چپتر 27: شنیدم
چپتر 27: شنیدم
چند روز بعد، رسماً بهعنوان ارباب عمارت دنیای زیرین منصوب شدم.
سر صبح، رزمیکارهای عمارت دنیای زیرین به اقامتگاهم اومدن.
مردی که اونها رو رهبری میکرد، سو دهریونگ بود؛ همون بازرس ویژهای که در جریان تحقیقات سپاه اهریمنی باهاش همکاری کرده بودم.
«اومدیم تا ارباب عمارت رو همراهی کنیم.»
«بازرس سو. پس تویی.»
«داوطلب شدم.»
در حقیقت، این مرد ریزنقش و غمگین که روبروم ایستاده بود، نقش بزرگی در رسیدن من به مقام ارباب عمارت دنیای زیرین داشت.
«بزن بریم.»
تصمیم گرفتم لی آن رو هم با خودم ببرم.
«لی آن، تو هم باید بیای. باید یاد بگیری یه سازمان چطوری اداره میشه.»
«ممنونم!»
بهنظر میرسید فکر میکرده باز هم قراره جا بمونه، چون اونقدر خوشحال بود که انگار میخواست پرواز کنه.
«برای تفریح نمیریم. برو و یاد بگیر. یاد بگیر سازمان چطوری کار میکنه و چطوری باید با زیردستها رفتار کرد. همهچیز رو یاد بگیر، بدون اینکه حتی یه جزئیات کوچیک رو از قلم بندازی.»
«چشم!»
وقتی به عمارت دنیای زیرین رسیدیم، تمام بازرسها دم ورودی صف کشیده بودن.
بهنظر میرسید این روش اونها برای خوشآمدگویی به ارباب جدید عمارته.
همینطور که از کنارشون رد میشدم، همگی با هم سلام نظامی دادن و با صدای بلند بهم خوشآمد گفتن.
«به ارباب عمارت درود میفرستیم!»
انتظار داشتم از انتصاب من استقبال نکنن.
با این حال، نگاهشون مثبتتر از اون چیزی بود که پیشبینی میکردم.
پس آروم از سو دهریونگ که کنارم ایستاده بود پرسیدم: «بهشون گفتی اگه تظاهر به خوشحالی نکنن، حقوق ماهانهشون رو قطع میکنی؟»
«نه.»
«پس چرا جو اینقدر خوبه؟»
سو دهریونگ پاش رو بلند کرد و ادای کوبیدن به زمین رو درآورد.
با دیدن اون حرکت، دلیل استقبال گرمشون رو فهمیدم.
همهاش بهخاطر گو دانگ، فرمانده شاخه اول سپاه اهریمنی بود.
گو دانگ اولین بازرسی رو که برای تحقیق سراغش رفته بود به قتل رسونده بود و این بار هم بازرس دیگهای رو مجروح کرده بود.
در اون شرایط، من سر گو دانگ رو خرد کرده و اون رو کشته بودم، که برای اونها یه انتقام رضایتبخش به حساب میاومد.
علاوه بر اون، هرگونه مخالفتی با سن کم من برای پست ارباب عمارت، با داشتن خون اهریمن آسمانی در رگهام تا حدی خنثی شده بود و با کشتن فرمانده سپاه اهریمنی، مهارت رزمی من هم به اثبات رسیده بود.
«میخواید چند کلمهای صحبت کنید؟»
با پیشنهاد سو دهریونگ، قبل از ورود به ساختمون، رو به زیردستهام ایستادم.
قبل از اینکه پیام کوتاهم رو بگم، به تکتک چهرههاشون نگاه کردم.
«نمیدونم با اومدن من بهعنوان ارباب عمارتتون، خوشبختتر میشید یا بدبختتر. اما یه چیز قطعیه. قلبتون تندتر از قبل میزنه.»
فقط با همین کلمات، پشتم رو به اونها کردم و وارد ساختمون شدم.
صدای پچپچشون رو از پشت سر میشنیدم.
نیازی نبود نگران این باشم که حرفم رو چطوری تفسیر میکنن.
بهزودی خودشون میفهمیدن.
درست وقتی سو دهریونگ که من رو تا دفتر کارم راهنمایی کرده بود میخواست بره، متوقفش کردم.
«بازرس سو، فکر نمیکردیم اینطوری دوباره همدیگه رو ببینیم، مگه نه؟»
«صادقانه بگم، خیلی غافلگیر شدم.»
«من چون دلم برات تنگ شده بود اومدم، بازرس سو.»
انگار که چاپلوسی روش اثری نداشت، چون حالت چهره سو دهریونگ اصلاً تغییر نکرد.
«لی آن، باید از مردهای بیاحساسی مثل این دوری کنی. زندگی باهاش خستهکننده میشه.»
«اما ممکنه مرد بااصالتی هم باشه.»
لی آن از سو دهریونگ طرفداری کرد.
«نه، این آدم مثل یه سوپ رقیقیه که هیچ محتوایی نداره.»
این بار خود سو دهریونگ به حرف اومد.
«شاید آدم بااصالتی نباشم، اما بیمزه هم نیستم.»
«اوه، پس شخصیت داری. در آینده زیاد به این شخصیتت نیاز پیدا میکنیم.»
سو دهریونگِ تیزهوش بلافاصله منظورم رو فهمید.
«نه. من یه سوپ بیمزهام. لطفاً برای کارهای خطرناک سراغ من نیاید.»
«میخوام اون سوپ رقیق رو با برنج بخورم. با کلی چاشنی تند.»
سو دهریونگ یه قدم عقب رفت.
هرچند تظاهر به ترس میکرد، اما سو دهریونگ مرد شجاعی بود.
میدونستم که شجاعت و روحیه بزرگی در اون جثه کوچیکش نهفتهست.
«حالا، از این عمارت برام بگو. من هیچی نمیدونم.»
سو دهریونگ انگار که منتظر بود، شروع به توضیح دادن کرد.
«همونطور که میدونید، عمارت دنیای زیرین نهادیه که از قوانین و مقررات فرقه اصلی محافظت و اونها رو اجرا میکنه. ما به حوادث مختلفی که داخل فرقه رخ میده رسیدگی میکنیم، ریشهکن کردن فساد که دیگه جای خود داره. کل پرسنل صد نفره؛ سی بازرس و هفتاد مامور اجرا.»
مامورهای اجرا به بازرسها کمک و ازشون محافظت میکردن و مسئول دستگیری مجرمها بودن.
«کمتر از اون چیزیه که فکر میکردم.»
«سازمانیه که به تعداد زیاد نیاز نداره.»
عمارت دنیای زیرین سازمان مقتدری بود که همه ازش میترسیدن.
البته استثناهایی مثل سپاه اهریمنی وجود داشت، اما بیشتر پیروان اهریمنی از عمارت دنیای زیرین وحشت داشتن.
«بین اون سی بازرس، پنج بازرس ویژه وجود داره. بازرسهای ویژه عمدتاً به پروندههای سخت و مهم رسیدگی میکنن، اما در حالت عادی، میتونید اونها رو مثل بازرسهای معمولی در نظر بگیرید. مامورهای اجرا به بازرس خاصی اختصاص داده نمیشن، بلکه هر زمان که نیاز به پشتیبانی باشه، اعزام میشن.»
بعد از شنیدن توضیحات، ازش پرسیدم: «بازرس سو، به نظرت بزرگترین مشکل عمارت دنیای زیرین چیه؟»
سو دهریونگ بعد از لحظهای تردید جواب داد: «هیچ سازمانی تو فرقه اصلی نمیتونه از نفوذ هشت فرمانروای اهریمنی در امان بمونه.»
اون مستقیماً به عمارت دنیای زیرین اشاره نکرد، اما منظورش کاملاً واضح بود: هشت فرمانروای اهریمنی بزرگترین مشکل بودن.
«تو هم تحت اون نفوذی؟»
«من نه. همونطور که گفتم، من یه آدم تنهام.»
منظورش این بود که هیچوقت خودش رو برای پول یا ترفیع وارد سیاستهای فرقه نکرده.
«البته نمیگم که آدم خیلی بااعتقادی هستم. فقط میتونی من رو بهعنوان یه آدم ناراضی و غُروغُرو ببینی.»
«برای همین ازت خوشم میاد. من هم از آدمهایی که خیلی غرق در آرمانها هستن خوشم نمیاد.»
این رو گفتم و نگاهی به لی آن انداختم.
«من از آدمهای منطقی خوشم میاد. آدمهایی که اول به فکر خودشون هستن.»
لی آن که میدونست دارم درباره اون حرف میزنم، فقط لبخند محوی زد.
نگاهم دوباره به سو دهریونگ برگشت.
«خودت گفتی، مگه نه؟ گفتی که فرقه اصلی تغییر نمیکنه. نظرت چیه؟ چطوره از الان با هم شروع کنیم به تغییر دادن فرقه اصلی؟»
«اگه تمام اون اشتیاق رو نشون بدی و بعدش فقط بذاری بری چی؟ همونقدر ناگهانی که اومدی.»
«خب، وقتی وقت رفتنم برسه، لابد باید برم.»
«و من که در کنار تو با اشتیاق سوختم، تو خاکستر تنها میمونم؟»
«اون دیگه به من ربطی نداره. خودت گفتی که در هر صورت تنهایی، مگه نه؟ خب، هستی؟»
سو دهریونگ از این وقاحت من آه بلند و عمدی کشید، اما جوابش با رفتارش فرق داشت.
«انجامش میدم.»
«دلیلش؟»
«مگه قبلاً تو روند رسیدگی به پرونده سپاه اهریمنی، دلیلش رو بهم نشون ندادی؟»
«از این به بعد روت حساب میکنم.»
«بله. به من بسپاریدش.»
با خوشحالی دستم رو به سمتش دراز کردم و سو دهریونگ محکم اون رو فشرد.
«وقتی من برم چیکار میکنی؟ منظورت چیه، معلومه که جای من میشینی.»
به هر حال، در زمان انتصابم، گرمتر از اون چیزی که انتظار داشتم ازم استقبال شد.
حالا چیزی که نیاز بود، این بود که اونها به وضوح بفهمن من چه جور آدمی هستم.
برای این کار، به یه نمونه نیاز داشتم.
یه نمونه خیلی سخت و شرورانه.
«پرونده جدیدی مربوط به هشت فرمانروای اهریمنی هست که باید دوباره بهش نگاه کنم؟»
عبارت «دوباره نگاه کردن»، راهی غیرمستقیم برای گفتن «پروندهای که ناعادلانه بهش رسیدگی شده» بود.
سو دهریونگ بلافاصله منظورم رو فهمید.
«البته که... هست.»
کلمه «البته» مهر تاییدی بر مشکلی بود که سو دهریونگ قبلاً درباره عمارت دنیای زیرین بهش اشاره کرده بود.
«بیارش برام.»
لحظاتی بعد، سو دهریونگ یه پرونده آورد.
بعد از بررسی جزئیات پرونده، آه بلندی کشیدم.
«داری این کار رو عمداً میکنی تا به کشتنم بدی، مگه نه؟»
پروندهای که سو دهریونگ آورده بود، از بین تمام موارد، مربوط به اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
«منم نمیخوام این کارو بکنم، اما... این یه پرونده جدیده و با توصیفات شما همخونی داره.»
«آخه چرا باید مربوط به اهریمن تیغه آسمان خونین باشه!»
لی آن که نظارهگر ماجرا بود، سریع پرید وسط حرف:
«ارباب جوان، این بار باید خودتونو کنترل کنین. ارشد اهریمن تیغه احتمالا در آستانه انفجاره.»
پرونده رو به دست لی آن دادم.
«داستانی که اونجا نوشته شده، ناعادلانهتر از اونیه که بشه به این دلیل روش سرپوش گذاشت. لی آن، بخونش و ببین میتونی نادیدهاش بگیری یا نه.»
لی آن بعد از خوندن محتویات پرونده، نتونست پوشه رو ببنده و آهی کشید.
«نمیتونم از این بگذرم.»
از روی صندلی بلند شدم.
«بزن بریم. اگه سرنوشت صدام میزنه، باید جوابشو بدم.»
در واقع، این چیزی شبیه به سرنوشت نبود.
این یه امر اجتنابناپذیر بود که از وجود پیرمردی ناشی میشد که اجازه میداد آشغالها دوروبرش پلک بزنن.
* * *
گواک سو مست بود.
او در ناامیدی عمیقی غرق شده بود که حتی الکل هم نمیتونست تسکینش بده.
پسرش که به یه تالار رزمی میرفت، توسط دوستاش مورد ضربوشتم دستهجمعی قرار گرفته بود.
پسرش از ناحیه سر آسیب دیده بود و ده روز بود که به هوش نیومده بود.
صاحب میخانه می روان، جو چون-به، که به خوبی از وضعیت او باخبر بود، روبروش نشست.
«راسته که میگن اون عوضیها آزاد شدن؟»
گواک سو جام پشت جام سر میکشید.
«لعنت بهش! لعنت به همهشون!»
بازرسی از عمارت دنیای زیرین به موضوع رسیدگی کرده بود.
او طبیعتا فکر میکرد که مقصرها به زندان تندر انداخته میشن.
اما اون سه نفر بیگناه شناخته و آزاد شده بودن.
این حادثه به عنوان آسیبی که حین تمرین با یه دوست رخ داده، ثبت شده بود.
«همه چی تموم شد. میگن پدر اون بچهای که سردسته همهشون بوده، شبح صد تیغه است.»
شبح صد تیغه، فرمانده صد نفر از ارواح تیغبهدست بود.
«اوه، نه!»
جو چون-به با افسوس نالید.
اگه پدر طرف مقابل زیردست اهریمن تیغه آسمان خونین بود، اون هم نه فقط یه شبح ده تیغه، بلکه یه شبح صد تیغه، پس این موضوع واقعا تموم شده بود.
«بازرس عمارت دنیای زیرین هم از همون قماشه. اون پدرسوختهها حتی بدترن.»
«هیس! صداتو بیار پایین. اگه کسی بشنوه چی؟»
جو چون-به نگاهی به اطراف انداخت و سعی کرد آرومش کنه.
«بذار بشنون. به اون عوضیهای عمارت دنیای زیرین بگو اول منو بکشن! به شبح صد تیغه بگو خودش بیاد و منو بکشه!»
بوم!
گواک سو مشتش رو روی میز کوبید.
جو چون-به سریع بطری شراب رو که داشت تلوتلو میخورد و میافتاد، گرفت.
«مرد! خواهش میکنم، تحمل کن.»
«اگه پسرم بیدار نشه، زنم هم زنده نمیمونه.»
جو چون-به میدونست که این یه اغراق نیست.
گواک سو فقط یه پسر داشت و او مدتها شاهد بود که این زوج چقدر به پسرشون عشق میورزیدن.
«اون بیدار میشه.»
«اگه نشه، اون عوضی رو میکشم و بعدش خودمو خلاص میکنم.»
در همون لحظه بود.
صدایی از پشت سر اومد.
«و فکر میکنی میتونی بکشیش؟»
وقتی اون دو نفر سرشون رو برگردوندن، سه مرد جوان رو دیدن که دم در میخانه ایستاده بودن.
«شما کی هستین؟»
کسی که با لحنی تمسخرآمیز سوال پرسیده بود، مرد جوانی بود که در وسط ایستاده بود؛ این مرد جوان یانگ هو بود، همونی که ضربوشتم رو هدایت کرده بود.
«تو کی هستی پیرمرد که از کشتن پسر عزیز یه نفر دیگه حرف میزنی؟»
گواک سو از جاش پرید.
«تو! تو!»
او که غیرمنتظره با یانگ هو روبرو شده بود، غافلگیر و دستپاچه شد.
اما طولی نکشید که فریاد زد:
«تو، ای عوضی. به خاطر تو، الان... پسرمو بهم برگردون! پسرمو بهم برگردون!»
احساساتش اونقدر شدید بود که حتی نمیدونست چی میگه، اما یانگ هو بیتفاوت بود.
«آشغال! ما حتی یه کلمه عذرخواهی هم از زبون تو نشنیدیم!»
با این حرف، یانگ هو قدمی به جلو گذاشت و با احترام سرش رو خم کرد.
«متاسفم. واقعا مرتکب گناه مرگباری شدم. دیگه هیچوقت تکرار نمیشه. خب؟ من که رسما عذرخواهی کردم. پس تو هم پیرمرد، دیگه دست از این "عوضی" و "آشغال" گفتن بردار.»
«چی؟ چی گفتی؟»
«من که بچه تو نیستم، هستم؟»
دو نفری که کنارش بودن پوزخند زدن و یانگ هو هم به زور جلوی خندهاش رو گرفته بود.
گواک سو که ترکیبی از مستی و خشم وجودش رو پر کرده بود، نتونست خودشو کنترل کنه و خواست شمشیرش رو بکشه، اما جو چون-به به سمتش دوید و با ناامیدی جلوشو گرفت.
«تحمل کن. تحمل کن! به فکر خانوادهات باش و تحمل کن!»
اگه گواک سو اینجا شمشیر میکشید، معلوم بود که به دست یانگ هو کشته میشه.
گواک سو یه رزمیکار سطح پایین از تالار بیرونی بود، در حالی که یانگ هو با وجود جوونی، از بچگی به درستی در هنرهای رزمی آموزش دیده بود.
«مرد، دیوونه شدی؟ بهم گفتی عذرخواهی کن، وقتی کردم، میخوای منو بکشی؟»
او میتونست همونجا بره، اما یانگ هو انگار که با هدف خاصی اومده باشه، به تحریک کردن گواک سو ادامه داد.
«هوم، اصلا وجدان نداری. بیا، منو بکش. اگه میتونی منو بکش.»
چطور یه آدم میتونست اینقدر بیشرم باشه؟ گواک سو میخواست همون لحظه اون عوضی رو تکهتکه کنه.
اما نمیتونست.
نه تنها نمیتونست پیروز بشه، بلکه حتی اگه یانگ هو رو میکشت، مشکل بزرگتری درست میشد.
همه چی در همون لحظه به پایان میرسید.
نه تنها خودش، بلکه پسر بیهوش و همسر داغدارش همگی به دست پدر یانگ هو کشته میشدن.
«شما پسرا دیگه باید برین. برین دیگه.»
جو چون-به سعی کرد یانگ هو و دوستاش رو راهی کنه، اما یانگ هو طوری رفتار میکرد که انگار قید آدم بودن رو زده.
«داشتم فکر میکردم "دونگ-ای" ما به کی رفته که اینقدر بزدله، نگو دقیقا مثل باباشه.»
در اون لحظه، گواک سو عقلش رو از دست داد.
گواک سو شمشیرش رو کشید و یانگ هو هم انگار که منتظر همین بود، مشتش رو پرتاب کرد.
ضربه به صورت گواک سو خورد و او به میزی که پشت سرش بود برخورد کرد و روی زمین افتاد.
«اون مرد قطعا اول شمشیر کشید!»
اون دو نفری که پشت سر ایستاده بودن، طوری فریاد زدن که انگار شاهد ماجرا هستن و دیدن که چی شده.
یانگ هو به جلو هجوم برد و شروع کرد به کتک زدن گواک سو.
تپ! تپ! تپ!
«آدمی که فقط نگهبان یه انباره، جرئت میکنه منو به عمارت دنیای زیرین گزارش بده؟»
دلیل اینکه نرفته بود و دعوا راه انداخته بود همین بود.
چون به عمارت دنیای زیرین گزارش داده شده بود، توسط پدرش به شدت توبیخ شده بود و چون نمیتونست خشمش رو کنترل کنه، اومده بود تا تلافیاش رو سر او دربیاره.
یانگ هو تازه بعد از اینکه تا جایی که دلش میخواست مشت زد، از روی بدن گواک سو بلند شد.
«همهاش تقصیر توئه پیرمرد. من بهش گفتم بره خونه و یکم پول بدزده. اون گفت نمیتونه چون اون پولی بوده که باباش با خونودل درآورده. اون احمق، واسه من ادای آدمهای شریف رو درمیآورد. مگه فقط من آشغالم؟ پس چطور میتونستم نزننش؟ همهاش تقصیر توئه پیرمرد. فهمیدی؟»
«...تو با زبون خودت اعتراف کردی!»
لبهای گواک سو شکافته بود و خون از زخم زیر چشم پارهاش جاری بود، اما در این لحظه، او بارقهای از امید پیدا کرد.
«چه اعترافی؟»
«همه اینجا شنیدن! اینکه چرا پسرمو زدی. تو اعتراف کردی که اون یه تمرین نبوده، بلکه ضربوشتم بوده.»
یانگ هو با چهرهای ترسناک به اطراف نگاه کرد.
«خب، کسی اینجا هست که شنیده باشه من چی گفتم؟»
چندین مشتری اونجا بودن، اما هیچکس جرئت نکرد قدمی به جلو بذاره.
حتی صاحب میخانه، جو چون-به هم نتونست جلو بیاد.
لحظهای که این کار رو میکرد، نه تنها باید کسبوکارش رو اینجا تعطیل میکرد، بلکه جونش هم به خطر میافتاد.
برای بقیه مشتریها هم همینطور بود.
«هیچکس چیزی نشنیده؟ هههههه.»
با خنده یانگ هو، گواک سو بالاخره اشکهایی رو که نگه داشته بود، رها کرد.
«هقهق!»
نمیتونست این بیعدالتی رو تحمل کنه.
این واقعیت که در حالی که اون عوضی که پسرش رو به کما فرستاده بود، داشت مسخرهاش میکرد و بهش میخندید و او هیچ کاری نمیتونست بکنه، بیش از حد ویرانگر بود.
به عنوان یه پدر خجالتزده بود و خیلی احساس پشیمانی میکرد.
نمیخواست گریه کنه، اما اشکها مدام سرازیر میشدن.
«یه مرد گنده مثل احمقها گریه میکنه. واقعا که پسر کو ندارد نشان از پدر. هاهاها.»
اونهایی هم که با یانگ هو اومده بودن، پوزخند زدن و خندیدن.
درست در همون لحظه بود.
از طبقه دوم میخانه، صدای مرد جوانی به گوش رسید، رسا و واضح.
«من شنیدم.»