چپتر 270: میتونی از پسش بربیای؟
چپتر 270: میتونی از پسش بربیای؟
«نمیخوای برگردی؟»
با وجود حرفهای رهبر فرقه باد آسمان، گو وول فقط بین تخته گو و کتابی که توی دستش بود، نگاهش رو جابهجا میکرد.
«دیگه کار تموم شده، مگه نه؟ بیا برگردیم!»
او بالاخره وظیفهی ایجاد یه سازمان اطلاعاتی در قلمرو مرکزی رو به پایان رسونده بود.
نامی که گئوم موگوک برای این سازمان انتخاب کرده بود، «ماه سیمین» بود.
گو وول کلماتی مثل «بخش» یا «شاخه» رو به اون اضافه نکرده بود.
او تصمیم گرفته بود دقیقاً از همون نامی استفاده کنه که گئوم موگوک بهش داده بود.
«بیا بریم!»
«من نمیام.»
«چرا؟»
«وقتی برمیگردم که بتونم توی بازی گو، استراتژیست اعظم رو شکست بدم.»
البته رهبر فرقه باد آسمان میتونست معنای نهفته در پس این کلمات رو درک کنه.
منظورش این بود که تنها زمانی بازمیگرده که بتونه ماه سیمین رو به سازمانی بهتر از عمارت فلکسای، که تحت هدایت استراتژیست اعظم بود، تبدیل کنه.
مهم نبود یه سازمان چقدر خوب ایجاد شده باشه، قطعاً تفاوت آشکاری بین سازمانی که مستقیماً توسط رهبرش مدیریت میشه و سازمانی که نمیشه، وجود داشت.
این موضوع بهویژه درست بعد از تأسیس سازمان صدق میکرد؛ زمانی که بیش از هر وقت دیگهای به پشتکار رهبر نیاز بود.
«فکر میکنی ارباب جوان دوم اصلاً بابت این کار ازت قدردانی میکنه؟»
«ارباب جوان دوم نه، رهبر جوان فرقه.»
«هر دوتاش یکیه. حالا که به هدفش رسیده، تو و شهریاران اهریمنی همهتون به حاشیه رانده میشید. اون تو رو میفرسته یه گوشه و وقتی ببینتت، احتمالاً میگه: "شما کی باشی؟" احتمالاً دیگه حتی تو رو استراتژیست اعظم هم صدا نمیکنه. شاید یه چیزی مثل این بگه: "سد راه نشو و برو کنار. رهبر جوان فرقه داره میاد." زندگی همینه، حتی اگه نخوای اینطوری باشه. کیه که نخواد عزیز باشه؟»
گو وول که هنوز به تخته گو و کتاب توی دستش نگاه میکرد، گفت: «هنوز از گفتن این حرفها خسته نشدی؟»
«بازم میگم، اونقدر میگم تا بمیرم. تو هم گوش میدی، بارها و بارها. دوستای صمیمی همین کارو میکنن.»
«در این صورت، ما یه کم بیش از حد صمیمی نیستیم؟»
رهبر فرقه باد آسمان دیگه چیزی نگفت و به سمت پنجره رفت.
«فایده نداره! الکی ادای آدمای دلخور رو درنیار.»
رهبر فرقه باد آسمان که داشت به سمت پنجره میرفت، خیلی عادی طوری چرخید که انگار اصلاً قصد رفتن به اونجا رو نداشته و این بار به سمت تخت رفت.
در حالی که دستش رو روی پیشونیش گذاشته بود و تظاهر به تب داشتن میکرد، گو وول پیشدستی کرد و گفت:
«ادای مریضها رو هم درنیار!»
با این حرف، رهبر فرقه باد آسمان بالاخره به جای قبلیش برگشت.
«بیا فقط پشت سر ارباب جوان دوم بدگویی کنیم. اینطوری حداقل آدم تخلیه میشه. کجا بودیم؟»
«"برو کنار. رهبر جوان فرقه داره میاد."»
گو وول حتی با وجود شکایت کردن، به همهچیز بهدرستی گوش میداد.
«حالا که اون رهبر جوان فرقه شده و ماه سیمین هم کامل شده، تو به عقب رانده میشی. بهزودی خیلی عادی ازت میپرسه نظرت دربارهی ادغام ماه سیمین با عمارت فلکسای چیه. اون وقت چیکار میکنی؟»
«اگه بخواد ادغام کنیم، پس باید ادغام کنیم.»
«واسه همینه که برای ارباب جوان دوم خیلی لقمهی چربی به نظر میای. اون تمام گوشتت رو میکنه و استخونهات رو هم میلیسه.»
درست همون لحظه، صدایی آشنا از پشت سرشون اومد.
«واقعاً هر بار که همدیگه رو میبینیم، دارید پشت سرم بدوبیراه میگید.»
آنها که جا خورده بودند، چرخیدند و گئوم موگوک رو دیدند که با لبخند آنجا ایستاده بود.
«تو واقعاً استعداد داری که دقیقاً وقتی دارم ازت بد میگم، ظاهر بشی.»
«مطمئنی که بیشترِ روز رو مشغول بدگویی از من نیستی؟»
«گاهی اوقات تمام روز و حتی توی خواب هم پشت سرت حرف میزنم.»
اگرچه کلماتش تند بود، اما چهرهی رهبر فرقه باد آسمان پر از شادی بود.
گئوم موگوک با احترام و با مشتهای گرهکرده به رهبر فرقه باد آسمان ادای احترام کرد.
«سخت تلاش کردید، رهبر فرقه.»
«این دیگه یهو چی بود؟ نکنه اینم یه جور هنره که به کسی که ازش متنفری جایزه بدی؟»
«شنیدم که ماه سیمین کامل شده. اگه رهبر فرقه برای کمک کنارش نبود، کارها به این راحتی پیش نمیرفت.»
«پس شما دوتا دوباره با هم در ارتباط بودید. بدون من!»
این بار گو وول بهطور رسمی در برابر گئوم موگوک تعظیم کرد.
«بالاخره میتونم بهدرستی بهتون تبریک بگم. تبریک میگم که رهبر جوان فرقه شدید.»
«مشارکت تو عالی بود.»
«حالا اگه یه جارو هم جای من میذاشتید، توی نقشه کلی تغییری ایجاد نمیکرد.»
درست همون موقع، رهبر فرقه باد آسمان پرید وسط حرفش.
«اینقدر فروتنی به خرج نده. اون فکر میکنه واقعاً منظورت همینه. بهش بگو که تا سرحد مرگ کار کردی. آدما هر چقدر هم که بهشون بگی، باز فقط به سختیهای خودشون فکر میکنن.»
گو وول با لبخند گفت: «رهبر فرقه ما سختیهای زیادی رو تحمل کرده. لطفاً ازش قدردانی کنید و مورد ستایش قرارش بدید.»
«خسته نباشید.»
سپس رهبر فرقه باد آسمان صداش رو بالا برد:
«اینقدر تظاهر به خوب بودن نکن و بگو واقعاً چه فکری میکنی!»
گئوم موگوک و گو وول به هم نگاه کردند و لبخند زدند.
درست در همون لحظه، نگاه گئوم موگوک به تخته گوی پشت سر اونها افتاد.
«بالاخره داری به اون استراتژیست اعظمِ کاملی تبدیل میشی که توی بازی گو هم مهارت داره؟»
گئوم موگوک به سمت تخته گو رفت.
گو وول هم همراه او مقابل تخته ایستاد.
«یه دست بازی کنیم؟»
«من تازه یادگیری رو شروع کردم، پس هنوز راه درازی در پیش دارم.»
اما برخلاف حرفش، چیدمان مهرهها روی تخته فراتر از یه مبتدی بود.
«نبرد این طرف خیلی شدیده.»
با حرف گئوم موگوک، گو وول جملهی پرمعنایی رو به زبون آورد.
«شبیه این اتفاقات اخیر نیست؟»
لحظهای که گئوم موگوک این سوال رو شنید، همهچیز رو فهمید.
گو وول از قبل تمام اتفاقاتی که در بخش هونان افتاده بود رو درک کرده بود.
به ذهنش خطور کرد که شاید او در حالی که به همون مشکل فکر میکرده، داشته تنهایی گو بازی میکرده.
«این حرکت برای نجات مهرهای انجام شده که قرار بود قربانی بشه. برای اینکه یه حرکت آزمایشی باشه خیلی عمیقه، و برای حرکتی که بخواد یه مهرهی قربانی رو نجات بده، تا حدی بیپرواست.»
نگاه گو وول از تخته گو به سمت گئوم موگوک چرخید.
«این حرکتیه که اتحاد رزمی برای نجات فرقه گل آسمانی انجام داده.»
در واقع، گو وول از قبل از موقعیت آگاه بود.
علاوه بر این، او چیزهایی رو فهمیده بود که گئوم موگوک نمیدونست.
«نوه رهبر اتحاد رزمی و فرمانده شاخه اهریمنکش، جین ها-گون، از قدرت ویژهی خودش برای به حرکت درآوردن اتحاد رزمی استفاده کرده. رهبر فرقه ما هم خواستههای اونها رو پذیرفته. البته میدونم که رسم بر اینه که اگه ما خواستههای اونها رو اینطوری بپذیریم، اتحاد رزمی هم بعداً باید خواستههای فرقه اصلی ما رو قبول کنه.»
گئوم موگوک سرش رو به نشانهی تایید تکون داد.
از اونجایی که این هم راهی برای آزمایش کردن پسرش بود، پدرش با علاقهی زیادی این حرکت رو زیر نظر داشت.
«اما برام سواله که آیا اونها میدونن سو چئونگ چیکار کرده یا نه.»
«فکر میکنم تا حدی متوجه شده باشن.»
بهجز عامل اصلی یعنی سو چئونگ، و سوک پونگ که جرم او رو فاش کرده بود، بقیهی اعضای انجمن خدای رزمی آزاد شده بودند.
از طریق اونها، خبر اتفاقاتی که توی تالار ضیافت افتاده بود، تا حدودی پخش میشد.
«و با این حال باز هم دارن فشار میارن؟»
«چون سودی که به دست میارن اونقدر هست که بتونن انتقادها رو تحمل کنن.»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
رهبر اتحاد رزمی که او میشناخت، شخصیتی مقتدر بود، اما در عین حال منصف و عادل هم بود.
«شاید نوهشون هم مورد آزمایش قرار گرفته.»
گو وول که بلافاصله منظورش رو فهمیده بود، سر تکون داد.
«حالا باید چطور پاسخ بدیم؟»
گئوم موگوک برای شنیدن همین پاسخ، تمام این راه رو با عجله اومده بود.
این سفر ارزشش رو داشت.
گو وول از قبل نقشهای طراحی کرده بود.
«دلیلی که فرقه گل آسمانی تا الان تونسته بین فرقه اصلی ما، اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف بندبازی کنه، فقط به خاطر قدرت خودشون نیست، بلکه به خاطر حدود سی فرقهی کوچک و متوسطیه که از اونها پیروی میکنن. و بیشتر اونها نیروهایی نیستن که از طریقت راستین پیروی کنن، بلکه کسانی هستن که دنبالهروی فرقه اصلی ما و اتحاد نامتعارف هستن.»
«اونها حتماً از اینکه فرقه گل آسمانی با طریقت راستین دست دوستی داده، ناراضیان.»
«درسته. ما از این فرصت استفاده میکنیم تا تمام اون فرقهها رو جذب کنیم. اگه این اتفاق بیفته، اتحاد رزمی کلی سر و صدا به پا کرده اما در نهایت هیچ دستاورد واقعیای نخواهد داشت.»
«این واقعاً نقشهی خوبیه!»
گئوم موگوک بسیار خوشحال شد.
با این حال، گو وول از مشکلات نقشهاش هم آگاه بود.
«مشکل، واکنش اتحاد رزمی و فرقه گل آسمانی موقع انجام این کاره. اونها قطعاً دست روی دست نمیذارن، پس باید برای اون هم آماده باشیم.»
حق با او بود.
امکان نداشت اونها فقط تماشاگر چنین وضعیتی باشن.
وقتی تضادها بالا بگیره، درگیری ممکنه رخ بده.
از اونجایی که پدرش بهش دستور داده بود سو چئونگ رو آزاد کنه، نمیتونست با اونها وارد نبرد قدرت بشه.
گئوم موگوک بعد از لحظهای تامل، یه مهره سفید برداشت.
«اونها احمقانه سعی دارن یه مهره مرده رو نجات بدن، پس باید مجازات بشن. اما...»
تَق!
گئوم موگوک مهره رو در جایی متفاوت از محل درگیری گذاشت.
«اگه آشکارا برای گرفتنش هجوم ببرم، اونها برای زنده موندن دستوپا میزنن. پس، قصد دارم در جهت مخالفِ چیزی که میخوام تصرفش کنم، حرکتی انجام بدم.»
«فریب در شرق برای حمله به غرب.»
با حرف گو وول، گئوم موگوک لبخند معناداری زد.
«اون شخص واقعاً در شرقِ ماست.»
* * *
گئوم موگوک به سمت شرق تاخت.
گام تندرو، که در اون به کمال دهستاره رسیده بود، باعث میشد دشتهای مرکزی براش کوچک به نظر بیان.
در اون مکان که سریعتر از یه پرنده بهش رسیده بود، گئوم موگوک با اون ملاقات کرد.
اون شخصِ خوشآیندی که به دنبال دیدارش بود، امروز هم دوباره در یه مسافرخانه مشغول غذا خوردن بود.
—بهت گفتم رژیم غذایی متعادلی داشته باش، اما هنوزم بدغذایی.
بی سا-این به این پیام تلهپاتیک پوزخند زد.
گرگ اول که همون نزدیکی ایستاده بود، ازش پرسید: «چرا داری لبخند میزنی؟»
«فقط به یه آدم احمق فکر کردم.»
بعد از مرگ یلو هان، بی سا-این کاملاً قدرت رو به دست گرفته بود.
اون به جانشین قدرتمند و بلامنازع اتحاد نامتعارف تبدیل شده بود و خیلیها ازش پیروی میکردن.
منصفانه بود اگه بگیم تمام این نتایج به لطف گئوم موگوک بود.
—امشب لبه صخره همدیگه رو ببینیم.
—بیا دیگه همدیگه رو نبینیم.
* * *
اون شب، وقتی بی سا-این به صخره رسید، گئوم موگوک لبه اون نشسته بود.
«نمیدونم چرا هر وقت پشتت رو میبینم، وسوسه میشم پرتت کنم پایین.»
«یالا، امروز یه هل درستوحسابی بهم بده. وقتی بفهمی بیفایدهست، دیگه از این به بعد چنین فکرهایی نمیکنی.»
بی سا-این اومد و کنار گئوم موگوک ایستاد.
«چرا دوباره اومدی؟»
«چرا دیگه؟ اومدم چون به کمکت نیاز دارم.»
«چرا فرقه اهریمنی بزرگ همیشه دنبال کمک اتحاد نامتعارفه؟»
با وجود اینکه این رو گفت، اما قلب بی سا-این به تپش افتاده بود.
درست وقتی که داشت از زندگی روزمره و تکراریش خسته میشد، گئوم موگوک ناگهان اینطوری جلوش ظاهر میشد.
گئوم موگوک که هنوز نشسته بود، به صورت بی سا-این نگاه کرد و گفت: «اوه، از این زاویه صورتت خیلی جذابه. حتی زخمت هم از اینجا باحال به نظر میاد. اگه یه روز زنی رو پیدا کردی که عاشقشی، حتماً بگو اون اینجا بشینه و خودت اونجا بایستی.»
«مزخرف گفتن رو تموم کن و فقط دلیل اومدنت رو بگو.»
«بیا روی یه موضوع با هم همکاری کنیم.»
«چه کاری؟»
«اخیراً اتحاد رزمی طماع شده. اما وقتی بحث طمع باشه، ما که جزو کسایی نیستیم که کنار گذاشته بشیم، مگه نه؟»
چهره بی سا-این کمی جدی شد.
«داری درباره اتفاقات فرقه گل آسمانی حرف میزنی؟»
همونطور که انتظار میرفت، بی سا-این هم از ماجراهای مربوط به فرقه گل آسمانی خبر داشت.
اون شنیده بود که جانشین فرقه گل آسمانی توسط گئوم موگوک اسیر شده.
پیشبینی کرده بود که اونها ازش کمک بخوان، اما برخلاف انتظار، اونها با اتحاد رزمی دست دوستی داده بودن.
به خاطر اون اتفاق، اتحاد نامتعارف و بی سا-این در وضعیت آمادهباش کامل بودن.
«همونطور که انتظار داشتم، همهچیز رو میدونی.»
«چطور میتونم ندونم وقتی داری چنین سر و صدایی راه میندازی؟ حتی بچههایی که توی محله بازی میکنن هم احتمالاً میدونن.»
«همونطور که میدونی، دوست دارم مرکز توجه باشم.»
«خب؟ برای چی اومدی؟»
جدا از حسن نیتش نسبت به گئوم موگوک، این موضوع خیلی جدی بود.
بحثِ یه قدرت بیطرفِ بزرگ بود که داشت طرفِ یکی رو میگرفت.
«ما که نمیتونیم فقط بشینیم و تماشا کنیم، مگه نه؟»
«نمیتونستی خودت تنهایی حلش کنی؟»
اون بهتر از هر کسی میدونست که گئوم موگوک چقدر فوقالعادهست.
به همین خاطر بود که بی سا-این بهش مشکوک شده بود.
«البته که میتونستم تنهایی حلش کنم. البته اگه به خاطر پدرم نبود.»
«منظورت چیه؟»
«یه دستور رسمی صادر شده. من باید جانشین فرقه گل آسمانی رو آزاد کنم. به عبارت دیگه، یعنی نباید مستقیماً باهاشون درگیر بشم.»
«خب؟ پس میخوای به جاش از من استفاده کنی؟»
«یه چیزی توی همین مایهها.»
بی سا-این با قاطعیت گفت: «رد میکنم.»
درست وقتی که میخواست برگرده و بره، گئوم موگوک صحبت کرد.
«بیا سه سهمش کنیم.»
بی سا-این برای لحظهای در جاش خشک شد.
چطور میتونست بعد از شنیدن این حرفها همینطوری بذاره بره؟
«منظورت چیه؟»
«فرقههای کوچک و متوسطی که پیرو فرقه گل آسمانی هستن، اکثراً کسایی هستن که برای فرقه اصلی ما و اتحاد شما احترام قائلن. اونها حتماً از تصمیم یکجانبه فرقه گل آسمانی در این مورد خیلی ناراضیان. بیا همهشون رو جذب کنیم.»
بی سا-این جا خورد.
اونقدر روی فرقه گل آسمانی تمرکز کرده بود که به اینجاش فکر نکرده بود.
«چرا به جای اینکه همهشون رو خودت جذب کنی، به من فرصت میدی؟»
گئوم موگوک صادقانه جواب داد.
«به سه دلیل. اول، همونطور که قبلاً گفتم، برای من سخته که یکجانبه حرکت کنم و باهاشون درگیر بشم. اما اگه تو وارد عمل بشی، اوضاع فرق میکنه.»
«و دلیل دوم؟»
«چه فایدهای داره کسایی رو که میخوان زیر دستت باشن، به زور بیاری؟ اونها بعداً فقط بهمون خیانت میکنن. اگه در وضعیت ناامیدکنندهای بودیم، به عواقبش اهمیت نمیدادیم، اما من نمیخوام برای گسترش قدرتمون نمایش راه بندازم. این روش قدیمیه.»
جای زخم بی سا-این تکونی خورد.
اون به این فکر کرد که گئوم موگوک ممکنه چه نیتهای پنهانی داشته باشه، اما نتونست چیزی بفهمه.
اگه حریفش هر کس دیگهای بود، درک نیتش راحتتر میشد، اما چون گئوم موگوک بود، واقعاً سخت بود.
«دلیل آخر چیه؟»
«کنجکاوم. همونطور که میدونی، فرقه گل آسمانی عمدتاً با فرقه اصلی ما و آدمهای تو در ارتباط بوده. اما وقتی بحران از راه رسید، اونها با اتحاد رزمی دست دوستی دادن. مگه نباید با تو متحد میشدن؟ جون و سرنوشتشون در میون بود، اما جوری حرکت کردن که با عقل جور درنمیاد. واقعاً چه ماجرایی پشت پردهست که باعث شده اینطوری رفتار کنن؟ کی داره این رو هدایت میکنه؟ تو کنجکاو نیستی؟»
بی سا-این هم صادقانه جواب داد.
«منم کنجکاوم. نه، من بیشتر کنجکاوم.»
«در واقع، معتقدم همین یه دلیل برای وارد عمل شدنت کافیه.»
بی سا-این بعد از لحظهای تامل، ناگهان گفت: «اگه طماع بشم چی؟ اگه بخوام فرقه گل آسمانی رو هم جذب کنم چی؟»
از اونجایی که فرقه گل آسمانی همونقدر که با فرقه اهریمنی تبادل داشت، با اتحاد نامتعارف هم در ارتباط بود، غیرممکن نبود که با اتحاد نامتعارف متحد بشن.
«طماع باش.»
«چی؟»
«اگه میتونی، با فرقه گل آسمانی دست دوستی بده.»
«اونقدر از اون عوضیهای طریقت راستین متنفری؟»
«موضوع این نیست. به خاطر اینه که منم قصد دارم فرقه گل آسمانی رو جذب کنم. از اونجایی که خودم خیلی خواهانشم، درست نیست که خواسته تو رو نادیده بگیرم. بیا رقابت کنیم. سرِ اینکه کی فرقه گل آسمانی رو به دست میاره.»
بی سا-این در سکوت به گئوم موگوک نگاه کرد.
از اولین باری که همدیگه رو دیدن تا الان، اون باعث شده بود بی سا-این وجود یه دیوار رو حس کنه.
اما دیواری نبود که اون رو در هم بشکنه.
دیواری بود که میخواست ازش عبور کنه.
دیواری که اون رو تحریک میکرد تا همونطوری که هست باقی نمونه.
بی سا-این ناگهان گفت: «دوباره دلم میخواد پرتت کنم پایین.»
با این حرف، گئوم موگوک دستش رو دراز کرد و خواست که اون رو بالا بکشه.
بی سا-این با چهرهای ناباورانه سرش رو تکون داد.
«فکر کنم واقعاً باید با پزشک الهی مشورت کنی.»
«پزشک اهریمنیِ فرقه اصلی هم بدجور کشتهمردهمه، پس این غیرممکنه. اگه کمکم نمیکنی بلند شم، خودم باید بلند شم. آخ، کمرم.»
گئوم موگوک در حالی که از جاش بلند میشد، غرغر کرد.
بی سا-این تصمیم نهاییش رو گرفت.
«توی هونان میبینمت.»
این روش اون برای گفتن این بود که پیشنهاد رو قبول کرده.
گئوم موگوک بهش گفت: «چندتا استاد بیار که بتونن جو رعبآوری ایجاد کنن. نمیدونیم ممکنه چه چیزی از طرف اونها بیرون بزنه. در ضمن، منم برای حرکت کردن به یه بهانه نیاز دارم.»
با این حرف، بی سا-این با لحنی تحریکآمیز گفت: «از پسش برمیای؟»
«چرا من باید از پسش بربیام؟ منم قراره آدمهایی رو صدا کنم. شهریاران اهریمنیای که حتی از آدمهای تو هم ترسناکترن.»
«تو واقعاً هیچوقت نمیبازی، حتی یه بار.»
بی سا-این چرخید و در تاریکی ناپدید شد.
«روز به روز داری جذابتر میشی!»
با شنیدن این حرفها که از پشت سرش میومد، بی سا-این بالاخره خندهاش گرفت.
وقتی چرخید تا چیزی بگه، گئوم موگوک دیگه در اون مکان نبود.
اون داشت اون دوردستها، میون ستارههای آسمان شب پرواز میکرد.
بی سا-این در حالی که به گئوم موگوک و ستارههای چشمکزن نگاه میکرد، زیر لب گفت: «از پسِت برمیام. حتماً به اون آدم تبدیل میشم.»