چپتر 268: همه ادعا میکنن که چیزی نمیدونن
چپتر 268: همه ادعا میکنن که چیزی نمیدونن
حتی وقتی به دوئل دعوت شد، سو چئونگ عقبنشینی نکرد و سر جایش ایستاد.
او از آن آدمهایی بود که با غرورش زنده بود و با همان هم میمرد.
با وجود سوک پونگ و بقیه پسرها که تماشایش میکردند، نمیخواست همراه آنها زانو بزند.
گئوم موگوک حرفهایی را که سو چئونگ در اولین ملاقاتشان گفته بود، تکرار کرد.
«میگی غرورت خیلی قویه؟ گمانم برای یه رزمیکار، غرور خودِ زندگیه.»
لحظهای که این کلمات را شنید، نیت کشتن در وجود سو چئونگ شعلهور شد.
تصویری در ذهنش نقش بست که در آن با شمشیر، گئوم موگوکِ مقابلش را تکهتکه میکرد.
این یک خیالپردازی بود که در آن تمام پیروان اهریمنی را که به سمتش هجوم میآوردند، از دم تیغ میگذراند.
فکرِ ایستادن با قامتی افراشته، در حالی که غرق در خون بود و همه با بهت و حیرت نگاهش میکردند، هیجانانگیز بود.
او از چشمان شفاف و عمیق گئوم موگوک که انگار خواستههایش را به وضوح میدید، متنفر بود.
«چطور جرئت کنم با رهبر جوان فرقه اهریمنی شمشیر رد و بدل کنم؟»
هر چقدر هم که غرورش جریحهدار شده بود، آنقدر احمق نبود که به رهبر جوان فرقه اهریمنی حمله کند.
«وقتی کسی اینطوری ازت التماس میکرد، به درخواستش گوش میدادی؟»
در ابتدا، او متوجه منظور این حرف نشد.
اما بعد، سو چئونگ به یاد آورد.
چندان زمانی از وقتی که مردی را در یک دوئل درهم شکسته بود و آن مرد دقیقاً به همین شکل از او التماس کرده بود، نمیگذشت.
آن مرد میگفت که حریفش نیست.
و فقط برای یک بار، طلب بخشش میکرد.
«چرا داری این کارو باهام میکنی؟»
«مگه اون دوستت که اونجا زانو زده، دلیلش رو توضیح نداد؟»
«هر چی اون سگِ پست میگه دروغه!»
با این حرف، سوک پونگ که زانو زده بود، فریاد زد:
«من میدونم جنازه رو کجا دفن کردی.»
سو چئونگ با دیدن او که آماده بود تا با هم به کام مرگ بروند، دندانقروچهای کرد.
«اون احمق!»
آن دو مرد طوری به هم خیره شده بودند که انگار میخواستند همدیگر را بکشند.
نگاه سو چئونگ دوباره به سمت گئوم موگوک چرخید.
«اونا همهشون آدمهای بیاهمیتی بودن. یه رزمیکار سطح پایین، یه مسافر عبوری. من خسارت همهچیز رو میدم.»
گئوم موگوک هالهاش را آزاد کرد و انرژی اهریمنیاش را بیرون ریخت.
در آن لحظه، سو چئونگ حس کرد که به اعماق اقیانوسی با ژرفای بیانتها سقوط کرده است.
فشاری که فوراً تمام بدنش را منقبض کرد، نفس کشیدن را برای سو چئونگ سخت کرد.
سعی کرد مقاومت کند، اما بیفایده بود.
نه تکنیک قلبی نیروی درونی که از کودکی تمرین کرده بود، نه تکنیکهای شمشیرزنیاش و نه روشهای کنترل ذهنش؛ هیچکدام کارساز نبودند.
فریادی از لبانش خارج شد.
انگار قرار بود زیر این فشار له شود یا از خفگی بمیرد.
«تیکهی پستفطرت! آخه چرا داری این کارو باهام میکنی؟ تو خودت هم حتماً کلی آدم رو کشتی!»
سو چئونگ که دیگر نمیتوانست تحمل کند، فریاد زد:
«خواهش میکنم، تمومش کن!»
سپس، انگار که همهچیز یک دروغ بوده باشد، انرژی اهریمنی که رویش سنگینی میکرد، ناپدید شد.
سو چئونگ که چشمانش را از فشار بسته بود، آنها را باز کرد.
پاهای گئوم موگوک را مقابلش دید.
در حین تحمل آن انرژی اهریمنی، ناخودآگاه به زانو افتاده بود.
در حالی که صورتش از شرم سرخ شده بود، به سرعت روی پاهایش ایستاد.
راستش را بخواهید، سو چئونگ نمیتوانست درک کند.
نه، او فکر میکرد که این بیانصافی است.
اگر کس دیگری بود شاید، اما مگر نباید رهبر جوان فرقه اهریمنی، از بین تمام مردم، او را بهتر درک میکرد؟ برای او، آن آدمها باید حتی بیارزشتر میبودند.
«گفتم که خسارتشون رو میدم. پولی بهشون میدم که خانوادههاشون تو کل عمرشون حتی خوابش رو هم نمیتونن ببینن. اینطوری مرگشون ارزشمندتر نمیشه؟»
گئوم موگوک به او نگاه کرد و لبخندی زد.
سو چئونگ که نمیدانست گئوم موگوک چه جور آدمی است، طبیعتاً آن لبخند را اشتباه برداشت کرد.
او نمیدانست که سرنوشتش از قبل تعیین شده است؛ مرگ، یا رنجی فراتر از مرگ.
«آره، خودشه.
همینه.
فرقه اهریمنی هر چقدر هم که قدرتمند باشه، نمیتونه به فرقه گل آسمانی ما دست بزنه.»
پدرش یک بار گفته بود که فرقه گل آسمانی آنها، فرقه مغروری است که فرقه اهریمنی، اتحاد نامتعارف و حتی اتحاد رزمی، همگی خواهانش هستند.
«لطفاً به پدرم خبر بدید.»
«باشه، این کارو میکنم.»
سو چئونگ از پاسخ سریع گئوم موگوک خیالی آسوده پیدا کرد.
«تموم شد، حالم خوبه.
چیز مهمی نیست.
فقط برای کشتن چند تا آدم بیاهمیت، اتفاقی برام نمیفته.
اون پیرو اهریمنی هم که فقط یه رزمیکار سطح پایین بود.»
سو چئونگ با این فکر که خوششانس بوده که آدم مهمی را نکشته است، ترسش را دور ریخت.
مثل همیشه، وقتی پدرش میرسید، همهچیز حل میشد.
سپس، گئوم موگوک به سوک پونگ نزدیک شد.
سوک پونگ که روی زمین زانو زده بود، با نزدیک شدن گئوم موگوک از ترس میلرزید.
او گیج شده بود.
نمیتوانست تشخیص دهد که این وضعیت به خاطر رهبر جوان است، یا اینکه به خاطر رهبر جوان از یک تجربه نزدیک به مرگ با سو چئونگ نجات یافته است.
نمیتوانست سر از کارش درآورد.
«تو فقط برو و دقیقاً همونطوری که قبلاً گفتی، شهادت بده.»
با این حرف، نگاه سوک پونگ به سو چئونگ افتاد که آن طرف ایستاده بود.
گئوم موگوک بذر وحشت را در دل سوک پونگ کاشت.
«آره، ممکنه از فرقه گل آسمانی بترسی و شهادتت رو عوض کنی. حالا، از این به بعد، باید از کی بترسی؟»
گئوم موگوک به آرامی مشتش را جلوی صورت آن مرد گره کرد.
لحظهای که مشت کاملاً بسته شد!
تراک!
طنین رعدی از مشتش بلند شد.
«آاااخ!»
رعدی که جلوی چشمانش غرید، سوک پونگ را وحشتزده کرد.
آن یک صدای رعد واقعی بود.
رعد از یک مشت؟ اگر آن مشت به او میخورد، تمام بدنش پودر میشد.
«نه، من حقیقت رو میگم. همهچیز رو میگم. اون کارهای پلید دیگهای هم انجام داده.»
او فکر میکرد که اگر تمام جنایات سو چئونگ را گزارش دهد، میتواند به سلامت قسر در برود.
او حتی کارهایی مثل دفن کردن یک جنازه با هم، یا کتک زدن مرد جوانی که اینجا کار میکرد تا حد فلج شدن را، جنایت به حساب نمیآورد.
گئوم موگوک زحمتی به خود نداد تا توهم او را درهم بشکند.
«همونطوری که فکر میکردم. از همون لحظهای که دیدمت، به نظر باهوش میومدی.»
سو چئونگ با دیدن این صحنه، پوزخندی زد.
«هنوزم نمیتونه بهم دست بزنه.
اگه میتونست، تا حالا انجامش داده بود.»
فقط جاهایی مثل باند شب کوچک را میشد ترساند و به آنها دست زد.
صدای رعد فقط ایمان او را به باورش قویتر کرد.
با اشاره گئوم موگوک، رزمیکاران بخش هونان آمدند، نیروی درونی سو چئونگ، سوک پونگ و بقیه را مهار کردند و آنها را با خود بردند.
سو چئونگ دستهای رزمیکارانی را که سعی داشتند بازوهایش را بگیرند، پس زد.
«من با پاهای خودم میام!»
سو چئونگ تا لحظه آخر سرکش باقی ماند.
به خاطر همین سرکشی او، چهره بقیه پسرهایی که با خود میبردند هم کمی آرام شد.
آنها بعد از آن همه وحشت، وقتی دیدند بدون اینکه کسی آسیب ببیند آنها را میبرند، با خود فکر کردند: «چیز خاصی نیست، مگه نه؟» آنها هیچچیز نمیدانستند.
در تالار ضیافت خالی، بار دیگر فقط گئوم موگوک و محافظانش باقی ماندند.
جوک-یئون با گئوم موگوک صحبت کرد.
«بدون اینکه انگشتت رو تکون بدی، قضیه رو حل کردی.»
«مگه بهت نگفتم؟ این موضوع چیز مهمی نیست.»
«فکر میکردم قراره سو چئونگ رو توی یه دوئل درهم بشکنی.»
«پدرش داره میاد تا ببینتش. اونوقت کار درستی میشد؟»
گئوم موگوک در آن لحظه به دو پدر فکر میکرد.
این ماجرا با پدر ههجین شروع شده بود، همان کسی که اینجا مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود، و با پدر سو چئونگ تمام میشد، کسی که به او حمله کرده بود.
«ببینیم این پدر چه واکنشی نشون میده.»
***
سو بکجونگ، رهبر فرقه گل آسمانی، در میانه یک جلسه بود.
او با نگاهی نافذ و چهرهای سرد، شخصیتی افسانهای بود که فرقه گل آسمانی را از یک فرقه کوچک در هونان به فرقه شماره یک منطقه تبدیل کرده بود.
او که تمام عمرش را فقط برای موفقیت دویده بود، امروز هم در حال کار بود تا فرقه گل آسمانی را حتی قدرتمندتر کند.
در همان لحظه، دست راستش، یو مِنگ، با عجله وارد شد و از طریق انتقال صدا گزارش داد.
— ارباب جوان توسط بخش هونانِ فرقه الهی اهریمن آسمانی دستگیر شده.
گزارش یو مِنگ ذرهای سو بکجونگ را تکان نداد.
— بگو تا تموم شدن جلسه منتظر بمونن.
سو بکجونگ حتی با شنیدن خبر دستگیری پسرش هم آرام بود.
او جلسهای را که در حال برگزاریاش بود، به پایان رساند.
انگار که اصلاً گزارش یو مِنگ را دریافت نکرده باشد، هیچ تغییری در احساساتش نشان نداد.
بعد از تمام شدن جلسه و بیرون رفتن بقیه، او بالاخره پرسید.
«رهبر جوان فرقه بود که اونو برد؟»
«بله، اینطور به نظر میرسه.»
شایعات مبنی بر اینکه یو سو-گوانگ مرده و رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی در مقر بخش حضور داره، به سرعت در سراسر منطقه هونان پخش شده بود.
«وقتی اونو گرفت، میدونست پسر منه؟»
«بله.»
برای لحظهای، آزردگی انکارناپذیری در چشمان سو بک-جونگ شعله کشید.
«چطور این اتفاق افتاد؟»
یو مِنگ با احتیاط گزارش داد.
«انگار ارباب جوان مرتکب قتل شده.»
سو بک-جونگ اصلا تعجب نکرد.
واکنشش طوری بود که مشخص نمیکرد از قبل میدونسته یا اینکه کلا به این مسائل اهمیتی نمیده.
«کی رو کشته؟»
«چند نفر رو، اما مشکل اینجاست که انگار یه رزمیکار از بخش هونانِ فرقه اهریمنی هم بین اونا بوده.»
«احمق!»
او پسرش رو به خاطر آدمکشی احمق خطاب نکرد.
این خشم به خاطر ناتوانی پسرش در پاک کردن درستِ ردپای جرمش بعد از قتل بود.
«حقیقت جلوی چشم همه فاش شد، برای همین پوشوندنش کار راحتی نیست.»
«اما چرا فرقه اهریمنی اونو دستگیر کرد؟»
«رهبر جوان فرقه اونجا بود.»
«پسرم دعوتش کرده بود؟»
«این هنوز تایید نشده. چیزی که تایید شده اینه که توی یه ضیافت، با ارباب جوانِ سوک از باند شب کوچک درگیری پیش اومده و توی اون گیرودار، انگار ارباب جوان سوک همه چیز رو فاش کرده.»
یو مِنگ همیشه از خونسردی سو بک-جونگ در عجب بود.
حتی در موقعیتی که پسرش توسط فرقه اهریمنی دستگیر شده بود، او هیچ واکنش احساسیای از خودش نشون نداد.
او میتونست نسبت به سوک پونگ خشم و نیت کشتن نشون بده، اما هیچ اثری از اون دیده نمیشد.
و چیزی که بیشتر باعث تعجب میشد این بود که او قطعا مسائلی رو که در این خونسردی دفن و فراموش شده به نظر میرسیدن، به یاد میسپرد و تلافی میکرد.
وقتی این ماجرا تموم میشد، سوک پونگ قطعا در امان نمیموند.
«کالسکه رو آماده کن.»
* * *
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستم.»
سو بک-جونگ با احترام در برابر گئوم موگوک تعظیم کرد.
«از دیدارتون خوشحالم، رهبر فرقه.»
سو بک-جونگ در باطن از ظاهر گئوم موگوک غافلگیر شده بود.
اول، از اینکه چقدر جوان بود و دوم، از چهره جذابش که هر جایی جلب توجه میکرد.
«نمیدونستم رهبر جوان فرقه اینقدر خوشچهرهست.»
«خوشبختانه به پدرم نرفتم، برای همین زیاد اینو میشنوم.»
با برده شدن نام اهریمن آسمانی، سو بک-جونگ در درونش منقبض شد.
«رهبر فرقه اگه اینو بشنوه ناامید میشه.»
«راستش اگه شبیه پدرم بودم، زندگی راحتتر میشد. اونوقت رهبر فرقه اینجا اینقدر باهام راحت رفتار نمیکرد.»
«انگار توی اولین دیدارمون بیادبی کردم.»
«نه، لطفا سوءتفاهم نشه. من از راحتی خوشم میاد.»
گئوم موگوک لبخند درخشانی زد.
سو بک-جونگ در دلش حس کرد که رهبر جوان فرقه آدم راحتی برای معامله نیست.
پرتاب کردن چنین کلماتی قبل از شروع گفتگو، قطعا طرف مقابل رو معذب میکرد و به او اجازه میداد به طور طبیعی کنترل گفتگو رو به دست بگیره و دست بالا رو داشته باشه.
«واقعا اعجوبهایه.»
از طرفی، هر چقدر هم که جوان باشه، نباید رهبر جوان فرقه اهریمنی رو دستکم گرفت.
«شنیدم پسرم دردسر درست کرده.»
«ای کاش توی شرایط بهتری با هم ملاقات میکردیم، رهبر فرقه.»
«تقصیر منه. اونقدر سرم شلوغ بود که نتونستم پسرم رو درست تربیت کنم.»
سو بک-جونگ از جایش بلند شد و با احترام مشت گره کرد.
این عذرخواهیای بود که امیدوار بود گئوم موگوک هم در پاسخ بلند بشه و بگه مشکلی نیست و این اتفاقات در جوانی پیش میاد، اما گئوم موگوک سر جایش نشست.
او حتی این رو هم گفت:
«انگار همینطوره.»
سو بک-جونگ دوباره با احترام سرش رو خم کرد.
«ببین این بچه چطوری رفتار میکنه.»
او احساس کینه کرد، اما لحنش حتی محترمانهتر شد.
«همونطور که میدونید، فرقه گل آسمانی ما برترین فرقه در هونانه. ما بیشترین تعداد شاگرد و بیشترین استادها رو داریم.»
بعد از به رخ کشیدن قدرتش، او یک بار دیگه عذرخواهی کرد.
«به همین خاطر، نتونستم به مسائل خونوادگیم برسم. خواستار درک و بخشش شما هستم.»
«منم دلم میخواد همین کار رو بکنم، اما جرمی که مرتکب شده خیلی بزرگه، برای همین سخته.»
«کارهای زیادی هست که فرقه ما میتونه برای فرقه محترم شما انجام بده. ما با انجام اون کارها، تا آخر عمرمون گناه اون رو جبران میکنیم.»
اگرچه غیرمستقیم گفت، اما داشت پیشنهاد پول میداد.
مشکلات جدیای که او تا به حال در زندگیش با اونا روبرو شده بود، بیشتر با پول و شمشیر حل شده بودن، برای همین این بار هم سعی داشت با پول حلش کنه.
هر چی باشه، او نمیتونست با شمشیر روبروی رهبر جوان فرقه اهریمنی بایسته.
«مگه در نهایت پول چیزی نیست که میخوای؟ چقدر میخوای؟ دویستهزار یانگ؟ سیصدهزار؟»
سپس، گئوم موگوک موضوع غیرمنتظرهای رو پیش کشید.
«فکر میکنم با ارباب لشکر یو، از این کارها زیاد انجام دادی.»
با شنیدن نام یو سو-گوانگِ متوفی، سو بک-جونگ لرزید.
«پس قضیه اینه.»
حالا سو بک-جونگ فهمیده بود.
توی این دنیا، مگه فقط پسر او بود که گناه کرده بود؟ دلیل اینکه پسرش به طور خاص هدف قرار گرفته بود، فشار آوردن به او بود تا کارهایی رو که با یو سو-گوانگ انجام داده بود فاش کنه.
«اون صد یا دویستهزار یانگ نمیخواد، بلکه دنبال میلیونهاست!»
او از نیت واقعی گئوم موگوک خبر نداشت.
این چیزی بود که حتی اگه بهش میگفتن هم نمیتونست درکش کنه.
اینکه همه اینها به خاطر پسربچهای که در ضیافت شراب سرو میکرد شروع شده بود و مسئله مربوط به یو سو-گوانگ برای عبرت گرفتن بقیه و برقراری نظم در بخش فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
حتی اگه به او گفته میشد، باز هم به وجود انگیزههای پنهان دیگهای شک میکرد.
«عذر میخوام، اما متوجه نمیشم درباره چی حرف میزنید.»
«وقتی کار به اینجا میرسه، بدون استثنا...»
گئوم موگوک لبخند درخشانی زد و اضافه کرد.
«همهشون ادعا میکنن که چیزی نمیدونن.»
نگاه دو مرد در میان هوا به هم گره خورد.
سو بک-جونگ متوجه شد که این مشکلی نیست که بشه به این راحتی حلش کرد.
حریف چیزی رو میخواست که او نمیتونست بده.
«بیش از این وقت ارزشمندتون رو نمیگیرم. برای امروز مرخص میشم.»
سو بک-جونگ با احترام مشت گره کرد و اتاق رو ترک کرد.
بعد از رفتن او، جوک-یئون وارد شد.
گئوم موگوک به جوک-یئون گفت:
«باید اون سو چئونگ رو حسابی کتک میزدم.»
«منظورت چیه؟»
«داره بدون اینکه حتی صورت پسرش رو ببینه میره، مگه نه؟»
«به خاطر این نیست که عصبانیه؟»
گئوم موگوک بلند شد و کنار پنجره رفت.
«نه. به خاطر اینه که اون برای پسرش نیومده بود.»
مهم نبود چقدر عصبانی یا متنفر باشه، اگه پسرش توسط فرقه اهریمنی دستگیر شده بود، حداقل کار این بود که صورتش رو ببینه و چک کنه که آیا آسیبی دیده یا نه.
اما در حال حاضر، ذهن سو بک-جونگ کاملا درگیر این بود که از این به بعد چطور با او برخورد کنه.
شما دوتا هم به همدیگه نگاه نمیکنید.
واقعا لجبازانه به هم نگاه نمیکنید.
پیکر سو بک-جونگ که در دوردست در حال دور شدن بود، دیده میشد.
«اگه به عنوان یه پدر اومده بود، مبارزه من خیلی سختتر میشد.»
در اون لحظه، سو بک-جونگ که برای لحظهای ایستاده بود، به این سمت نگاه کرد.
گئوم موگوک از پنجره دست تکان داد.
سو بک-جونگ با احترام سرش رو خم کرد و رویش رو برگرداند.
«به جای اون درود بیمعنی، باید با پسرت ملاقات میکردی.»
چه برای سرزنش کردنش، چه برای کتک زدنش، یا قول دادن برای نجات دادنش.
او باید با پسرش ملاقات میکرد.
از طرفی، اگه اونا چنین رابطه پدر و پسریای داشتن، شاید اصلا این موقعیت از اول پیش نمیاومد.
* * *
دیر وقت شب، سو بک-جونگ به تنهایی کنار رودخانه نشسته بود و ماهیگیری میکرد.
صدای قدمهایی از میان مه غلیظ به گوش میرسید.
تپ، تپ.
کسی با گامهایی استوار نزدیک میشد، طوری قدم برمیداشت که انگار هر اتفاقی هم در دنیا بیفته، او به مسیرش ادامه میده.
مردی از میان مه بیرون آمد.
او کلاهی حصیری به سر داشت که تا پایین کشیده شده بود و صورتش رو میپوشاند، اما مردی بود که حس عجیبی رو منتقل میکرد.
سو بک-جونگ در حالی که به دریاچهای که قلاب ماهیگیریش رو در اون انداخته بود نگاه میکرد، گفت:
«پسرم به دست رهبر جوان فرقه اهریمنی اسیر شده.»
کلمه «فرقه اهریمنی» گفته شد و کلمه «رهبر جوان فرقه» هم گفته شد.
با وجود اینکه ترکیب این دو کلمه، خطرناکترین کلمات در دنیای رزمی رو میساخت، مرد کلاه حصیری بدون تردید پاسخ داد.
«ما برات حلش میکنیم.»
مرد با همان قدمهایی که آمده بود، دوباره در مه ناپدید شد.