چپتر 266: هر چی هم که بقیه بگن، اون رهبر جوان فرقه‌ست.
چپتر 266: هر چی هم که بقیه بگن، اون رهبر جوان فرقه‌ست.
بعد از تموم شدن ضیافت، فقط گئوم موگوک و رزمیکارهای محافظش باقی موندن.
او بعد از اینکه دستور داد فقط جنازه رو از اونجا ببرن، عمداً بقیه رو مرخص کرده بود. میخواست با محافظهاش یه نوشیدنی بخوره.
لبه میز نشستم و یه بطری شراب برداشتم.
«شیفتتون به زودی عوض میشه، نه؟ بیاین، همگی یه نوشیدنی بخورین.»
جوک-یئون و محافظها در سکوت شراب رو پذیرفتن.
اونها دیگه به دستورم با جملهی «در حین ماموریت محافظت نمیتونیم این کار رو انجام بدیم» جواب نمیدادن. یه رابطه منحصربهفرد بین ما در حال شکلگیری بود.
«همگی خسته نباشین.»
وقتی جامم رو بالا بردم، بقیه هم جامهاشون رو بالا آوردن و سر کشیدن.
نوشیدن یه جام شراب در تالار ضیافت خالی که طوفانی از اون عبور کرده بود، جذابیت عجیبی داشت.
«حداقل تو وقتهایی مثل الان، یه کم استراحت کنین.»
شاید بعضیها بگن رزمیکار محافظ بودن کار باکلاسیه، اما بدون داشتن حس وظیفهشناسی، واقعاً شغل سختیه.
اونها شخصیتهای اصلی، بازیگرهای مکمل یا حتی نقشهای فرعی نبودن. وظیفهشون این بود که پسزمینه باشن.
«شماها قبل خواب اصلاً نوشیدنی میخورین؟»
جوک-یئون به سوالم جواب داد.
«گاهی میخوریم. تو روزی مثل امروز، حتماً میخوردیم.»
«روزی مثل امروز؟»
جوک-یئون به جای جواب دادن، ازم سوال پرسید.
«مجازات کردن پلیدی، خستهت نمیکنه؟»
«واسه همینه که میبازیم. چون خسته میشیم. طرف مقابل مثل علفهای هرزیه که به محض اینکه روت رو برمیگردونی دوباره رشد میکنن، اما این طرف مثل کشاورزیه که مجبوره اونها رو یکییکی از ریشه دربیاره.»
چشمهای جوک-یئون کمی لرزید.
نگاهش خیلی زود به لکه خونی افتاد که از جسد یو سو-گوانگ به جا مونده بود.
«اولین بار که ارباب لشکر یو رو دیدم، نمیدونستم همچین آدمیه.»
«نباید گول برخورد اول رو بخوری. آدمهای پست تو فریب دادن مهارت دارن. اگه کسی رو دیدی که حس بیش از حد خوبی بهت داد، باید بهش شک کنی.»
«از این نظر، من خوششانسم.»
او با اون تکچشمش، تاثیر اولیه قویای میذاشت.
نمیشد اون رو با اهریمن مشت مقایسه کرد، اما میشه گفت نسخه کمی ملایمتر از چهره جانگ هو رو داشت.
«وقتی چشمبندت رو برمیداری چهره نسبتاً جذابی داری، نه؟ مردونهست.»
«من؟ این اولین باریه که همچین چیزی میشنوم.»
درست وقتی که داشت حالوهوای جوک-یئون کمی عوض میشد، سریع اضافه کردم:
«مراقب همچین چیزهایی باش. چیزهایی که بیدلیل باعث میشن حس خوبی پیدا کنی!»
جوک-یئون و محافظها با هم خندیدن.
«فردا به سمت بخش جیانگشی حرکت میکنین؟»
«دلم میخواد، اما... قبل رفتن باید کارهای اینجا رو تموم کنم.»
از پا درآوردن یه نفر سخت نیست. همیشه کارهای بعدش سخته.
باید گندی که زدن رو جمع کنی و یه نفر رو پیدا کنی که جایگزینشون بشه.
«عجلهای ندارم. بیاین با حوصله پیش بریم.»
مگه اونجا فرقی با اینجا داشت؟ آدمهای خوب و بد، همه با هم قاطی شدن و دارن زندگی میکنن.
***
صبح روز بعد، شایعه مرگ ارباب لشکر در تمام بخش هونان پیچید.
از اونجایی که موقع مرگ یو سو-گوانگ آدمهای زیادی حضور داشتن، جزئیات دلیل مرگش هم فاش شد.
امروز فقط یه شایعه داخل بخش بود، اما تا چند روز دیگه، در تمام منطقه هونان پخش میشد.
حالا، تمام اربابهای لشکر و فرماندههای شاخه در سرزمین مرکزی از من میترسیدن.
فکر نمیکردم این چیز بدی باشه. انضباط فقط زمانی به درستی برقرار میشه که اونها از ترس در لبه پرتگاه باشن.
اون روز بعدازظهر، مسئول منطقه هونان در عمارت فلکسای دوباره به دیدنم اومد.
«تمام داراییهایی که یو سو-گوانگ در معبد دریاچه درخشان مخفی کرده بود رو پس گرفتیم. با این پولها چیکار کنیم؟»
«همه پولها رو بفرستین به فرقه اصلی.»
«اطاعت میشه.»
پدر، پسرت اینجا داره سخت کار میکنه تا پول دربیاره! باید یه وقت باهاش در این مورد شوخی کنم.
«رهبر جوان فرقه، تا زمانی که مقامات بالا یه ارباب لشکر موقت تعیین کنن، شما باید فعلاً اینجا در بخش بمونین.»
ارباب لشکر رو بدون اینکه حتی جانشینی براش انتخاب کنم کشته بودم، پس چارهای نبود.
حتی بدون حرفهای رزمیکار عمارت فلکسای هم قصد داشتم بمونم و به جمعوجور کردن اوضاع کمک کنم.
درست همونطور که انتخاب ارباب عمارت دنیای زیرین رو به من سپرده بودن، این احتمال وجود داشت که پیشنهاد من رو برای ارباب لشکر جدید اینجا هم قبول کنن.
«وقتی برگشتی، فوراً اطلاعات پرسنل سطح اجرایی زیر نظر ارباب لشکر رو برام بفرست. هر اطلاعاتی که ممکنه رو بفرست.»
«اطاعت میشه.»
بعد از دریافت اطلاعات از عمارت دنیای زیرین، بلافاصله با رزمیکارهایی که کاندیداهای احتمالی برای ارباب لشکر بعدی بودن، ملاقات کردم.
نمیشد با یه بار دیدن فهمید یه نفر چه جور آدمیه، اما کارهای گذشتهشون اجازه میداد حدسهایی بزنم.
احساسات و برداشتهام رو از هر فرد یادداشت کردم و گزارش رو به عمارت فلکسای فرستادم.
اینکه یه آدم جدید بفرستن یا از بین کسایی که باهاشون مصاحبه کردم انتخاب کنن، چیزی بود که پدرم و عمارت فلکسای باید در موردش تصمیم میگرفتن.
بعد از تموم شدن کارهام، در زمین تمرین به تمرین هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی مشغول شدم.
اخیراً هر وقت هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو تمرین میکردم، یه جور حس گزگز داشتم؛ یه حس غریزی که میگفت وقتشه به سطح بعدی نفوذ کنم.
در واقع، پیشبینیم درست بود.
در سومین روز تمرین، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانیم به مرحله بعدی رسید.
حالا فقط یه قدم با تسلط کامل فاصله داشتم.
بعد از یه قدم دیگه، صاحب دو تا زندگی میشدم.
معمولاً فهمیدن دلیل پیشرفت در چنین هنر رزمی عمیقی سخته، اما این بار میدونستم.
دلیلش هنر اهریمنی نه مصیبت بود.
تسلط بر هنر اهریمنی نه مصیبت بدون شک روی تمرین هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانیم تاثیر گذاشته بود.
بلافاصله فرم اول هنر اهریمنی نه مصیبت رو اجرا کردم.
کنجکاو بودم ببینم پیشرفت در هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی، به نوبه خودش چطور روی هنر اهریمنی نه مصیبت تاثیر گذاشته.
فرم اول: فرم نابودی.
اهریمن شرق، اهریمن غرب، اهریمن جنوب و اهریمن شمال همزمان ظاهر شدن و فضا رو از هم دریدن.
اون ترسناکه، اون خوشتیپه، اون مرموزه و اون یکی که باهوش به نظر میرسید.
هر چهار تا هنوز همون شکلی بودن.
با این حال، یه چیزی عوض شده بود.
زمانی که اونها باقی میموندن، حالا یه ذره طولانیتر از قبل شده بود.
پیشرفت در هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی روی هنر اهریمنی نه مصیبت تاثیر گذاشته بود.
البته، این به این معنی نبود که داشتم با اونها تبادل احساسی انجام میدادم.
هنوز در مرحله ابراز علاقه یکطرفه من بود.
شرق، غرب، جنوب، شمال، از این به بعد روی شما حساب میکنم!
آیا روزی میرسه که اون ارواح پلید به این احساسات من پاسخ بدن؟
حتی الان هم با بقیه فرق داره، اما در اون روز، هنر اهریمنی نه مصیبت من کاملاً با مال پدرم متفاوت میشه.
***
اون روز، بعد از اینکه تمرینش تموم شد و زمین تمرین رو ترک کرد، دو مرد به دیدن گئوم موگوک اومدن.
یکی از اونها اول خودش رو معرفی کرد.
«اسم من چونگسیک هست. با جسارت به حضورتون اومدم چون یه درخواست صمیمانه از شما دارم، رهبر جوان فرقه.»
صدای چونگسیک احتمالاً از شدت استرس میلرزید.
و گئوم موگوک او را شناخت.
«تو همونی هستی که اون روز تو ضیافت موسیقی مینواختی.»
چونگسیک از اینکه گئوم موگوک او را شناخته بود، جا خورد.
«من رو میشناسین؟»
«میشناسم. من کسی رو که یه بار دیده باشم، به این راحتی فراموش نمیکنم. چی باعث شده یه نوازنده بیاد به دیدن من؟»
با این حرف، چونگسیک به مرد میانسالی که همراهش اومده بود نگاه کرد.
«این دوست منه.»
مردی که با او آمده بود خودش را معرفی کرد.
«اسم من ههسونگ هست. اینجا تو بازار سبزی میفروشم.»
ههسونگ حتی از چونگسیک هم مضطربتر بود.
«از دیدنت خوشحالم. من گئوم موگوک هستم.»
«دیدار با چنین شخصیت برجستهای برای من افتخاره.»
«چه کاری باعث شده بیاین پیش من؟»
ههسونگ نمیتونست خودش رو راضی به حرف زدن کنه.
با اینکه حرفهایی که میخواست بگه رو تمرین کرده بود، اما وقتی زمانش رسید، قلبش اونقدر تند میزد که کلمات از دهنش بیرون نمیاومدن.
چونگسیک که دیگه نمیتونست تماشا کنه، به جای او صحبت کرد.
«قبل از اینکه شما به اینجا بیاین، رهبر جوان فرقه، به پسر این دوستم ناعادلانه حمله شد. اونقدر بد آسیب دیده که پزشک گفته ممکنه فلج بشه.»
ههسونگ لبش رو به سختی گزید.
به همین خاطر بود که خودش نمیتونست حرفی بزنه.
فقط فکر کردن به پسرش اون رو خشمگین میکرد و موجی از احساسات باعث میشد بخواد گریه کنه.
«کی این کار رو کرده؟»
«توی منطقه هونان سازمانی متشکل از رزمیکارهای جوان وجود داره. خودشون رو انجمن خدای رزمی مینامن.»
«کی رهبری حمله رو بر عهده داشت؟»
«پسرهای رهبر فرقه گل آسمانی و رئیس باند شب کوچک.»
فرقه گل آسمانی و باند شب کوچک.
اینها همون فرقههایی بودن که با یو سو-گوانگِ مرحوم دست دوستی داده بودن.
اونها فرقههایی بودن که قرار بود بابت این اتفاق تحت بازجویی قرار بگیرن، اما حالا به این شکل غیرمنتظره خودشون رو نشون داده بودن.
با دیدن اینکه آسمان اجازه نمیده فرقههاشون از زیر تور فرار کنن، با خودم فکر کردم شاید اعمال پلیدشون بزرگتر از چیزی باشه که به چشم میاد.
«میدونیم چقدر بیادبیه که آدمهای حقیر و فقیری مثل ما سراغتون بیان و چنین درخواستی ازتون بکنن، رهبر جوان فرقه. اما اون روز دیدیم که چطور از یاک-ران دفاع کردید. فکر کردیم اگه کسی باشه که بتونه بیعدالتیای که در حق دوستم شده رو حل کنه، اون شمایید.»
نگاه چونگسیک به سمت ههسونگ چرخید.
«من مردیام که تمام عمرش رو فقط صرف نواختن موسیقی کرده. وقتی فقیر بودم، این دوست برام ساز خرید و کمکم کرد نواختن رو یاد بگیرم. میخوام اون محبت رو جبران کنم، حتی اگه مجبور باشم جونم رو به خطر بندازم.»
ههسونگ سرش رو پایین انداخت.
اون خوب میدونست برای یه سبزیفروش ساده توی بازار، چقدر سنگین و دشواره که به دیدن رهبر جوان فرقه اهریمنی بیاد.
دوستش به خاطر اون، جونش رو به خطر انداخته و اومده بود.
در حقیقت، خودش هم جونش رو به خطر انداخته بود.
برای هر موضوع دیگهای، اون هرگز نمیاومد.
ههسونگ در حالی که صداش میلرزید، دهان باز کرد.
«راستش، ناامید شده بودم. چطور یه دستفروش ساده توی بازار مثل من میتونست جلوی فرقه گل آسمانی و باند شب کوچک بایسته؟ اما این دوستم گفت که اومدنِ شما توی این زمان، رهبر جوان فرقه، فرصتیه که آسمان بهم داده.»
ههسونگ به گئوم موگوک نگاه کرد.
«میخوام اونها رو به سزای جنایتشون برسونم.»
اون تمام مدت در حال لرزیدن بود، اما توی اون لحظه، چشمانش، چشمانِ یه پدر بود.
* * *
همسر ههسونگ جا خورد.
وقتی اون نوازنده اومد و به شوهرش گفت که باید برن رهبر جوان فرقه رو ببینن، فکر کرده بود این یه کار احمقانهست.
فکر میکرد غیرممکنه رهبر جوان فرقه اهریمنی با یه نوازنده ساده ملاقات کنه.
نگران بود که اونها بیدلیل برن و در نهایت کتک بخورن.
اما وقتی رهبر جوان فرقه شخصاً اومد و محافظهاش دور خونه نگهبانی دادن، اونقدر غافلگیر شد که دست و پاش رو گم کرد.
وقتی وارد اتاق شدن، پسر ههسونگ، ههجین، دراز کشیده بود و از درد ناله میکرد.
در یک نگاه مشخص بود که جراحاتش شدیده.
پزشکی اومده و اون رو مداوا کرده بود، اما هنوز نمیتونست از تختش تکون بخوره.
توی وضعیت فعلیش، زندگی کردن به عنوان یه آدم معمولی هم براش سخت به نظر میرسید، چه برسه به یه رزمیکار.
با صدای باز شدن در، ههجین تمام تلاشش رو کرد تا درد رو تحمل کنه و گفت:
«مادر، من خوبم. خیلی بهترم.»
این ههجین بود که سعی میکرد درد رو تحمل کنه تا مادرش نگران نشه.
همسر ههسونگ جلوی اشکش رو گرفت و کنار پسرش نشست.
«جین-آه، یه شخص عالیرتبه اومده تا تو رو ببینه.»
تازه اون موقع بود که ههجین چشمانش رو باز کرد.
اما اونقدر درد داشت که نمیتونست واضح ببینه.
«بذار یه نگاهی بندازم.»
گئوم موگوک بدن ههجین رو به پهلو چرخوند و کف دستش رو روی کمرش گذاشت.
بعد از اینکه برای مدت کوتاهی نیروش رو برای تنظیم چی و خون پسر تزریق کرد، نفسهای نامنظم ههجین آروم شد.
با دیدن این صحنه، چونگسیک، ههسونگ و همسرش همگی آسودهخاطر و غرق در شادی شدن.
این اولین بار از زمان مجروح شدنش بود که اینقدر آروم به نظر میرسید.
گئوم موگوک گذرگاههای درونی مسدود شده رو باز کرد و استخوانهای شکسته رو به درستی جا انداخت.
اون این درمان دشوار رو در یک لحظه و با کمترین درد انجام داد.
اگه به خاطر صداهای ترق و تروق نبود، اونها حتی نمیفهمیدن که اون داره چیکار میکنه.
«چی شده؟»
حالا ههجین با چهرهای آسوده، ماجرا رو تعریف کرد.
«رفتم توی تالار ضیافت کار کنم. با سرو کردن شراب و غذا توی ضیافت یه خانواده نجیبزاده، میشه پول بیشتری نسبت به کار توی میخانه درآورد.»
ههسونگ آهی کشید.
پسرش از پولی که با سختی به دست آورده بود برای رفتن به یه تالار رزمی استفاده میکرد.
اگه اون پول بیشتری داشت، پسرش مجبور نمیشد سراغ چنین کارهایی بره.
چونگسیک بهش گفته بود خودش رو سرزنش نکنه، اما به عنوان یه والد، چطور میتونست نکنه؟
«رویای من اینه که یه رزمیکار بشم.»
«بنیه طبیعی خوبی داری، پس میتونی یه رزمیکار عالی بشی. باید از والدینت ممنون باشی.»
«واقعاً؟»
ههجین که حالا کمی هوشیارتر شده بود، به والدینش نگاه کرد.
اون زوج لبخندی اجباری زدن و قلبهای غمگینشون رو پنهان کردن.
گئوم موگوک دوباره پرسید: «اونجا چی شد؟»
«مدت زیادی داشتم برای ضیافت شراب جابهجا میکردم و موقع استراحت، گامبرداریای که یاد گرفته بودم رو تمرین کردم. نباید تمرین میکردم...»
ههجین قبل از ادامه دادن، آهی پر از حسرت کشید.
«درست همون موقع، ارباب جوان سو داشت رد میشد و من رو دید. پرسید که آیا هنرهای رزمی تمرین میکنم یا نه. وقتی گفتم به تالار رزمی میرم، بهم گفت با ارباب جوان سوک که همراهش بود، مبارزه تمرینی کنم. من اصرار کردم که نمیخوام، اما...»
حالت چهره ههجین پر از کینه بود، اما به سرعت به ترس تبدیل شد.
به نظر میرسید یادآوری اون لحظه، اون رو از خشمی تحملناپذیر پر میکرد.
ترس از تا حد مرگ کتک خوردن هم زخم عمیقی روی روحش گذاشته بود.
حالا فهمیدم چه اتفاقی افتاده.
اونها تحت پوشش یه مبارزه تمرینی بهش حمله کرده بودن تا نشه اونها رو مسئول دونست.
این احتمالاً اولین باری نبود که چنین کاری میکردن.
«بدنم چطوره؟»
«خوشبختانه هیچکدوم از گذرگاههای درونی مهمت آسیب ندیدن. من فقط اونهایی که به خاطر جراحاتت مسدود شده بودن رو باز کردم. لازم نیست از رویات دست بکشی.»
«خیلی ممنونم.»
اشک از چشمان ههجین جاری شد و روی گونههاش غلتید.
چونگسیک، ههسونگ و همسرش هم غرق در شادی بودن.
اونها فقط امیدوار بودن که پسرشون فلج نشه، اما حالا پسرشون میتونست دوباره رویای رزمیکار شدن رو داشته باشه.
اونها حتی از پسرشون هم خوشحالتر بودن.
«ضیافتها زیاد برگزار میشن؟»
«هر سه یا چهار روز یه بار برگزار میشن.»
«حالا یه خواب عمیق بکن.»
گئوم موگوک یکی از نقاط حیاتی ههجین رو فشار داد و اون به خوابی آرام فرو رفت.
«بقیهش رو به من بسپارید و فقط روی درمان پسرتون تمرکز کنید.»
هر سه نفر تعظیم عمیقی به گئوم موگوک کردن.
هرگز تصور نمیکردن رهبر جوان فرقه به این راحتی بهشون کمک کنه.
شبیه یه رویا بود.
گئوم موگوک قبل از رفتن، به ههسونگ گفت: «من به خاطر نگاهی که توی چشمات بود اومدم. تو پسرت رو نجات دادی.»
وقتی گئوم موگوک قدم به بیرون گذاشت، صدای گریه ههسونگ رو شنید که از داخل خونه بلند شده بود؛ گریهای که تا اون موقع نگهش داشته بود.
هقهق همسر و دوستش هم به اون پیوست.
گئوم موگوک با جوک-یئون که منتظر بود، صحبت کرد.
«دوباره با عمارت فلکسای تماس بگیر و بگو مدارک مربوط به فرقه گل آسمانی و باند شب کوچک رو بفرستن. در ضمن، بفهم ضیافت بعدی کی برگزار میشه.»
«بله، متوجه شدم.»
در حالی که با هم به سمت کالسکه میرفتن، جوک-یئون اضافه کرد: «شما واقعاً فوقالعادهاید.»
«چی فوقالعادهست؟»
«اینکه به تکتک این مسائل رسیدگی میکنید.»
«من سوار کالسکهای میشم که تو میرونی، یه نفر رو با ذرهای از نیروم درمان میکنم و بعد دوباره با کالسکهای که تو میرونی به یه تالار ضیافت میرم تا چند تا عوضی رو که فرق گوه رو از باقالی تشخیص نمیدن تنبیه کنم. حالا کجای این کار فوقالعادهست؟ چیزی که فوقالعادهست، شجاعت اون نوازندهست که برای دوستش پیشنهاد داد سراغ رهبر جوان فرقه بیان. شجاعت پدریه که برای عدالتِ پسرش، میخواد نوچههای یه فرقه بزرگ به سزای جنایتشون برسن. پایداریِ پسریه که به خاطر مادرش تظاهر میکنه دردی نداره. کلمه "فوقالعاده" باید برای اینها استفاده بشه.»
اما جوک-یئون با قاطعیت سرش رو تکون داد و گفت: «نه. هر کی هر چی میخواد بگه، شما فوقالعادهترید، رهبر جوان فرقه.»
جوک-یئون در کالسکه رو باز کرد.
گئوم موگوک در حالی که سوار میشد، گفت: «لجباز هم که شدی. داری عوض میشی. یه کم سرکش شدی.»
جوک-یئون موقع بستن در کالسکه گفت: «و به نظرتون تقصیر کیه؟»
گئوم موگوک در حالی که از پنجره به جوک-یئون نگاه میکرد، لبخند زد.
حس میکرد اونها که زمانی یه پسزمینه خاکستری بودن، دارن کمکم با رنگ پر میشن.
و به این ترتیب، کالسکه به حرکت دراومد تا به موضوعی رسیدگی کنه که هم فوقالعاده بود و هم اصلاً فوقالعاده نبود.