چپتر 272: چرا از بین اینهمه آدم، ما؟
چپتر 272: چرا از بین اینهمه آدم، ما؟
در حالی که جین ها-گون به سمت کالسکه میرفت، کسی راهش رو سد کرد.
اون خواهر کوچیکترش، جین هاریونگ بود.
«داری میری ضیافت؟»
«تو اینجا چیکار میکنی؟»
«منظورت چیه؟ اومدم برادر عزیزم رو بدرقه کنم.»
«چرا کاری رو میکنی که هیچوقت انجام نمیدادی؟»
اون دو که والدینشون رو در کودکی از دست داده بودن، با تکیه به همدیگه بزرگ شده بودن؛ به همین خاطر، عمیقاً هوای همدیگه رو داشتن.
اما این اولین باری بود که جین هاریونگ برای بدرقهی اون اومده بود.
«به خاطر اون مَرده، گئوم موگوکه؟»
«منظورت چیه؟»
«اومدی بیرون چون نگرانشی؟»
جین ها-گون میدونست که خواهرش و گئوم موگوک در طول آخرین مسابقه اژدهای جوان با هم برخورد داشتن. اون همچنین میدونست که خواهرش به لطف کمک گئوم موگوک در امان مونده بود.
جین هاریونگ نه میتونست این رو انکار کنه و نه تایید.
اگه میگفت نگران برادرشه، غرورش جریحهدار میشد؛ و اگه میگفت نگران گئوم موگوکه، باعث سوءتفاهم بیمورد میشد.
«اون حریف آسونی نیست. حتی یه لحظه هم گاردت رو پایین نیار. اومدم این رو بهت بگم.»
«از غیرعادی بودنش باخبرم. مراقب خواهم بود.»
جین هاریونگ بازوی برادرش رو، درست وقتی که میخواست سوار کالسکه بشه، گرفت.
«وقتی باهاش روبرو میشی، باید پیشفرضهات رو کنار بذاری. با خودت فکر نکن که چون اون یه پیرو طریقت اهریمنیه، پس حتماً فلان جوره. اون اونجوری که تو فکر میکنی نیست، برادر.»
جین ها-گون نمیتونست دقیقاً درک کنه که خواهرش نگران چیه. هر چی نباشه، اون تا حالا گئوم موگوک رو ندیده بود.
«اون مرد، گئوم موگوک، بیش از حد قدرتمند شده. اگه الان جلوش رو نگیریم، بعداً نمیتونیم از پسش بربیایم.»
جین هاریونگ هم خبرهایی از گئوم موگوک شنیده بود؛ گزارشهایی که واقعاً حیرتانگیز بودن.
اون روزی رو به یاد آورد که گئوم موگوک برای اولین بار خودش رو با یه اسم مستعار معرفی کرد.
—من گئوم یون هستم.
«یون» به معنای تقدیر نیست، بلکه به معنای دودِ.
من اینجا خواهم بود و بعد مثل دود ناپدید میشم.
شاید برای اون، اون مرد گئوم موگوک نبود، بلکه گئوم یون بود؛ چون وقتی همهچیز تموم شد، اون واقعاً مثل دود ناپدید شده بود.
حتماً به همین خاطر بود که هر از گاهی به یادش میافتاد.
حالا که اون رهبر جوان فرقه شده بود، دلش میخواست بهش تبریک بگه.
جین ها-گون که از احساسات خواهرش بیخبر بود، به گئوم موگوک به چشم یه دشمن نگاه میکرد.
«من باور دارم که راستی میتونه بر هر شرارتی غلبه کنه. پس نگران نباش.»
با شنیدن این حرف، جین هاریونگ با احتیاط گفت:
«اگه اون یه اهریمن راستین باشه چی؟»
رزمیکاری که پیرو طریقت اهریمنی بود، اما حس عدالتخواهی داشت.
اون موقعی که گئوم موگوک رو دید متوجه این موضوع نشده بود، اما بعد از جداییشون، هر وقت بهش فکر میکرد، اصطلاح «اهریمن راستین» به ذهنش خطور میکرد.
کسی که مقید به سنتها یا تشریفات نبود، اما با تمام وجود از چیزی که باید محافظت میشد، دفاع میکرد. نه یه قهرمان کلافهکننده که به خاطر این و اون تردید میکرد، بلکه یه اهریمن راستین که بدون هیچ محدودیتی موانع رو در هم میشکست.
«مگه همچین کسی هم وجود داره؟ اینا فقط ساخته و پرداختهی قصهگوهاست. پایبندی به راستی کار سادهای نیست. این چیزیه که پیروان طریقت اهریمنی، که غرق در قانون جنگل هستن، هیچوقت نمیتونن بهش برسن.»
با این حرف، کالسکهی حامل جین ها-گون حرکت کرد. رزمیکارهایی که اون رو اسکورت میکردن، سوار بر اسب به دنبالش رفتن.
جین هاریونگ در حالی که رفتن اونها رو تماشا میکرد، آه کوتاهی کشید.
«منظورم دقیقاً همین پیشفرضهایی بود که میگفتم باید کنار بذاری.»
اون به برادرش ایمان داشت و قطعاً به گئوم موگوک هم نوعی اعتماد داشت. اما مسیری که جین ها-گون امروز در اون قدم میگذاشت، مسیر رقابت برای برتری در دنیای رزمی بود.
وقتی جاهطلبیها با هم برخورد میکردن و طمع بیداد میکرد، معلوم نبود چه اتفاقی میافته. به همین خاطر بود که چشمانش، در حالی که به کالسکهی دورشونده خیره شده بود، پر از نگرانی بود.
با دیدن نگرانیاش برای چیزی که قبلاً هرگز براش مهم نبود، فهمید که دیگه بزرگ شده و دنیای رزمی با شتاب به سمت دورانی جدید و پرآشوب پیش میره.
* * *
«چرا از بین اینهمه آدم، ما؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین به محض اینکه همدیگه رو دیدیم، با لحنی تهاجمی پرسید.
اما میتونستم حسش کنم؛ اهریمن تیغه هیجانزده بود. هر چی نباشه، این اولین باری بود که وقتی به کمک شهریاران اهریمنی نیاز بود، اون رو فراخوانده بودن.
«باید یه جو ترس و وحشت راه بندازم. طوری که انگار بخش هونان در وضعیت آمادهباش کامله، حتی اگه شما کاری انجام نداده باشید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهی به اهریمن مشت انداخت و بعد با حالتی که انگار میگفت «پس انتخاب خوبیه»، سرش رو تکون داد. اون یکی از معدود افرادی در جهان بود که میتونست جلوی اهریمن مشت چنین واکنشی نشون بده.
«پس من چرا اینجام؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین طبیعتاً فرض کرده بود که ایجاد جو ترس و وحشت وظیفهی اهریمن مشته.
«ارشد، شما مسئول ایجاد ترس هستید.»
«چی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با تعجب به سمت اهریمن مشت برگشت.
«پس چرا این مرد رو صدا کردی؟»
«چون به یه آدم باهوش هم نیاز داشتم.»
«ای وروجک!»
قبل از اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین بتونه از عصبانیت منفجر بشه، به سمتش رفتم تا بغلش کنم.
«ارشد! دلم براتون تنگ شده بود.»
در حقیقت، اهریمن مشت ویترین کار بود و اهریمن تیغه آسمان خونین چاشنی تند و تیزش.
اهریمن تیغه آسمان خونین با استفاده از هنرهای حرکتیاش از آغوش من فرار کرد.
«من اینجا در هونان کاملاً تحقیر شدم! نمیدونید چقدر آرزو میکردم شما دوتا بیاید!»
«بعید میدونم تو کسی بوده باشی که تحقیر شده. داشتی کی رو شکنجه میکردی؟»
«این یه سوءتفاهمه!»
بعد از یه تجدید دیدار پر سروصدا با اهریمن تیغه آسمان خونین، به اهریمن مشت ادای احترام کردم.
«استاد، مشتاق دیدارتون بودم.»
اهریمن مشت با لحنی خشن گفت: «چه کمکی از دستم برمیآد؟»
اون از اون آدمهایی بود که اگه میگفتم «میخوام کل دنیای رزمی رو فتح کنم!»، بدون هیچ حرف اضافهای فقط میگفت «بزن بریم!».
همینقدر مایه دلگرمی بود. محبتی که پشت اون ظاهر خشن حس میکردم، برام خیلی لذتبخش بود.
از دیدن دوبارهتون خیلی خوشحالم، استاد.
داشتن اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن مشت در اینجا، واقعاً مثل داشتن یه سپاه چندهزار نفره بود.
«خب، حالا که شما دوتا اینجایید، نظرتون چیه با کل دنیای رزمی روبرو بشیم؟»
وضعیت فعلی رو براشون توضیح دادم.
«...از اونجایی که اتحاد نامتعارف هم درگیره، ما توجیه کافی برای حرکت کردن داریم.»
«حتماً از قبل تصمیم گرفتی که کدوم فرقهها رو با کمک اتحاد نامتعارف جذب کنی.»
همونطور که انتظار میرفت، اهریمن تیغه آسمان خونینِ کارکشته بدون اینکه نیاز باشه من همهچیز رو براش باز کنم، هستهی اصلی این همکاری رو درک کرد.
«شما واقعاً بهترینید، ارشد!»
فرقههایی که از اتحاد نامتعارف حمایت میکردن و اونهایی که از فرقه اصلی ما حمایت میکردن، کاملاً از هم جدا بودن. نیازی نبود سر این موضوع با بی سا-این بحث کنم.
«اتحاد نامتعارف؟»
«اونها در حال حاضر در فرایند جذب فرقهها هستن.»
با شنیدن این حرف، اهریمن مشت از جاش بلند شد و گفت: «ما هم بریم. وقتی برای تلف کردن نداریم.»
فقط با نشون دادن چهرهی اهریمن مشت، کل این غائله از پیش تموم شده بود.
* * *
ضیافتی در فرقه گل آسمانی تدارک دیده شده بود.
ضیافت در شب برگزار میشد و فقط رزمیکارهای مورد اعتماد در اطراف مستقر شده بودن.
سو چئونگ از فکر ملاقات با مردی که قرار بود رهبر اتحاد رزمی بشه، هیجانزده بود.
«میگن جانشین جوونه، پس باید با چربزبونی خامش کنم. این میتونه فرصت خوبی برای ورود به اتحاد رزمی باشه.»
مگه اون تجربه معاشرت و رهبری استعدادهای نوظهور هونان رو نداشت؟ به توانایی خودش در مدیریت جوونای خام اطمینان داشت.
از طرف دیگه، سو بک-جونگ مدام با نگرانی به ورودی نگاه میکرد.
زمان گذشته بود، اما هنوز هیچکدوم از رهبران جناحهایی که پیرو فرقه گل آسمانی بودن، نرسیده بودن. اگه جین ها-گون قبل از اونها میرسید، فاجعه میشد.
سو بک-جونگ که مضطرب شده بود، به آدم مورد اعتمادش، یو مِنگ، فشار آورد.
«چرا هیچکس نیومده؟»
یو مِنگ از کجا باید دلیلش رو میدونست؟ وقتی در جواب دادن تردید کرد، سو بک-جونگ با تندی ازش پرسید: «مطمئنی پیام رو درست رسوندی؟»
«بله، رسوندم.»
«نکنه تاریخ رو اشتباه بهشون گفتی؟»
«نه قربان. چطور ممکنه در چنین موضوع مهمی بیدقتی کرده باشم؟»
«پس چرا اینجا نیستن؟ همین الان برو و بررسی کن.»
«چشم، قربان.»
حتی بعد از فرستادن یو مِنگ، سو بک-جونگ نمیتونست آروم بشینه. حس بدی داشت. در حالت عادی، اونها باید زودتر از زمان مقرر میرسیدن، حتی اگه فقط برای نشون دادن احترام به اون بود.
درست همون موقع، یکی از زیردستها دواندوان وارد شد و گزارش داد: «فرمانده شاخه اهریمنکش رسیدن.»
سو بک-جونگ جا خورد. جین ها-گون زودتر از برنامه رسیده بود.
درها باز شدن و جنگجوهای شاخه اهریمنکش هجوم آوردن و منطقه رو تحت کنترل گرفتن.
سو چئونگ با شوک تماشا میکرد. وقتی اولین جنگجو وارد شد، فکر کرده بود که اون خودِ فرمانده شاخه اهریمنکشه. هاله جنگجوهای شاخه اهریمنکش چنان فوقالعاده بود که چنین توهمی ایجاد میکرد.
وقتی سو چئونگ با چشمای یکی از جنگجوهای نزدیکش روبرو شد، اولین کسی بود که نگاهش رو دزدید. حضور اونها با استعدادهای نوظهوری که اون معمولاً باهاشون معاشرت داشت، غیرقابل مقایسه بود.
کمی بعد، جین ها-گون وارد شد. هالهی اون به عنوان فرمانده شاخه با جنگجوهاش فرق داشت. جین ها-گون وقاری داشت که برخورد سبک با اون رو دشوار میکرد.
در اصل، نقشهی سو چئونگ این بود که با متانت به اون نزدیک بشه و از جملهی «بیا به عنوان دو رزمیکار جوون با هم کنار بیایم» شروع کنه و به «اجازه بده تو رو به یه جای فوقالعاده راهنمایی کنم» برسه. اما سو چئونگ حتی نمیتونست با اون چشم تو چشم بشه و فقط سرش رو خم کرد.
پیرمردی پشت سر جین ها-گون وارد شد.
با ردایی به سفیدی برف و شمشیری که طوری توی آغوشش گرفته بود انگار داره ازش پرستاری میکنه، حالوهواش واقعاً شبیه به نامیرایی بود که از آسمونها هبوط کرده.
حضورش واقعاً همه رو مبهوت کرد. سو بک-جونگ با یه نگاه اون رو شناخت.
«خودشه، حکیم شمشیر!»
قبلاً یه بار از دور دیده بودش. در حالی که استادهای بیشماری دورش رو گرفته بودن و بهش خوشآمد میگفتن.
اون یه استاد بیهمتا با هالهای بود که اگه یه بار میدیدیش، غیرممکن بود فراموشش کنی. حکیم شمشیر، لی هاک-شین.
استادی برتر از طریقت راستین و یکی از مشهورترین شمشیرزنهای دنیای رزمی؛ اون همچنین دوستِ رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون بود. جین پهچئون ازش خواسته بود توی این سفر به هونان به نوهاش کمک کنه.
سو بک-جونگ با عجله به استقبال جین ها-گون رفت. «خوش اومدید، فرمانده شاخه.»
«باعث افتخاره، رهبر فرقه.»
«به لطف کمک شما، پسرم تونست به سلامت برگرده. این دین رو هرگز فراموش نمیکنم.»
جین ها-گون فقط سری تکون داد و چیزی در این باره نگفت. در عوض، لی هاک-شین رو معرفی کرد: «حکیم شمشیرِ عالیقدر توی این سفر بهطور ویژه ما رو همراهی کردن.»
کمر سو بک-جونگ طوری خم شد که انگار میخواد زمین رو لمس کنه. «ملاقات با شما برای خاندان ما افتخار بزرگیه، حکیم شمشیر عالیقدر.»
حکیم شمشیر خیلی کوتاه جواب داد: «خوشبختم.»
اون از موضوع جذب فرقه گل آسمانی راضی نبود. بحثِ پذیرفتن کسایی بود که به دلایل سیاسی در طریقت راستین قدم برنداشته بودن. این با باورهاش در تضاد بود، اما برای اجابت درخواست دوستش اومده بود.
«بفرمایید، اینجا بشینید.»
جین ها-گون روی صندلی افتخار نشست، در حالی که حکیم شمشیر با کمی فاصله ایستاد. از نظر رتبه، اون باید روی صندلی افتخار مینشست، اما برای این موقعیت، تمام تمرکزش روی محافظت از جین ها-گون بود. این موضوع قبلاً با جین ها-گون هماهنگ شده بود، برای همین جین ها-گون روی هدف بازدیدش تمرکز کرد.
جنگجوهای شاخه اهریمنکش با سوزنهای نقره به غذاها و نوشیدنیهای روی میزهای ضیافت میزدن تا وجود سم رو بررسی کنن.
«به نظر میرسه هنوز کسی نیومده.»
با حرف جین ها-گون، سو بک-جونگ جا خورد. همه باید اینجا منتظر میبودن. اتفاق غیرقابلتصوری افتاده بود.
سو بک-جونگ در حالی که شراب میریخت، سعی کرد آروم به نظر برسه. «طمع داشتم که مدتی رو با شما تنها بگذرونم، فرمانده شاخه، برای همین بهشون گفتم یه کم دیرتر بیان.»
بعد موضوع رو عوض کرد تا به قدرت خودش بباله: «بیش از سی فرقه هستن که از فرقه ما پیروی میکنن. اگه همهشون رو جذب کنیم، اتحاد رزمی میتونه کنترل هونان رو به دست بگیره.»
شاید به نظر میرسید چون پسرشون نجات پیدا کرده باید متواضع باشن، اما ماهیت این موضوع فرق داشت. اون هنوز کسی بود که کارتهای برنده رو در دست داشت. نجات پسرش رو باید اینطور تفسیر میکرد: اونا چقدر به فرقه گل آسمانی نیاز داشتن که حاضر شدن برای مداخله، خطر درگیری با فرقه اهریمنی رو به جون بخرن؟ علاوه بر این، مگه فقط فرقه گل آسمانی بود که جذب میشد؟ اون سی و چند گروهی که ازشون پیروی میکردن هم بخشی از معامله بودن.
«باید مذاکرات رو به نفع خودم پیش ببرم.»
در مقابل، جین ها-گون در حرف زدن امساک میکرد. حریفش روباه پیر و مکاری بود که همه چیز رو دیده بود. موقع معامله با چنین شخصی، بهتر بود کم حرف زد و فقط چیزهای ضروری رو گفت. اگه زیاد حرف میزد، یه حریف باسابقه قطعاً یه نقطه ضعف پیدا میکرد.
«همونطور که حدس میزنید، بیشترشون از فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد نامتعارف پیروی میکنن. برای جذب اونا به اتحاد رزمی، باید قدرتتون رو بهشون نشون بدید، فرمانده شاخه.»
جین ها-گون مصمم بود اونا رو متقاعد کنه. اگه نمیتونست، استفاده از حق اعدام فوریش به یه دستاورد نیمبند ختم میشد.
وقتی جین ها-گون این رو با لبخند گفت، سو بک-جونگ اون رو یه شوخی تلقی کرد: «دوست دارم قدرتم رو بهشون نشون بدم، اما به نظر میرسه قصد اومدن ندارن.»
سو بک-جونگ جواب داد: «شاید بیش از حد از ملاقات با فرمانده شاخه اهریمنکش میترسن.»
بعد از اون، سو بک-جونگ سعی کرد با حرفهای متفرقه زمان بخره، اما هر چقدر منتظر موندن، اونا ظاهر نشدن. سو بک-جونگ روی آتیش بود و دستهاش میلرزید. اون داشت آینده خاندانش رو روی بزرگترین قمار زندگیش شرط میبست، اما دقیقاً همون آدمهایی که باید میاومدن، غایب بودن. یه اتفاقی افتاده بود.
اولش جین ها-گون فکر کرد سو بک-جونگ داره بازی قدرت درمیاره. اما خیلی زود حس کرد یه جای کار میلنگه. درست همون موقع، بالاخره درهای تالار ضیافت باز شد.
«اومدن!» سو بک-جونگ با چهرهای آسوده فریاد زد و به سمت در چرخید.
امیدوار بود همهشون سرازیر بشن تو، اما فقط یه نفر از درهای باز وارد شد.
در حالی که توجه همه روی اون لحظه متمرکز بود، اعضای شاخه اهریمنکش برای محافظت از جین ها-گون به جلو پریدن و یه خط دفاعی تشکیل دادن.
*جینگ.*
همزمان شمشیرهاشون رو از غلاف کشیدن. کسی که بدون پنهان کردن انرژی پلیدش وارد شده بود، بی سا-این بود.
سیزده گرگ طریقت نامتعارف هم شمشیرهاشون رو کشیدن و قدم به جلو گذاشتن. شاخه اهریمنکش و سیزده گرگ طریقت نامتعارف روبروی هم قرار گرفتن و شمشیرهاشون رو به سمت هم نشونه رفتن.
گوهآک و گوانگ-سوم پشت سر بی سا-این وارد شدن. چهره جنگجوهای شاخه اهریمنکش درهم رفت. با یه نگاه معلوم بود که اینا استادهایی فراتر از سطح خودشون هستن و انرژی پلیدی که ساطع میکردن اونقدر غلیظ بود که راه نفس رو میبست.
درست در همون لحظه بود.
*هووو!*
جریانی از انرژی خنک و زلال مثل باد وزید و انرژی پلیدِ در حال پیشروی رو عقب روند. این هالهای بود که حکیم شمشیر آزاد کرده بود. با عقب رانده شدن انرژی پلید، چهره جنگجوهای شاخه اهریمنکش از حالت انقباض خارج شد.
در پاسخ، گوهآک و گوانگ-سوم نیروی درونیشون رو حتی بیشتر به کار گرفتن و انرژی پلیدشون رو رها کردن. حکیم شمشیر در برابر حمله مشترک اونا تسلیم نشد. یه برخورد نامرئی از هالهها بینشون شکل گرفت و فضا رو فوراً از تنشی شدید پر کرد. وضعیتی بود که اگه کسی حتی تصادفی یه خنجر از دستش میافتاد، ممکنه بود حموم خون به راه بیفته.
در حالی که جو هر لحظه خصمانهتر میشد، بی سا-این چرخید و با ادب رو به گوهآک و گوانگ-سوم گفت: «باید یه لحظه با اون فرمانده شاخه صحبت کنم. نظرتون چیه شما ارشدهای عالیقدر تجدید دیدارتون رو بذارید برای یه وقت دیگه؟»
با حرف اون، انرژی پلیدی که از گوهآک و گوانگ-سوم ساطع میشد فروکش کرد. چه خوششون میاومد چه نه، اونا بدون هیچ کموکاستی از دستورات رهبر جوان اتحاد پیروی میکردن. حکیم شمشیر هم هالهاش رو عقب کشید و با دقت به اون دو استاد جناح نامتعارف خیره شد. اونا همدیگه رو خوب میشناختن. نگاههاشون یه مکالمه بیصدا رو رد و بدل کرد.
— هنوز زندهای؟
— با این همه پلیدی توی دنیا، وقت نکردم بمیرم.
اما چون داشتن از افراد مهمی محافظت میکردن، وارد درگیری احساسی بیشتری نشدن.
بی سا-این قدمی به جلو گذاشت و گفت: «من بی سا-این هستم، رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف.»
با فاش شدن هویتش، جو تالار منجمد شد. سو بک-جونگ، بهخصوص، از ترس میلرزید. تنها کسی که هرگز نباید ظاهر میشد، اومده بود. و اون بالاخره فهمید چرا رهبرها نیومدن.
«همهشون بهم پشت کردن!»
با ظاهر شدن بی سا-این، سو چئونگ به گوشهای عقبنشینی کرد و آماده شد تا در اولین فرصت فرار کنه.
جین ها-گون قدمی به جلو گذاشت و ادای احترام کرد: «من جین ها-گون هستم، فرمانده شاخه اهریمنکش از اتحاد رزمی.»
این اولین ملاقاتشون بود. اونا همدیگه رو برانداز کردن. مردایی بودن که یه روزی رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارف میشدن و سرنوشتشون این بود که رقبای مادامالعمر باشن.
«به نظر میرسه یه مهمون ناخونده باشی.»
بی سا-این با مهارت سرزنش جین ها-گون رو منحرف کرد. «برای همین اومدم بپرسم. چرا دعوتی که باید برای ما میاومد، سر از پیش شما درآورده؟ مطمئنم که یه اشتباه بوده.»
«متأسفانه برای تو، هیچ اشتباهی در کار نبوده. رهبر فرقه سو از قبل تصمیم گرفته که با اتحاد رزمی متحد بشه.»
با این حرف، بی سا-این رو به سو بک-جونگ کرد و پرسید: «درسته؟»
سو بک-جونگ چطور جرئت میکرد بگه آره؟ جین ها-گون به جای اون مردِ گوشهگیر جواب داد: «فکر میکنی داری چیکار میکنی که وارد قلمروی کس دیگهای شدی؟»
تنش شدیدی بین اون دو مرد جریان داشت. جین ها-گون قصد نداشت حتی یه ذره عقبنشینی کنه. بی سا-این هم همینطور بود. شاخه اهریمنکش و سیزده گرگ طریقت نامتعارف همگی گوشبهزنگ بودن. اگه درگیری تنبهتنی رخ میداد، ممکنه بود تلفات بزرگی به جا بمونه.
درست در همون لحظه بود.
*قییییژ.*
در به آرومی باز شد و شخص جدیدی ظاهر شد. همه نگاهها به سمت اون چرخید.
سو بک-جونگ کاملاً وحشتزده بود. حضور بی سا-این یه فاجعه بود، اما حالا، یه نفر دیگه که مطلقاً نباید میاومد، اینجا بود.
گئوم موگوک در حالی که انرژی اهریمنیِ محسوسی ازش ساطع میشد، قدم به داخل گذاشت. دوازده محافظش هم پشت سرش وارد شدن.
شاخه اهریمنکش و سیزده گرگ طریقت نامتعارف که در بنبست بودن، صفوفشون رو از هم جدا کردن و حالا روبروی محافظان تالار اهریمن آسمانی هم قرار گرفتن.
اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن مشت هم پشت سر گئوم موگوک وارد شدن. با ظاهر شدن اون دو شهریار اهریمنی، حتی حکیم شمشیر، گوهآک و گوانگ-سوم هم جا خوردن. همهشون همدیگه رو میشناختن.
گئوم موگوک که فوراً کل منطقه رو با انرژی اهریمنیش پوشونده بود، با سردی گفت: «حالا که بحث قلمرو شد، بذارید یه چیز رو روشن کنیم. اینجا قلمروی ماست.»