرون اومد و به جوک-یئون که در راهرو منتظر بود دستور داد: «به روسای عمارت دنیای زیرین و عمارت فلکسایِ این منطقه بگو فوراً بیان اینجا!»
«بله، متوجهم!»
لی اوم با شنیدن این حرف جا خورد. اون از طریق ارتباطش با یو سو-گوانگ شنیده بود که عمارت دنیای زیرین و عمارت فلکسای سازمانهای اصلی فرقه اهریمنی هستن. احضار روسای چنین سازمانهای مهمی به این راحتی؟
سپس، نگاه لی اوم به سینه جوک-یئون افتاد. اولین باری که اون رو دید، فقط روح پلید رو دیده بود. اما حالا سپری رو هم که دور روح پلید بود میدید.
«نکنه...؟»
اون یکبار در یک مهمانی به طور مبهم درباره این نشان شنیده بود.
«محافظان تالار اهریمن آسمانی؟»
نگاه لی اوم به سمت گئوم موگوک چرخید.
«پس این مرد...؟ نـ... نه ممکنه... رهبر جوان فرقه اهریمنی؟ آخ!»
قلب لی اوم فرو ریخت. اون واقعاً آدم اشتباهی رو برای در افتادن انتخاب کرده بود. پاهایش سست شد و خودش رو روی زمین انداخت.
«خواهش میکنم از جونم بگذرید! من نتونستم متوجه مقام والای شما بشم.»
هر چقدر هم که التماس میکرد، نگاه گئوم موگوک به اون سرد باقی موند.
انگار برای اثبات درست بودن شک لی اوم، پیروان اهریمنی که مسئول عمارت دنیای زیرین و عمارت فلکسای در اینجا بودن، واقعاً مثل باد دواندوان اومدن.
رسیدگی گئوم موگوک به موضوع سریع بود. اول، حادثه رو برای رهبران توضیح داد. سپس به اونها اطلاع داد که چون ارباب لشکر هونان در این کار دست داشته، نمیتونه از پیروان اهریمنی اونجا استفاده کنه، بنابراین عمارت دنیای زیرین و عمارت فلکسای باید وارد عمل بشن.
گئوم موگوک بعد از تموم کردن توضیحاتش، ابتدا به بازرس ویژه عمارت دنیای زیرین دستور داد: «اول، کالاهای غارت شده و جسد شمشیر دست خونین رو به کاروان حفاظتی شماره یک هونان برگردونید و وضعیت رو توضیح بدید. بهشون بگید که با اون سرپرست کاروان به اسم یانگ دهنام که اطلاعات این ماموریت رو لو داده بود هم برخورد کنن.»
«اطاعت میشه.»
در حالی که لی اوم با قلبی مضطرب شاهد ماجرا بود، گئوم موگوک رو به اون کرد و گفت: «و این مرد رو به فرقه اصلی بفرستید و در زندان تندر حبسش کنید.»
حبس شدن در زندان تندرِ فرقه الهی اهریمن آسمانی؟ چشمان لی اوم سیاهی رفت.
«نه! خواهش میکنم رحم کنید!»
گئوم موگوک با بیتفاوتی پرسید: «واقعاً فکر کردی میتونی چنین جرم سنگینی مرتکب بشی و قسر در بری؟»
«برای همین هم بود که همه چیز رو اعتراف کردم، مگه نه؟»
«و برای همین هم هست که نکشتمت.»
لی اوم از زدن حرف بیشتر باز موند. در چنین مواقعی رشوه چیزی بود که لازم میشد. اما با دیدن اینکه اون دستور بازگردوندن کالاها رو داده بود، به نظر نمیرسید که این راه هم جواب بده.
گئوم موگوک به اون حق انتخاب داد: «خیلی خب، پس انتخاب کن! میخوای بری به زندان تندر ما؟ یا میخوای بری به کاروان حفاظتی شماره یک هونان؟»
لی اوم میدونست که هر دو انتخاب به معنای مرگ هستن.
«خواهش میکنم، رحم کنید! من فقط نقشه رو کشیدم!»
«این اولین بارت نیست که چنین کاری میکنی، مگه نه؟»
«اولین بارمه.»
صدای لی اوم میلرزید و نمیتونست با نگاه گئوم موگوک روبرو بشه. چطور ممکن بود اولین بارش باشه؟ اون همین الان شاهد بود که چطور شمشیر دست خونین با بیرحمی آشپزهای ربوده شده رو کشت. همین به تنهایی نشون میداد که اون چه جور زندگیای داشته.
«از چیزی که میبینم، تو بین این سه نفر از همه خبیثتری.»
گئوم موگوک بدون تردید مشتی حواله کرد.
پوخ! تِرق!
قفسه سینه لی اوم درهم شکست و درجا مرد.
غررر!
همه حاضران از صدای تندری که از مشت اون بلند شد، وحشت کردن. انگار که قضاوتی از سوی آسمانها نازل شده بود.
گئوم موگوک به دستوراتش ادامه داد: «ویلای کوهستانی باد و آب رو منحل کنید و تمام پولهای اونجا رو بین خانوادههای کسایی که اینبار کشته شدن تقسیم کنید!»
«متوجهم.»
در حالی که اون برای خانوادههای قربانیان دلسوزی میکرد، دلیل دیگهای هم وجود داشت که چرا موضوع باید به این شکل مدیریت میشد.
«کاروان حفاظتی شماره یک هونان عضوی از جناح راستینه، مگه نه؟»
«بله، درسته.»
در هر منطقه، جاهایی وجود داشت که نفوذ فرقه الهی اهریمن آسمانی در اونها زیاد بود و جاهایی هم بود که نفوذ اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف در اونها بیشتر بود. طبیعتاً هر چه به فرقه اصلی نزدیکتر بود، نفوذ قویتر و هر چه دورتر، ضعیفتر میشد.
استان هونان جایی بود که قدرت فرقه الهی اهریمن آسمانی در اون زیاد بود.
با این حال، این به اون معنا نبود که تمام فرقههای اینجا پیرو و حامی فرقه اهریمنی باشن.
هرچند تعدادشون نسبتاً کم بود، اما فرقههای زیادی وجود داشتن که از طریقت راستین یا جناح نامتعارف پیروی میکردن.
اینجا در استان هونان، به وضوح بخشها و شاخههایی از اتحاد رزمی وجود داشت و همین موضوع در مورد اتحاد نامتعارف هم صدق میکرد.
«به اتحاد رزمی اطلاع بدید تا سوءتفاهمی پیش نیاد. و بهشون بگید که ما خودمون به حساب یو سو-گوانگ در داخل فرقه رسیدگی میکنیم.»
از اونجایی که عمارت فلکسای معاملات زیادی با اتحاد رزمی داشت، اونها به خوبی از پس این کار برمیاومدن.
«این روستا قراره برای مدتی تحت مدیریت ویژه قرار بگیره. مادرِ یکی از محافظهای من اینجا زندگی میکنه.»
جوک-یئون کناری ایستاده بود و رسیدگی سریع و در عین حال دقیق گئوم موگوک به امور رو تماشا میکرد.
با دیدن این صحنه، فکری به ذهنش خطور کرد.
جایگاه رهبر جوان فرقه واقعاً برای هر کسی نبود.
گئوم موگوک بعد از تموم کردن کارش، پیش هوا-سون رفت که در اتاق مهمان در حال استراحت و انتظار بود.
«همه چیز تموم شد. دیگه برگردیم. دلم میخواد یه غذایی که مادر پخته باشه رو بخورم.»
با این حرف، هوا-سون خیالی آسوده پیدا کرد.
او از چهره گشاده گئوم موگوک میتونست بفهمه که موضوع به خوبی حل شده.
قلبش که تا آخرین لحظه به شدت میتپید، بالاخره آروم گرفت.
«البته که براتون غذا میپزم. معلومه که باید این کار رو بکنم.»
«بهتون گفتم که راحت صحبت کنید.»
«نمیتونم این کار رو بکنم. اینطوری برای من راحتتره، ارباب جوان.»
حتی وقتی بیرون اومدن، جنگجوهای اسکورت برای محافظت از هوا-سون آرایش نظامی گرفتن.
وقتی به کالسکه رسیدن، گئوم موگوک به شماره سه و هوا-سون گفت:
«فقط شما دو نفر سوار کالسکه بشید.»
هوا-سون چهرهای متعجب به خود گرفت.
«اینطوری میتونی بعد از مدتها یه گپ خوب با پسرت داشته باشی. حالا سوار شید. داریم راه میافتیم.»
گئوم موگوک روی صندلی سورچی نشست.
شماره سه اعتراض کرد، اما با تکجمله «این یه دستوره»، موضوع حل شد.
کالسکه حامل هوا-سون و شماره سه با سرعت به سمت روستا به راه افتاد.
چقدر در راه بودن؟
صدای خنده هوا-سون از داخل اتاقک کالسکه شنیده میشد.
این دلنشینترین صدایی بود که او از زمان ترک فرقه شنیده بود.
گئوم موگوک هیچ خاطرهای از مادرش نداشت.
چون وقتی خیلی کوچک بود، مادرش از دنیا رفته بود.
بنابراین، در روزهایی مثل امروز، دلش برای مادرش تنگ میشد.
«مادر، پسرهات دارن با هم خوب کنار میان و با هم نمیجنگن.»
نبرد جانشینی که در اون او و برادرش خون هم رو نریختن هم به خاطر مادر فوتشدهشون بود.
کالسکه به مسافرخانه هوا-سون رسید.
هوا-سون با پیاده شدن از کالسکه و دیدن مسافرخانهاش، بالاخره حس کرد که به سلامت برگشته.
گئوم موگوک مثل یه پسر با او گرم و صمیمی رفتار میکرد.
«مادر، ما گشنهمونه!»
هوا-سون آستینهاش رو بالا زد و وارد آشپزخونه شد.
گئوم موگوک و جنگجوهای اسکورت تونستن برای اولین بار بعد از مدتها، یه غذای خونگی که با محبت مادرانه پخته شده بود رو بخورن.
دستپختش واقعاً لذیذ بود.
هوا-سون از دیدن اینکه پسرش در کنار همکارهاش غذا میخوره، خیلی خوشحال بود.
تصویر دوران کودکی او، وقتی که با دوستهای محلهاش برای غذا خوردن به خونه هجوم میآوردن، با صحنه فعلی یکی شده بود.
«کی اینقدر بزرگ شد.»
پسرش که زمانی یه پسرکوچولوی ریزه بود، حالا مرد جوانی شده بود و داشت با همکارهاش غذا میخورد.
قلبش از غرور و احساسات لبریز شد.
گئوم موگوک که یه کاسه برنج رو تا ته خورده بود، به او گفت:
«میخوام شما رو به فرقه اصلی ببرم تا هر روز از غذاهایی که میپزید بخورم.»
خیالش راحت شد.
با داشتن چنین مافوق خوبی برای خدمت کردن، حس میکرد دیگه لازم نیست نگران پسرش باشه.
او یه کاسه برنج تازه و مخلفات بیشتری آورد.
«ارباب جوان، یه کاسه اضافه برای شما! گوشت بیشتری هم براتون ریختم.»
با حرف او، گئوم موگوک لبخند درخشانی زد.
«هوای پسرت رو بیشتر از بقیه بچهها دارم!»
او به شوخی گئوم موگوک خندید و محافظها هم همراهشون خندیدن.
هوا-سون واقعاً از گئوم موگوک سپاسگزار بود.
او جزئیات نحوه رسیدگی به اتفاقات ویلای کوهستانی رو نمیدونست، اما میتونست حس کنه که همه چیز به خاطر او حل شده.
«ممنونم، ارباب جوان.»
***
گروه گئوم موگوک چهار روز دیگه هم اونجا موندن.
در حالت عادی، اونها باید روز بعد حرکت میکردن، اما او میخواست به هوا-سون و شماره سه که بعد از سه سال به هم رسیده بودن، وقت بیشتری برای با هم بودن بده.
شماره سه وظایف فرزندیاش رو که مدتها پشت گوش انداخته بود، با تمام وجود به جا آورد.
روز سوم، او مادرش رو به معبدی در اون نزدیکی برد.
اونها غذاهای خوشمزه خوردن و در طول راه از مناظر زیبا لذت بردن.
وقتی پاهای مادرش درد میگرفت، شماره سه او رو به پشت میگرفت و راه میرفت.
وقتی پسرش ازش پرسید که آیا حاضره بیاد و در روستای خاندان اهریمنی زندگی کنه، او سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
نمیخواست باری روی دوش پسرش باشه و نمیخواست زادگاهش رو که تمام عمر در اون زندگی کرده بود، ترک کنه.
چهار روز بعد، گروه گئوم موگوک با اکراه با هوا-سون خداحافظی کردن و با کالسکه به سمت بخش هونان راه افتادن.
در طول یه استراحت کوتاه، شماره سه پیش گئوم موگوک اومد.
«شنیدم که دستور دادید به زادگاه من به طور ویژه رسیدگی بشه.»
به نظر میرسید جوک-یئون بهش گفته باشه.
«البته، این کاریه که باید انجام میدادم. از این به بعد، بیشتر به مادرت سر بزن. این هم یه دستوره.»
شماره سه این بار متوجه شد.
او با بهونه مشغله زیاد، نسبت به مادرش خیلی بیتفاوت بود.
«خیلی ازتون ممنونم. لطفی که این بار در حق من کردید رو فراموش نمیکنم.»
«به لطف تو، من تونستم دلی از عزای غذاهای خوشمزه مادرت دربیارم. من باید بیشتر ازت تشکر کنم.»
وقتی استراحت تموم شد، جوک-یئون روی صندلی سورچی نشست و گفت که خودش کالسکه رو میرونه.
«با تمام سرعت میرونم.»
«بذار آروم بریم. عجلهای نداریم.»
جوک-یئون با چهرهای متعجب پرسید:
«نباید سریع بریم؟»
«چرا؟»
«اگه اون پستفطرت بفهمه که فسادش لو رفته، فرار نمیکنه؟»
این بعید بود.
کار عمارت دنیای زیرین و عمارت فلکسای اونقدرها هم سرسری نبود.
حداقل تا وقتی که ما برسیم، اوضاع طوری مدیریت میشد که او از هیچچیز باخبر نشه.
«اون قراره به خاطر این موضوع از مقام ارباب لشکر کنار بره؟ بعیده، اما اگه اینطور بشه، خودش یه جور مجازاته. تمام عمرش رو با پشیمانی و ناله زندگی میکنه. اما این اتفاق نمیافته.»
لی اوم گفته بود که یو سو-گوانگ هیچ مدرکی از دخالتش در این موضوع باقی نذاشته.
بنابراین بعید بود که بترسه و فرار کنه.
«اونها همگی آدمهایی پر از طمع هستن، پس نمیتونن خودشون رو از این توده حرص و آز دور کنن.»
و به این ترتیب، کالسکه با آرامش به سمت بخش هونانِ فرقه الهی اهریمن آسمانی حرکت کرد.
***
یو سو-گوانگ داشت از پنجره به بیرون نگاه میکرد.
او ظاهری راحت و مهربان داشت، به طوری که اصلاً شبیه به یه پیرو راه اهریمنی به نظر نمیرسید.
«هنوز خبری از ارباب لی نشده؟»
با سوال یو سو-گوانگ، دست راستش، هوانگ پیو، جواب داد:
«هنوز نه.»
قرار بود بهش خبر بدن که کالاها فرستاده شدن، اما هیچ خبری از لی اوم نبود.
«ممکنه نیت دیگهای داشته باشه؟»
یو سو-گوانگ با قاطعیت سرش رو تکون داد.
«اون مردی با این عرضه نیست.»
علاوه بر این، تیغهای که این بار استفاده شده بود، شمشیر دست خونین بود.
دلیل اینکه او از اون آدم طماع استفاده کرده بود، پیشگیری از هرگونه اتفاق غیرمنتظره بود.
او جرئت نمیکرد نیت دیگهای داشته باشه، چون کنار اومدن با اون آدم کار راحتی نبود.
«در مورد رهبر جوان فرقه چطور؟»
«از برنامه عقبتره.»
«میخواد یه جنگ ارادهها راه بندازه. چیزای کثیف رو از سن کم یاد گرفته.»
«شایعات رو شنیدید؟ شایعه شده که پسر دوم که این بار جانشین شده، واقعاً فوقالعادهست.»
«البته که باید فوقالعاده باشه.»
با وجود این، یو سو-گوانگ خونسرد بود.
«حتی با این حال...»
او هنوز فقط یه مرد جوان و پرشور بود.
هر چقدر هم که سعی میکرد پنهانش کنه، یه خامیِ اجتنابناپذیر داشت که با سن و سالش همراه بود.
او قصد داشت به آرامی با حرفهای شیرین خامش کنه.
او به وضوح بهش نشون میداد که چطور از یه رزمیکار معمولی به مقام ارباب لشکر رسیده.
«پس لطفاً زودتر بیا، رهبر جوان فرقه.»