چپتر 265: مگه کشتن چند نفر توسط یه پیرو اهریمنی چه اشکالی داره؟
چپتر 265: مگه کشتن چند نفر توسط یه پیرو اهریمنی چه اشکالی داره؟
گئوم موگوک به صندلی افتخار خود بازگشت و نشست.
وقتی یو سو-گوانگ سعی کرد کنارش بنشیند، گئوم موگوک در عوض از یاک-ران خواست آنجا بنشیند.
یو سو-گوانگ با وجود اینکه از جای اصلیاش کنار زده شده بود، اصلاً احساس توهین نکرد.
برعکس، سرشار از تحسین برای گئوم موگوک شد.
دویدن به سمت اتاقی در حالی که زنی را در آغوش گرفته و آن همه آدم تماشایش میکنند؟ و به این آشکاری او را کنار خودش نشاندن؟ این چیزی بود که او هرگز حتی تصورش را هم نمیکرد.
به هر حال، اوضاع دقیقاً همانطور که او قصد داشت پیش میرفت.
«کاملاً خام شده.»
اگر او اینقدر خاص و دمدمیمزاج بود، شاید این فرصتی برای پیشرفت به بخش اصلی میشد.
یو سو-گوانگ که غرق در چنین انتظاراتی بود، سعی کرد با کلمات چاپلوسانهتری دل او را به دست بیاورد.
«به چهرهی رقصنده نگاه کنید. کاملاً غرق در خوشحالیه. اما خب، کدوم زنی هست که شیفتهی مردانگیِ رهبر جوان فرقهمون نشه؟»
نگاه یو سو-گوانگ به سمت یاک-ران چرخید.
حالتش با همیشه فرق داشت.
او همیشه وقتی یو سو-گوانگ را میدید ترسیده به نظر میرسید، اما حالا، هالهای عجیب از اعتمادبهنفس داشت.
«زن احمق. فکر میکنه بعد از فقط یه شب با هم بودن، صاحب رهبر جوان فرقه شده.»
به نظر نمیرسید متوجه باشد که درگیر شدن با رهبر جوان فرقه به این معناست که عمرش کوتاه خواهد بود.
وقتی رهبر جوان فرقه تصمیم میگرفت رابطهشان را تمام کند، مطمئناً او را به حال خودش رها نمیکرد.
حتی اگر خودش هم نبود، یکی از آن محافظها کارش را میساخت.
در همان لحظه، گئوم موگوک از یو سو-گوانگ پرسید: «ارباب لشکر یو، از چی بیشتر از همه متنفری؟»
ذهن یو سو-گوانگ به تکاپو افتاد و سعی کرد بفهمد چرا رهبر جوان فرقه چنین سوالی میپرسد.
اما نمیتوانست نیت او را حدس بزند.
واضح به نظر میرسید، با این حال رهبر جوان فرقه جنبهی غیرقابلپیشبینیای داشت.
«من...»
چیزهایی که از آنها متنفر بود؟ البته که وجود داشتند.
او از هر چیزی که مانع جاهطلبیاش میشد متنفر بود.
از چیزهایی که سد راه جمعآوری ثروتش میشدند متنفر بود.
حتی بیشتر از این متنفر بود که کسی متوجه دوروییاش شود.
از آنجایی که اینها چیزهایی بودند که نمیتوانست به زبان بیاورد، گفت: «من از اون عوضیهای فرقه راستین که دنبال سرنگونی فرقه اصلیمون هستن متنفرم. از ریاکاریشون بدم میاد.»
«همونطور که انتظار میرفت! داشتن ارباب لشکر یو در کنارمون واقعاً مایهی دلگرمیه. بیا، به همین مناسبت، یه جام شراب از من بگیر.»
«ممنونم.»
در حالی که گئوم موگوک برای یو سو-گوانگ شراب میریخت، با بیخیالی پرسید: «ارباب لشکر یو، پول زیادی پسانداز کردی؟»
یو سو-گوانگ از درون جا خورد اما سریعاً تظاهر به پریشانی کرد.
«ای کاش اینطور بود. همونطور که میبینید، من زیردستهای زیادی دارم که باید مراقبشون باشم. انگار با پول سرنوشتی ندارم، چون به محض اینکه به دستم میرسه، از بین میره.»
«ارباب لشکر یو، شکسته نفسی نکن و یه کم پول به من قرض بده.»
ناگهان درخواست قرض گرفتن پول؟ آیا درخواست رشوه میکرد؟ یا فقط یک شوخی موقع نوشیدن بود؟
سعی کرد معنای واقعی حرفش را بفهمد، اما نمیتوانست افکار درونی رهبر جوان فرقه را درک کند.
یو سو-گوانگ لبخندی زد و کیسهی پولی از ردایش بیرون آورد.
«اگه رهبر جوان فرقهمون به پول نیاز دارن، حداقل باید پول توجیبی خودم رو تقدیم کنم.»
کیسهی پول را باز کرد و گفت: «هشتاد نیانگ دارم. میتونم این مقدار رو بهتون قرض بدم.»
گئوم موگوک پول را گرفت و سرش را تکان داد.
«این کافی نیست.»
واقعاً رشوه میخواست؟
یو سو-گوانگ با دادن رشوههای زیاد به جایگاه فعلیاش رسیده بود.
او معمولاً فقط از طرز حرف زدن کسی میفهمید چقدر میخواهد، یا حتی بدون اینکه حرفی بزنند، میتوانست مبلغ مناسب را محاسبه کند.
اما رهبر جوان فرقه رشوه میخواست؟ آن هم در چنین مکان عمومیای؟
این کار چنان دور از عقل سلیم بود که هر چقدر هم سعی میکرد نیت او را بفهمد، نمیتوانست انگیزهاش را درک کند.
«بسیار خب، بذار ببینم قضیه چیه.»
یو سو-گوانگ لبخندی زد و از جایش بلند شد.
«لطفاً یه لحظه صبر کنید.»
یو سو-گوانگ تالار بزرگ را ترک کرد.
یاک-ران که کنارش نشسته بود، با حالتی سردرگم به گئوم موگوک نگاه کرد، اما او هیچ توضیحی نداد.
محافظها هم نگاهی به هم انداختند، اما هیچکدام نمیتوانستند نیت واقعی گئوم موگوک را حدس بزنند.
لحظاتی بعد، یو سو-گوانگ با جعبهی کوچکی بازگشت.
«بفرمایید، اینجاست.»
این نتیجهای بود که یو سو-گوانگ در راه بازگشت به آن رسیده بود.
هم حرکتش برای فرار با یاک-ران و هم این موقعیت فعلی.
«رهبر جوان فرقه از توجه دیگران لذت میبره. اون مردیه که خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکردم دوست داره جلب توجه کنه.»
یک رهبر جوان فرقه از چه چیزی باید بترسد؟ «ببینید، من به این آشکاری رشوه میگیرم.» حتماً فکر میکند این کار خیلی باحال است.
«ای رهبر جوانِ احمق. این یعنی به جا گذاشتن یه نقطه ضعف. اگه این بعداً به مشکل تبدیل بشه، قصد داری با کشتن همهی این آدمها ساکتشون کنی؟»
گئوم موگوک داخل جعبه را نگاه کرد.
«اوه، پول زیادی پسانداز کردی.»
«تمام پولی رو که پسانداز کرده بودم بهتون میدم.»
گئوم موگوک جعبه را بست و دوباره صحبت کرد.
«ارباب لشکر یو.»
«بله، رهبر جوان فرقه.»
«بیشتر بهم بده.»
برای لحظهای، ابروهای یو سو-گوانگ در هم گره خورد.
اما لبخند مهربان همیشگیاش سریعتر از اخمش بازگشت.
این خودش یک استعداد بود که میتوانست حالتش را آنطور سفت و سخت کند.
«مگه نگفتم که این کل پسانداز زندگیمه؟»
«میدونم که ثروت جداگانهای پسانداز کردی.»
«ندارم.»
درست همانطور که یو سو-گوانگ لبخند میزد و دستهایش را به نشانهی انکار تکان میداد، گئوم موگوک لب به سخن گشود.
«پولی که با رهبر فرقه گل آسمانی به دست آوردی، درسته؟»
با شنیدن حرفهای گئوم موگوک، یو سو-گوانگ کاملاً شوکه شد.
چنان غافلگیر شده بود که کلماتِ «از کجا این رو میدونی؟» نزدیک بود از دهانش خارج شوند.
البته، یو سو-گوانگِ دنیادیده بدون نشان دادن تعجبش، اوضاع را مدیریت کرد.
«نمیفهمم دربارهی چی صحبت میکنید.»
«چرا بین خودمون اینطوری رفتار میکنی؟ من همه چیز رو درک میکنم. با یه حقوق ناچیز، آدم مجبوره برای رسیدگی به زیردستهاش، درآمد جانبی هم داشته باشه. مگه نه؟»
با این حال، اعتراف به آن غیرممکن بود؛ چون مبلغی که از ماجرای فرقه گل آسمانی به دست آورده بود، بیش از حد زیاد بود.
علاوه بر این، او بیش از بیست نفر را کشته بود تا این راز را دفن کند.
این چیزی بود که هرگز نباید فاش میشد.
«چقدر میدونه؟»
یو سو-گوانگ تصمیم گرفت فعلاً خودش را به کوچه علیچپ بزند.
«انگار سوءتفاهمی پیش اومده. من قطعاً با فرقه گل آسمانی تعامل داشتم، اما اون برای رسیدگی به امور لشکر بود.»
او برای چنین مواقعی یک دفتر کل جعلی آماده کرده بود.
دفتری که طوری نشان میداد انگار پولی که دریافت کرده، برای لشکر خرج شده است.
سپس، گئوم موگوک با اشاره از او خواست نزدیکتر بیاید.
یو سو-گوانگ که از درون مضطرب بود، صورتش را نزدیک برد و میترسید هر لحظه مشتی به سمتش پرتاب شود.
خوشبختانه، این اتفاق نیفتاد.
اما چیزی که آمد، وحشتناکتر از مشت بود.
«پس چقدر از رهبر باند شب کوچک گرفتی؟»
«!»
«یادت نمیاد؟ پس پولی رو که از نایبارباب فرقه نیزه غربی گرفتی به خاطر داری؟»
چند نام دیگر پشت سر هم آمدند.
یاک-ران که گوش میداد، از درون غافلگیر شد.
اینها نامهایی بودند که او برایش نوشته بود.
به نظر میرسید وقتی کاغذ را به او داده بود، فقط نگاهی گذرا به آن انداخته، اما همه را به طور کامل حفظ کرده بود.
چشمان یو سو-گوانگ لرزید.
او مردی بود که به ندرت دستپاچه میشد، اما این بار، آرامشش از بین رفته بود.
«چی؟ آخه چطور فهمیده؟»
نه، این موضوع مهم نبود.
موضوع مهم این بود که چطور از این موقعیت خلاص شود.
«حالت چهرهی ارباب لشکر یو سفت شده. من همیشه صورت خندونت رو دوست داشتم.»
یو سو-گوانگ به زور لبخندی زد.
موقعیتی بود که به تفکر سریع نیاز داشت، اما با ذکر این همه نام، ذهنش آشفته شده بود و نمیدانست چه بگوید.
بزرگترین بحران زندگیاش ناگهان بر او نازل شده بود.
«حالا میدونم. ارباب لشکر یو از چی بیشتر از همه متنفره. جدا شدن از پول خودش. درسته؟»
نگاهِ گمگشتهی یو سو-گوانگ به سمت یاک-ران چرخید که کنار گئوم موگوک نشسته بود.
در آن لحظه، چشمان یو سو-گوانگ با چشمان یاک-ران تلاقی کرد.
لحظهای که نگاهِ مطمئن او را دید...
«لعنتی! اون زنیکهی ملعون همه چیز رو بهش گفته!»
«اون رقصنده احیاناً چیزی گفته که بدنامم کنه؟»
«چرا یهو همچین حرفی میزنی؟ نکنه تو، ارباب لشکر یو، با این زن ارتباطی داری؟»
در اون لحظه، یو سو-گوانگ متوجه لغزش زبونش شد.
باید بدون قید و شرط انکارش میکرد.
بالاتر از همه، اصلاً نباید پاش به ماجرای یاک-ران کشیده میشد.
اما فشاری که داشت دورش تنگتر میشد، به همینجا ختم نشد.
«کالاهای کاروان حفاظتی شماره یک هونان کجاست؟»
دید یو سو-گوانگ تیره و تار شد.
رهبر جوان فرقه همه چیز رو درباره فسادش میدونست.
«این تهمته! این توطئه یه نفره تا منو زمین بزنه!»
«توطئه کی؟»
نگاه یو سو-گوانگ دوباره به سمت یاک-ران چرخید.
«کار این رقصنده است؟»
نمیتونست جواب مثبت بده.
اگه این کار رو میکرد، تمام دفعاتی که اون رو مجبور کرده بود بقیه رو سرگرم کنه فاش میشد و مهمتر از اون، مشکل بزرگتر این بود که همچین زنی رو به رهبر جوان فرقه معرفی کرده بود.
بهتر بود به عنوان یه رزمیکار فاسد شناخته بشه؛ اینطوری شانس زنده موندنش بیشتر بود.
«اون از قبل میدونست که چرا اومده اینجا.
اومده بود تا مچم رو بگیره.
توی این وضعیت...؟»
یو سو-گوانگ همونجا روی دو زانو افتاد و سرش رو پایین آورد.
موسیقیای که تالار رو پر کرده بود قطع شد و همه نفسهاشون رو توی سینه حبس کردن.
دیدن صحنه زانو زدن یو سو-گوانگ، کسی که اینجا توی هونان قدرت مطلق رو در دست داشت، کاملاً غیرعادی بود.
«خواهش میکنم بهم رحم کنید و منو ببخشید. برای یه لحظه طمع چشمامو کور کرد.»
اون فقط میتونست امیدوار باشه که شخصیت تکانشی و خاص رهبر جوان فرقه خودش رو نشون بده.
دعا میکرد که اون بلند بخنده و چیزی مثل این بگه: «همچین موضوع پیشپاافتادهای که چیزی نیست.» مگه اون کسی نبود که میخواست جلب توجه کنه؟ خواهش میکنم! با بخشیدن من خودنمایی کن! خودت رو بزرگ و عالیمقام نشون بده!
اما در لحظهای که قرار بود جلب توجه کنه، گئوم موگوک آرام و سرد شد.
«پولایی که جمع کردی کجاست؟»
«... توی خزانه است.»
«نه اون پولا. منظورم پولی نیست که برای نمایش گذاشتی کنار تا اگه عمارت دنیای زیرین بازرسی کرد، نشونشون بدی. دارم درباره اون پولایی حرف میزنم که با سرسختی تمام از اینور و اونور جمع کردی.»
یو سو-گوانگ چیزی نگفت.
نه، نمیتونست بگه.
برای زنده موندن، باید بلافاصله پول رو تحویل میداد، اما اون پولها حاصل چی بود؟
گئوم موگوک به هوانگ پیو که اون دورتر ایستاده بود، اشاره کرد.
هوانگ پیو با چهرهای مضطرب دوید و کنار یو سو-گوانگ زانو زد.
«تو میدونی پولا کجا پنهان شدن، مگه نه؟»
گئوم موگوک نیت کشتار خودش رو به سمت اون رها کرد.
در یک لحظه، تمام موهای بدن هوانگ پیو سیخ شد.
حس کرد انگار خون توی کل بدنش منجمد شده.
حس سرمای وحشتناکی که بهش میگفت واقعاً ممکنه بمیره، تمام وجودش رو گرفت.
«حقیقت رو بهم بگو، اونوقت میذارم زنده بمونی.»
قلب هوانگ پیو به شدت میتپید.
همیشه فکر میکرد میتونه برای یو سو-گوانگ بمیره.
اما حالا که واقعاً با مرگ روبرو شده بود، میترسید.
آیا یو سو-گوانگ واقعاً اونقدر باهاش خوب رفتار کرده بود که ارزش داشته باشه براش بمیره؟
گئوم موگوک تردید رو توی قلبش به وضوح خوند.
«تو حتماً تماشا کردی که اربابت چطور ثروت عظیمی جمع میکنه. اون به تو چی داد؟»
اون فقط خردهریزها رو بهش داده بود.
و هر بار هم کلی سرش منت گذاشته بود.
هوانگ پیو به یو سو-گوانگ که کنارش زانو زده بود، نگاه کرد.
با دیدن اون که اینقدر رنجور به نظر میرسید و با همیشه فرق داشت، هوانگ پیو فهمید.
وفاداری اون فقط تا زمانی اعتبار داشت که یو سو-گوانگ قدرت مرگ و زندگی رو روی اون داشت.
«... ثروت توی معبدی به اسم معبد دریاچه درخشان پنهان شده.»
گئوم موگوک پیامی تلهپاتیک برای جوک-یئون فرستاد.
— همین الان با عمارت فلکسای تماس بگیر و بگو همهاش رو بردارن!
— بله، متوجه شدم.
هوانگ پیو با ناامیدی التماس کرد.
«من صادقانه اعتراف کردم، پس لطفا بذارید زنده بمونم!»
در همون لحظه!
فِش!
یو سو-گوانگ شمشیرش رو کشید و گردن اون رو شکافت.
فوران خون روی بدن و صورت یو سو-گوانگ پاشید.
یو سو-گوانگ با بیخیالی خون رو از صورتش پاک کرد.
پشیمونیاش بیشتر از کینهای بود که از هوانگ پیو داشت.
نباید بهش اعتماد میکرد.
نباید تا آخر بهش اعتماد میکرد.
این عوضی، اون زن.
باید بعد از چند سال از شرشون خلاص میشد و آدمهای جدیدی پیدا میکرد.
یو سو-گوانگ روی جسد هوانگ پیو تف کرد و با سردی گفت: «منو احمق فرض کردی؟ فکر کردی بعد از گفتن این اراجیف کنار من، میتونی زنده بمونی؟»
لبخند همیشگیاش طوری ناپدید شده بود که انگار نقابی رو از صورتش برداشته باشن.
این چهره واقعیاش بود.
هرگز فکر نمیکرد نقابش به این راحتی برداشته بشه.
همهاش به خاطر اون رهبر جوان فرقه عجیب و غریب بود.
«رهبر جوان فرقه، شما از همون اول هم قصد نداشتید بذارید این مرد زنده بمونه، مگه نه؟»
«تو حتماً کل عمرت رو با چاپلوسی برای بقیه و زیر نظر گرفتن هر حرکتشون گذروندی. حتی توی آخرین لحظهات هم داری سعی میکنی ذهن بقیه رو بخونی؟»
شمشیر توی دست یو سو-گوانگ لرزید.
طوری حرف میزد که انگار داره مرثیه میخونه: «این بی انصافیه. من حتی نرسیدم پولی رو که کل عمرم جمع کرده بودم خرج کنم.»
«تو معتاد پول درآوردن بودی. باید موقع خرج کردنش، مردم و دنیا رو میدیدی. اما تو فقط پول رو میدیدی.»
یو سو-گوانگ فکر کرد که شاید این حقیقت داشته باشه.
اون موقع پول درآوردن هیجان بیشتری رو حس میکرد تا موقع خرج کردنش.
«من...»
میخواست بحث کنه، اما کلمات به زبونش نمیومدن.
اون که به خوشزبانی معروف بود، جلوی اون رهبر جوان فرقه لعنتی نمیتونست به هیچ چیزی فکر کنه.
مگه میشد زندگیای که اینقدر طولانی ساخته شده بود، توی یه لحظه اینطوری فرو بپاشه؟ واقعاً حقیقت داشت؟ واقعاً شبیه یه رویا بود.
یو سو-گوانگ از خشم فریاد کشید.
«ممکنه پیش بیاد! خب که چی اگه من یه پیرو اهریمنیام؟ چه اشکالی داره اگه چندتا از اون سربازهای بیارزش رو بکشم؟»
اینها حرفهایی بود که اون در حالت عادی نمیگفت.
حرفهایی که فقط آدمهای پست میزدن.
اگه گئوم موگوک فقط جواب میداد: «درسته، منم یه پیرو اهریمنیام. چه اشکالی داره اگه یه عوضی مثل تو رو بکشم؟» اونقدر احساس بدبختی نمیکرد. اما گئوم موگوک فقط با چشمهایی بیحس بهش خیره شده بود.
یو سو-گوانگ طوری جیغ کشید که انگار توی سکرات مرگه.
«آااااااااخ!»
همونطور که یاک-ران نمیتونست از پس اون بربیاد، اون هم نمیتونست از پس گئوم موگوک بربیاد.
یو سو-گوانگ خودش رو به جلو پرتاب کرد.
شمشیرش که طوری پرواز کرده بود انگار میخواد گئوم موگوک رو بکشه، مسیرش رو عوض کرد.
شمشیر قلب یاک-ران رو نشونه گرفته بود.
اون یاک-ران رو مقصر تمام این اتفاقات میدونست.
پلاژ!
صدای فرو رفتن شمشیر توی گوشت بلند شد.
شمشیر یو سو-گوانگ درست قبل از قلب یاک-ران متوقف شده بود.
در عوض، شمشیر اهریمن سیاه گئوم موگوک توی قلب خودش فرو رفته بود.
گئوم موگوک به یاک-ران گفت: «شبحی که عذابت میداد، حالا از این دنیا محو میشه.»
وقتی شمشیر رو بیرون کشید، یو سو-گوانگ به پشت افتاد و مرد.
«حالا همراه با اون، شبح توی قلبت رو هم بفرست بره.»
یاک-ران فهمید که چرا گئوم موگوک داره این رو میگه.
منظورش این بود که بقیه عمرش رو با رنج کشیدن از زخمهایی که یو سو-گوانگ بهش زده بود، سپری نکنه.
در حالی که به جسد یو سو-گوانگ خیره شده بود، نفس عمیقی کشید و گفت: «من میرقصم.»
اون منتظر این لحظه بود.
بعد گئوم موگوک گفت: «اینجا نرقص، بعداً روی یه صحنه برقص. رقص باید روی صحنه اجرا بشه، نه توی جایی مثل اینجا که خون کثیف توش جاریه.»
«اما شما قول دادید.»
یاک-ران از چشمهای شفاف و عمیق گئوم موگوک که بیصدا بهش نگاه میکرد، میتونست بفهمه.
گئوم موگوک اون قول رو فقط برای این داده بود که این حرفها رو بهش بزنه.
«نیازی نیست غمت رو رها کنی. اون ارزشش رو نداره. بهترین رقصت رو روی صحنه خودت اجرا کن.»
اشک توی چشماش حلقه زد.
«چرا با کسی به بیاهمیتیِ من اینقدر مهربونید؟»
گئوم موگوک روبروی اون ایستاد.
«چون فرقه الهی اهریمن آسمانی در حق تو ظلم کرده.»
گئوم موگوک بهش نگاه کرد و با لحنی رسمی گفت: «من از طرف فرقه ازت عذرخواهی میکنم. متاسفم.»
اشکهایی که یاک-ران نگه داشته بود، روی صورتش جاری شد.
رهبر جوان فرقه اهریمنی داشت عذرخواهی میکرد.
از یه زندگی بیارزش که میشد با یه بشکن زدن خاموشش کرد.
در مقابل این، چطور میتونست به زخمهای گذشته بچسبه؟
اون تعظیم عمیقی به گئوم موگوک کرد.
«هرگز این لطف رو فراموش نمیکنم. لطفا یه روزی بیاید و رقصم رو ببینید.»
رقصندهها و نوازندههایی هم که اونجا بودن، سرشون رو پایین آوردن.
با تماشای این صحنه، جوک-یئون میتونست حسش کنه.
طریقت اهریمنی گئوم موگوک که یه زمانی توی برنجی که مادر شماره سه پخته بود جا داشت، امروز توی رقص اون زن ساکن شده بود.
و حالا، فکر کرد که میتونه فقط یه ذره ببینه که اون چیزی که قرار بود ازش محافظت کنن، چی بوده.
سوزش چشماش که اونقدر درد میکرد که فکر میکرد الانه که از حدقه دربیان، کمتر شد.