چپتر 264: اعتبار من به تو بستگی داره
چپتر 264: اعتبار من به تو بستگی داره
گئوم موگوک در حالی که محافظهاش در کنارش بودن، با وقار و ابهت خاصی وارد بخش هونان شد.
یو سو-گوانگ به همراه تمام زیردستهاش اونجا حضور داشت تا به رهبر جوان فرقه خوشآمد بگه.
رزمیکاران اهریمنی بخش هونان که در دو طرف صف کشیده بودن، یکصدا فریاد زدن:
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستیم!»
یو سو-گوانگ برای استقبال از گئوم موگوک به جلو قدم برداشت. این اولین باری بود که امروز اون رو میدید.
«واقعاً خوشسیماست.»
فقط یه جذابیت ساده نبود؛ چهرهاش گیرایی و درخشش خاصی داشت. و فراتر از اون، چشمهایی که از اعتمادبهنفس لبریز بود.
این در واقع اتفاق خوبی بود. استفاده از آدمهایی که عزتنفس بالایی دارن یا برعکس، دچار عقده حقارت شدیدی هستن، از همه راحتتره.
یو سو-گوانگ بهخصوص در برخورد با آدمهای مغرور مهارت داشت. اون بهتر از هر کسی میدونست چطور چاپلوسیشون رو بکنه و دقیقاً با همین روش به مقام ارباب لشکر رسیده بود.
«دیدار با شما باعث افتخاره، رهبر جوان فرقه.»
یو سو-گوانگ تعظیم عمیقی کرد. کمرش به اندازه مهارتهای سیاسیاش که یه عمر صیقل داده بود، انعطافپذیر بود.
گئوم موگوک با دقت به یو سو-گوانگ خیره شد.
«چهره خیلی مهربونی داری.»
«گهگاهی این رو میشنوم.»
«توی دنیای رزمی نمیگن باید مراقب همچین چهرههایی بود؟»
با اینکه گئوم موگوک از همون اولین برخورد لحن تحریکآمیزی داشت، یو سو-گوانگ لبخند زد.
«درسته. باید مراقب بقیه بود. اما توی این دنیای رزمی، دو تا استثنا وجود داره. یکیش شمایید، رهبر جوان فرقه. حالا بفرمایید داخل.»
یو سو-گوانگ، گئوم موگوک رو به سمت تالار بزرگ هدایت کرد.
اونجا بساط ضیافت آماده شده بود. به محض ورود گئوم موگوک، نوازندهها شروع به نواختن کردن و رقصندهها به اجرای نمایش پرداختن. سرآشپزها هم شروع به گرم کردن و سرو غذاها کردن.
«بفرمایید، لطفاً در جایگاه ویژه بنشینید.»
معمولاً وقتی از یه مهمان عالیرتبه پذیرایی میشد، روز اول رو به استراحت اختصاص میدادن و ضیافت رو شب بعد برگزار میکردن، اما این بار فرق داشت.
اون رهبر جوان فرقه بود، پس حتماً در کمال آسایش سفر کرده بود و هنوز در اوج جوانی بود. باید از همون اول بهش نشون میداد. اینکه زندگی وقتی در کنار ارباب لشکر هونان باشی، چقدر لذتبخش میشه.
اگه میگفت خستهست و میخواد استراحت کنه، میتونستن فردا یه ضیافت دیگه بگیرن. وقتی بحث سرگرم کردن آدمها بود، یو سو-گوانگ بیشتر از هر کسی توی دنیای رزمی به خودش اعتماد داشت.
گئوم موگوک در جایگاه ویژه نشست و یو سو-گوانگ هم در کنارش جا گرفت.
در همین لحظه، جوک-یئون یه سوزن نقرهای بیرون آورد و تمام غذاها رو برای وجود سم چک کرد. محافظهای دیگه با کمی فاصله، دور تا دور گئوم موگوک ایستادن تا ازش محافظت کنن.
گئوم موگوک با نگاه کردن به اونها لبخند زد. وقتی پیش اون بودن، شبیه بچهها به نظر میرسیدن، اما دیدنشون در میان بقیه، تفاوتشون رو کاملاً آشکار میکرد. هالهشون اصلاً معمولی نبود.
«محافظهات جوون هستن.»
«برای اینکه توی همچین سن کمی به عنوان محافظ رهبر جوان فرقه انتخاب بشن، باید چقدر ماهر باشن؟ اونها کسانی هستن که توی هر کدوم از واحدهای نخبه فرقه اصلی هم که باشن، میدرخشن.»
گئوم موگوک بلند صحبت کرد تا همه محافظها بشنون. یو سو-گوانگ با دیدن این صحنه، تصور اشتباهی کرد.
«همونطور که فکر میکردم! اون غرور و خودنمایی خاصِ جوونها رو داره.»
اما اون نمیدونست. گئوم موگوک واقعاً داشت از زیردستهاش تعریف میکرد تا غرور و اعتمادبهنفسشون رو بالا ببره.
«حقیقتاً هاله تکتکشون فوقالعادهست.»
یو سو-گوانگ هم با تعریفهای گئوم موگوک همراهی کرد. این بار، گئوم موگوک کمی تعارفات معمول رو پیش کشید.
«مگه بخش هونان یه نقطه استراتژیک برای فرقه اصلی ما نیست که اتحاد رزمی رو تحت نظر داره؟ برای همین بود که قبل از هر بخش دیگهای، از اینجا بازدید کردم.»
«شونههای من زیر بار مسئولیت سنگینی که به این فرد نالایق سپردید، سنگینی میکنه.»
«تا وقتی که به خاطر حمل چیزهای دیگه سنگین نشده باشن، مشکلی نیست.»
با وجود این کلمات پرمعنا، یو سو-گوانگ کاملاً خونسرد موند.
«من فقط به فرقه وفادارم.»
«درسته! فرقه اصلی دلیل خوبی برای اعتماد به ارباب لشکر یو داره. بیا یه نوشیدنی بخوریم.»
اون دو نفر جامهاشون رو به هم زدن و نوشیدن. یو سو-گوانگ در حالی که جامش رو زمین میگذاشت، با لحنی معمولی گفت:
«شهرت رهبر جوان فرقه تا اینجا، توی هونان هم رسیده.»
«چه جور شایعاتی؟»
«اینکه شما بزرگترین استعداد در بین تمام جانشینهای تاریخ هستید.»
گئوم موگوک چهرهای خشنود به خودش گرفت.
«و اینکه خیلی خوشتیپ هستید. جرئت میکنم بگم که شما خوشسیماترین در بین ستارههای نوظهور دنیای رزمی هستید.»
«ارباب لشکر یو داره یه چهره معمولی رو بیش از حد جلا میده.»
«دارم از ته قلبم حرف میزنم. لطفاً از زیردستهام بپرسید. من مردی هستم که نمیتونه دروغ بگه.»
یو سو-گوانگ دست راستش، هوانگ پیو رو صدا زد و پرسید:
«تو چی فکر میکنی؟»
«نه فقط بین ستارههای نوظهور، بلکه شما خوشسیماترین بین تمام رزمیکارها هستید.»
با این حرف، یو سو-گوانگ بلند خندید.
«انگار اشتباه کردم. فقط ستارههای نوظهور نبودن، بلکه تمام رزمیکارها رو شامل میشه.»
این اتفاق قبلاً هم بارها افتاده بود. یو سو-گوانگ تعریف میکرد، هوانگ پیو جلو میاومد و تعریف بزرگتری میکرد و بعد یو سو-گوانگ میخندید و اون تعریف رو تکرار میکرد.
این واقعاً روش اونها برای سرگرم کردن آدمها بود. بالاخره هیچ تعریفی موثرتر از تعریف از ظاهرِ یه نفر نبود. بهخصوص اگه طرف مقابل به این جوونی بود، این یه امر بدیهی به نظر میرسید.
گئوم موگوک با لذت لبخند زد. یو سو-گوانگ فکر میکرد اون به خاطر تعریف از ظاهرش خوشحاله، اما در حقیقت، گئوم موگوک به دلیل دیگهای لبخند میزد.
«پس حسش اینطوریه. بقیه حتماً خیلی خوشحال میشدن، نه؟»
«منظورتون از این حرف چیه؟»
«هیچی. بیا یه جام دیگه بنوشیم.»
«عالیه. به سلامتیِ تولد یه قهرمان جدید در دنیای رزمی!»
یو سو-گوانگ در پذیرفتن حرفهای گئوم موگوک مهارت داشت. هر چی میگفت، اون تایید میکرد و میگفت حق با شماست و با گفتن اینکه خودش هرگز به همچین چیزهایی فکر نکرده بود، گئوم موگوک رو بالا میبرد.
اون واقعاً مردی بود که رگ خواب آدمها رو میدونست. یو سو-گوانگ در چاپلوسی استاد بود.
اما اون نمیدونست. کسی که داشت به چاپلوسیهای اون احمقانه لبخند میزد، در واقع خودش تجسم واقعی هنر چاپلوسی بود.
«ارباب لشکر یوِ ما، یه جام بنوش!»
یو سو-گوانگ با شنیدن کلمه «ما» قبل از عنوانش، در دل لبخند زد. حالا وقتش بود که تیر آخر رو در این بزم شلیک کنه.
وقتی مستی اثر کرد و حالوهوا حسابی گرم شد، یو سو-گوانگ به زنی اشاره کرد تا جلو بیاد. اون یکی از رقصندههایی بود که قبلتر اجرا میکرد.
اون زن که بین رقصندهها زیباییاش کاملاً خیرهکننده بود، به آرامی جلو اومد. یو سو-گوانگ زن رو معرفی کرد.
«اون گفت که به شدت مشتاقه تا به محض ورود رهبر جوان فرقه بهشون ادای احترام کنه، پس اگه جسارت نیست، اجازه بدید یه جام شراب به شما تقدیم کنه.»
زن جلو اومد و با احترام به گئوم موگوک تعظیم کرد.
«نام من یاک-ران هست.»
زیبا بود. زیباییاش اونقدر چشمگیر بود که به نظر میرسید اگه واقعاً قصد فریب دادن مردی رو داشته باشه، هیچکس نمیتونه در برابرش مقاومت کنه.
یاک-ران نزدیک شد و بطری شراب رو برداشت.
«یه جام به یه شخصیت برجسته تقدیم میکنم.»
در اون لحظه، گئوم موگوک ناگهان از جاش بلند شد و اون زن رو در آغوش گرفت. همه از این حرکت ناگهانی جا خوردن.
«حالا، بعداً هم میتونیم بنوشیم. ارباب لشکر یو، لطفاً همینجا منتظر بمون.»
گئوم موگوک در حالی که زن رو در آغوش داشت، از تالار بزرگ بیرون دوید. محافظها که دستپاچه شده بودن، به دنبالش دویدن.
یو سو-گوانگ هم غافلگیر شده بود، اما خیلی زود با صدای بلند گفت:
«حقیقتاً که قهرمان همیشه عاشق زیباروئیه! اتاق خواب توی ساختمون سمت چپِ خروجیه!»
یو سو-گوانگ نمیتونست جلوی لبخندش رو بگیره؛ با خودش فکر میکرد چقدر همه چیز راحت پیش میره.
«شراب و زیبارویان، همیشه جواب میدن.»
البته انتظار نداشت که اینقدر پرشور و راحت جواب بده.
در همین حال، یاک-ران کاملاً شوکه شده بود. اول به خاطر رفتار تکانشی رهبر جوان فرقه و بعد به خاطر این حقیقت که وقتی اون به سمت اتاق خواب میدوید، یاک-ران انگار توی هوا شناور بود.
رهبر جوان فرقه تظاهر کرده بود که اون رو گرفته، اما در واقع بدنش رو لمس نکرده بود.
مطمئناً وقتی وارد اتاق شدن، موقعیت غیرمنتظرهای رقم خورد.
وقتی اون با چنین عجلهای وارد اتاق شده بود، یاک-ران فکر میکرد که اون رو روی تخت پرت میکنه، اما گئوم موگوک با ملایمت اون رو روی یه صندلی نشوند.
نه، دقیقترش این بود که یه انرژی نامرئی اون رو نشوند.
اونجا بود که یاک-ران متوجه شد. ویژگیهای جذاب چهره رهبر جوان فرقه دیگه به چشمش نمیاومد.
فقط چشمهاش.
با چشمهایی چنان زلال به او خیره شده بود.
مگه چشمهای یه پیرو راه اهریمنی میتونه اینقدر زلال باشه؟
گئوم موگوک با لحنی که به نرمیِ نگاهش بود، لب زد:
«میدونی من کیم، مگه نه؟»
«آره.»
با اینکه حرفهایش ملایم بود، اما یاک-ران تحتتأثیر جوی وصفناپذیر قرار گرفته بود و صدایش میلرزید.
«تا حالا چند بار این اتفاق افتاده؟»
«منظورتون چیه؟»
«یو سو-گوانگ حتماً قبلاً هم مجبورت کرده اینطوری پذیرایی کنی، درسته؟»
یاک-ران خشکش زد.
از اینکه او متوجه شده بود تعجب کرد، و همینطور از اینکه رهبر جوان فرقه سعی داشت در گذشتهی یو سو-گوانگ سرک بکشد.
ترس تمام وجودش را فرا گرفت.
اگر در میانهی یک جنگ قدرت گیر میافتاد، حتماً کشته میشد.
«حتی مقام من هم نمیتونه باعث بشه دهنت رو باز کنی.»
او چطور جرئت میکرد در مقابل او از جواب دادن طفره برود؟
«نه، موضوع این نیست. فقط اگه ارباب لشکر یو بفهمه چی گفتم... خونوادهم رو توی خونه میکشه.»
«تهدیدت کرد که کل خونوادهت رو میکشه؟»
«آره.»
«اون موقع چه حسی داشتی؟»
«ترسیده بودم. و عصبانی بودم.»
آیا به خاطر این بود که طرف مقابلش رهبر جوان و قدرتمند فرقه اهریمنی بود؟ یا به خاطر آن چشمهای عمیقی بود که انگار تا اعماق قلبش را میدید؟ پاسخی که باید در دادنش تردید میکرد، بدون هیچ دشواری از دهانش خارج شد.
«آره، باید هم عصبانی باشی. آدم باید از کسی که تهدید میکنه خونوادهش رو میکشه، عصبانی بشه.»
او از زمان جوانی توسط یو سو-گوانگ تهدید شده بود.
اگر به او میگفت به یک مهمانی شرابخواری بیاید، میآمد.
اگر میگفت شراب بریزد، میریخت.
او حتی مجبور شده بود به تختخواب او برود.
اما نمیتوانست مخالفت کند.
یو سو-گوانگ نه زندگی او، بلکه زندگی خانوادهاش را به عنوان گروگان در دست داشت.
پدر بیمارش و خواهر و برادرهای کوچکش.
مادر زحمتکشش.
آن مرد، دختر جوان را تهدید و شستوشوی مغزی داده بود.
به او گفته بود دنیا اینطوری کار میکند.
اینکه با نزدیک ماندن به قدرت میتواند پول بیشتری در بیاورد.
اینکه اگر پول بیشتری برای دارو بفرستد، میتواند پدرش را نجات دهد.
او از این وضع متنفر بود.
آنقدر از سرو شراب به غریبهها متنفر بود که میخواست بمیرد.
چندین بار به فکر گرفتن جان خودش افتاده بود، اما به خاطر خانوادهاش نمیتوانست بمیرد.
او از یو سو-گوانگ التماس کرده بود که بس کند.
اما او حریفی نبود که یک دختر جوان و معصوم از پسش بربیاید.
گئوم موگوک بعد از شنیدن تمام داستان او، به او نزدیک شد.
لحظهای به او خیره شد و بعد با ملایمت گفت:
«متأسفم. خیلی دیر اومدم، نه؟»
به محض شنیدن این حرفها، چیزی از اعماق سینهی دختر جوشید.
اشک در چشمانش حلقه زد و روی صورتش جاری شد.
فکر میکرد دیگر اشکی برای ریختن ندارد، اما وقتی شروع شد، دیگر بند نمیآمد.
سعی کرد جلوی گریهاش را بگیرد، اما نمیتوانست خودش را کنترل کند.
دلش میخواست سر گئوم موگوک فریاد بزند.
چرا تازه الان اومدی؟ چرا تازه الان اومدی؟
اگر همان دختر دوران کودکیاش بود، حتماً همین را فریاد میزد.
اما آن دختر جوان دیگر وجود نداشت.
«...متأسفم.»
تنها او، یعنی قربانی، باقی مانده بود که عذرخواهی میکرد.
لحظهای بعد، در حالی که انرژی ملایمی او را در بر میگرفت، سرش خودبهخود بالا آمد.
قلبش در آن انرژی ملایم، چیزی که تا به حال حس نکرده بود، آرام گرفت.
شاید به همین خاطر بود که شجاعتش را جمع کرد و تنها چیزی را که دربارهاش کنجکاو بود پرسید.
«چرا فکر کردید که من برخلاف میلم به اینجا کشونده شدم؟»
یو سو-گوانگ او را به وضوح به عنوان رقاصی معرفی کرده بود که میخواست رهبر جوان فرقه را ببیند.
«به خاطر چشمهات بود، وقتی اومدی جلو و بهم نگاه کردی.»
«به خاطر چشمهام؟»
«من خشم رو توی چشمهات دیدم.»
دختر جا خورد.
فکر میکرد با ملایمت به او نگاه کرده است.
آیا او قلبی را که در درونش پنهان شده بود، خوانده بود؟
«دست راستم هم اولش با همین چشمها بهم نگاه میکرد. اون توی خشم و شکستخوردگی گیر کرده بود و باور داشت که این سازمان هیچوقت تغییر نمیکنه.»
چهرهی یاک-ران دیگر آن چهرهای نبود که از ترس میلرزید.
«اگه دربارهی ارباب لشکر یو بهتون چیزی نگم، چه اتفاقی برام میافته؟»
«فقط میذارم بری.»
«واقعاً؟»
«آره. مجبور میشم یه راه دیگه پیدا کنم. اون به هر حال آدم فاسدیه، پس بالاخره میتونم مدرکی پیدا کنم تا تقاص گناهانش رو پس بده.»
یاک-ران هنوز تردید داشت و گئوم موگوک دیگر به او اصرار نکرد و از جایش بلند شد.
«میتونی این مکالمه رو فراموش کنی و جوری رفتار کنی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. من مطمئن میشم که اون تقاص گناهانش رو پس بده.»
همین که گئوم موگوک خواست اتاق را ترک کند، دختر گفت:
«فقط یه لحظه.»
وقتی گئوم موگوک رویش را برگرداند، دختر پرسید:
«اون کسی که گفتید چشمهاش مثل من بود، چه اتفاقی براش افتاد؟»
«اون به مقام ارباب عمارت دنیای زیرین رسید. مقامی که کسایی رو که از انسان بودن دست کشیدن، مجازات میکنه.»
چشمان یاک-ران لرزید.
لحظهای بعد، کلمات غافلگیرکنندهای از زبانش خارج شد.
«صبر کنید، اگه الان برید، اونا به توان مردونگیِ رهبر جوان فرقه شک میکنن.»
چشمان گئوم موگوک گرد شد، چون انتظار نداشت او چنین شوخیای بکند.
شوخیای مثل این چیزی نبود که شخصیت گئوم موگوک بتواند به راحتی از کنارش بگذرد.
«تو اولین زنی هستی که نگران مهمترین بخش از اعتبارِ رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی شده.»
یاک-ران هم به شوخی گئوم موگوک خندید.
«آرزو داشتم موقع رقصیدن روی صحنه بمیرم، اما انگار قراره موقع انجام یه کار دیوونهوار مثل این بمیرم.»
او به سمت میز رفت و با کاغذ و قلمی که آنجا بود، شروع به نوشتن نامها کرد.
او با آخرین نفری که دیده بود شروع کرد و در میان آنها نامی بود که گئوم موگوک میشناخت.
شمشیر دست خونین.
صرفِ اینکه از او پذیرایی شده بود، مدرکی بود که نشان میداد یو سو-گوانگ در این موضوع دست دارد.
البته او انواع و اقسام بهانهها را میآورد، اما چون حریفش گئوم موگوک بود، فرار کردن برایش آسان نبود.
به جز شمشیر دست خونین، نام چندین شخصیت بانفوذ دیگر هم یکی پس از دیگری نوشته شد.
و او همچنین با جزئیات نوشت که چه اتفاقی برایش افتاده است.
نوشتن دربارهی تجربهی خودش به این معنی بود که داشت زندگیاش را روی این کار قمار میکرد.
یاک-ران کاغذ را به گئوم موگوک داد و گفت:
«این... زندگی منه.»
«نه. این زندگی جدیدته.»
از این به بعد، او میتوانست زندگی متفاوتی داشته باشد.
گئوم موگوک از شماره سه خواست که وارد شود.
«این بانو رو تا عمارت فلکسای همراهی کن. به رزمیکارهای اونجا بگو تا زادگاهش همراهیش کنن. و یه راهی برای درمان پدر بیمارش پیدا کنید.»
یاک-ران چنان تعجب کرد که چشمانش گرد شد.
این موضوع آنقدر تأثیرگذار بود که باورش برایش سخت بود.
«اون مرد که دنبالم نمیاد تا کل خونوادهم رو بکشه، میاد؟»
به این سوال که نیمی شوخی و نیمی از ترس بود، گئوم موگوک با سردی به شماره سه گفت:
«برو، خونوادهی این بانو رو نابود کن و برگرد!»
با این حرف، شماره سه با لحنی رک و بیپرده به یاک-ران گفت:
«من بهتازگی بعد از سه سال برای اولین بار به دیدن مادرم رفتم.»
یاک-ران با تعجب به شماره سه نگاه کرد.
«توی این مدت خیلی پیر شده بود. پول مهمه... اما قبل از اینکه دیر بشه باید بهشون سر بزنی.»
گئوم موگوک در حالی که به شماره سه نگاه میکرد، لبخند کمرنگی زد.
این لحظهای بود که او گوشهای از شخصیت شماره سه را شناخت.
گئوم موگوک به یاک-ران که چشمانش از فکر کردن به والدینش قرمز شده بود، با لبخند گفت:
«اگه اونقدر نگران بودی، اصلاً نباید این رو مینوشتی. و فکر میکنی فرقه اصلی ما اگه بهمون نگی، نمیتونه خونهت رو پیدا کنه؟»
یاک-ران لبخند ناشیانهای زد.
«امروز قراره مجازاتش کنید؟»
«آره.»
«منم میخوام ببینم. لحظهی مرگش رو.»
حتی اگر او میمرد، زخمهای دختر برای تمام عمر باقی میماند.
اگر قرار بود به هر حال باقی بمانند.
«پس یه چیزی هم هست که من میخوام ببینم. وقتی مُرد، رقصت رو بهم نشون بده.»
یاک-ران به آرامی سر تکان داد.
«بله. میخوام بهتون نشون بدم، رهبر جوان فرقه. هرچند نمیدونم میتونم جلوی یه جسد خوب برقصم یا نه.»
گئوم موگوک و یاک-ران از اتاق بیرون رفتند.
محافظان با چشمانی سرشار از احترام به گئوم موگوک نگاه کردند.
اولش که او با دختر فرار کرده بود جا خورده بودند، اما بعد از شنیدن مکالمهی داخل اتاق، دوباره غرق در تحسین شدند.
هرچه بیشتر دربارهی گئوم موگوک میفهمیدند، وفاداریشان عمیقتر میشد.
گئوم موگوک با یاک-ران شوخی کرد:
«اعتبار مردونگی من به حالت چهرهی تو بستگی داره.»
یاک-ران لبخندی زد و گفت:
«نگران نباشید، من کسی هستم که روی صحنه میرم.»
آن دو به تالار ضیافت برگشتند.
گئوم موگوک با سینهای سپر شده و با غرور قدم برمیداشت و یاک-ران با لبخندی رضایتبخش و سری کمی خمیده، پشت سر او حرکت میکرد.
یو سو-گوانگ به گئوم موگوک نزدیک شد و با بیخیالی پرسید:
«به نظر میرسه حالتون خیلی خوبه؟»
گئوم موگوک به پهلوی او زد و نیشخندی زد.
«چون امروز، زیباترین رقص عمرم رو میبینم.»